VII SA/Wa 500/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2014 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Starosta (...) decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) pozwolenia na budowę kontenerowej suszarni drewna wraz z urządzeniami budowlanymi: przyłącze energetyczne zalicznikowe, lokalne wodociągowe na działce nr ew. (...). Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożyła (...). W wyniku jego rozpoznania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. znak: (...) stwierdził nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2008 r., uznając, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa – art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego z uwagi na pominięcie przez Starostę (...) treści umowy dzierżawy i faktu, iż została ona podpisana wyłącznie przez (...), w sytuacji gdy działka nr ew. (...) stanowi współwłasność (...) na zasadzie wspólności małżeńskiej ustawowej oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...)(...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), bowiem z projektu zagospodarowania działki wynika, że nie wydzielono żadnych miejsc parkingowych, co w sposób jednoznaczny narusza przepis § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r., znak: (...), po rozpatrzeniu odwołania (...), uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (...) i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, na czym polega postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oraz wyjaśnił przesłankę rażącego naruszeniu prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie zacytował treść art. 35 ust. 4 oraz art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją – inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem, nie ma obowiązku jej pozyskania celem weryfikacji prawdziwości złożonego oświadczenia. Ponadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, lecz, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06 oraz z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07) w zwykłym postępowaniu administracyjnym organ architektoniczno-budowlany ma prawo do oceny, czy przedłożone dokumenty faktycznie uprawniają inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jeśli poweźmie co do niego wątpliwości, jednak za treść oświadczenia karnie odpowiada inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Organ podkreślił przy tym, że niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, gdyż pozostawałoby to w całkowitej sprzeczności z istotą uregulowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadaniu prawa do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane, według którego jego prawo do dysponowania nieruchomością nr ew. (...), położoną w miejscowości (...), wynika z umowy dzierżawy z dnia (...) września 2007 r. zawartej pomiędzy inwestorem a (...), reprezentującym również współmałżonkę – (...). Zgodnie zaś z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nikt nie zakwestionował prawdziwości tego oświadczenia. Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Podnoszona na etapie postępowania nieważnościowego przez (...) kwestia, iż umowa dzierżawy z dnia (...) września 2007 r. została podpisana jedynie przez jednego współwłaściciela działki inwestycyjnej nr ewid. (...), tj. (...), nie ma cech sprawy administracyjnej i roszczenia z tym związane mogą stanowić przedmiot postępowania przed sądem powszechnym Następnie organ wskazał, że teren, na którym zaprojektowana została sporna inwestycja, objęty był zapisami uchwały Rady Gminy (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z dnia (...) października 2002 roku, Nr (...), poz. 2719. Tym samym realizacja spornego przedsięwzięcia nie wymagała uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, bowiem w przypadku budowy decyzja taka jest wymagana wyłącznie w razie braku planu miejscowego. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia przez organ stopnia podstawowego wymagań ustanowionych w art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu nie doszło także do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, gdyż inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), w szczególności spełnione zostały wymagania co do rodzaju zabudowy (dopuszczalna – rzemiosło i drobna wytwórczość, jednostka urbanistyczna "UR"; handel, jednostka urbanistyczna "UH"; projektowana – kontenerowa suszarnia drewna), wysokości zabudowy (dopuszczalna – wysokość obiektów produkcyjnych nie może przekraczać jednej kondygnacji, a dla obiektów specjalnych 9,0 m, budynków administracyjno-socjalnych, ewentualnie mieszkalnych - dwóch kondygnacji, projektowana - 5,2 m), powierzchni biologicznie czynnej (dopuszczalna – nie mniejsza niż 20% powierzchni działki; projektowana - nie mniejsza niż 20% powierzchni działki, z uwagi na okoliczność, iż powierzchnia działki objęta opracowaniem wynosi 9000 m2, a powierzchnia zabudowy projektowanej i istniejącej na tej działce wynosi 1682,4 m2); oddziaływania projektowanego obiektu, które ogranicza się do granic działki inwestycyjnej, a także miejsc parkingowych. Jakkolwiek przedmiotowe pozwolenie na budowę nie przewiduje budowy miejsc postojowych, to jednak powyższy wymóg nie wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać bowiem należy, że stosownie do § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu należy wydzielać miejsca parkingowe w ilościach zaspokajającej potrzeby użytkowników. Z tego zapisu nie wynika więc bezwzględny obowiązek wydzielania miejsc parkingowych, a możliwość ich wydzielania stosownie do potrzeb użytkowników. Inwestycja nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia (...) marca 2008 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). W tej sytuacji, zdaniem organu, z całą pewnością nie doszło także do rażącego naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił także pojęcie "rażącego naruszenia prawa" i wskazał, że przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest rażące, a nie jakiekolwiek naruszenie prawa. Ponadto cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą oraz. że wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Zdaniem organu, Wojewoda (...), stwierdzając rażące naruszenie prawa kontrolowanej decyzji, w ogóle nie wskazał, jakie skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa wywołała ta decyzja. Podsumowując organ stanął na stanowisku, iż decyzja Starosty (...) z dnia (...) marca 2008 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., bowiem wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja ta nie wypełnia także przesłanki rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów dotyczących braku udziału (...) w postępowaniu organ stwierdził, że okoliczności te pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie i mogą ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła (...), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uznaniu , iż decyzja Starosty (...) z dnia (...) marca 2008 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy : - Starosta (...) nie zawiadomił jej jako strony o wszczęciu postępowania, czym naruszył art. 61 § 4 k.p.a., - Starosta (...) uznał za doręczone pisma w sprawie, podczas gdy pisma zostały odebrane przez osoby nieuprawnione, a doręczenie odbyło się poza miejscem zamieszkania skarżącej, czym naruszył art. 10 § 1 w zw. z art. 42 § 1 oraz 43 k.p.a., - Starosta (...) w toku sprawy uznał, iż (...) legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mimo że nie posiadał takiej legitymacji ze względu na fakt, iż jako współwłaścicielka nieruchomości nie wyraziła zgody na oddanie jej w dzierżawę temu inwestorowi ani dysponowanie nią na cele budowlane, czym naruszył art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, o czym skarżąca zawiadomiła Prokuraturę, - Starosta (...) w toku sprawy nie uwzględnił faktu niezaprojektowania miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna przez inwestora, co stało w sprzeczności z § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), który nakłada obowiązek wydzielenia miejsc parkingowych w ilości zaspokajającej potrzeby użytkowników obiektów; 2. art. 8 w zw. z art. 10 § 1 i art. 131 k.p.a. polegające na nieprawidłowym zawiadomieniu strony o wniesieniu przez (...) odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014 r. poprzez: - niedołączenie do zawiadomienia odpisu odwołania, - niewyznaczenie stronie terminu do zapoznania się z odwołaniem (podczas gdy obowiązek taki wynika m. in. z orzecznictwa, np. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 524/10), przez co organ nie zapewnił jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także naruszył zasadę postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do badania prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy Starosta miał obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, to jest czy inwestor (...) składając wniosek o pozwolenie na budowę posiadał tytuł prawny, na jaki powoływał się w składanym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności wobec zakwestionowania tego prawa przez skarżącą jako współwłaściciela nieruchomości, albowiem oświadczenie takie jest środkiem dowodowym i podlega ocenie tak jak każdy inny dowód; 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy: - nieruchomość stanowi współwłasność skarżącej i (...) na zasadzie wspólności małżeńskiej ustawowej, a inwestor oświadczył, iż prawo do dysponowania nieruchomością wynika z umowy dzierżawy, którą zawarł jedynie z mężem skarżącej,  - (...) nigdy nie uzyskał od niej pełnomocnictwa do zawarcia umowy dzierżawy z inwestorem, ani też nie potwierdziła tej umowy zgodnie z art. 37 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2012 r. poz. 788 ze zm.), które to oświadczenia powinny być złożone co najmniej w tej samej formie co zawarta umowa dzierżawy - skarżąca nie mogła na etapie postępowania zwykłego zakwestionować tytułu prawnego, na jaki powoływał się inwestor w swoim oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, albowiem nie była przez organ prawidłowo zawiadomiona o jego wszczęciu i nie miała w ogóle świadomości o jego prowadzeniu, które to okoliczności były znane organowi w dniu wydania przez niego decyzji, co wiąże się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego – § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy (...), ustalonego uchwałą Rady Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) (Dz. Urz. Woj. (...). Nr (...), poz. 2719) poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, iż niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna przez inwestora nie może być uznane za naruszenie postanowień miejscowego planu przestrzennego, ze względu na uznaniowość i swobodę, którą ten przepis pozostawia inwestorowi, podczas gdy jest to obowiązek wynikający z literalnej wykładni tego przepisu. W uzasadnieniu skarżąca opisała okoliczności, w których dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia (...) marca 2008 r. oraz rozwinęła przedstawione wyżej zarzuty. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Organ ponownie podkreślił, że fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż jest to przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Również sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ wojewódzki doręczył jej pismo z dnia (...) listopada 2014 r., przy którym przesłano do organu drugiej instancji odwołanie od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014r., tym samym posiadała ona informację o możliwości zapoznania się z całością dokumentacji w siedzibie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Jednocześnie podkreślił, iż w Kodeksie postępowania administracyjnego nie przewidziano odrębnego obowiązku informowania przez organ drugiej instancji stron postępowania o możliwości zapoznania się z odwołaniem i pozostałymi aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (obowiązujących w dacie wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia (...) czerwca 2003 r w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r ). Zgodnie ze wskazanym wzorem inwestor składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego z którego wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działką nr (...) na cele budowlane wskazując, że prawo to wynika z umowy dzierżawy z dnia (...) września 2007r, którą załączył do oświadczenia. Z treści umowy dzierżawy wynika, że została ona zawarta pomiędzy wydzierżawiającym (...) działającym w imieniu własnym i żony (...). W § 6 umowy wskazano, że (...) wyrażają zgodę na prowadzenie nowych inwestycji, wszelkiego rodzaju napraw i remontów oraz modernizacji. W okolicznościach niniejszej sprawy zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wskazując na umowę dzierżawy z której tytuł ten wynika. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury, prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istnieje wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06 ). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających choćby znikome podejrzenie, że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie stwierdzenia nieważności ), że weryfikacji takiej nie przeprowadził (por. wyrok z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1005/08 oraz wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1735/06). Podniesiony przez skarżącą zarzut braku jej zgody na wydzierżawienie nieruchomości nie jest trafny z tego względu, iż w umowie dzierżawy (...) oświadczył, że reprezentuje również skarżącą i wspólnie razem z nią wydzierżawia inwestorowi nieruchomość pozwalając na prowadzenie nowych inwestycji. Udzielenie bądź brak udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa mężowi do zawarcia umowy dzierżawy stanowi z kolei sprawę cywilną do rozpoznania której właściwy jest sąd powszechny. Badając decyzję o pozwoleniu na budowę pod kątem podniesionego zarzutu dotyczącego braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 ustawy – Prawo budowlane, którego weryfikacja możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy organ ten posiada informacje mogące świadczyć o jego nieprawdziwości. Za prawidłowe należy również uznać stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z którego wynika, że niezaprojektowanie miejsc parkingowych dla kontenerowej suszarni drewna wraz z przyłączami nie może być uznane za rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Gminy (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Projektowany budynek spełnia wymogi określone w miejscowym planie natomiast warunek co do wymaganej liczby miejsc parkingowych został nieprecyzyjnie sformułowany pozwalając inwestorowi na uznaniowość i swobodę w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie nakładał na terenie inwestycyjnym bezwzględnego obowiązku realizacji miejsc postojowych, a tylko w przypadku konieczności zaspokojenia potrzeb użytkowników, tym samym brak zaplanowania takich miejsc w projekcie budowlanym nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak również decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym pominięcia jej udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania dlatego w niniejszej sprawie pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Nietrafne i bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają także zarzuty dotyczące naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasad postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia (...) listopada 2014r (...) Urząd Wojewódzki zawiadomił skarżącą o wniesieniu odwołania przez (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2014 r. Skarżąca zarzucając Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie zasad postępowania poprzez brak wyznaczenia terminu do zapoznania się z odwołaniem oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań nie wykazała, aby wskazane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).