VII SA/Wa 3005/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] - Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2015r., [...] na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 i 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm.), oraz art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) tzw. "specustawą drogową", po rozpatrzeniu wniosku D. J., N. S. oraz A. S., reprezentowanych przez adw. Z. Ć., o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak[...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...], w części dotyczącej zezwolenia na realizację ww. inwestycji na działce o nr [...], położonej w obrębie [...] jednostki ewidencyjnej [...]-[...], stwierdził wydanie decyzji: Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]; Prezydenta Miasta [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] z naruszeniem prawa w części dotyczącej działki o nr [...], położonej w obrębie [...]jednostki ewidencyjnej [...]–[...] W decyzji wskazano na przewidziane doręczenie: Wojewodzie [...]; Prezydent Miasta [...]; adw. Z. Ć. pełnomocnik D. J., Pani N. S. oraz A. S.. Pismem datowanym na dzień 23 kwietnia 2015r. (nadany w placówce pocztowej operatora publicznego tego samego dnia), które wpłynęło do Ministra w dniu 27 kwietnia 2015r., Prezydent Miasta [...] jako zarządca dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej [...] (wskazując adres dla korespondencji - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.) zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. decyzją. We wniosku wskazano, że pismem z dnia 26 września 2014r. strona postępowania Prezydent Miasta [...] pełniący funkcję zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej [...] złożył wniosek o doręczenie kopii przedmiotowego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności wyżej przywołanych decyzji. Podkreślono, że decyzje o lokalizacji drogi gminnej w miastach na prawach powiatu są zatem wydawane przy zbiegu kompetencji decyzyjnych organu z uprawnieniami wnioskodawcy. Ten sam organ wnioskuje o wydanie decyzji i ten sam organ rozpoznaje wniosek. Właściwemu zarządcy drogi przysługują przy tym prawa strony postępowania administracyjnego, albowiem to zarządca drogi jest bezpośrednim adresatem decyzji, która zakreśla granice realizacji inwestycji opisanej we wniosku. Skoro Prezydent Miasta [...] posiadał przymiot strony podczas wydawania zakwestionowane decyzji na etapie postepowania zwykłego, to również taki przymiot posiada podczas nadzwyczajnych trybów mających na celu wzruszenie ostatecznych decyzji administracyjnych. We wniosku wskazano ponadto, że Prezydent Miasta [...] jako strona postępowania reprezentowany był przez pełnomocnika radcę prawnego M. M., która dołączyła do wniosku odpis pełnomocnictwa. W piśmie pełnomocnik wyraźnie wskazał adres dla korespondencji w przedmiotowej sprawie, to jest Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. ul. [...][...]-[...]K.. Do chwili wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona nie otrzymała odpisu decyzji. Jak wynika z rozdzielnika odpis decyzji został przesłany do Prezydenta Miasta [...] jednakże jako organu z zakresu administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję. Z tego powodu nie można domniemywać, że strona otrzymała decyzję i datą otrzymania przez stronę decyzji jest wpływ decyzji do organu i instancji, który wydal zakwestionowaną decyzję. W piśmie wskazano, że pełnomocnik strony Prezydenta Miasta [...]zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej [...] powziął nie budzącą żadnych wątpliwości wiadomość o wydaniu objętej wnioskiem decyzji w dniu [...] kwietnia 2015r. kiedy to na skrzynkę poczty elektronicznej otrzymał skan decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju przesłany z [...] Urzędu Wojewódzkiego i w związku z tym od tej chwili, to jest 16 kwietnia 2015r. liczy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu służono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] października 2015r., znak [...] na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), po rozpatrzeniu opisanego powyżej wniosku odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej tym wnioskiem. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że jego decyzja omyłkowo została wysłana bezpośrednio do strony postępowania, tj. do Prezydenta Miasta [...], w związku z czym Minister przy piśmie z dnia 17 września 2015 r., znak: [...], przekazał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tego rozstrzygnięcia pełnomocnikowi skarżącego - r. pr. M. M.. Powyższa przesyłka została doręczona w dniu 20 września 2015 r. Minister wskazał na istotne w sprawie przepisy prawa. I tak: zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Złożenie środka zaskarżenia, tak jak w rozpoznawanej sprawie złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zostało, na podstawie art. 129 § 2 k.p.a., ograniczone okresem od doręczenia tej decyzji stronie do upływu 14 dni liczonych od dnia następnego od dnia doręczenia. Z powyższego wynika, że uprawnienie strony do złożenia środka zaskarżenia pojawia się z chwilą otrzymania rozstrzygnięcia i kończy się po upływie terminu wskazanego w przepisach postępowania. Zgodnie z treścią art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Stosownie zaś do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub postanowienia. Minister wskazał, że na tle analizy ww. przepisów i okoliczności sprawy bezsprzecznie doszło do nieprawidłowości w doręczeniu decyzji Ministra inwestorowi, z uwagi na jej przesłanie bezpośrednio Prezydentowi Miasta [...] z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Dokonując doręczenia nie uwzględniono również faktu występowania Prezydenta Miasta [...] w omawianym postępowaniu w podwójnej roli, tj. inwestora oraz organu, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej w pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego jest pogląd, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W postanowieniu z dnia 9 września 1993 r. (sygn. akt III ARN 45/93, OSNCP 1994, z 5, poz. 112) Sąd Najwyższy podkreślił, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. "nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. (...) Strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów i otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 98/11). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma - w stosunku do tej strony - wymiar wyłącznie informacyjny. Czynność ta wywołuje jedynie ten skutek, że strona zostaje poinformowana o treści pisma (orzeczenia). Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Doręczenie decyzji stronie, jeżeli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika jest bezskuteczne (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1855/13 oraz z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1844/11). Minister wskazał, że zgodnie z powyższą argumentacją - doręczenie postanowienia lub decyzji stronie, która ustanowiła pełnomocnika, nie jest skuteczne, tj. nie powoduje wejścia orzeczenia do obrotu prawnego, które następuje dopiero z chwilą doręczenia orzeczenia ustanowionemu pełnomocnikowi strony. Zaś wobec faktu, iż niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi uprawnionemu do reprezentowania strony nie wywołuje skutków prawnych stwierdzić należy, że nie rozpoczął się bieg terminu do jej zaskarżenia. Bieg terminu do złożenia środka odwoławczego warunkuje dopiero prawidłowe doręczenie rozstrzygnięcia ustanowionemu pełnomocnikowi strony. Bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r, sygn. akt I OSK 2688/13, z dnia 6 kwietnia 2000 r., sygn. akt III RN 157/99, oraz z dnia 11 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1333/96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2966/95; odpowiednio - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 1999 r., sygn. akt III RN 95/98, OSNP 1999, Nr 21, poz. 672; jak również z dnia 24 kwietnia 1997 r., III RN 19/97, OSNP 1997, Nr 21, poz. 415, akceptowane przez A. Wróbla w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wolters Kluwer 2011, s. 362-363, uw. 4, 6; s. 753 uw. 4). Minister stwierdził, że warunkiem umożliwiającym wniesienia odwołania od decyzji jest spełnienie przesłanek z art. 109 i z art. 110 k.p.a. - uzewnętrznienie woli organu przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji stronie, bądź stronom, gdyż z tą chwilą organ jest decyzją związany. Złożenie środka zaskarżenia, tak jak w rozpoznawanej sprawie złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zostało zatem ograniczone okresem od doręczenia tej decyzji stronie do upływu 14 dni liczonych od dnia następnego od dnia doręczenia. Z powyższego wynika, że uprawnienie strony do złożenia środka zaskarżenia pojawia się z chwilą otrzymania rozstrzygnięcia i kończy się po upływie terminu wskazanego w przepisach postępowania. W związku z tym strona nie musi czekać do następnego dnia po otrzymaniu (doręczeniu jej) rozstrzygnięcia, by złożyć przysługujący jej środek zaskarżenia. Uchybienie terminowi do zaskarżenia rozstrzygnięcia należy rozumieć jako zaskarżenie go po upływie terminu podobnie jak zaskarżenie rozstrzygnięcia przed otrzymaniem rozstrzygnięcia należy rozumieć jako zaskarżenie przedwczesne, gdyż w drugim przypadku organ nie uzewnętrznił jeszcze swojej woli prawnie skutecznym doręczeniem rozstrzygnięcia stronie (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2137/12, LEX nr 1326781). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1201/10, LEX nr 1151573) wskazując, iż decyzja procesowa - jako akt podjęty, a następnie uzewnętrzniony przez jego wydanie - nabiera cech decyzji administracyjnej przez zakomunikowanie treści tego aktu stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych dla strony skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia jej stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Natomiast wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywoływać skutków prawnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 831/07, LEX nr 523914). W ocenie Ministra w niniejszym postępowaniu do prawidłowego doręczenia decyzji Ministra inwestorowi działającemu poprzez pełnomocnika doszło dopiero w dniu 20 września 2015 r., a zatem w tym dniu nastąpiło zdarzenie inicjujące bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Zatem wniosek z dnia 23 kwietnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, został złożony przez inwestora przedwcześnie, gdyż nie rozpoczął się okres przewidziany w przepisach prawa na zaskarżenie decyzji Ministra. Skoro zaś omawiany termin nie rozpoczął biegu, za niedopuszczalny należy uznać wniosek o jego przywrócenie. Inwestor wraz z rozpatrywanym wnioskiem złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra, jednak z uwagi na brak możliwości uwzględnienia żądania przywrócenia terminu, brak jest również podstaw do merytorycznego rozpoznania takiego środka zaskarżenia. Skargę na opisane powyżej postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta [...] pełniący funkcję zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej [...], zastępowany przez radcę prawnego M. M.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 59 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że wcześniejsze prawidłowe, to jest do rąk ustanowionego pełnomocnika, doręczenie skarżącemu poświadczonej z oryginałem kopii decyzji z dnia [...] marca 2015r. nr [...], co miało miejsce 21 września 2015r. kończy postępowanie w sprawie przywrócenia terminu, do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż od tego momentu skarżącemu rozpoczyna się bieg do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a tym samym odmowa przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jest zgodna z prawem, ponieważ wniosek taki należy uznać za przedwczesny, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 109 w zw. z art. 40 § 1 2 k.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie poświadczonej z oryginałem kopii decyzji administracyjnej jest tożsame z doręczeniem stronie oryginału decyzji, naruszenie art. 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że w przypadku doręczenia poświadczonej z oryginałem kopii decyzji administracyjnej, skarżący ma prawo złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej decyzji z dnia [...] marca 2015r. nr [...], mimo że wcześniej złożył wniosek o przywrócenie terminu, który to wniosek nie został jeszcze ostatecznie załatwiony. Wobec tak określonych powyższych zarzutów, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu - Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano na przymiot strony skarżącego w postepowaniu sądowym - skarżący, jako strona dotychczasowego postępowania, jest również bezpośrednim adresatem zaskarżonego postanowienia, które zamyka mu drogę kwestionowania decyzji Ministra z [...] marca 2015r. Ponadto, interes prawny skarżącego wynika bezpośrednio z art. 58 w związku z art. 109 k.p.a., który daje uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz doręczanie oryginału decyzji, a nie jej poświadczonej kopii decyzji. Wreszcie kodeks postępowania administracyjnego przewiduje wniesienie jednego odwołania, a uczynienie zadość stanowisku organu wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu prowadziło by do sytuacji, że w obiegu prawnym przynajmniej przez pewien czas funkcjonowały by dwa wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy: jeden dołączony do wniosku o przywrócenie terminu, drugi po doręczeniu kopii decyzji w dniu 21 września 2015r., czego k.p.a. nie przewiduje. Skarżący wskazał - jeżeli po wpływie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ doszedł do przekonania, że faktycznie nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji z [...] marca 2015r. o czym świadczy chociażby pismo skierowane do pełnomocnika skarżącego z 17 września 2015r. informujące, że decyzja została przesłana omyłkowo bezpośrednio do strony to jest Prezydenta Miasta [...], a nie do pełnomocnika wraz z doręczeniem pełnomocnikowi nie oryginału decyzji, a jedynie poświadczonej za zgodność kopii, to winien w pierwszej kolejności wydać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu w podanych tych samych przyczyn co w zaskarżonym postanowieniu, to jest przedwczesności wniosku o przywrócenie terminu. Tego organ nic zrobił. Pełnomocnik poświadczoną za zgodność kopię decyzji odebrał 21 września 2015 r. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia. Organ uznaje doręczenie poświadczonej za zgodność kopii decyzji jako skuteczne doręczenie decyzji, od którego stronie biegnie termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący jednak dopiero z treści zaskarżonego postanowienia dowiedział się jakie skutki wywołuje dokonane doręczenie poświadczonej kopii decyzji. Zdaniem skarżącego jeżeli w ocenie organu faktycznie nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, to najpierw powinien wydać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jako przedwczesnego w powodu niedoręczenia decyzji Ministra z [...] marca 2015r., a dopiero następnie doręczać poświadczoną kopię decyzji. Wydanie zaskarżonego postanowienia, zamyka skarżącemu drogę kwestionowania decyzji Ministra z [...] marca 2015r. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje instytucję doręczenia decyzji administracyjnej i tylko doręczenie decyzji administracyjnej otwiera stronie możliwość wniesienia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Tymczasem organ w związku z doręczeniem kopii decyzji wywiódł, że doręczenie kopii decyzji wywoła takie same skutki co doręczenie decyzji. Tymczasem, decyzja z [...] marca 2015r. została wydana w czterech egzemplarzach, więc trudno uznać, że doręczenie poświadczonej z oryginałem kopii takiej decyzji jest równoznaczne z wydaniem decyzji w pięciu egzemplarzach. Gdyby skarżący poszedł torem rozumowania organu to złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy prowadziło by do sytuacji, że w obiegu prawnym przynajmniej przez pewien czas funkcjonowały by dwa wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy: jeden dołączony do wniosku o przywrócenie terminu, drugi po doręczeniu kopii decyzji w dniu 21 września 2015r., czego k.p.a. nie przewiduje i organ nie może takiego sposobu postępowania wymagać od strony. Skoro doręczenie kopii decyzji 21 września 2015r. nie może wywołać zakładanych przez organ skutków prawnych, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy winien być rozpoznany pod względem merytorycznym, a nie de facto odrzucony jako przedwczesny w powodów jakie zostały powyżej przedstawione. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane przez Sąd postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zapadło na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. tym samym podstawą podjętego rozstrzygnięcia była niedopuszczalność przywrócenia terminu w sytuacji, gdy termin ten nie rozpoczął biegu. Powtórzmy, wniosek strony Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia o ponowne rozpoznanie ww. sprawy wpłynął do organu w dniu 27 kwietnia 2015r. W tej dacie, co nie jest kwestionowane, decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie została prawidłowo tej stronie postępowania doręczona. Zgodnie bowiem z utrwaloną i zasadnie przywołaną przez organ linią orzeczniczą sądów administracyjnych, doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma - w stosunku do tej strony - wymiar wyłącznie informacyjny. Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Doręczenie decyzji stronie, jeżeli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika jest bezskuteczne (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r sygn. akt I OSK 1855/13, LEX nr 1590998). Skoro zatem stronie, w dacie w której dochodziła przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie została prawidłowo doręczona decyzja, to nie rozpoczął dla niej bieg terminu do wniesienia tego wniosku. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł zostać uwzględniony wniosek strony o przywrócenie terminu. Przebieg postepowania wynikający z analizy akt sprawy wskazuje ponadto, że Minister Infrastruktury i Rozwoju przy piśmie z dnia 17 września 2015 r., znak: [...], przekazał pełnomocnikowi inwestora poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wskazując jednocześnie, że poprzednio rozstrzygnięcie to zostało omyłkowo wysłane z pominięciem pełnomocnika bezpośrednio do strony postępowania. Zdaniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju od dnia doręczenia tego pisma - 21 września 2015 r. rozpoczął się bieg terminu do złożenia przysługującego stronie środka zaskarżenia. Strona wskazuje na wadliwość postępowanie Ministra - doręczenie odpisu decyzji, a dopiero po nim rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu skutkują w jej ocenie de facto odrzucanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jako przedwczesnego gdy tymczasem powinien on podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Sąd nie znajduje podstaw do oceny powyższych okoliczności, nie pozostają one bowiem w związku z sadową kontrolą zaskarżonego postanowienia. Rolą sądu w niniejszym postępowaniu było li tylko zbadanie tego, czy brak było prawnych podstaw do uwzględnienia żądania przywrócenia terminu na złożenie środka zaskarżenia zgłoszonego przed datą doręczenia rozstrzygnięcia mającego zaskarżeniu podlegać. Ocenie w tym zakresie, Sąd dał wyraz w powyższych rozważaniach. Nie może jednak budzić żadnych wątpliwości to, że doręczenie poświadczonej kopii decyzji nie stanowi o doręczeniu decyzji w rozumieniu przepisów prawa w szczególności tych, które maja zastosowanie dla biegu terminu do składania właściwych środków odwoławczych. Podnoszona przez stronę okoliczność braku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez stronę przy wniosku o przywrócenie terminu, może się wiązać zarzutem strony o bezczynności organu. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W zakresie doręczeń niniejszego orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem Sąd będzie miał na uwadze, że obecnie organem administracji właściwym jest Minister Infrastruktury i Budownictwa.