VII SA/Wa 667/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2025 r. sprawy ze skarg J. G., E. R., G. M. i J. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 stycznia 2025 r. nr 144/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") Nr 144/OPO/2025 z dnia 29 stycznia 2025 r., znak: WIR-II.7840.49.5.2023.KJ/GGC, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu 23 grudnia 2022 r. M. Sp. J. (dalej: "inwestor" lub "Spółka"), wystąpił do Prezydenta z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i lokalem usługowym w parterze na działce nr geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. (dalej: "inwestycja"). Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak: [...], Prezydent zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na realizację tej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji złożyli J. G. , J. M. i G. M. . Wojewoda, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego i rozpatrzeniu ww. odwołań, decyzją Nr [...] z dnia 7 listopada 2023 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie" lub "Sąd"), po rozpoznaniu skargi J. G. , G. M. i J. M. oraz E. R. od ww. decyzji organu odwoławczego, prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: VII SA/Wa 3004/23, uchylił tą decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewoda decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...] , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: "Pr.b."). Jednocześnie Wojewoda wskazał, że w niniejszym postępowaniu związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: VII SA/Wa 3004/23, co ma wynikać z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Jak wskazał dalej organ odwoławczy, w powyższym wyroku Sąd stwierdził, że w skargach został powołany inny wyrok tego Sądu - z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1867/21, który zapadł w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 26 lipca 2021 r., uchylającą pozytywną dla inwestora decyzję Prezydenta Nr [...] z dnia 9 kwietnia 2020 r. oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i lokalem usługowym w parterze na działce nr geod. [...] obręb [...] , przy ul. [...] w S. . Wojewoda wskazał, że Sąd w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1867/21, uznał, że zasadnicze znaczenie miał zamiar inwestora zlokalizowania ściany projektowanego budynku w granicy, co reguluje § 12 ust. 2-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065, dalej: "rozporządzenie"), albowiem usytuowanie ściany budynku na działce inwestycyjnej bezpośrednio w granicy z działkami nr ew.: [...] i [...] jest niedopuszczalne, o czym przesądza treść § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Obowiązująca na tym terenie uchwała Nr {...] Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] (Dz.U.Woj.Maz. z 2016 r., poz. 6119, dalej: "m.p.z.p" lub "Plan miejscowy") rozumie pojęcie pierzei ciągłej jako ciąg budynków o ścianach frontowych usytuowanych w jednej linii zabudowy i ścianach szczytowych stykających się ze sobą w całości lub w części (§ 2 ust. 1 pkt 16 m.p.z.p.). Warunek ten nie mógł być spełniony, gdyż od strony ul. [...] wolne od zabudowy są działki nr [...] i [...] , co powoduje, że w tym miejscu nie będzie ciągu budynków posiadających ściany frontowe i ściany szczytowe stykające się ze sobą. Budynek nie został zaprojektowany jako przylegający swoją ścianą w całości do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Sąd wskazał też na niedopuszczalne umieszczenie w elewacji południowo-zachodniej w ramach wnęki - otworów okiennych i drzwiowych. Jak podał dalej Wojewoda, w prawomocnym wyroku z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: VII SA/Wa 3004/23, Sąd podał, że skarżący negowali wyjaśnienia inwestora co do braku tożsamości niniejszej sprawy będącej przedmiotem ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1867/21, a Wojewoda nie odniósł się do tej kwestii. Sąd z powodu braku akt poprzedniej sprawy nie mógł zaś dokonać analizy tożsamości spraw. Sąd także stwierdził, że organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do innych zarzutów odwołań i stanowisk uczestników. Wojewoda nie odniósł się też do tego, czy budowa przy granicy dopuszcza taką możliwość i stanowi jeden z wyjątków od reguły § 12 ust. 1 rozporządzenia, który został odrębnie uregulowany w § 12 ust. 2 rozporządzenia i w związku z tym do sytuacji tej nie mają zastosowania przepisy określające inne wyjątki uregulowane w § 12 ust. 3 lub 4 rozporządzenia, jako że nie pozostają one ze sobą w związku ani nie uzupełniają się. Sąd wskazał, że J. i G. M. nie wyrazili zgody na zabudowę wielokondygnacyjną na działce [...] sąsiadującej z działkami nr ew.: [...], [...] i [...], będącymi ich własnością. Uczestnicy odnieśli się do wysokości projektowanego budynku (4 kondygnacje - 15m), parkingu i drogi wewnętrznej, przegłębienia dla garażu w sąsiedztwie ich posesji, zarzucali brak dróg dojazdowych dla straży pożarnej oraz wskazywali, że projektowany budynek zacieni ich budynek mieszkalny na działce nr [...]. Zdaniem Sądu, mimo, iż Wojewoda zlecił przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, to nie wykazał skutków jego wpływu na treść decyzji i nie sformułował wniosków jakie wynikały z uzupełnionego materiału dowodowego. W ocenie Sądu rzetelne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego było w tej sprawie koniecznością, gdyż inwestor zamierzał zagospodarować działkę o nietypowym kształcie, lokalizując w granicy - na podstawie m.p.z.p., budynek wielorodzinny znacznych rozmiarów, w sytuacji, gdy na działkach sąsiednich znajduje się zabudowa jednorodzinna, niekiedy również w granicy. Taka konfiguracja zabudowy jest wysoce konfliktogenna i wymusza na organie uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób realizujący maksymalnie zasadę przekonywania. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, skarżący przedstawili na etapie postępowania odwoławczego stanowisko w kwestiach merytorycznych, a mianowicie twierdzili, że możliwość zabudowy w granicy nie dotyczy granicy z działką nr [...], co wynikać miało z § 5 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p., dopuszczającego taką zabudowę jedynie w miejscach wskazanych na rysunku planu linią zabudowy umieszczoną w granicy działki, a zdaniem skarżących rysunek planu takiej zabudowy dla działki nr [...] nie przewiduje. Organ odwoławczy nie zbadał nasłonecznienia działki m [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym na którym zainstalowana jest "fotowoltanika", a dopuszczenie do usytuowania budynku na całej długości granicy z działką nr [...], uniemożliwi racjonalną zabudowę tej działki z uwagi na jej szerokość wynoszącą 8 m. Skarżący kwestionowali uzgodnienia w zakresie przepisów przeciwpożarowych. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną wynikającą z powyższego wyroku i rozpozna sprawę w pełnym aspekcie faktycznym i prawnym, mającym znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, po porównaniu Projektu budowlanego z marca 2019 r., i Projektu budowlanego z grudnia 2022 r. stwierdził, że w niniejszym przypadku nie można mówić o tożsamości spraw, albowiem sposób usytuowania ściany budynku projektowanego w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...], jako ciągłej bez otworów okiennym miał wpływ nie tylko na kształt budynku, ale również na rzuty wszystkich kondygnacji z dachem włącznie a także na przekroje i widok elewacji. Pomimo pewnych podobieństw tych dwóch budynków nie można uznać ich jednak za tożsame. Organ odwoławczy, biorąc zatem pod uwagę wskazaną wyżej tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych, uznał, że istotna zmiana przedmiotowa, która ma miejsce w niniejszym przypadku, powoduje, że związanie organów i sądów "upada", bowiem nie będzie to już ta sama sprawa, w której sąd administracyjny sformułował ocenę prawną i wskazania. Sąd w postępowaniu o sygn. VII SA/Wa 1867/21, rozpatrywał budynek o innym wyglądzie zewnętrznym, rzutach elewacji i przekrojach. Oznacza to, że w niniejszym przypadku nie ma miejsca tożsamość spraw i co za tym idzie Wojewoda nie jest związany tym wyrokiem. Dokonując analizy poszczególnych zapisów m.p.z.p. Wojewoda doszedł do wniosku, że ustalają one dla terenu inwestycyjnego realizację projektowanego budynku w ściśle określony sposób, albowiem jest on uwarunkowany zarówno historycznie jak i przestrzennie. W sektorze planistycznym, w którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, istnieje już zabudowa - pierzeja ciągła, lecz z kilkoma niezabudowanymi przy ul. [...] działkami, których zabudowanie we wskazany w m.p.z.p. sposób spowoduje wypełnienie istniejących luk i stworzenie pełnej ciągłej pierzei przy ul. [...]. Zdaniem Wojewody, realizacja takiej wizji planistycznej jest możliwa tylko wówczas, gdy inwestycje będą ściśle przestrzegały zasad co do frontów budynków i ich ścian szczytowych w granicach bocznych działek z wjazdami bramowymi po budynkami co też ma miejsce w niniejszym przypadku. Tym samym pozostawanie przy stanowisku, iż w przypadku chociażby jednej działki sąsiedniej niezabudowanej przy ulicy nie ma możliwości realizacji budynku od granicy do granicy bez uwzględnienia przepisów warunków technicznych, przeczy ustaleniom tego planu albowiem uniemożliwia stworzenie jakiekolwiek pierzei a sama idea jest niewykonalna, co też podważa zaufanie obywateli do organów Państwa, którzy mają prawo wierzyć, że zapisy tego planu są wykonywalne. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że obraz zabudowy na działkach przy ul. [...] był znany twórcom w trakcie tworzenia m.p.z.p., co oznacza, że ich zamiarem było wypełnienie istniejących luk w pierzei. Wojewoda podkreślił także, że działki o nr ew. [...] i [...] , są wąskie a działka o nr ew. [...] ma dodatkowo nieregularny kształt rozszerzający się w głąb terenu. Zabudowa wskazanych działek przy ulicy z zachowaniem 1,5 m odległości od jednej z granic pozbawia te działki możliwości racjonalnego wykorzystania. Za takim stanowiskiem przemawia zabudowa budynkiem trzykondygnacyjnym całej szerokości działki nr ew. [...], usytuowanej w głębi tego obszaru i graniczącej z działkami o nr ew. [...] , [...] i [...]. Zdaniem Wojewody, nie można zatem pominąć znaczenia wyznaczonej w m.p.z.p. obowiązującej pierzei ciągłej od ul. [...], która wymusza na inwestorach ściśle określony tą pierzeją sposób usytuowania budynków w stosunku do siebie i ulicy a co za tym idzie także w wyznaczonej w granicy działek i ulicy linii [...] zabudowy. Jednym z warunków umożliwiających zabudowę na terenie oznaczonym symbolem [...] MW(U) jest bowiem stosownie do brzmienia § 18 ust. 14 pkt 2 lit. s) m.p.z.p. zachowanie pierzei ciągłej wyznaczonej na rysunku planu. Zgodnie natomiast z definicją zawartą w § 2 ust. 1 pkt 16 m.p.z.p., przez pierzeję ciągłą rozumie się ciąg budynkowo ścianach frontowych usytuowanych w jednej linii zabudowy i ścianach szczytowych stykających się ze sobą w całości lub w części. Bez znaczenia, w ocenie organu odwoławczego, jest tu sytuacja, że działki sąsiednie o nr ew.: [...] i [...], z działką inwestycyjną o nr ew. [...] , pozostaną od strony ulicy [...] po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji nadal niezabudowane, albowiem przyszli inwestorzy na tych działkach będą zobowiązani zapisami m.p.z.p. do tworzenia pierzei ciągłej poprzez realizację budynków w linii zabudowy i granicy z działkami sąsiednimi, w tym również z przedmiotowym projektowanym budynkiem (§ 9 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p.). Skoro na terenie [...] MW(U) wyraźnie dopuszcza się możliwość zabudowy, nakładając m. in. obowiązek zachowania pierzei ciągłej wzdłuż ulicy [...], to należy uznać, że intencją uchwałodawcy jest uzupełnianie w przyszłości zabudowy poprzez realizację budynków w wyznaczonej linii zabudowy na niezabudowanych działkach przylegających do wskazanej ulicy, skutkiem czego będzie powstanie nieprzerwanego ciągu budynków. Tak sytuacja będzie miała miejsce, albowiem zapisy m.p.z.p. poprzez jednoznaczne sformułowanie "pierzeja ciągła" wymuszają lokalizacji frontów budynków na linii pierzei wyznaczonej na rysunku planu i w granicy działek sąsiadujących. W ocenie Wojewody, zapisy zawarte w § 18 ust. 14 pkt 2 lit. s) m.p.z.p. należy interpretować w ten sposób, że plan ten wskazuje dokładnie za pomocą opisu lub rysunku planu przy pomocy wyznaczenia obligatoryjnej linii zabudowy, przy których granicach należy sytuować budynki. Przedmiotowy plan dokonał takich ustaleń wyznaczając obligatoryjną linie zabudowy przy ul. [...]. Wskazana linia powoduje, że wszystkie budynki winny być usytuowane w tej linii i w granicy z działkami sąsiednimi. Nie jest możliwa inna interpretacja przedmiotowego zapisu, albowiem doprowadziłaby co prawda do budowy w jednej linii, ale bez zachowania/tworzenia pierzei ciągłej. Zapis § 5 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p. wyraźnie wskazuje, że nie jest konieczna linia zabudowy w granicy między działkami [...] a [...] , aby można było realizować budynki bezpośrednio przy tej granicy. Właściciel działki o nr ew. [...] też będzie zobowiązany zapisami tego planu, planując w przyszłości inwestycję, wziąć pod uwagę, że może zrealizować obiekt budowlany tylko w linii zabudowy ul. [...]. Bez znaczenia jest dla przedmiotowej sprawy, że szerokość działki nie pozwala na swobodne kształtowanie budynku w stosunku do granic bocznych, albowiem inwestor będzie zobowiązany, zgodnie z Planem miejscowym, zrealizować go w granicach bocznych sąsiadujących działek. Odnosząc się zatem do usytuowania przedmiotowego budynku w stosunku do granic działek sąsiadujących Wojewoda stwierdził, iż zastosowanie w niniejszym przypadku ma zapis §12 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Spełniając zatem dyspozycję WSA w Warszawie, zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2024 r., organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w niniejszym przypadku, w związku z zapisami m.p.z.p., nie mają zastosowania przepisy określone w § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia, albowiem nie pozostają one ze sobą w związku ani też się nie uzupełniają. Wojewoda wskazał dalej, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza wskaźników określonych w § 18 ust. 14 pkt 2 lit. b) m.p.z.p., tj.: intensywności zabudowy (min. 0,5 i max. 2,0 - wg projektu 1,774); wskaźnika zabudowy (nie przekroczono wskaźnika 0,5); powierzchni biologicznie czynnej (minimum 30% - zapewniono 34%); wysokości zabudowy (lokalizowanej w pierzejach ulic [...] ul. [...] minimalna 10m, nie mniej niż 3 kondygnacje); minimalna wysokość zabudowy, niewymienionej w lit. e - 8m, nie mniej niż 2 kondygnacje - wg projektu 14,17 m i 4 kondygnacje; szerokość elewacji frontowej (nie więcej niż 25 m- w projekcie 6,68 m), pokrycia dachów (zachowano jednakowy kąt nachylenia połaci dachowych, z dopuszczalnym odchyleniem +/-5°, w stosunku do przynajmniej jednego budynku przylegającego - zaprojektowano wielospadkowy dach o kątach nachylenia do 5°). W ocenie organu odwoławczego bilans miejsc postojowych jest zgodny z § 14 ust. 2 Planu miejscowego (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna - 1,5 m.p. /1 lokal mieszkalny, przy czym nakazuje się realizację min. 10% miejsc postojowych w ramach parkingów ogólnodostępnych); usługi i handel - 20 m.p./1000 m2 p.uż., jednak nie mniej niż 1 m.p. na lokal usługowy o powierzchni użytkowej mniejszej niż 50m2 - zapewniono razem 26 miejsc postojowych, tj. 18 w garażu podziemnym plus 1 miejsce postojowe dla lokalu usługowego o powierzchni 17,65 m2, 4 miejsca postojowe ogólnodostępne, 4 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych oraz razem 5 miejsc dla rowerów (§ 14 ust. 3 pkt 2 i 6 m.p.z.p.). Wojewoda stwierdził również, że analiza przesłaniania i nasłonecznienia budynków została wykonana dla całego obszaru dotyczącego oddziaływania projektowanego budynku i określa we wnioskach właściwe warunki nasłonecznienia i przesłaniania. Inwestor w ww. piśmie starannie odnosi się do poszczególnych kwestii. Autor w części stanowiącej dokumenty i załączniki do PZT, dotyczącym Analizy nasłonecznienia i przesłaniania (str. 13-23 PZT), wyjaśnił w jaki sposób dokonał analizy parametrów naturalnego oświetlenia pomieszczeń, tj. przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a w projektowanym budynku wielorodzinnym. a także w budynkach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, a także dokonał sprawdzenia możliwości realizacji zabudowy na sąsiedniej działce budowlanej o nr ew. [...] ustalił obszar oddziaływania inwestycji oraz kwestię dotyczącą oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, a co za tym idzie zachowanie przepisów rozporządzenia, czy dopływ światła do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajdujących się na działkach sąsiednich oraz w kwestii umożliwienia dalszej optymalnej i prawidłowej zabudowy tych działek. Przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu, zdaniem Wojewody, w szczególności wzięto pod uwagę brzmienie art. 5 ust. 1 Pr.b. oraz przepisów § 13, § 40, § 57, § 60 rozporządzenia. Przedmiotowy budynek wielorodzinny został zaprojektowany w sposób zgodny z przepisami zawartymi w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, a organ odwoławczy, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 oraz art. 35 ust. 1 Pr.b. warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Z dokumentacji projektowej dołączonej do akt sprawy wynika, że wszystkie wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione. Projektowany obiekt o 3 kondygnacjach naziemnych i 1 podziemnej jest budynkiem niskim, kwalifikowanym do ZL IV zagrożenia ludzi. Na parterze powierzchnia usługowa należy do kategorii ZL III. W budynku przewiduje się przebywanie 53 osób; parter 5 osób, piętra I-III po 16 osób. W opinii tutejszego organu, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z dokumentacją projektową, w tym z obszarem oddziaływania obiektu, uznał, że zostały spełnione przepisy § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia. Spełniony został również przepis § 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, a miejscami o których mowa w ust. 1, mogą być wyodrębnione pomieszczenia w budynku - jest śmietnik wbudowany w parterze budynku. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. Rozdział 7 § 9 obszar, na którym znajduje się działka o nr ew. [...]-[...] jest w strefie pełnej ochrony elementów historycznej struktury przestrzennej kz_PO, a powyższe warunki również zostały spełnione. Ustalenia wykazały, że na terenie nieruchomości nie występują chronione gatunki drzew ani pomniki przyrody. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Inwestycja nie znajduje się też w obszarze zagrożenia powodziowego w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087) i też nie występują na nim urządzenia melioracyjne. Zgodnie z opinią geotechniczną (str. 4, PA-B) na terenie występuje proste warunki gruntowe a projektowany obiekt zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Pr.b. oraz spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i jest zgodny z pozostałymi przepisami rozporządzenia. Projekt budowlany zawiera oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami w myśl art. 34 ust. 3d pkt 3 Pr.b. (str. 11 A, PZT), wpływu projektowanego obiektu na działki sąsiednie, posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt zawiera ponadto informację BIOZ (str. 12 +14 załączniki), a do wniosku o pozwolenie na budowę zostało dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynikać ma, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr.b. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Pr.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Przechodząc do analizy odwołań J. G. , J. M. i G. M. od decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r., Wojewoda stwierdził, że podniesione w nich zarzuty nie znajdują potwierdzenia w przedstawionym materiale dowodowym. Błędne jest bowiem stanowisko skarżących, zarówno co do tożsamości inwestycji, tj. poprzedniej i obecnej, jak i naruszenia § 5 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p., albowiem przepis dopuszcza lokalizację zabudowy bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na terenach (między innymi) [...]MW(U) i miejscach wskazanych na rysunku m.p.z.p. linią zabudowy umieszczoną w granicy działki oraz na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej i szeregowej, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej, za wyjątkiem sytuacji, w których narusza to wymagania przepisów prawa, w związku z istniejącą zabudową. W niniejszym przypadku spójnik "i" rozdziela dwa obszary, na których można realizować inwestycję bezpośrednio przy granicy działek. Z analizy materiału dowodowego wynikać ma, w ocenie Wojewody, że wszystkie ww. wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione - nie stwierdzono, aby skarżona decyzja Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r., znak: [...], wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej ustalenia, Wojewoda uznał, że brak jest podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami Pr.b., na podstawie których wydana została decyzja organu I instancji. Ponadto, przepis art. 35 ust. 4 Pr.b. stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 Pr.b. W związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. W skardze z dnia 27 lutego 2025 r. skierowanej do WSA w Warszawie, J. G. zaskarżyła decyzję Wojewody Nr [...] w całości. Wydanej decyzji zarzuciła, mające istotny wpływ na treść tego rozstrzygnięcia: 1) naruszenie przepisów wskazanych w osnowie decyzji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego obowiązujące przepisy prawa budowlanego oraz ustalenia wynikające z m.p.z.p. dotyczącego działki, na której realizowana ma być inwestycja, a także niestosowanie się do wskazań i ocen wyrażonych przez sądy administracyjne w orzeczeniach dotyczących zabudowy działki o nr geod. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] nr [...] w S. polegająca na: a) uznaniu, że zabudowa działki o nr geod. [...] obręb [...] od strony ulicy [...] w S. może być uznana za zabudowę pierzejową usługową w sytuacji, gdy wcześniej WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1867/21 i w kolejnym wyroku z dnia 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 3004/23 prawomocnie orzekł, że na działce o nr geod. [...]-[...] brak jest możliwości zabudowy pierzejowej z uwagi na nie spełnienie warunków faktycznych do takiej zabudowy, co prowadzi do naruszenia § 5 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. niezmienionego tak w chwili wydania wyroku przez WSA w Warszawie, jak i w chwili wydania decyzji zarówno przez Wojewodę, jak i Prezydenta, b) uznaniu, że projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia w zakresie odległości, a w szczególności wskazywanego w zarzutach odwołania przepisu § 12 ust. 3 w sytuacji gdy wcześniej WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1867/21 prawomocnie orzekł, że projektowany budynek nie przylega całą długością do istniejącego budynku mieszkalnego na działce o nr geod. [...]-[...] , a obecny projekt w tym zakresie, tj. jest braku przylegania na całej długości z budynkiem mieszkalnym będącym własnością skarżącej zlokalizowanym na działce o nr geod. [...], tożsamy jest z projektem objętym wskazanym wyżej postępowaniem, c) uznaniu, że możliwość zabudowy po granicy dotyczy także granicy pomiędzy działką inwestora o nr geod. [...] obrębu [...] z działką o nr geod. [...] obrębu nr [...] , co narusza § 5 ust 4 pkt 7 m.p.z.p., dopuszczającego taką zabudowę jedynie w miejscach wskazanych na rysunku planu linią zabudowy umieszczoną w granicy działki, a rysunek planu takiej zabudowy dla działki o nr geod. [...] obrębu [...] takiej zabudowy nie dopuszcza, d) uznaniu, w ślad za stanowiskiem architekta - projektanta - że planowana inwestycja nie wymaga drogi pożarowej dla realizowanego budynku i posiada uzgodnienie pod względem ochrony przeciwpożarowej uzyskane od uprawnionego rzeczoznawcy, co narusza art. 5 ust 1 pkt b) Pr.b. oraz przepisy zawarte w Dziale VI rozporządzenia w związku z § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030), e) uznaniu, że powierzchnia projektowanego lokalu usługowego określona na 17,65 m2 nie narusza rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. poprzez dodanie § 56a wprowadzającego minimalną pow. lokalu usługowego na 25 m2 nie narusza tego przepisu, a także że brak miejsca postojowego dla lokalu usługowego nie narusza postanowień m.p.z.p. w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych dla lokali użytkowych wynikających z § 14 ust 1 Planu miejscowego, f) nie dokonania właściwego badania nasłonecznienia działki o nr geod. [...]-[...] po wybudowaniu obiektu ograniczając się jedynie do badania nasłonecznienia działki o nr geod. [...]-[...] na której posadowiony jest dom mieszkalny skarżącej; 2) naruszenie przepisu art. 170 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, to jest wskazanie, że ocena wyrażona w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w stosunku do tego samego przedmiotu postępowania nie wiąże organu w nowej sprawie wywołanej kolejnym wnioskiem w stosunku do tego samego przedmiotu postępowania, a także pominięcie przy powtórnym rozpoznaniu odwołania po uchyleniu przez sąd administracyjny poprzedniego rozstrzygnięcia zarzutów przedstawionych w skardze do Sądu w stosunku do decyzji nr [...]; 3) naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z przepisu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293) i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b. poprzez niedostosowanie planowanej zabudowy do funkcji budynków istniejących w pobliżu oraz poprzez dopuszczenie do usytuowania budynku na całej granicy z działką o nr geod. [...]-[...] i z działką nr geod. [...]-[...] , przez co uniemożliwia racjonalną zabudowę tej działki z uwagi na jej szerokość (800 cm), a także spadek wartości działki z uwagi na zlokalizowanie budynku czterokondygnacyjnego, który to budynek jest budynkiem nieswoistym dla istniejącej już zabudowy sięgającej swoimi gabarytami nie więcej niż 15 m w głąb działek oraz zaburzenia historycznej zabudowy do której odwołuje się m.p.z.p., a także ładu przestrzennego wynikającego z art. 1 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który obejmuje także zapewnienie właściwych korytarzy powietrznych w celu wyeliminowania smogu; 4) naruszanie naczelnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności: a) wynikającej z art. 8 kpa zasady ważenia słusznego interesu stron poprzez wydanie decyzji kształtującej indywidualne sąsiedzkie stosunki polegające na uwzględnieniu jedynie interesu inwestora w przeciwieństwie do interesu skarżącej, która w trakcie wznoszenia budynku, jak i po zrealizowaniu inwestycji będzie musiała znosić ograniczenia jej w dysponowaniu swoją własnością poprzez znoszenie konieczności wejścia inwestora w celach budowlanych, a później lokatorów nowego budynku na jej działkę w celu wykonywania napraw i remontów ściany budynku, braku nasłonecznienia działki i ograniczenia w możliwościach zabudowy z uwagi na istniejący budynek, a także kumulowania się smogu w związku z brakiem korytarza powietrznego, b) art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez odmowę dołączenia do akt niniejszej sprawy akt sprawy, a w szczególności rozstrzygnięć wydanych w sprawie pozwolenia na budowę w stosunku do działki nr geod. [...]-[...] oraz zaniechania uzyskania stanowiska Państwowej Straży Pożarnej w zakresie zgodności projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej, c) art. 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów jakie zostały przywołane w odwołaniu. Mając na uwadze opisane wyżej naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji skarżąca wniosła o: uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych; rozpoznanie skargi na rozprawie; wydanie przez Wojewodę postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku braku wydania postanowienia lub odmowie jego wydania - przez Sąd - z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo skarżąca wniosła o łączne rozpoznanie niniejszej skargi ze skargami wniesionymi przez E. R. i małżonków G. i J. M. , gdy takie zostaną wniesione. Ponadto, skarżąca wskazała, że po zapoznaniu się z wpisami do KRS dotyczącymi "M. Sp. J. w S. ", podjęła informację, że w dniu 9 lutego 2024 r. nastąpiła zmiana nazwy podmiotu występującego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na "M. Sp. j.", a w dalszej kolejności w dniu 29 października 2024 r. uległa przekształceniu na podstawie uchwały wspólników spółki M. Sp. j. w Spółkę z o.o. pod nazwą "M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. ". Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została wpisana do KRS w dniu 8 listopada 2024 r. pod numerem [...]. Zdaniem skarżącej podmiot występujący o zatwierdzenie projektu budowlanego nie poinformował ani o zmianie nazwy spółki jawnej, ani o przekształceniu w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Powyższe nie znalazło odzwierciedlenia w dokumentach niniejszego postępowania, a w szczególności nie została przeprowadzona procedura wynikająca z treści art. 40 Pr.b., który winien być zastosowany wobec zaistnienia stanu prawno-faktycznego z art. 5842 § 2 k.s.h. W uzasadnieniu skargi rozwinięto przedstawione zarzuty. Tożsame skargi - odpowiednio z dnia 27 lutego 2025 r. oraz z dnia 12 marca 2025 r. wnieśli E. R. oraz G. M. i J. M. . Dodatkowo skarżący ci wskazali, że projektowany budynek spowoduje brak ekspozycji na światło słoneczne na połowie działki, a ekspozycja słońca w godzinach pomiędzy 7.00 a 17.00 będzie przez czas 1 godziny tak przy równonocy wiosennej, jak i jesiennej. W odpowiedziach z dnia 24 marca 2025 r. na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 30 maja 2025 r. Sąd połączył ww. trzy skargi do wspólnego rozpoznania i orzekania, postanawiając prowadzić sprawę dalej pod sygnaturą VII SA/Wa 667/25. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn.. VII SA/Wa 667/25, Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 18 czerwca 2025 r. inwestor przedstawił stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a.sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że jest ona zgodna z prawem. Na wstępie odnieść się trzeba do najdalej idącego zarzutu - nieprzeprowadzenia procedury wynikającej z treści art. 40 Pr.b., która winna być zastosowana wobec zaistnienia stanu prawno-faktycznego z art. 5842 § 2 Kodeksu spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18, dalej: "k.s.h."), co miałoby w odczuciu skarżących prowadzić do tego, że inwestor nie mógłby być stroną w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu zarzut ten Sąd jest niezasadny. Z dyspozycji art. 40 § 1 Pr.b. wynika, że organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, w drodze decyzji, przenieść to pozwolenie na wniosek nowego inwestora, jeżeli do wniosku inwestor dołączy: 1) oświadczenie: a) o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, b) o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 2) zgodę dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana, lub kopię tej zgody. Wydanie decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę zależy więc od wyłącznej woli inwestora i podmiotu, na który ma być przeniesiona, a ponadto – następuje już – co oczywiste – po wydaniu takiego pozwolenia. Tym samym nie można czynić zarzutu Wojewodzie, że nie zastosował art. 40 Pr.b. w sytuacji, gdy nie wpłynął do niego stosowny wniosek. Ponadto, z przywołanego przez samych skarżących art. 5842 § 2 k.s.h., wprost wynika, że spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane przedsiębiorcy przed jego przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Dlatego też Sąd nie miał wątpliwości, że na gruncie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, podmiot który złożył skargę jest tym samym podmiotem, który złożył wniosek o wydanie decyzji na realizację przedmiotowej inwestycji, a tym samym posiada status strony w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu przypomnieć należy, iż stosownie do art. 35 ust. 1 Pr.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: 1) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, 2) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. [...] ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 3) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Podstawowym zadaniem organów administracji w rozpoznawanej sprawie było więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami Pr.b. (art. 32 i art. 35 tej ustawy) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Organy architektoniczno-budowlane rozpatrujące wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązane są także ocenić, czy projektowany obiekt budowlany zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b.). Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym złożoną skargę, zarówno decyzja Wojewody, jak i decyzja Prezydenta, odpowiadają prawu. W pierwszej kolejności, odnosząc się do jednego z podstawowych zarzutów skargi, tj. związania uprzednio wydanymi wyrokami przez WSA w Warszawie, to bezsporne jest to, że Wojewoda związany był wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: VII SA/Wa 3004/23. Spór natomiast sprowadzał się do tego, czy organ odwoławczy związany jest także wyrokiem tego Sądu z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1867/21 – skarżący twierdzą, że organ jest tym wyrokiem w pełni związany, co ma prowadzić do tego, że inwestycja w obecnym kształcie nie jest możliwa. Wojewoda stoi zaś na stanowisku, że ze względu na odmienny przedmiot sprawy (inna inwestycja) nie jest tym wyrokiem związany. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie zaś do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podkreślenia przy tym wymaga, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną należy rozumieć zaś osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyroki NSA z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1373/19; z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1292/18; z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 129/19). Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009r., sygn. akt: II FSK 451/08, z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt: I FSK494/09, z dnia 13 lipca 2010r., sygn. akt: I GSK 940/09). Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Jednocześnie zauważenia wymaga, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999r. sygn. akt: I SA 2019/98 ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt: III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że w rozstrzyganej sprawie zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, który po porównaniu Projektu budowlanego z marca 2019 r. i Projektu budowlanego z grudnia 2022 r. stwierdził, że w niniejszym przypadku nie można mówić o tożsamości spraw, albowiem sposób usytuowania ściany budynku projektowanego w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...], jako ciągłej bez otworów okiennych miał wpływ nie tylko na kształt budynku, ale również na rzuty wszystkich kondygnacji z dachem włącznie, a także na przekroje i widok elewacji. Pomimo pewnych (w ocenie Sądu – znacznych) podobieństw tych dwóch budynków, nie można jednak uznać ich za tożsame. Najistotniejsze jest bowiem, to że poprzednio (inwestycja oceniana przez Sąd w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1867/21) w ścianie południowo-zachodniej występowały otwory okienne i drzwiowe, obecnie takie otwory nie występują. Sąd dostrzega przy tym, czego nie zauważył ani organ odwoławczy ani skarżący, że doszło również do zmiany stanu prawnego. Na skutek rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Technologii z dnia 27 października 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 2442) zmieniono rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Istotne jest przy tym to, że powyższa zmiana dotyczyła przede wszystkim § 12, którego ust. 1 rozbudowano. Dodatkowo w § 12 dodano ust. 1a, a ust. 2 i 3 zmieniono. Abstrahując jednak od zmian stanu prawnego, podstawowym czynnikiem, który przemawia za brakiem związania Wojewody – ale też tutejszego Sądu – wydanym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1867/2 wyrokiem, jest fakt braku otworów okiennych i drzwiowych, których to występowanie w ówczesnej inwestycji było podstawą rozważań Sądu, co do stosowania § 12 rozporządzenia. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. (zarzut nr 2 skargi). Wojewoda wykonał wszystkie nałożone na niego przez Sąd obowiązki. Dokonując dalej oceny zgodności inwestycji z obecnymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej: "r.w.t."), to zauważyć należy, że również i na tym polu pojawił się zasadniczy spór pomiędzy organem odwoławczym a skarżącymi. Skarżący podzielają bowiem stanowisko zawarte w uprzednim (niewiążącym) wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1867/21, w którym Sąd stwierdził, że podziela stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2021 r. sygn. II OSK 3115/18; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. II OSK 3125/20; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. II OSK 2749/18), zgodnie z którym § 12 ust. 2 rozporządzenia nie stanowi regulacji autonomicznej, wobec czego przepisy planu miejscowego nie mogą być stosowane bez uwzględnienia pozostałych przepisów tego rozporządzenia, normujących kwestię budowy budynku w granicy z sąsiednią działką. Wojewoda i inwestor podzielają natomiast pogląd przeciwny, zgodnie z którym wyjątki zawarte w § 12 ust. 2-4 tego rozporządzenia określają oddzielne względem siebie sytuacje, jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku ani nie uzupełniają się. Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę, prawidłowy jest pogląd drugi, który prezentują organ odwoławczy i inwestor. Sąd podziela stanowisko, że regulacje zawarte w § 12 ust. 2-4 r.w.t. normują odstępstwa od ogólnej zasady sytuowania budowli na nieruchomości w odpowiedniej odległości od granicy z inną działką i choć każde z tych odstępstw - opisane w poszczególnych ustępach - dotyczy budowy budynku bezpośrednio przy granicy działki, to jednakże odnosi się do odmiennych sytuacji i zawiera inne kryteria wymagane do zastosowania w danej sprawie. Ustawodawca w następujących po sobie ustępach normuje bowiem w sposób samodzielny i kompleksowy możliwość budowy przy granicy działki, nie warunkując zastosowania danego wyjątku od spełnienia jakiegokolwiek wymogu wynikającego z pozostałych odstępstw. Każdy z ustępów to osobny przypadek z własnym zakresem stosowania. Dotyczy to także § 12 ust. 4 tego rozporządzenia, który stanowi niezależną i odrębną od pozostałych postanowień przesłankę prawa zabudowy przy granicy nieruchomości. Innymi słowy rzecz ujmując wyjątki zawarte w ust. 2-4 określają oddzielne względem siebie sytuacje jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku ani nie uzupełniają się (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 listopada 2023 r. II SA/Ke 5[...]/23; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 maja 2021 r. II SA/Sz 1038/20. Na gruncie przedmiotowej sprawy za zasadnością przywołanego poglądu przemawiają także dwie dodatkowe kwestie. Po pierwsze - w ust. 2 § 12 r.w.t. znajduje się odesłanie do ust. 1 pkt 2 i 4 tego paragrafu, a w przepisie ust. 3 § 12 r.w.t. odesłanie do przepisów odrębnych oraz § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 2[...]-273. Gdyby więc ustawodawca chciał aby w przypadku opisanym w ust. 3 zastosowanie miał także ust. 2 – wyraźnie by to w treści tego przepisu uregulował. Po drugie - przepis § 12 ust. 3 r.w.t. reguluje taki stan faktyczny, w którym możliwe jest "przyklejenie się do ściany budynku na sąsiedniej działce". Jeżeli więc przyjąć taką wykładnię jak w wyroku Sądu wydanym w dniu 13 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 1867/2, tj., że to "przyklejenie" ma dotyczyć całej ściany budynku sąsiedniego (na to zresztą wskazuje brzmienie tego przepisu), to w niniejszej sprawie takiej możliwości inwestor w ogóle by nie posiadał, a nałożony przez organ obowiązek byłby niewykonalny. Z akt sprawy (czego żadna ze stron nie kwestionuje) wynika bowiem ponad wszelką wątpliwość, że działka sąsiednia (nr ewid. [...] ) jest niezabudowana. Tym samym nie można wymagać od inwestora aby spełnił wymogi § 12 ust. 3 r.w.t. (przylegał całą długością swojej ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce), w sytuacji, gdy nie jest to w ogóle możliwe (nie istnieje budynek sąsiedni, a tym samym ściana, do której mógłby on przylegać). Na marginesie można wskazać, oczywiście tego nie przesądzając, że taki sam wymóg (przylegania do ściany budynku sąsiedniego) miałby również inwestor na działce nr ewid. [...] , który musiałby się "przykleić" do budynku, który znajdowałby się na obecnej działce inwestycyjnej (nr ewid. [...] ) ale także do budynku, który musiałby się znajdować na działce nr ewid. [...] – również niezabudowanej. W realiach niniejszej sprawy, z uwagi na to, że działka sąsiednia (nr ewid. [...]) jest jeszcze niezabudowana, projektowany przez inwestora budynek może przylegać jedynie do ściany budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...]. W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia § 12 ust. 3 r.w.t. (zarzut nr 1b skargi). Przystępując dalej do oceny zgodności inwestycji z zapisami m.p.z.p. to przypomnieć należy, że zgodnie z § 18 ust. 14 pkt 2 lit. s) m.p.z.p. ustala się przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu [...] MW (U): warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: pierzeja ciągła, zgodnie z rysunkiem planu. W myśl § 2 ust. 1 pkt 16 m.p.z.p. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierzei ciągłej - należy przez to rozumieć ciąg budynków o ścianach frontowych usytuowanych w jednej linii zabudowy i ścianach szczytowych stykających się ze sobą w całości lub w części. Jednocześnie, po myśli § 5 ust. 4 pkt 1 tej uchwały określa się zasady usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do terenów publicznie dostępnych i granic przyległych działek budowlanych poprzez wyznaczenie na rysunku planu obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy: dopuszcza się lokalizację zabudowy bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na terenach m.in. [...] MW (U) i w miejscach wskazanych na rysunku planu linią zabudowy umieszczoną w granicy działki oraz na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej i szeregowej, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej, za wyjątkiem sytuacji, w których narusza to wymagania przepisów prawa, w związku z istniejącą zabudową. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. w ramach kształtowania elewacji zabudowy od strony miejsc i terenów publicznie dostępnych wyznacza się pierzeje usługowe, zgodnie z rysunkiem planu, dla których ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: a) ustala się lokalizację lokali usługowych co najmniej w parterach nowo realizowanych budynków; ustala się dostępność nowo projektowanych lokali usługowych bezpośrednio od strony ulicy publicznej (KD), b) elewacje budynków od strony ulic publicznych (KD) nakazuje się wykonać z zastosowaniem szlachetnych materiałów wykończeniowych: kamienia elewacyjnego lub naturalnego, tynków szlachetnych, cegły elewacyjnej, metali lub okładziny z drewna naturalnego, c) nakazuje się, aby projektowane ogrodzenia miały równą wysokość (± 10%) w stosunku do przynajmniej jednego z ogrodzeń sąsiednich, spełniającego ustalenia par. 7 ust. 2 pkt 1, d) ustalenia lit. a i b nakazuje się stosować dla budynków zlokalizowanych w pierwszej linii zabudowy od strony ulic publicznych (KD), których elewacja frontowa jest zlokalizowana w odległości do 20m od wyznaczonej na rysunku planu pierzei usługowej, e) ustaleń lit. a-d nie nakazuje się stosować do budynków objętych ochroną w planie. W związku z powyższym wskazać trzeba, że skarżący w swoich skargach formułują zarzuty, że na działce inwestycyjnej brak jest możliwości zabudowy pierzejowej, a co za tym idzie planowana inwestycja narusza § 5 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. (zarzut nr 1a skargi), a także że brak jest możliwości zabudowy po granicy pomiędzy działką inwestycyjną nr ewid. [...] a działką skarżącej J. G. nr ewid. [...], a tym samym planowana inwestycja narusza § 5 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p. (zarzut nr 1c skargi). Sąd jednak tych zarzutów nie podziela. W ocenie Sądu prawidłowo wywodzi organ odwoławczy, który wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ustalenia zawarte w § 18 ust. 14 pkt 2 lit. s) Planu miejscowego należy interpretować w ten sposób, że plan ten wskazuje dokładnie za pomocą opisu lub rysunku planu przy pomocy wyznaczenia obligatoryjnej linii zabudowy, przy których granicach należy sytuować budynki. Przedmiotowy plan dokonał takich ustaleń wyznaczając obligatoryjną linie zabudowy przy ul. [...]. Wskazana linia powoduję, że wszystkie budynki winny być usytuowane w tej linii i w granicy z działkami sąsiednimi. Zgodzić się przy tym należy z Wojewodą, że nie jest możliwa inna interpretacja przedmiotowego zapisu, albowiem doprowadziłaby co prawda do budowy w jednej linii, ale bez zachowania/tworzenia pierzei ciągłej, która jest przecież obowiązkowa, o czym świadczy ww. zapis m.p.z.p. Rację ma przy tym ten organ, że ustalenia § 5 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p. wyraźnie wskazuje, że nie jest konieczna linia zabudowy w granicy między działkami [...] a [...] , aby można było realizować budynki bezpośrednio przy tej granicy. Właściciel działki o nr ew. [...] też będzie zobowiązany zapisami tego planu - planując w przyszłości inwestycję będzie musiał wziąć pod uwagę, że może zrealizować obiekt budowlany tylko w linii zabudowy ul. [...]. To samo dotyczy właściciela niezabudowanej działki o nr ewid. [...]. Bez znaczenia jest dla przedmiotowej sprawy, że szerokość działki nie pozwala na swobodne kształtowanie budynku w stosunku do granic bocznych, albowiem inwestor będzie zobowiązany, zgodnie z planem, zrealizować go w granicach bocznych sąsiadujących działek. W związku z powyższym do prawidłowej konkluzji doszedł Wojewoda, uznając, że w odniesieniu do usytuowania planowanego budynku w stosunku do granic działek sąsiadujących zastosowanie ma §12 ust. 2 r.w.t., zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tego paragrafu, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W konsekwencji prawidłowo uznał ten organ, że w niniejszym przypadku, w związku z zapisami m.p.z.p., nie mają zastosowania przepisy określone w § 12 ust. 3 i 4 r.w.t., albowiem nie pozostają one ze sobą w związku ani też się nie uzupełniają. Odnosząc się zaś do zarzutów nr 1d i 1e skargi to także i one zdaniem Sądu są chybione. Wystarczające, w ocenie Sądu, jest przywołanie stanowiska inwestora, który w piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2025 r. wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) drogą pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić m.in. do budynku należącego do grupy wysokości: "średniowysoki", "wysoki" lub "wysokościowy", zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Zgodnie zaś z § 8 pkt 2 r.w.t. budynki średniowysokie to takie, które mają wysokość ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu (inne niż mieszkalne) lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył inwestor, przedmiotowy budynek mieszkalny ma 4 kondygnacje i nie jest budynkiem średniowysokim, ani tym bardziej wysokim lub wysokościowym, a zatem nie był objęty obowiązkiem zapewnienia drogi pożarowej. Sąd zauważa przy tym, że wprawdzie taka droga byłaby pożądana (choćby ze względu na opisaną w skardze sytuację), to jednak organ nie może odmówić inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę tylko dlatego, że nie zaprojektował takiej drogi, w sytuacji, gdy nie miał takiego prawnego obowiązku. Odnośnie zaś powierzchni projektowanego lokalu usługowego to również i tu rację ma inwestor, że przepis § 56a r.w.t. wszedł w życie z dniem 1 sierpnia 2024 r., a z uwagi na brzmienie § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, dla przedmiotowego zamierzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym inwestor nie miał obowiązku zaprojektowania lokalu usługowego o powierzchni przynajmniej 25 m2. Sąd nie podzielił także zarzutu "niedokonania właściwego badania działki nr ewid. [...] po wybudowaniu obiektu", które to badanie miało ograniczać się jedynie do działki [...] (zarzut nr 1f skargi). Wbrew zarzutom skargi w aktach sprawy znajdują się analizy dla obu tych działek. Co się zaś tyczy dodatkowego zarzutu podnoszonego przez E. R. oraz G. M. i J. M. , w zakresie braku ekspozycji na światło słoneczne na połowie działki, co prowadzić ma do tego, że "ekspozycja słońca w godzinach pomiędzy 7.00 a 17.00 będzie przez czas 1 godziny tak przy równonocy wiosennej, jak i jesiennej", to ze znajdujących się w aktach analiz wynika, że spełnione są minimalne godziny nasłonecznienia tych działek. Dokonano też analizy hipotetycznych zabudowań na działkach [...] i [...]. Zgodzić się przy tym należy z inwestorem, który wskazuje, że obowiązujące przepisy prawa nakazują nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a nie samych działek, na których np. znajdują się panele fotowoltaniczne. Sąd przy tym podnosi, że o ile zrozumiałe jest dla niego niezadowolenie skarżących, którzy wskazują na mniejsze nasłonecznienie ich działki, a tym samym na mniejszą wydajność znajdujących się na niej paneli fotowoltanicznych, to jednak skarżący powinni przewidzieć, że w przyszłości na działce inwestycyjnej może powstać jakaś zabudowa, a tym samym wydajność tych paneli może spaść. Dokonując analizy akt sprawy oraz wydanej decyzji Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b. (zarzut nr 3 skargi), co czyni ten zarzut chybionym. Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela te poglądy orzecznictwa, w których wskazuje się, że wykładnia planu zagospodarowania przestrzennego winna mieć charakter proinwestorski. Oznacza to, że unormowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą podlegać dowolnej wykładni przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, bowiem należy pamiętać o konstytucyjnie gwarantowanej ochronie prawa własności, wyrażonej art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 64 ust. 2 i 64 ust. 3 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2023 r. II SA/Wr 72/23). Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (tak Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 5, Warszawa 2009 r., str. 56.). Inaczej mówiąc, w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że na organie architektoniczno - budowlanym spoczywa obowiązek stosowania w procesie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dyrektyw interpretacyjnych w sposób mający na uwadze w przypadku wątpliwości interpretacyjnych niedających się usunąć w procesie wykładni postanowień planu, rozstrzygania wątpliwości na korzyść inwestora (zob. wyrok z dnia 25 kwietnia 2017 r. II SA/Bk 201/17, CBOSA, nsa.gov.pl). Rację ma także inwestor ale przede wszystkim Wojewoda, który w zaskarżonej decyzji podnosi, iż skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowie przedmiotowej inwestycji to Prezydent nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi. W orzecznictwie panuje nie budzące jakichkolwiek wątpliwości stanowisko (oparte przy tym na jednoznacznym brzemieniu art. 35 ust. 4 Pr.b), że zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 Pr.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów czy wyrównania utraty wartości nieruchomości. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2023 r. II OSK 2300/20). Nie mogło ujść uwadze Sądu także i to, że w orzecznictwie podnosi się, że zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b. pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Tym samym poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 listopada 2024 r. II SA/Gd 565/24). W ocenie Sądu projektowana przez inwestora inwestycja nie narusza interesów skarżących, tym bardziej, że interesy te zasadniczo nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane – skarżący nie przedstawił bowiem jakichkolwiek planów inwestycyjnych odnośnie należących do nich nieruchomości. Na marginesie Sąd podnosi, że w pełni zrozumiała jest niechęć skarżących do projektowanej obok inwestycji, jednak Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji opierać się może wyłącznie na przepisach prawa, które w niniejszej sprawie nie zostały naruszone. Sąd nie dopatrzył się także opisanych w zarzutach nr 4 skargi naruszeń art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., czy też art. 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Stanowisko to zostało także w sposób przekonywujący uzasadnione (art. 8 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Dlatego też Sąd uznał podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania za niezasadne. Co się zaś tyczy kwestii dotyczącej zezwolenia na zjazd oraz korytarzy powietrznych to jak wskazał Wojewoda, pozostają one poza rozważaniami w niniejszym postępowaniu. Należy zatem stwierdzić, że zamierzona przez inwestora inwestycja nie jest sprzeczna z Planem miejscowym, w szczególności z § 18 ust. 14 Planu, jak i § 5 ust. 4 pkt 7 oraz § 5 ust. 5 pkt 2 tego planu. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził też, że sporna inwestycja nie narusza m.in. przepisów § 13 r.w.t. (dotyczącego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 (dotyczącego oświetlenia dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 19 (dotyczącego sytuowania miejsc postojowych), Rozwiązania projektu budowlanego planowanej inwestycji są też zgodne z § 2[...]-273 rozporządzenia, bowiem zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki należącej do skarżącego. Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda zasadnie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta, uznając, że inwestor po uzupełnieniu dokumentacji projektowej w związku wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Pr.b. Inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Pr.b. i w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.b. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że na mocy art. 35 ust. 4 Pr.b. w sytuacji spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. W związku z powyższym kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, obligatoryjnie skutkuje wydaniem decyzji pozytywnej. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody Nr 144/OPO/2025 z dnia 29 stycznia 2025 r. jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.