VII SA/Wa 2964/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257, zwanej dalej: k.p.a.), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: organ I instancji, Wojewoda) z [...] lipca 2017 r. umarzającą postępowanie wszczęte na wniosek M. W. (dalej: skarżący, strona) w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent) z [...] kwietnia 2014 r. Powyższą decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 2 marca 2017 r. do Wojewody wpłynął wniosek strony, który następnie doprecyzowany dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. S. i K. M. (dalej: inwestorzy) pozwolenia na budowę zespołu 30 wiat oraz rozbiórkę istniejącego fundamentu na działkach o numerach: [...], [...], [...] (dalej: decyzja ostateczna, decyzja z [...] kwietnia 2014 r.) z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1, 2, 4 i 7 k.p.a. Skarżący zarzucił, że decyzja ostateczna zawiera wadę prawną, ponieważ została wydana z pominięciem zgody wszystkich użytkowników wieczystych działki nr [...], bez podstawy prawnej, bo działki inwestycyjne nie posiadają dojazdu do drogi publicznej, skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (jako użytkownik wieczysty powinien decydować o gruncie, bo płaci opłaty za użytkowanie). Wojewoda decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., zwanej dalej: P.b.), umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej. W jej uzasadnieniu wskazał, że zarówno strona, jak i inwestorzy są współużytkownikami wieczystymi działki nr [...], na której znajdują się zespoły garaży. Działka ta o znacznej powierzchni otacza ze wszystkich stron działki inwestorów, na których zlokalizowany został przedmiotowy zespół 30 wiat. Organ I instancji ustalił, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta, a swoją legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności wywodzi z prawa współużytkowania wieczystego ww. działki. Powołuje się również na okoliczność, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w postaci zespołu 30 wiat nie posiada dostępu do drogi publicznej. Organ I instancji zbadał projekt zagospodarowania terenu, z którego wynika, że zespół 30 wiat został zlokalizowany w odległościach normatywnych od granic działek inwestycyjnych z działką nr [...]. Zachowane więc zostały określone w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych) odległości dotyczące sytuowania budynku od granicy działki budowlanej. Wojewoda wskazał, że działki inwestycyjne posiadają dostęp do drogi publicznej – ulicy [...] poprzez działkę nr [...], której inwestorzy są współużytkownikami wieczystymi. Poza tym na działce nr [...] znajdują się drogi wewnętrzne służące jako dojazdy do zespołu garaży, które zapewniają także dojazd do zespołu wiat. Organ I instancji zakwalifikował przedmiotowe wiaty (posiadające 3 ściany pełne i dach) jako zadaszone miejsca postojowe, o których mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę. Ze względu na fakt, że zespół wiat zaprojektowany na działkach, które znajdują się pośrodku działki nr [...], zabudowanej zespołami garaży, brak jest podstaw prawnych do analizy przedmiotowej sprawy pod kątem zachowania, określonej w § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległości zadaszonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego, a także od placu zabaw oraz boiska dla dzieci i młodzieży. Poza tym § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia nie dotyczy zadaszonych wydzielonych miejsc postojowych, gdyż nie zawiera zastrzeżenia "w tym również zadaszonych", które zostało wprowadzone do § 19 ust. 1 tegoż rozporządzenia. W konsekwencji Wojewoda uznał, że ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego nie mogą zostać wywiedzione z powyższych przepisów, jak również z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które dotyczą wyłącznie budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, do których nie zalicza się obiektów garażowych. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki, której skarżący jest współużytkownikiem wieczystym, nie wynikają ponadto z § 29 ww. rozporządzenia, gdyż zamierzenie to nie powoduje zmiany spływu wód powierzchniowych na działkę nr [...]. Z projektu budowlanego wynika, że wody opadowe z przedmiotowej inwestycji zostaną odprowadzone na nieutwardzony teren na działkach inwestorów, a tym samym spełnione zostały wymogi zawarte w § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda ustalił również, że przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości nr [...] dostępu do drogi publicznej, jak i mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Zamierzenie to nie niesie za sobą uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych, określonych w § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę), ani też nie prowadzi do przekroczenia norm hałasu. Poza tym budowa przedmiotowego zespołu wiat nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę. Wojewoda nie dopatrzył się ograniczeń w zagospodarowaniu działki, której skarżący jest współużytkownikiem wieczystym, przez którą zapewniony jest dojazd do działek inwestycyjnych w sytuacji, kiedy inwestorzy również są współużytkownikami wieczystymi działki nr [...]. Skoro zatem decyzja z [...] kwietnia 2014 r. nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku skarżącego, nie może on być uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, stosownie do treści art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. W takim stanie faktycznym i prawnym wydanie decyzji merytorycznej w trybie nadzorczym, na wniosek podmiotu niebędącego stroną w sprawie, jest bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 28 P.b. przez pozbawienie prawa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę w sytuacji, w której jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiedniej, po której rzekomo regulowano dostęp, - art. 145 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 459, zwanej dalej: k.c.) przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, bowiem inwestorzy są współużytkownikami wieczystymi w działce nr [...], podczas gdy dostęp prawny do nieruchomości jest prawem o charakterze rzeczowym, a nie osobowym; inwestor będzie mógł w każdej chwili zbyć swoje prawa własności i prawo użytkowania wieczystego, co oznaczać będzie, że nieruchomości nie mają dostępu do drogi publicznej. GINB wskazaną na wstępie decyzją z [...] października 2017 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu specyfiki postępowania nieważnościowego oraz treści przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie (art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 P.b., art. 3 pkt 20 P.b.), podniósł, że skarżący wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji ostatecznej z tytułu współużytkowania wieczystego działki nr [...], za udział w którym ponosi opłaty roczne. Jednocześnie GINB ustalił, że skarżącemu przysługuje prawo odrębnej własności lokali garażowych oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], usytuowanych w budynkach znajdujących się na działce nr [...] (Księgi Wieczyste Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych). Z własnością ww. lokali garażowych związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych), graniczącej z działkami inwestycyjnymi o numerach: [...], [...] i [...]. Jak wynika z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydenta, przedmiotem spornej inwestycji jest rozbiórka istniejącego fundamentu i budowa zespołu 30 wiat dla samochodów osobowych na działkach o numerach: [...], [...] i [...] w [...], osiedle [...]. Zabudowę tworzą dwa zdylatowane segmenty, mieszczące kolejno 14 i 16 miejsc postojowych. Projektowany obiekt mieszczący 30 miejsc postojowych o wysokości 3,01 m został zaprojektowany na działkach inwestycyjnych w odległości od 3,2 m do 5,2 m od granicy działki nr [...], na której znajdują się lokale garażowe należące do skarżącego. W ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje swym zakresem lokali garażowych należących do strony, usytuowanych w budynkach na działce nr [...]. W szczególności organ odwoławczy nie dopatrzył się, aby lokale garażowe skarżącego znajdowały się w obszarze oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak również w oparciu o przepisy innych aktów normatywnych. Tym samym skarżący nie ma indywidualnego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 P.b. Mając na uwadze zarzuty skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności można wywodzić przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Samo zaś powoływanie się na przepisy prawa cywilnego nie jest wystarczające dla wykazania interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisów w związku z art. 3 pkt 20 P.b. W konsekwencji GINB stwierdził, że lokale garażowe należące do skarżącego na działce nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Skarżący interesu prawnego nie może wywodzić tylko z przysługującemu mu prawa współużytkowania wieczystego nieruchomości wspólnej, dlatego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. należało umorzyć przedmiotowe postępowanie jako bezprzedmiotowe. Z uwagi na formalny charakter podjętego rozstrzygnięcia, merytoryczne zarzuty odwołania dotyczące dostępu inwestycji do drogi publicznej nie mogły podlegać ocenie. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której żądał jej uchylenia, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazanych w odwołaniu, a nadto art. 199 i art. 299 k.c. przez ich niezastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Analizując przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. należy również mieć na uwadze art. 209 k.c., który daje współwłaścicielom uprawnienie do ochrony wspólnego prawa. Przy ocenie, czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego nie ma znaczenia, czy został naruszony jego interes prawny, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 145 k.c. przez brak uregulowania prawnego dostępu działek inwestycyjnych do drogi publicznej. Nie wystarczy w tym zakresie powołanie się na okoliczność, że inwestorzy są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości obciążonej przejazdem. Poza tym skarżący powołał się na przepisy art. 199 i art. 209 k.c. dotyczące rozporządzania rzeczą wspólną. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi ocenił, że pozostają one bez wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę pojęcie strony, o której mowa w art. 28 k.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 P.b. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei za obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b., należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Końcowy fragment art. 3 pkt 20 P.b. ma zasadnicze znaczenie dla jego interpretacji. Ustawodawca powołuje się bowiem nie tylko na przepisy odrębne jako źródło uprawnień właściciela działki sąsiedniej, ale wyraźnie wskazuje, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. Przepisy, o których mowa w art. 3 pkt 20 P.b., regulują relację projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia, ograniczając możliwość jego zagospodarowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1285/16, publ. Lex nr 2328833). Aby więc uznać właściciela jakiejś nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ponadto należy rozróżnić dwa pojęcia, a mianowicie: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Podkreślenia wymaga, że tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Natomiast sama tylko potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu (por. także: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 1772/11, publ. LEX nr 1270189, wyroki WSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Wr 205/13, publ. LEX nr 1329984 i z dnia 14 marca 2012 r., sygn. II SA/Gd 62/12, publ. LEX nr 1138390). Stosownie do art. 28 ust. 2 P.b. przymiot strony właściciela nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki inwestora nie wynika jedynie z ochrony przysługującego mu prawa własności (współużytkowania wieczystego), ale z tego, czy stanowiąca jego własność nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Sam fakt bycia właścicielem działki sąsiedniej nie jest wystarczający. Jeżeli dana nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji, to nie jest naruszone prawo własności tej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 17/15, publ. LEX nr 2169051, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1229/15, publ. LEX nr 2248118, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1285/16, publ. Lex nr 2328833). W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite. Sąd w pełni akceptuje również orzeczenia sądowe, z których wynika, że warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09; wyrok NSA z 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08, wyrok WSA w Warszawie z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/07, wszystkie wyroki publ. cbosa). Ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie skarżący może być uznany za stronę postępowania wymagało analizy projektu budowlanego i oceny, czy zatwierdzona pozwoleniem na budowę inwestycja skutkowała prawnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu działki nr [...] o powierzchni 1,9702 ha, której jest on współużytkownikiem wieczystym w 1/371 części, jak również czy w jakikolwiek sposób wpływa negatywnie na 10 lokali garażowych stanowiących własność skarżącego. Z opisu do projektu zagospodarowania działek inwestycyjnych wynika, że projektowany zespół wiat zlokalizowany jest w odległości 5,2 m od północnej granicy działki, w stosunku do której został usytuowany równolegle; dla pozostałych granic również zostały zachowane normatywne odległości, wynikające z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (według ustaleń Wojewody 3,2 m i 3,4 m). Organ I instancji dokładnie przeanalizował również inne przepisy odrębne, z których mogłyby wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu związane z powstaniem przedmiotowej inwestycji. Z tej analizy wynika, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. nie obejmuje swym zakresem lokali garażowych należących do strony, usytuowanych na działce nr [...]. Organy nie znalazły żadnej podstawy prawnej, z której wynikałoby, że sporna inwestycja powoduje jakiekolwiek ograniczenia w zakresie korzystania z tej nieruchomości, jak posadowionych tam lokali garażowych skarżącego. Sąd tę ocenę organów podziela i przyjmuje za własną. Bezsporne jest, że skarżący nie był stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną, w którym interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. Przepisy te są lex specialis w stosunku do ogólnej zasady definiującej interes prawny, określonej w art. 28 k.p.a. Celem przepisu art. 28 ust. 2 P.b. jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzenia kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest właśnie art. 28 ust. 2 P.b. Sąd podziela ocenę organów, że skarżący nie wykazał, że ma legitymację materialnoprawną wynikającą z ww. przepisu. Sam fakt bycia użytkownikiem wieczystym nieruchomości, będącej własnością Gminy [...], z której korzysta 371 współużytkowników (w tym skarżący i inwestorzy), nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że przysługuje mu indywidualny interes prawny w kwestionowaniu decyzji ostatecznej. Skarżący nie wykazał przy tym, że jego lokale garażowe znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Zdaniem Sądu, skarżący posiada jedynie interes faktyczny w przedmiotowej sprawie. Występuje on wówczas, gdy jednostka (podmiot) jest wprawdzie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 550/07, publ. cbosa). Bezsporne w orzecznictwie jest, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b., należą uregulowania z różnych dziedzin prawa, nie tylko administracyjnego, ale również cywilnego, które gwarantują właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz rozporządzania nią. Jednak skarżący nie wykazał, że budowa zespołu 30 wiat na działkach inwestorów narusza prawo własności jego lokali garażowych, sąsiadujących ze sporną inwestycją, jak również że projektowany obiekt budowlany może negatywnie oddziaływać na sposób zagospodarowania i korzystania z tych lokali. Nie znajduje również uzasadnienia wykazywanie przez skarżącego własnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie poprzez zarzut o braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Jak wynika z opisu projektu zagospodarowania działek inwestycyjnych, projektowany zespół wiat posiada zapewniony dojazd poprzez istniejący zjazd z ul. [...] oraz przez działkę nr [...]. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych tam przepisów prawa cywilnego nie mają więc wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy orzekające w tej sprawie prawidłowo oceniły, że skarżący nie wykazał interesu prawnego, który powinien być własny, indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, znajdujący również potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98, publ. Lex nr 47969). Skarżący, domagając się przyznania prawa strony również innym współużytkownikom wieczystym, tym samym nie wykazał interesu własnego i indywidualnego. Natomiast samo subiektywne odczucie, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1145/15, publ. Lex nr 2392676). W sytuacji, gdy w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności okaże się, że podmiot wnoszący wniosek o stwierdzenie nieważności nie ma interesu prawnego, organ winien umorzyć postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2685/12, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 150/13, oba publ. cbosa). Orzeczenie o umorzeniu postępowania na skutek braku interesu prawnego jest rozstrzygnięciem formalnym, w którym nie dokonuje się merytorycznej oceny przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7 i art. 77 k.p.a., ani przepisów będących podstawą do ustalenia skarżącemu przymiotu strony. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.