VII SA/Wa 375/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę Przedmiotem skargi [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...]. Decyzją tą organ, na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 155), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], o skierowaniu na badanie psychologiczne, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ wskazał, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, skierował [...] na badanie psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wniósł w terminie [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wniósł do sądu o uchylenie mandatu karnego. Ponadto wskazał, że ukończył szkolenie, na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ca to powinno skutkować likwidacją 6 punktów karnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, stanowi, iż starosta (w niniejszej sprawie Prezydent [...]) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wydaje" oznacza, że sprawa nie została pozostawiona uznaniu administracyjnego, lecz że po otrzymaniu informacji o przekroczeniu przez kierującego pojazdem 24 punków za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta musi skierować kierowcę na badanie psychologiczne. Jak wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1361/13 (LEX nr 1437454): "Decyzje wydawane na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami, podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d., są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne." Zdaniem organu odwoławczego podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące skasowania 6 punktów karnych wskutek odbycia szkolenia nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. W myśl art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Ponieważ przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń, czyli po dniu [...] kwietnia 2014 r., a przed [...] kwietnia 2015 r. (ostatnie z naruszeń stwierdzono w dniu [...] kwietnia 2015 r.) kierowca dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 27 punktów, to żaden z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na odbyte szkolenie w dniu [...] czerwca 2015 r. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/13 (LEX nr 1665690): "2. Z uprawnienia określonego w § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998) mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która po ich stronie nie rodzi obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a więc mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów. (...). W konsekwencji stwierdzić należy, iż właściwe odczytanie treści przedstawionych regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że przepis § 8 ust. 6 omawianego rozporządzenia nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 2 i 3 u.p.r.d, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 u.p.r.d. (...). Zauważyć należy, iż interpretowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej, a więc że kierowca w drodze szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłoby możliwość kontrolnego sprawdzenia jego kwalifikacji, a w konsekwencji udaremniałoby osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego. Kierowca każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów, odbywając na własny koszt szkolenie, uzyskiwałby zmniejszenie liczby punktów o 6, a zatem stosowanie przez organy środków dyscyplinujących do przestrzegania przepisów ruchu drogowego stawałoby się bezskuteczne. W istocie oznaczałoby to niemożność wykonania funkcji prewencyjnej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, które powinny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruch drogowego (...)". Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie podzieliło stanowiska skarżącego, iż powoływany przepis rozporządzenia jest niezgodny z ustawą, na podstawie której został wydany. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że Prezydent [...] ani Kolegium nie mogą kwestionować informacji podanych przez Komendanta [...] Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], skarżący - [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego oraz proceduralnego, mające wpływ na wynik sprawy:  1) art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przez błędną jego wykładnię, 2) § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez jego niewłaściwe zastosowanie, 3) § 8 pkt 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że kwestia sporna w sprawie dotyczy zastosowania art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że skoro przepis art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym określa kategorycznie jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok, to uznać należy, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowe (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 885/09; Lex Nr 706215). Ponadto, skarżący podniósł, że norma wynikająca z przepisu wykonawczego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sposób niedozwolony poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej. Przepis § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Powołany przepis ustawy zezwala bowiem jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], o skierowaniu na badanie psychologiczne. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowi przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Stosownie do treści art. 99 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ww. przepisie na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (stan prawny obowiązujący w dacie wydania ww. decyzji). Wskazane przepisy mają charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia okoliczności w nich podanych, starosta w I instancji ma obowiązek orzec o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w okresie od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i w skutek tego łącznie otrzymał 27 punktów karnych. Okoliczność ta bezspornie wynika z wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Skarżący przekroczył zatem określony ustawowo limit 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. To zaś obligowało Prezydenta [...] do zastosowania ww. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Zważyć przy tym należy, iż w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Tylko zatem ten organ jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Tym samym, kwestie związane ze sposobem naliczania punktów, ich ilością, nie podlegają badaniu przez starostę, a pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji, niemniej ewentualna ich kontrola może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1203/11 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1413/11), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi bowiem czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (oraz prawo wniesienia skargi na bezczynność tego organu w usunięciu punktów karnych – v. pkt 8 ww. przepisu). To też oznacza, że w przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Jak słusznie zatem podkreślono w zaskarżonej decyzji, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne nie jest uprawniony do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję) i podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, wskazane we wniosku organu kontroli ruchu drogowego. Z tych też przyczyn, w niniejszej sprawie, po otrzymaniu wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] (wskazującego na otrzymanie przez skarżącego 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego), organ I instancji zobowiązany był do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, nie mając żadnych podstaw prawny do tego, aby weryfikować liczbę punktów wskazaną przez organ kontroli ruchu drogowego, przypisaną danemu kierowcy. Tym samym, podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji kierowców, nie mogły w sprawie odnieść zamierzonego skutku. Zważyć przy tym ponownie należy, a to za Naczelnym Sądem Administracyjnym (v. wyrok z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 855/12), że "Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność". Niemniej, wobec zarzutów skargi, stwierdzić w tym miejscu należy, iż bez znaczenia dla liczby punktów karnych przypisanych skarżącemu (za naruszenia popełnione w okresie od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r.) miało odbycie przez niego szkolenia przewidzianego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie ale jeszcze przed doręczeniem decyzji organu I instancji wydanej w tej sprawie. W świetle obowiązujących przepisów, w razie przekroczenia 24 punktów kierowca nie może bowiem skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kierowca, który uzyskał punkty karne za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zasada ta obowiązuje tylko wtedy, gdy liczba punktów danego kierowcy nie przekroczy 24 w chwili przystąpienia do kursu. Jeżeli liczba tych punktów przekracza 24, to wówczas nawet poddanie się szkoleniu celem zmniejsza ich liczby nie odnosi skutku w postaci obniżenia liczby punktów. Jak podnosi się w orzecznictwie, udział w szkoleniu nie może stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście bezwzględnie wiążącego przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b i uniknięcia w ten sposób przewidzianej tam sankcji (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 685/14). W związku z powyższym zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Z akt sprawy wynika zaś, że przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń, czyli po dniu [...] kwietnia 2014 r., a przed [...] kwietnia 2015 r. (ostatnie z naruszeń stwierdzono w dniu [...] kwietnia 2015 r.) kierowca – skarżący dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została mu łączna liczba 27 punktów, zatem żaden z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na odbyte szkolenie w dniu [...] czerwca 2015 r. Warto przy tym zważyć, iż z § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), wprost wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Co ważne, tak z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i z powołanego § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wprost wynika, że liczba punktów obejmuje tak punkty już wpisane jak i te, które dopiero zostaną wpisane, a dotychczas takiego wpisu nie było. Brak samego wpisania punktów może wynikać np. z powodu nieprzyjęcia mandatu przez kierującego lub korzystania ze środków zaskarżenia w postępowaniu przed sądem powszechnym i braku wydania prawomocnego wyroku orzekającego o popełnieniu przez kierującego danego przestępstwa lub wykroczenia. Stąd właśnie mowa jest o punktach, których suma przekroczyła (czyli już wpisanych) lub które byłyby wpisane ("przekroczyłyby"). Przy czym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego są przypisywane konkretnemu wykroczeniu lub przestępstwu i wywierają one skutek nie z dniem dokonania ich wpisu do właściwej ewidencji, ale z dniem dokonania naruszenia przepisów prawa przez kierującego pojazdem. Dla konsekwencji prawnych wynikających z dokonanych przez skarżącego naruszeń przepisów ruchu drogowego istotne znaczenie ma tym samym data popełnienia naruszenia, a nie data wpisu tych punktów do ewidencji czy też data np. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badanie psychologiczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt I OSK 288/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2256/11; wyrok Wojewódzkiego Naczelnego Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II SA/GL 25/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 1013/10). Dodatkowo należy podnieść i to, że zgodnie z art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Skoro ustawodawca wprowadził w tym przepisie tryb przypuszczający to uczynił to z jasno sprecyzowanym zamiarem objęcia taką regulacją nie tylko tych kierowców, którzy nie kwestionowali procesowo popełnienia wykroczenia lub przestępstwa drogowego, ale także i tych, którzy w okresie jednego roku takie wykroczenia lub przestępstwa popełnili, ale korzystając z drogi sądowej "odwlekli" datę uprawomocnienia się orzeczenia orzekającego o ich popełnieniu, a tym samym i datę samego wpisania punktów. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadnie organy orzekające w sprawie uznały, że skoro na dzień [...] kwietnia 2015 r. liczba punktów karnych przyznana skarżącemu za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym przekroczyła 24, to odbycie przez skarżącego szkolenia już po tej dacie, tj. w dniu [...] czerwca 2015 r., nie może spowodować zmniejszenia liczby punktów. Sąd stwierdza jednocześnie, że niezasadnym jest zarzut zawarty w skardze, a dotyczący wydania § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Stwierdzić należy, że § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia odpowiada treści upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130 ust. 4 ustawy, w którym ustawodawca upoważniając organ naczelny zawarł równocześnie wyraźne wskazanie treściowe wyznaczając kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego, która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Konstytucja wymaga, m. in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też duchu konstytucyjność § 8 rozporządzenia ocenia sąd administracyjny. Warto przytoczyć tytułem przykładu jedną, powtarzaną często tezę: "przepis wykonawczy (chodzi o § 8 rozporządzenia) odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 3 P.r.d, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4." (zob. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/12, podobnie w wyroku z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1373/12). W ocenie Sądu, niezasadny jest też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organy administracji zebrały w tej sprawie wystarczający materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Dlatego też, skierowanie skarżącego w takich okolicznościach faktycznych i prawnych na badanie psychologiczne należało uznać za w pełni uprawnione i prawidłowe. W tym też kontekście Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.