VII SA/Wa 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska-Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane), w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13.06.2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 923/11, uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] [...]"[...]" z siedzibą w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...]maja 2009 r., nr [...] (znak: [...]), umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej montażu anten i urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] oraz wpływu wykonanych robót budowlanych na stan techniczny ww. budynku: uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2009 r. przez przedstawiciela PINB dla [...] czynności kontrolnych stwierdzono, że na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] wykonano trzy maszty antenowe stalowe, ruszt pod urządzenia technologiczne, zasilanie elektryczne urządzeń i stacji. Ponadto ustalono, ze powyższe roboty nie zostały zakończone z uwagi na brak anten sektorowych, anten radioliniowych oraz urządzeń sterujących, nadawczych i wzmacniających. Realizacja przedmiotowej inwestycji została rozpoczęta w dniu [...] października 2008 r. na podstawie złożonego w dniu [...] września 2008 r. do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia dotyczącego montażu anten i urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" na dachu budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...]. W protokole oględzin nr [...] ujęto, że w trakcie montowania masztów antenowych przewiercono strop nad lokalem nr [...] i nad klatką schodową w celu zbrojenia słupów fundamentowych masztów. Według złożonego do protokołu oświadczenia właścicieli lokali mieszkalnych nr [...] i [...] - tj. J. C. i Z. J. wystąpiły spękania ścian wewnętrznych i stropów na połączeniu płyt stropowych oraz nadproży okiennych w lokalu nr [...] i nr [...], a także na klatce schodowej. Organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] (znak: [...]), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotowym przedsięwzięciem inwestycyjnym oraz zobowiązał Polską Telefonię [...] [...]do przedłożenia w wyznaczonym terminie ekspertyzy technicznej zawierającej ocenę wytrzymałości stropu na obciążenie elementami stacji bazowej komórkowej [...] "[...]" na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] kwietnia 2009 r. do PINB dla [...] wpłynął wniosek Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] [...] "[...]" z siedzibą w [...] o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Po przedłożeniu przez inwestora żądanej ekspertyzy technicznej, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] (znak: [...]), umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...][...] "[...]" z siedzibą w [...], umorzył postępowanie odwoławcze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1459/09 oddalił skargę Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] [...] "[...]" na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt: II OSK 329/10, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 923/11 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]. W świetle stanowiska Sądu zawartego w ww. wyroku z dnia 13 czerwca 2011 r. w niniejszej sprawie Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] [...] "[...]" należy traktować jako podmiot na prawach strony. Jakkolwiek organ pierwszej instancji nie wydał postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu ww. Stowarzyszenia, to jednak przyjmował składane przez to Stowarzyszenie oświadczenia, a także doręczył temu Stowarzyszeniu decyzję pierwszoinstancyjną oraz zawiadomienie o przekazaniu odwołania Stowarzyszenia organowi II instancji, co należy uznać za dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym Stowarzyszeniu jako podmiotowi na prawach strony przysługuje również prawo złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że będąc związany wytycznymi Sądu, rozpatrzył odwołanie wniesione przez Stowarzyszenie [...] [...] "[...]" od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że jego kompetencje obejmują zarówno korygowanie wad prawnych orzeczeń organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W ocenie organu odwoławczego, zarzuty strony skarżącej zawarte w odwołaniu zasługują na uwzględnienie, co skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego jako wydanej z naruszeniem przepisów art. 105 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie można mówić o wystąpieniu przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Zasadą obowiązującą w Prawie budowanym, wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego, jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie realizacji inwestycji budowlanych. Przypadki, kiedy nie jest wymagane pozwolenie na budowę ustala się w oparciu o przepisy art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego. Brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę może jednak oznaczać obowiązek dokonania zgłoszenia w trybie i przypadkach określonych w art. 30 Prawa budowlanego, ale tylko wówczas, gdy taki obowiązek wprost wynika z powołanego art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 Prawa budowlanego. Według przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3b oraz 3c Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej (tj. w dniu 24.09.2008 r.) oraz w okresie rozpoczęcia realizacji przedmiotowej inwestycji (tj. w październiku 2008 r.) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń budowlanych na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15), natomiast zgłoszeniu właściwemu organowi podlegała instalacja na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3b) oraz urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3c, który został uchylony z dniem 15.11.2008 r.). Organ odwoławczy wskazał, że stację bazową telefonii komórkowej wraz z realizacją masztów stabilizowanych linami, montażem anten należy zakwalifikować jako budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1b i pkt 3 Prawa budowlanego. Realizacja takiego zamierzenia budowlanego wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem w świetle przepisów art. 29 i 30 Prawa budowlanego nie została ona zwolniona od takiego obowiązku. Ponadto wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z realizacją masztów stabilizowanych linami, montażem anten jako zamierzenie inwestycyjne wykracza poza pojęcie "instalacji na obiektach urządzeń budowlanych", a zatem wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stacja bazowa na budynku nie jest bowiem elementem wyposażenia budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, nie jest też urządzeniem związanym z nim funkcjonalnie. Stanowi zatem odrębny od budynku obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne nie polegało wyłącznie na instalacji na istniejącym już na dachu budynku maszcie antenowym urządzeń w postaci odpowiedniego rodzaju anten, będących urządzeniami technicznymi, lecz w rzeczywistości sprowadzało się do posadowienia w obrębie dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] dwóch stalowych masztów rurowych H = 5,00 m i jednego H = 7,00 m oraz posadowienia w obrębie nadbudówki klatki schodowej projektowanego rusztu podporowego w celu instalacji systemu antenowego, co znajduje potwierdzenie w projekcie montażowo- wykonawczym stacji bazowej sporządzonym przez dr inż. A. Ż.. Inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z masztami wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ zauważył, iż inwestor przystąpił do budowy stacji telefonii komórkowej wraz z masztami na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] na podstawie zgłoszenia z dnia [...] września 2008 r., które dotyczyło jedynie zamiaru montażu anten i urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ odwoławczy stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji na podstawie zgłoszenia nie uzasadnia traktowania jej jako "legalną" tylko dlatego, że właściwy organ nie wniósł w trakcie postępowania zgłoszeniowego sprzeciwu. Tylko bowiem wówczas, gdyby przedmiotowa inwestycja rzeczywiście mogłaby być realizowana w oparciu o zgłoszenie, a zgłoszenie to byłoby niekompletne, to brak sprzeciwu zgłoszony w ciągu 30 dni sankcjonowałby ten brak. Jeżeli jednak inwestor dokonuje zgłoszenia inwestycji, a w rzeczywistości zakres wykonanych robót budowlanych przekracza zakres robót ujętych w zgłoszeniu, to tak dokonane zgłoszenie nie legalizuje danej inwestycji. Realizacja inwestycji budowlanej o powyższym charakterze bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę winna skutkować przeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepisy art. 48 i nast. ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nie odpowiada prawu poprzez naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., zaś konieczność przeprowadzenia postępowania we właściwym do stanu faktycznego trybie przepisów prawa materialnego ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że z uwagi na to, że granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygniecie decyzji wydanej w pierwszej instancji, a organ odwoławczy – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 K.p.a. – nie może wyjść poza podmiotowe i przedmiotowe granice rozstrzygnięcia decyzji pierwszoinstancyjnej, należało uchylić zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] maja 2009 r. i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie złożyła "Polska Telefonia [...] [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako naruszającej przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest - wadliwą wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b i c Prawa budowlanego poprzez odmowę uznania, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym oraz niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia wykonania robót budowlanych w zw. z § 3 pkt 1 i 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że zakres prac objętych zgłoszeniem dotyczy obiektu budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] maja 2009 r. umarzającą postępowanie w sprawie montażu anten i urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] oraz wpływu wykonanych robót budowlanych na stan techniczny ww. budynku i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporna inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem jej realizacja bez uzyskania takiego pozwolenia winna skutkować przeprowadzeniem postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Wskazać wobec tego trzeba, że przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 29. W przepisie tym został zawarty wyczerpujący katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, przy czym w większości przypadków brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z koniecznością dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego. Jeden z takich wyjątków przewiduje art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, który w dacie dokonania zgłoszenia przez stronę skarżącą (24.09.2008 r.) i w dacie rozpoczęcia robót (25.10.2008 r.) stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 3b i pkt 3c ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m i urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Kluczowym dla sprawy zagadnieniem było zatem ustalenie, czy zgłoszone przez stronę skarżącą roboty stanowią "instalowanie" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, które zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, czy też "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Samo pojęcie "instalacji" nie jest definiowane przepisami Prawa budowlanego. Słowo to należy zatem interpretować poprzez jego potoczne rozumienie, a przy takim rozumieniu należy sięgając do definicji słownikowych. Zgodnie z Słownikiem języka polskiego A-K, pod redakcją naukowa M. Szymczaka, PWN Warszawa, 1996 r., s. 745, pojęcie "instalować" oznacza zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Z kolei w Słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza tom 1, PWN Warszawa 2003 r., s. 1221, zdefiniowano "instalację (instalowanie)" jako montaż urządzenia technicznego, które polega bądź na połączeniu różnych elementów w jedną całość użytkową, bądź zamontowaniu danej konstrukcji na jakimś obiekcie - w tym także objecie budowlanym. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli więc wykonanie robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenie) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu podstawowego" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2010 r., sygn. II SA/Kr 360/10 Lex nr 674224). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami a zgodnie z pkt 3 przez budowle należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym obiekty przykładowo tam wymienione m.in. wolno stojące maszty antenowe czy fundamenty pod maszyny i urządzenia , jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zgłoszenie inwestora z dnia [...]września 2009 r. był zamiaru montażu anten i urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" na dachu budynku mieszkalnego Wspólnoty Mieszkańców [...]. Natomiast z projektu montażowo – wykonawczego stacji bazowej dołączonego do przedmiotowego zgłoszenia wynika, że w ramach projektowanej inwestycji przewiduje się posadowienie w obrębie dachu budynku dwóch stalowych masztów rurowych H = 5,0 m i jednego H = 7,0 m oraz posadowienie w obrębie nadbudówki klatki schodowej projektowanego rusztu podporowego, jak również instalacje projektowanego systemu antenowego (pkt 1.8 projektu). Stalowy ruszt wsporczy oparty zostanie na czterech projektowanych słupkach żelbetowych, wykonanych z betonu. Pręty zbrojenia głównego kotwione będą w konstrukcji nośnej budynku za pomoc ładunków foliowych z żywicą (pkt 5.1 projektu). Maszty 5,0 metrowe podparto dwoma zastrzałami w kierunkach do siebie prostopadłych, maszt 7,0 metrowy z uwagi na brak miejsca został podparty zastrzałami o rozstawie kątowym 70 º (pkt 5.2 projektu). Na dachu budynku przy ul. [...] w [...] nie istnieje maszt na którym miałaby nastąpić instalacja anten, chodzi więc o nowy obiekt wraz z antenami, będącymi instalacjami nie usytuowanymi bezpośrednio na dachu. W kontekście postanowień zarówno art. 3 pkt 1b i pkt 3 Prawa budowlanego obiekt objęty zgłoszeniem ma charakter obiektu budowlanego. Skoro sporna inwestycja nie ogranicza się do montażu anten i urządzeń na budynku, lecz obejmuje również wykonanie masztów stalowych i rusztu pod urządzenia technologiczne, a jednocześnie posadowienie masztu wiąże się z ingerencją w konstrukcję dachu, to takich robót w ocenie Sądu nie można uznać za instalowanie urządzeń na obiekcie budowlanym, lecz jest to wykonanie budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1458/07 Lex nr 919884, o instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsporcza), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji, natomiast roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu. Zatem trafnie organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedmiotową inwestycję należy traktować, jako samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, której doprowadzenie do zgodności z przepisami prawa opierać się powinno o obowiązujące normy prawa materialnego i w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 48 Prawa budowlanego. Bowiem zakres planowanych, a następnie realizowanych bez pozwolenia na budowę robót wykraczał poza zakres określony w art. 29 Prawa budowlanego, czyli robót na wykonywanie których nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Przedmiotowy obiekt budowlany nie polegał bowiem jedynie na instalowaniu urządzenia na obiekcie budowlanym, ale obejmował większy zakres realizacji prac budowlanych, co w konsekwencji prowadziło do konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Procedura zgłoszeniowa nie była w tym przypadku dopuszczalna, a tym samym skuteczna i nie wywołuje skutków przewidzianych dla tej instytucji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1286/09 LEX nr 574343). ‘ W zaistniałej zatem sytuacji, zaskarżona decyzja kasacyjna nie narusza przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia o charakterze reformacyjnym (art. 138 § 1 K.p.a.) prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art.15 K.p.a.), która gwarantuje stronie dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zasada ta zostanie zrealizowana wtedy, gdy w sprawie zapadną dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni, przy czym rozstrzygnięcia te zostaną poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie było prowadzone. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.