VII SA/Wa 486/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2014 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Starosta (...) decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) pozwolenia na budowę kontenerowej suszarni drewna typu (...) wraz z urządzeniami budowlanymi - przyłączami, na działce nr ewid. (...) w m. (...). Wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji złożyła (...) - współwłaścicielka działki nr ewid. (...). W wyniku jego rozpoznania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. znak: (...)stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r uznając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Wojewoda (...) stwierdził, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działką nr (...) na cele budowlane załączając umowę dzierżawy z dnia (...) września 2007r. Wprawdzie w preambule umowy dzierżawy zawarte jest oświadczenie (...), że działa w imieniu żony jednakże brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że (...) upoważniła, bądź udzieliła zgody na zawarcie tej umowy. Wręcz przeciwnie (...) we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzuciła, że umowa dzierżawy z inwestorem została zawarta bez jej wiedzy i zgody pomimo, że nieruchomość stanowi współwłasność małżeńską majątkową. Zdaniem organu brak pełnomocnictwa (...) ewentualnie zgody na zawarcie umowy dzierżawy jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania przez inwestora przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Kontrolowana decyzja dotknięta jest także wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), bowiem z projektu zagospodarowania działki wynika, że nie wydzielono żadnych miejsc parkingowych, co w sposób jednoznaczny narusza przepis § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania (...), decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r., znak: (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (...) i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazując, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Następnie zacytował treść art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor – (...) dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. (...) w mieście (...) na cele budowlane. Jako tytuł prawny, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością, wnioskodawca wskazał umowę dzierżawy z dnia (...)września 2007 r., którą załączył do składanej dokumentacji. Jak wynika z treści tej umowy, została ona zawarta pomiędzy wydzierżawiającym (...) działającym w imieniu własnym i żony (...), a dzierżawcą (...). W § 6 umowy wskazano, że (...) wyrażają zgodę na prowadzenie nowych inwestycji, wszelkiego rodzaju napraw i remontów oraz modernizacji. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organ co do zasady nie bada prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności nie weryfikuje tytułu prawnego, na jaki powołuje się inwestor w składanym oświadczeniu. Brak jest bowiem przepisu prawnego nadającego organowi takie uprawnienie. Art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w sposób wyraźny i jednoznaczny zobowiązuje inwestora jedynie do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie, a nie do wykazania się takim prawem. Wyjątkowo organ dokonuje ustaleń w zakresie prawdziwości złożonego oświadczenia, jeżeli w toku postępowania prawo, na które powołuje się inwestor jest kwestionowane. Złożenie oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania gruntem na cel związany z realizacją projektu budowlanego wyłącza obowiązek badania przez organy merytorycznej poprawności oświadczeń, bowiem podlega ocenie pod względem prawdziwości oświadczenia przez sądy karne pod rygorem odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w art. 233 § 6 k.k. Składane przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. W tym zakresie organ powołał się m.in. na niepublikowane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06 i z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 775/06. W ocenie organu w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę brak było podstaw, by kwestionować przywołany w oświadczeniu tytuł prawny. Organ nie miał podstaw prawnych, by badać prawdziwość złożonego oświadczenia. W aktach sprawy nie znajdowały się dokumenty, które podważałyby jego prawdziwość. Również żadna ze stron postępowania na etapie postępowania zwykłego nie podnosiła twierdzeń, które mogłyby wzbudzić w organie wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia. Skoro więc inwestor złożył prawidłowo oświadczenie, to tym samym został spełniony warunek, o którym mowa w art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Następnie organ wskazał, że działka inwestycyjna nr ew. (...) w mieście (...) znajduje się obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy (...) z dnia (...) września 2002 r., Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) (Dz. Urz. Woj. (...) z 2002 r., Nr (...), poz. 2719 ze zm.) w strefie oznaczonej symbolem UR – rzemiosło i drobna wytwórczość, (...). Zasady zabudowy dla wskazanej strefy zostały określone w § 14 miejscowego planu – tereny przetwórstwa, drobnej i średniej przedsiębiorczości, rzemiosła produkcyjnego, baz i składów – istniejące. Zgodnie z § 14 ust. 2 planu, dla nowych terenów ustala się następujące warunki: w zależności od funkcji powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 20% powierzchni działki brutto, należy wydzielać miejsca parkingowe w ilości zaspokajającej potrzeby użytkowników, wysokość obiektów produkcyjnych nie może przekraczać jednej kondygnacji, a dla obiektów specjalnych 9 m, budynków administracyjno-socjalnych, ewentualnie mieszkalnych – dwóch kondygnacji. Zdaniem organu, planowane przedsięwzięcie nie przekracza minimalnej wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, a wysokość budynku to ok. 3,7 m. Budynek spełnia więc wymogi określone w miejscowym planie. Z uwagi zaś na nieprecyzyjne sformułowanie warunku co do wymaganej liczby miejsc parkingowych, pozwalające inwestorowi na uznaniowość i swobodę w tym zakresie, stwierdzić należy, że niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna typu (...) nie może być uznane za naruszenie postanowień miejscowego planu. Ponadto organ stwierdził, że inwestycja nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690), a projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Podsumowując organ stanął na stanowisku, iż decyzja Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., bowiem wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja ta nie wypełnia także przesłanki rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów dotyczących nieprawidłowego doręczenia (...) zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak również decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym pominięcia jej udziału w postępowaniu, organ stwierdził, że okoliczności te pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie i mogą ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła (...), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uznaniu , iż decyzja Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy : - Starosta (...) nie zawiadomił jej jako strony o wszczęciu postępowania o znaku: (...), czym naruszył art. 61 § 4 k.p.a., - Starosta (...) uznał za doręczone pisma w sprawie o znaku: (...), podczas gdy pisma zostały odebrane przez osoby nieuprawnione, a doręczenie odbyło się poza miejscem zamieszkania skarżącej, czym naruszył art. 10 § 1 w zw. z art. 42 § 1 oraz 43 k.p.a., - Starosta (...) w toku sprawy o znaku: (...) uznał, iż (...) legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mimo że nie posiadał takiej legitymacji ze względu na fakt, iż jako współwłaścicielka nieruchomości nie wyraziła zgody na oddanie jej w dzierżawę temu inwestorowi ani dysponowanie nią na cele budowlane, czym naruszył art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, o czym skarżąca zawiadomiła również Prokuraturę, - Starosta (...) w toku sprawy o znaku: (...)nie uwzględnił faktu niezaprojektowania miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna typu (...) przez inwestora, co stało w sprzeczności z § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), który nakłada obowiązek wydzielenia miejsc parkingowych w ilości zaspokajającej potrzeby użytkowników obiektów; 2. art. 8 w zw. z art. 10 § 1 i art. 131 k.p.a. polegające na nieprawidłowym zawiadomieniu strony o wniesieniu przez (...) odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014 r. poprzez: - niedołączenie do zawiadomienia odpisu odwołania, - niewyznaczenie stronie terminu do zapoznania się z odwołaniem (podczas gdy obowiązek taki wynika m. in. z orzecznictwa, przez co organ nie zapewnił jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także naruszył zasadę postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do badania prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy Starosta miał obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, to jest czy inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę posiadał tytuł prawny, na jaki powoływał się w składanym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności wobec zakwestionowania tego prawa przez skarżącą jako współwłaściciela nieruchomości, albowiem oświadczenie takie jest środkiem dowodowym i podlega ocenie tak jak każdy inny dowód; 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy: - nieruchomość stanowi współwłasność skarżącej i (...) na zasadzie wspólności małżeńskiej ustawowej, a inwestor oświadczył, iż prawo do dysponowania nieruchomością wynika z umowy dzierżawy, którą zawarł jedynie z mężem skarżącej,  - (...) nigdy nie uzyskał od niej pełnomocnictwa do zawarcia umowy dzierżawy z inwestorem, ani też nie potwierdziła tej umowy zgodnie z art. 37 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2012 r. poz. 788 ze zm.), które to oświadczenia powinny być złożone co najmniej w tej samej formie co zawarta umowa dzierżawy - skarżąca nie mogła na etapie postępowania zwykłego zakwestionować tytułu prawnego, na jaki powoływał się inwestor w swoim oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, albowiem nie była przez organ prawidłowo zawiadomiona o jego wszczęciu i nie miała w ogóle świadomości o jego prowadzeniu, które to okoliczności były znane organowi w dniu wydania przez niego decyzji, co wiąże się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego – § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), ustalonego uchwałą Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) (Dz. Urz. Woj. (...). Nr (...), poz. 2719) poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, iż niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna typu (...) przez inwestora nie może być uznane za naruszenie postanowień miejscowego planu przestrzennego, ze względu na uznaniowość i swobodę, którą ten przepis pozostawia inwestorowi, podczas gdy jest to obowiązek wynikający z literalnej wykładni tego przepisu. W uzasadnieniu skarżąca opisała okoliczności, w których dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia (...) lipca 2009 r. oraz rozwinęła przedstawione wyżej zarzuty. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Organ podkreślił, że w oparciu o akta, jakimi dysponował Starosta (...), wydając decyzję z dnia (...) lipca 2009 r., brak było podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stanął też na stanowisku, iż nie uchybił przepisom postępowania, bowiem informacja o wniesieniu odwołania przez (...) została zawarta w piśmie (...) Urzędu Wojewódzkiego z dnia (...) listopada 2014r., które zostało przesłane także skarżącej. Ponadto organ odwoławczy nie ma obowiązku doręczania stronom odpisów odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (obowiązujących w dacie wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r ). Zgodnie ze wskazanym wzorem inwestor składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego z którego wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działką nr (...) na cele budowlane wskazując, że prawo to wynika z umowy dzierżawy z dnia (...) września 2007r, którą załączył do oświadczenia. Z treści umowy dzierżawy wynika, że została ona zawarta pomiędzy wydzierżawiającym (...) działającym w imieniu własnym i żony (...), a dzierżawcą (...). W § 6 umowy wskazano, że (...) i jego żona (...) wyrażają zgodę na prowadzenie nowych inwestycji, wszelkiego rodzaju napraw i remontów oraz modernizacji. W okolicznościach niniejszej sprawy zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wskazując na umowę dzierżawy z której tytuł ten wynika. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury, prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istnieje wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06 ). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających choćby znikome podejrzenie, że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie stwierdzenia nieważności ), że weryfikacji takiej nie przeprowadził (por. wyrok z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1005/08 oraz wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1735/06). Podniesiony przez skarżącą zarzut braku jej zgody na wydzierżawienie nieruchomości nie jest trafny z tego względu, iż w umowie dzierżawy (...) oświadczył, że reprezentuje również skarżącą i wspólnie razem z nią wydzierżawia inwestorowi nieruchomość pozwalając na prowadzenie nowych inwestycji. Udzielenie bądź brak udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa mężowi do zawarcia umowy dzierżawy stanowi z kolei sprawę cywilną do rozpoznania której właściwy jest sąd powszechny. Badając decyzję o pozwoleniu na budowę pod kątem podniesionego zarzutu dotyczącego braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 ustawy – Prawo budowlane, którego weryfikacja możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy organ ten posiada informacje mogące świadczyć o jego nieprawdziwości. Za prawidłowe należy również uznać stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z którego wynika, że niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna typu (...) nie może być uznane za rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Projektowany budynek spełnia wymogi określone w miejscowym planie gdyż nie przekracza minimalnej wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, a wysokość budynku to ok. 3,7 m. Natomiast warunek co do wymaganej liczby miejsc parkingowych został nieprecyzyjnie sformułowany pozwalając inwestorowi na uznaniowość i swobodę w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie nakładał na terenie inwestycyjnym bezwzględnego obowiązku realizacji miejsc postojowych, a tylko w przypadku konieczności zaspokojenia potrzeb użytkowników, tym samym brak zaplanowania takich miejsc w projekcie budowlanym nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak również decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym pominięcia jej udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania dlatego w niniejszej sprawie pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Nietrafne i bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają także zarzuty dotyczące naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasad postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia (...) listopada 2014r (...) Urząd Wojewódzki zawiadomił skarżącą o wniesieniu odwołania przez (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014 r. Skarżąca zarzucając Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie zasad postępowania poprzez brak wyznaczenia terminu do zapoznania się z odwołaniem oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań nie wykazała, aby wskazane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).