VII SA/Wa 487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2014 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Starosta (...) decyzją nr (...) z dnia (...) października 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) pozwolenia na budowę budynku parzelni drewna na działce nr ew. (...). Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożyła (...). W wyniku jego rozpoznania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. znak: (...) stwierdził nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2013r uznając, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa – art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: Prawo budowlane) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) z uwagi na pominięcie przez Starostę (...) treści umowy dzierżawy i faktu, iż została ona podpisana wyłącznie przez (...), w sytuacji gdy działka nr ew. (...) stanowi współwłasność (...) na zasadzie wspólności małżeńskiej ustawowej oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), bowiem z projektu zagospodarowania działki sporządzonego na mapie do celów projektowych w skali 1:500 pochodzącej z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w (...) wynika, że nie wydzielono żadnych miejsc parkingowych, co w sposób jednoznaczny narusza przepis § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r., znak: (...), po rozpatrzeniu odwołania (...), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...), uchylił wyżej opisaną decyzję Wojewody (...) i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, na czym polega postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oraz wyjaśnił przesłankę rażącego naruszeniu prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie zacytował treść art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że teren, na którym zaprojektowana została sporna inwestycja, objęty był zapisami uchwały Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z dnia (...) października 2002 roku, Nr (...), poz. (...). Zgodnie z rysunkiem planu, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), przedmiotowa inwestycja położona jest w terenie oznaczonym symbolem (...) z podstawowym przeznaczeniem pod handel oraz rzemiosło i drobną wytwórczość. Zgodnie z § 14 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nowej zabudowy na terenach przetwórstwa, drobnej i średniej przedsiębiorczości, rzemiosła produkcyjnego, baz i składów powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 20% powierzchni działki brutto, należy wydzielać miejsca parkingowe w ilości zaspokajającej potrzeby użytkowników, wysokość obiektów produkcyjnych nie może przekraczać jednej kondygnacji, a dla obiektów specjalnych 9 m, zaś oddziaływanie obiektów produkcyjnych ograniczyć należy do granic terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Organ wskazał, że przedmiotem inwestycji jest parterowy budynek parzelni drewna, którego realizacja nie spowoduje negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie, a po jego wykonaniu powierzchnia zabudowy działki inwestycyjnej wynosić będzie 8863,10 m2 (przy jej całkowitej powierzchni 25000 m2. Wbrew twierdzeniu podnoszonemu w rozstrzygnięciu organu wojewódzkiego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie nakładał na terenie inwestycyjnym bezwzględnego obowiązku realizacji miejsc postojowych, a tylko w przypadku konieczności zaspokojenia potrzeb użytkowników, tym samym brak zaplanowania takich miejsc w projekcie budowlanym nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Jednocześnie stwierdził, że planowany budynek o wysokości 5,48 m zaprojektowany został zgodnie wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności zawartymi w § 12 (dotyczącym sytuowania budynków w stosunku do granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi), § 13, § 57, § 60 (dotyczącym zapewnienia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi) oraz § 271 i następnych (dotyczących ochrony przeciwpożarowej) warunków technicznych. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadaniu prawa do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane z dnia (...) sierpnia 2013 r. Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W oświadczeniu inwestor jako podstawę posiadania prawa do realizacji kwestionowanego przedsięwzięcia na nieruchomości nr ew. (...) wskazał umowę dzierżawy z dnia (...) września 2007 r., zawartą pomiędzy nim a współwłaścicielem działki inwestycyjnej (...), powołującym się również na pełnomocnictwo udzielone przez drugą współwłaścicielkę tej działki, tj. żonę (...). Organ wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją – inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem, nie ma obowiązku jej pozyskania celem weryfikacji prawdziwości złożonego oświadczenia. Ponadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, lecz, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 631/10 oraz z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06) w zwykłym postępowaniu administracyjnym organ architektoniczno-budowlany nie ma co do zasady obowiązku prowadzić postępowania wyjaśniającego w omawianej kwestii, nawet gdyby miał pewne wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia, gdyż za jego treść karnie odpowiada inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Organ podkreślił przy tym, że niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Organ architektoniczno-budowlany powinien, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające wówczas, gdy inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę składa oświadczenie o wyłącznym prawie do terenu na cele budowlane do nieruchomości stanowiącej współwłasność, zaś biorący w postępowaniu udział współwłaściciele kwestionują prawdziwość takiego oświadczenia. Brak natomiast jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że organ administracji budowlanej w razie powzięcia wątpliwości ma obowiązek przeprowadzić odpowiednie postępowanie wyjaśniające co do prawdziwości oświadczenia. Ponadto oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, gdyż pozostawałoby to w całkowitej sprzeczności z istotą uregulowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Na etapie udzielenia pozwolenia na budowę nikt nie zakwestionował prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia, tym samym organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Podsumowując organ stanął na stanowisku, iż decyzja (...) z dnia (...) października 2013 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., bowiem wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja ta nie wypełnia także przesłanki rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów dotyczących braku udziału (...) w postępowaniu organ stwierdził, że okoliczności te pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie i mogą ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła (...), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uznaniu , iż decyzja Starosty (...) z dnia (...) października 2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy : - Starosta (...) nie zawiadomił jej jako strony o wszczęciu postępowania, czym naruszył art. 61 § 4 k.p.a., - Starosta (...) uznał za doręczone pisma w sprawie, podczas gdy pisma zostały odebrane przez osoby nieuprawnione, a podpis skarżącej poświadczający odebranie decyzji został podrobiony (co zostało zgłoszone do Prokuratury), czym naruszył art. 10 § 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a., - Starosta (...) w toku sprawy uznał, iż (...) legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mimo że nie posiadał takiej legitymacji ze względu na fakt, iż jako współwłaścicielka nieruchomości nie wyraziła zgody na oddanie jej w dzierżawę temu inwestorowi ani dysponowanie nią na cele budowlane, czym naruszył art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, o czym skarżąca zawiadomiła Prokuraturę, - Starosta (...) w toku sprawy nie uwzględnił faktu niezaprojektowania miejsc parkingowych dla parzelni drewna przez inwestora, co stało w sprzeczności z § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), który nakłada obowiązek wydzielenia miejsc parkingowych w ilości zaspokajającej potrzeby użytkowników obiektów; 2. art. 8 w zw. z art. 10 § 1 i art. 131 k.p.a. polegające na nieprawidłowym zawiadomieniu strony o wniesieniu przez (...) odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014 r. poprzez: - niedołączenie do zawiadomienia odpisu odwołania, - niewyznaczenie stronie terminu do zapoznania się z odwołaniem (podczas gdy obowiązek taki wynika m. in. z orzecznictwa, np. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 524/10), przez co organ nie zapewnił jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także naruszył zasadę postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do badania prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy Starosta miał obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, to jest czy inwestor (...) składając wniosek o pozwolenie na budowę posiadał tytuł prawny, na jaki powoływał się w składanym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności wobec zakwestionowania tego prawa przez skarżącą jako współwłaściciela nieruchomości, albowiem oświadczenie takie jest środkiem dowodowym i podlega ocenie tak jak każdy inny dowód; 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy: - nieruchomość stanowi współwłasność skarżącej i (...)na zasadzie wspólności małżeńskiej ustawowej, a inwestor oświadczył, iż prawo do dysponowania nieruchomością wynika z umowy dzierżawy, którą zawarł jedynie z mężem skarżącej,  - (...) nigdy nie uzyskał od niej pełnomocnictwa do zawarcia umowy dzierżawy z inwestorem, ani też nie potwierdziła tej umowy zgodnie z art. 37 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2012 r. poz. 788 ze zm.), które to oświadczenia powinny być złożone co najmniej w tej samej formie co zawarta umowa dzierżawy - skarżąca nie mogła na etapie postępowania zwykłego zakwestionować tytułu prawnego, na jaki powoływał się inwestor w swoim oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, albowiem nie była przez organ prawidłowo zawiadomiona o jego wszczęciu i nie miała w ogóle świadomości o jego prowadzeniu, które to okoliczności były znane organowi w dniu wydania przez niego decyzji, co wiąże się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego – § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), ustalonego uchwałą Rady Gminy (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) (Dz. Urz. Woj. (...). Nr (...), poz. 2719) poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, iż niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla parzelni drewna przez inwestora nie może być uznane za naruszenie postanowień miejscowego planu przestrzennego, ze względu na uznaniowość i swobodę, którą ten przepis pozostawia inwestorowi, podczas gdy jest to obowiązek wynikający z literalnej wykładni tego przepisu. W uzasadnieniu skarżąca opisała okoliczności, w których dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia (...) października 2013 r. oraz rozwinęła przedstawione wyżej zarzuty. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Organ ponownie podkreślił, że fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż jest to przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Również sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (obowiązujących w dacie wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r ). Zgodnie ze wskazanym wzorem inwestor składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego z którego wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działką nr (...) na cele budowlane wskazując, że prawo to wynika z umowy dzierżawy z dnia 1 września 2007r, którą załączył do oświadczenia. Z treści umowy dzierżawy wynika, że została ona zawarta pomiędzy wydzierżawiającym (...) działającym w imieniu własnym i żony (...), a dzierżawcą (...). W § 6 umowy wskazano, że (...) wyrażają zgodę na prowadzenie nowych inwestycji, wszelkiego rodzaju napraw i remontów oraz modernizacji. W okolicznościach niniejszej sprawy zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wskazując na umowę dzierżawy z której tytuł ten wynika. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury, prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istnieje wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających choćby znikome podejrzenie, że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie stwierdzenia nieważności ), że weryfikacji takiej nie przeprowadził (por. wyrok z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1005/08 oraz wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1735/06). Podniesiony przez skarżącą zarzut braku jej zgody na wydzierżawienie nieruchomości nie jest trafny z tego względu, iż w umowie dzierżawy (...) oświadczył, że reprezentuje również skarżącą i wspólnie razem z nią wydzierżawia inwestorowi nieruchomość pozwalając na prowadzenie nowych inwestycji. Udzielenie bądź brak udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa mężowi do zawarcia umowy dzierżawy stanowi z kolei sprawę cywilną do rozpoznania której właściwy jest sąd powszechny. Badając decyzję o pozwoleniu na budowę pod kątem podniesionego zarzutu dotyczącego braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 ustawy – Prawo budowlane, którego weryfikacja możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy organ ten posiada informacje mogące świadczyć o jego nieprawdziwości. Za prawidłowe należy również uznać stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z którego wynika, że niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla parterowego budynku parzelni drewna nie może być uznane za rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Wbrew zarzutom skarżącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie nakładał na terenie inwestycyjnym bezwzględnego obowiązku realizacji miejsc postojowych, a tylko w przypadku konieczności zaspokojenia potrzeb użytkowników. Tym samym brak zaplanowania takich miejsc w projekcie budowlanym nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak również decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym pominięcia jej udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania dlatego w niniejszej sprawie pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Nietrafne i bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają także zarzuty dotyczące naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasad postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia (...) listopada 2014r (...) Urząd Wojewódzki zawiadomił skarżącą o wniesieniu odwołania przez (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014 r. Skarżąca zarzucając Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie zasad postępowania poprzez brak wyznaczenia terminu do zapoznania się z odwołaniem oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań nie wykazała, aby wskazane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).