VII SA/Wa 58/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 listopada 2024 r. nr 1498/OPO/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z 18 listopada 2024 r. nr 1498/OPO/2024, Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty O. z [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Starosta O. decyzją nr [...] z dnia 29 lutego 2024 r. udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przemysłowego o część produkcyjno-magazynową z częścią socjalną wraz z urządzeniami budowlanymi tj. dojściami, dojazdami, drogą pożarową, placem manewrowym i miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb O. w gminie K. 2.2. Odwołanie od tej decyzji wniosła M. Z. (dalej: skarżąca). W związku z tym, Wojewoda Mazowiecki wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu oraz o wskazanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego wywodzi, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skarżąca ustosunkowała się do tego wezwania w piśmie z 19 lipca 2024 r. 2.3. Wojewoda Mazowiecki, zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem skarżącej, powołując się na art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725; dalej: p.b.) 2.3.1. Wojewoda ustalił, że skarżąca jest współwłaścicielką działek nr [...] i [...] obręb O., gm. K. Nieruchomość skarżącej nie graniczy z działkami inwestycyjnymi, oddziela ją działka nr [...] o szerokości ok. 3 m. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że sporny projekt budowlany zawiera wyjaśnienia dotyczące obszaru oddziaływania terenu i wskazuje, że oddziaływanie projektowanej inwestycji mieści się w całości w granicach własnych działek. 2.3.2. W ocenie organu, nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności: § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (odległość budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką nie należącą do skarżącej) zostały zachowane – strona północna od 18,25 m do 18,85 m od granicy. Ponadto, projektowana inwestycja w żadnym stopniu nie przesłania ani nie ogranicza dostępu światła słonecznego z uwagi na fakt, iż wysokość projektowanej zabudowy jak i odległość od działek sąsiednich, wyklucza naruszenie ww. przepisów w zakresie zacieniania i przesłaniania - § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie). Zdaniem Wojewody, działka skarżącej nie znajdują się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia dotyczącym usytuowania miejsc postojowych - (40) znajdują się w części zachodniej, wschodniej i południowej w odległości ok. 34 m od działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną. Zdaniem organu odwoławczego, planowane przedsięwzięcie nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 - 273 rozporządzenia o warunkach technicznych) usytuowanych na nich obiektów ani przyszłej (ewentualnej) zabudowy działek sąsiednich. Powyższe przesądza o tym, że sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek należących do skarżącej, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Co więcej nie został naruszony przepis § 23 ww. rozporządzenia w zakresie zachowania odległości miejsc gromadzenia odpadów stałych. Dlatego też Wojewoda uznał, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. 2.3.3. Wojewoda stwierdził również, że decyzja organu I instancji nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień. Na tej podstawie uznał, że skarżąca nie jest stroną postępowania w oparciu o art. 28 k.p.a. 3. M. Z. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1) art. 6, 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. co nastąpiło w ten sposób, że: – organ nie wyjaśnił kluczowych okoliczności sprawy, albowiem zweryfikował wybiórczo i cząstkowo istotne okoliczności sprawy, w oparciu o to błędnie stwierdzając, że rzekomo działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania działki inwestycyjnej – co powoduje, że istota sprawy nie został rozpoznana; – organ błędnie ustalił, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w sprawie, w sytuacji gdy w rzeczywistości posiada ona taki interes prawny, który wynika m.in. z § 12 ust. 4 pkt 3 oraz § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "b" oraz pkt 2 lit. "a" oraz § 40 ust. 3 r.w.t.; – organ w ogóle nie rozważył przepisów prawa wskazanych w piśmie Skarżącej z dnia 19.07.2024 r. in fine (i ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że rzekomo skarżąca powołała się ogólnie na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) - co świadczyć może wyłącznie o tym, że organ nie zapoznał się z treścią pisma skarżącej. 2) art. 107 § 3 k.p.a. na skutek sformułowania uzasadnienia decyzji w sposób naruszający wymogi powołanej normy, albowiem organ w ogóle nie wyjaśnił, dlaczego w sprawie dokonał weryfikacji, czy działki skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyłącznie pod kątem norm: § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, § 57 i §60, §13 i § 271-273 r.w.t. oraz uwzględniając wyłącznie lokalizację planowanego budynku – podczas gdy obszar oddziaływania inwestycji powinien być weryfikowany także pod kątem innych norm, a nadto weryfikacja powinna uwzględnić możliwości i ograniczenia działki skarżącej (bowiem planowana inwestycja ogranicza skarżącej możliwość zabudowy jej działki); 3) art. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - na skutek błędnego zastosowania w sprawie, albowiem w rzeczywistości w sprawie brak podstaw do umorzenia postępowania, 4) art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego (co stanowi konsekwencje naruszeń prawa procesowego) w wyniku błędnego przyjęcia, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w sprawie w rozumieniu powołanej normy, podczas gdy w rzeczywistości taki interes prawny posiada; 5) § 12 ust. 4 pkt 3 r.w.t. na skutek jego pominięcia, podczas gdy norma ta dopuszcza realizację budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki (i to niezależnie od zapisów planu miejscowego) – co aktualnie dla skarżącej będzie niemożliwe z uwagi na zapisy § 271 i następne tego rozporządzenia (co przesądza o tym, że nieruchomość skarżącej znajduje się obszarze oddziaływania inwestycji). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. 4. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny ustalony prawidłowo przez organ odwoławczy. 6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było umorzenie postępowania odwoławczego na mocy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego, na tej podstawie może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z 1.04.2022 r., I OSK 25/21, LEX nr 3349106). W szczególności, umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. powinno skutkować uznanie przez organ odwoławczy, że podmiot, który wniósł odwołanie nie ma przymiotu strony (zob. wyrok NSA z 10.09.2019 r., II OSK 2480/17, LEX nr 2727555). 6.1. W realiach niniejszej sprawy, decyzja organu I instancji została wydana w sprawie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przemysłowego o część produkcyjno-magazynową z częścią socjalną wraz z urządzeniami budowlanymi tj. dojściami, dojazdami, drogą pożarową, placem manewrowym i miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...] – obręb O. w gminie K. Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak natomiast stanowi art. 3 pkt 20 p.b., obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. 6.2. Na tle ww. przepisów zauważa się, że wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zabudowy tego terenu. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma w konsekwencji przesądzające znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego oraz zapewnienia poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (zob. wyrok NSA z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3181/18, LEX nr 3232089). Innymi słowy, znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania administracyjnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawa nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Celem art. 28 ust. 3 i art. 3 pkt 20 p.b. jest przesądzenie, że skutecznie można kwestionować zamierzenie inwestycyjne wtedy gdy ma się w sprawie interes prawny i to w takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2117/18, LEX nr 3190426). 6.3. Zatem przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., a więc powodujące ograniczenia w zabudowie, wynikające z odrębnych przepisów (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1126/19, LEX nr 3078553). Nawet legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie jest wystarczające do przyjęcia, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1957/16, LEX nr 2527239). Również subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3365/17, LEX nr 2783387). Należy przy tym pamiętać, że dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok NSA z 23 marca 2022 r., II OSK 975/21, LEX nr 3330283). Toteż gdy występuje możliwość spowodowana jakiegokolwiek oddziaływania inwestycji na zabudowę ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2020 r., II OSK 3491/18, LEX nr 2773172). 7. W ocenie Sądu, Wojewoda Mazowiecki prawidłowo stwierdził, że nieruchomości skarżącej, która złożyła rozpatrzone przez ten organ odwołanie, nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. 7.1. Przede wszystkim, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżąca jest współwłaścicielką działek nr 1477/1 i 1477/2 obręb O., gm. K. Nieruchomość skarżącej nie graniczy bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, oddziela ją działka nr 1478/3 o szerokości ok. 3 metrów. W związku z bliskością terenu inwestycji i nieruchomości skarżącej, Wojewoda dokonał analizy wpływu spornej inwestycji na możliwość zabudowy nieruchomości skarżącej. 7.2. Zdaniem Sądu, Wojewoda prawidłowo ocenił, że projektant zachował wymaganą przez § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t. odległość budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką nie należącą do skarżącej, albowiem odległość ta wynosi od 18,25 m do 18,85 m od granicy. Lokalizacja obiektu budowlanego będącego przedmiotem spornej inwestycji nie ograniczy zatem możliwości lokalizacji ewentualnej przyszłej zabudowy na terenie nieruchomości skarżącej. Trafnie również organ odwoławczy przyjął, że projektowana inwestycja w żadnym stopniu nie przesłania ani nie ogranicza dostępu światła słonecznego z uwagi na fakt, iż wysokość projektowanej zabudowy jak i odległość od działek sąsiednich, wyklucza naruszenie ww. przepisów w zakresie zacieniania i przesłaniania, tj. § 13, 57 i 60 r.w.t. Z projektu budowlanego wynika, że rozbudowywana część budynku ma mieć 7,17 m wysokości, a uwzględniając odległość od granicy działki (ok. 18,25-18,85 m) i jeszcze większą odległość od nieruchomości skarżącej, obiektywnie niemożliwym jest aby na terenie nieruchomości skarżącej odległej o ponad 20 m od tego budynku mógł być lokalizowany obiekt, który jednocześnie znajdowałby się w odległości mniejszej niż 7,17 m od spornej inwestycji. Tym bardziej niezrozumiałe jest wskazywanie przez skarżącą w skardze, że jej interes prawny w niniejszej sprawie wynika z § 40 ust. 3 r.w.t., z którego wynika, że nasłonecznienie co najmniej 50% powierzchni placu zabaw dla dzieci wynosi co najmniej 2 godziny, liczone w dniach równonocy, w godzinach 10:00-16:00, a w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 1 godzina. Z okoliczności sprawy nie wynika, a skarżąca nie wykazała, aby potencjalny plac zabaw dla dzieci na terenie jej nieruchomości doznawał ograniczeń naruszających ten przepis na skutek istnienia ok. siedmiometrowego budynku w odległości ponad 20 metrów od jej nieruchomości gruntowej. 7.3. Analiza akt sprawy przeprowadzona przez Sąd potwierdziła również stanowisko Wojewody co do tego, że lokalizacja projektowanych miejsc postojowych na terenie spornej inwestycji nie będzie skutkowała żadnym ograniczeniem możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej. Wojewoda prawidłowo ocenił, że miejsca postojowe znajdują się zachodniej, wschodniej i południowej części obszaru inwestycji i w odległości ok. 34 m od granicy działki inwestycyjnej. Odległość ta jest jeszcze większa względem nieruchomości skarżącej, odległej od tej granicy o ok. 3 m. Tymczasem § 19 r.w.t. dopuszcza, aby nawet największe skupiska miejsc postojowych znajdowały się w odległości wynoszącej już 20 m od obiektów podlegających ochronie, wymienionych w tym przepisie. Nie ma natomiast wątpliwości, że z uwagi na lokalizację spornych miejsc postojowych i ich odległość od nieruchomości skarżącej, dystans 20 m zostanie zachowany nawet gdyby skarżąca zamierzała prowadzić budowę w granicy swojej nieruchomości. Argumentacja skargi nie wytrzymuje w tym zakresie konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, tym bardziej że skarżąca powołuje się aktualnie na § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "b" r.w.t., który wymaga aby ta odległość wynosiła min. 10 m. Wojewoda słusznie przyjął ponadto, że planowane przedsięwzięcie nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na nich obiektów ani przyszłej (ewentualnej) zabudowy nieruchomości skarżącej, wynikających z § 271 - 273 r.w.t. Również § 23 r.w.t., odnoszący się do odległości miejsc gromadzenia odpadów stałych, nie daje podstaw do zaliczenia nieruchomości skarżącej do obszaru oddziaływania spornego zamierzenia inwestycyjnego. 7.4. Zdaniem Sądu, prawidłowości konkluzji wynikającej z zaskarżonej decyzji nie podważa również treść rozpatrywanej skargi. Skarżąca podniosła, że z uwagi na brzmienie § 12 ust. 4 pkt 3 r.w.t. sporna inwestycja wprowadzi ograniczenie w możliwości zabudowy jej nieruchomości. Z przepisu tego wynika, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Skarżąca podkreśliła, że jej zdaniem, nie będzie mogła skorzystać z tej możliwości z uwagi na realizację spornej inwestycji oraz brzmienie § 271 r.w.t. Stanowisko to nie znajduje jednak oparcia w okolicznościach niniejszej sprawy. Z projektu zagospodarowania terenu oraz publicznie dostępnych serwisów mapowych (geoportal.gov.pl) wynika, że odległość projektowanego budynku od granicy działki skarżącej wynosi więcej niż 20 m, a § 271 r.w.t. nawet dla budynków PM Q > 4000 dopuszcza odległość 20 m między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Należy zwrócić uwagę, że podana przez organ odległość (18,25-18,85 metrów) dotyczy dystansu między projektowanym budynkiem a granicą terenu inwestycji (obejmującego działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Nieruchomość skarżącej znajduje się natomiast jeszcze dalej od ścian projektowanego budynku – skoro dzieli ją od terenu inwestycji działka nr [...] o szerokości ok. 3 m. 7.5. W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda wyjaśnił kluczowe okoliczności sprawy, istotne dla oceny, czy skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie spornego pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi, organ rozważył przepisy prawa wskazane w jej piśmie z 19 lipca 2024 r., a sam fakt, że wyprowadził na tej podstawie inne wnioski niż skarżąca, nie skutkuje jeszcze przyjęciem, że naruszył przepisy procesowe. Wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zatem art. 6, art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a. W sprawie nie doszło ponadto do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do wszystkich istotnych kwestii mogących mieć wpływ na przyznanie skarżącej przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu. Organ omówił w tym uzasadnieniu te przepisy prawa, które standardowo rodzą potrzebę zaliczenia konkretnej nieruchomości do obszaru oddziaływania inwestycji budowlanej. Żaden z przepisów wskazanych przez skarżącą w toku kontrolowanego postępowania ani w skardze do sądu administracyjnego, nie stanowi podstawy zaliczenia należących do niej nieruchomości do obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Prawidłowo przeprowadzona analiza interesu prawnego skarżącej, doprowadziła organ do trafnego wniosku, że skarżąca nie jest stroną spornego postępowania. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na zasadzie art. 151 p.p.s.a.