II OSK 3125/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 1058/19 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego, 3. w pozostałej części skargę oddala, 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. C. kwotę 1227 (tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 1058/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...] Starosta R., działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ), po rozpatrzeniu wniosku R. i P. M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę budynku gospodarczo-garażowego według projektu budowlanego w miejscowości R., gmina Miasto R. na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. C., który podniósł, że obiekt budowlany inwestorów został usytuowany w granicy jego działki o numerze [...], co jest rażącym ingerowaniem w jego prawo własności i co spowoduje obniżenie wartości działki. Wielkość działki inwestorów nie uzasadnia usytuowania obiektu budowlanego w granicy działki. Skarżący zaznaczył w odwołaniu, że nie oprotestował przedsięwzięcia inwestycyjnego sąsiadów na etapie postępowania administracyjnego, ponieważ nie został poinformowany, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego obejmuje jego nieruchomość. Wiedzę o usytuowaniu inwestycji powziął dopiero z decyzji. Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2019 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał się na art. 28, art. 32 ust. 1 oraz art. 35 Prawa budowlanego, przytaczając treść tych przepisów. Zdaniem organu odwoławczego wymagania, niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został on wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie, w tym decyzję Starosty [...], znak: [...], z [...] maja 2019 r., zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej działek o nr. ew. [...] i [...] z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na fakt, że w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Wojewoda stwierdził, że Starosta [...] zasadnie wydał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Organ odwoławczy podniósł, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest spełnienie wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym m. in. wymogu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z [...] czerwca 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w rejonie ulic S., K., O., K., S. (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z dnia 7 sierpnia 2013 r., poz. 2612). Działki inwestycyjne o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położone są na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem: -2-27MN, której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem uzupełniającym jest zabudowa usługowa i zabudowa gospodarcza; sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 29 mpzp garaż lub budynek gospodarczy należy lokalizować jako niezblokowany z budynkiem mieszkalnym w granicy działki budowlanej, za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Taką też lokalizację przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skarżącego odnoszące się do tej lokalizacji, skoro jest ona zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził, że kwestia zmiany wartości nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie może mieć wpływu na podejmowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygnięcie. Ewentualne obniżenie wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji nie może bowiem stanowić przesłanki dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli inwestycja nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa, to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela działki sąsiedniej nie może być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko to organ poparł wyrokiem NSA z dnia 14 marca 2002 r., SA/Bk 1799/01). Wojewoda nie zgodził się ze skarżącym, że informacja o tym, iż jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji pojawiła się dopiero w zaskarżonej decyzji, ponieważ zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 27 maja 2019 r., jak i zawiadomienie o jego zakończeniu z 10 czerwca 2019 r., zostały skierowane do skarżącego, jako strony postępowania. Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Starosta [...] w sposób prawidłowy ustalił obszar odziaływania ww. inwestycji i poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także skierował do nich zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego obejmuje zaś szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99). Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. z przepisów ustawy Prawo budowlane. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Ochrona ta nie może też w praktyce oznaczać konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale przede wszystkim w oparciu o przepisy Rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., II OSK 672/05; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., II OSK 436/07). Wojewoda stwierdził, że postępowanie przed Starostą [...]m zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron postępowania. Stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 września 2012 r., II SA/Bd 579/12). Skargę na powyższą decyzję wniósł M. C. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie tego przepisu w sytuacji, gdy zachodzi konieczność ochrony uzasadnionego interesu strony skarżącej, wynikającego z art. 144 kodeksu cywilnego; 2. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., 1422) poprzez nieuzasadnione i niewłaściwe zastosowanie; 3. § 29 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z dnia 7 sierpnia 2013 r. poz. 2612). poprzez nieuzasadnione i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że działki inwestorów, oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...] tylną częścią graniczą z działką skarżącego oznaczoną numerem [...]. W pasie graniczącym z działkami inwestorów skarżący nie posiada żadnej budowli. Inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze [...] i o pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce o numerze [...]. Każda z działek inwestora ma powierzchnię ponad 1000 m² i wszystkie jej boki mają długość powyżej 16 metrów. Planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 7 sierpnia 2013 r. poz. 2612). Zgodnie z § 29 pkt 6f miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, garaż lub budynek gospodarczy niezblokowany z budynkiem mieszkalnym można lokalizować w granicy działki, za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Skarżący podniósł, że budynek mieszkalny Inwestorzy zaplanowali zlokalizować na sąsiedniej działce, planowany budynek będzie jedyną budowlą na działce nr [...] i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby tę budowlę odsunąć od granicy działki. Planowany budynek gospodarczy ma wymiary 16,0 m x 9,0 m i jego ściana o długości 16,0 m posadowiona jest w granicy działki. Zdaniem skarżącego budynek gospodarczo-garażowy nazwano tak dla kamuflażu. W istocie ma to być budynek usługowy, albowiem Inwestorzy mają zamiar prowadzić w nim działalność handlową, którą powadzą obecnie wraz z rodzicami w wynajmowanym lokalu. Dla budynku usługowego miałby zastosowanie § 29 pkt 6e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – budynek mieszkalny i budynek usługowy należy sytuować z zachowaniem odległości od granic działki według przepisów odrębnych. Według § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 6,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach 16,0 m x 9,0 m, projektowanego w granicy z działką skarżącego narusza ww. przepis, bowiem wymiary projektowanego budynku przekraczają parametry tam wskazane. Zdaniem skarżącego, usytuowanie budynku w granicy będzie zarzewiem potencjalnych konfliktów miedzy sąsiadami i wpłynie negatywnie na swobodę w przyszłym zagospodarowaniu działki skarżącego. Organy administracji w ogóle nie dokonały oceny co do tego, czy i jakie przyczyny (względy) przemawiają za tym, aby przedłożyć interes inwestora nad interesami skarżącego. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 1058/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny za niesporne uznał, że skarżący jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane, ponieważ jego działka o numerze [...], znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie z definicją ustawową obszaru oddziaływania obiektu wyrażoną w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem tym należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Skarżący, jako strona postępowania, został zawiadomiony o wszczęciu postepowania w sprawie w związku z wnioskiem inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Okoliczność tę potwierdza zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 31 maja 2019 r. Akta administracyjne przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu, potwierdzają, że organy zapewniły skarżącemu czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 107 K.p.a., w związku z art. 28 , art. 32 ust. 1 oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane. Sąd przywołał treść art. 32 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 prawa budowlanego wskazując wynikające z tych przepisów wymogi jakie muszą być spełnione przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważył, że stosownie do brzmienia art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podzielił stanowisko Wojewody, iż wymagania niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Według Sądu dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie, w tym decyzję Starosty [...], znak: [...] z [...] maja 2019 r., zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej działek o nr. ew. [...] i [...] z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego. Powyższe oznacza, że w związku z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem koniecznym do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest spełnienie wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego, w tym m. in. wymogu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z [...] czerwca 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w rejonie ulic S., K., O., K., S. (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z 7 sierpnia 2013 r., poz. 2612). Działki inwestycyjne o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położone są na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem: -2-27MN, której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem uzupełniającym jest zabudowa usługowa i zabudowa gospodarcza; sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 29 mpzp, garaż lub budynek gospodarczy należy lokalizować jako nie zblokowany z budynkiem mieszkalnym w granicy działki budowlanej, za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Na podstawie akt administracyjnych Sąd stwierdził, że taką też lokalizację przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym i jest ona zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd stwierdził, że należy w pierwszej kolejności wskazać, że planowana inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowy budynku gospodarczo-garażowego według projektu budowlanego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...], w miejscowości R., gmina Miasto R.. Z lokalizacji planowanych obiektów według projektu budowlanego wynika, że na działce geodezyjnej nr [...] ma zostać wybudowany budynek mieszkalny, a na działce geodezyjnej o numerze [...] przewidziana została budowa budynku gospodarczo-garażowego. Spór dotyczy posadowienia budynku gospodarczo-garażowego w granicy działki geodezyjnej nr [...]. W ocenie Sądu, rozmieszczenie na działkach geodezyjnych odrębnie obiektów budowlanych objętych projektem budowlanym nie jest błędem. Obie działki należy traktować jako jedną działkę budowlaną. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do przepisów tych należą normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Zgodnie z § 3 pkt 1a ww. rozporządzenia (dodanym z dniem 1 stycznia 2018 r.), ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: działce budowlanej – należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Działka budowlana może się składać z jednej lub kilku działek gruntu w znaczeniu geodezyjnym, może też obejmować jedną działkę ewidencyjną – pojęcia "działka budowlana" i "działka gruntu" nie są zwrotami synonimicznymi, pojęcie działka gruntu jest pojęciem szerszym niż działka budowlana, która stanowi kwalifikowaną "nieruchomość gruntową" lub "działkę gruntu" bo spełniającą określone kryteria (zob. wyroki NSA z 16 marca 2010r., II OSK 411/09; z 24 lutego 2012r., II OSK 2342/10). Powyższe znajduje potwierdzenie w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, gdzie za nieruchomość gruntową nakazuje się rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności (art. 4 pkt 1), za działkę gruntu – niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej (art. 4 pkt 3), zaś za działkę budowlaną – zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażanie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiającą prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce (art. 4 pkt 3a). Oceniając możliwość realizacji na działce budowlanej obiektu budowlanego, organ każdorazowo określa zatem zasięg działki budowlanej, który uzależniony jest od parametrów zamierzonego na niej obiektu oraz jego geodezyjnego usytuowania. W ramach ustalonych szczegółowych zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu zawartych w § 29 pkt 6 lit. f mpzp, dopuszczono budowę garażu lub budynku gospodarczego. Postanowiono lokalizację niezblokowanych z budynkiem mieszkalnym budynków garażowych i gospodarczych w granicy działki budowlanej za budynkiem mieszkalnym w rogu działki, przy czym określono następujące wskaźniki obiektu: – wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – do 3,0 m, – maksymalna wysokość budynku – jedna kondygnacja – do 5,0 m, – szerokość elewacji frontowej budynku – nie ustala się, – geometria dachu – dach jedno, dwu lub wielospadowy pokryty dachówką lub materiałem dachówkopodobnym, o nachyleniu połaci dachowych do 40°, układu połaci dachowych nie ustala się, – zakaz lokalizacji garaży blaszanych. Wobec powyższego działki ewidencyjne nr [...] i [...] stanowią jedną działkę budowlaną. Na podstawie § 29 pkt 6 lit. f mpzp, lokalizacja budynku garażowo-gospodarczego niezblokowanego z budynkiem mieszkalnym dopuszczona została w granicy działki budowlanej za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił warunki zagospodarowania w stosunku do działki budowlanej, a nie działki geodezyjnej. Przepis § 29 pkt 6 lit. t tiret 4 mpzp stanowi, że szerokości elewacji frontowej budynku – nie ustala się. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną reguluje § 12 rozporządzenia. W ust. 1 przepis stanowi, że jeżeli z § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Przy czym zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Tak więc usytuowanie spornego budynku gospodarczo-garażowego bezpośrednio przy działce budowlanej inwestora z działką skarżącego dopuszcza plan miejscowy. Zgodzić należy się z oceną organów, że projektowana lokalizacja przedmiotowej budowy nie narusza ustaleń miejscowego planu, który dopuszcza lokalizację budynku garażu lub gospodarczego w granicy działki pod warunkami wymienionymi w § 29 pkt 6 planu. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przeanalizowały usytuowanie projektowanej rozbudowy pod kątem przesłanek wymienionych w powyższym przepisie planu miejscowego, dochodząc do słusznego wniosku, że projektowana lokalizacja przedmiotowej budowy spełnia te wymagania. Regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r. II SA/Po 12/19 - LEX nr 2664694). W przypadku zaś gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego odnośnie do naruszenia § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez to, że planowany budynek gospodarczy został zaprojektowany o wymiarach 16,0 m x 9,0 m i jego ściana o długości 16,0 m posadowiona jest w granicy działki. Według Sądu sporne zagadnienie zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami mpzp zostało prawidłowo wyjaśnione przez organy w poszanowaniu zasady wolności zabudowy, która jest pojęciem wolności budowlanej, przez którą to wolność rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań, łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Z obowiązywania tej zasady wywodzi się tę mianowicie konsekwencję, że interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 371/19, dostępny na stronie: orzecznia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 pr. bud.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że: "Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczałyby uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Przyjęcie takiej konstrukcji prowadziłoby wprost do uchybienia normom z art. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, a przez to naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności tyle, że inwestora [...]."( wyrok NSA z dnia 2 lipca 2013 r., II OSK 2607/11). Podobnie w wyroku z dnia 8 marca 2011 r., II OSK 402/10, NSA stwierdził, że: "[...] każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. [...] właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 Kodeksu cywilnego). Każdy ma bowiem prawo, również w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób [...] ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. [...] spełnienie wymagań wynikających z przepisów techniczno- budowlanych, przy braku istnienia niedopuszczalnych immisji zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej oznacza, że co do zasady usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie zostały naruszone." Podsumowując Sąd wskazał, że organy dokonały prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, mpzp oraz przepisów postępowania określających zasady związane z zebraniem dowodów oraz wydaniem i uzasadnieniem decyzji. W tych okolicznościach zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, zaś działając z urzędu Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa, które skutkować miałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę kasacyjną wniósł M. C., podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przejęcie do części merytorycznej uzasadnienia wyroku niemal dosłownych fragmentów zaskarżonej decyzji wydanej przez Wojewodę [...], bez wyraźnego wskazania własnej motywacji sądu administracyjnego, co mogło naruszać równość stron postępowania oraz prawo do sądu i rzetelnego rozpoznania sprawy w interesie skarżącego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; zwana dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] spełnia wymagania stawiane mu przez przepisy prawa oraz jednoczesne stwierdzenie, że "Oceniając możliwość realizacji na działce budowlanej obiektu budowlanego, organ każdorazowo określa (...) zasięg działki budowlanej, który uzależniony jest od parametrów zamierzonego na niej obiektu oraz jego geodezyjnego usytuowania", podczas gdy w uzasadnieniach obu decyzji administracyjnych brak jest w ogóle rozważań na temat pojęcia "działki budowlanej" i jej zasięgu w rozpoznawanej sprawie, co skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz nakazaniem organom administracji szczegółowego rozważenia tych kwestii; 3) art. 4 oraz art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to znaczy wprost, a nie prawidłowo a contrario, podczas gdy zamierzenie budowlane i projekty w zakresie posadowienia budynku gospodarczo-garażowego w granicy działek o numerach ew. [...] i [...] - położonych w miejscowości R., gmina Miasto R. - nie są zgodne ani z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ani miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyznanie pierwszeństwa interesom Inwestora, chociaż zachodziła konieczność ochrony uzasadnionego interesu skarżącego, wynikającego z treści art. 140,143 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm., zwana dalej: "k.c."); 5) § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) oraz § 29 pkt 6 lit. f) uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w rejonie ulic S., K., O., K., S. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r. poz. 2612) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że dopuszczalne jest zaprojektowanie i posadowienie budynku gospodarczo-garażowego w granicy działki, przy jednoczesnym niedopełnieniu określonych rozporządzeniem warunków technicznych, odnoszących się w szczególności do długości i wysokości ścian budynku, a także błędnym założeniu Sądu, że priorytetowe jest ustalenie tych kwestii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; 6) § 29 pkt 6 lit. b) i f) w zw. z Załącznikiem Nr 1 do uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w rejonie ulic S., K., O., K., S. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że możliwe jest zaprojektowanie i posadowienie budynku gospodarczo-garażowego w rogu działki nr [...], podczas gdy uniemożliwia to linia zabudowy; 7) § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obie definicje wzajemnie się "potwierdzają", bez równoczesnego wytłumaczenia różnic w brzmieniu obu przepisów, a także art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy to właśnie w tym przepisie określona została miarodajna dla sprawy definicja "działki budowlanej". Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżący kasacyjnie wystąpił też o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zgodnie z art. 141 ust. 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W treści art. 3 § 1 P.p.s.a. ustawodawca przewidział, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 pkt 1 tego artykułu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wedle zaś art. 32 ust. 1 Konstytucji, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Z kolei w myśl 15 ust. 1 Konstytucji, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, niemal na zasadzie "kopiuj-wklej", literalnie powtarza się fragmenty decyzji odwoławczej. Nie chodzi przy tym o tzw. część historyczną uzasadnienia wyroku, w której Sąd tylko opisuje wcześniej wydane decyzje. To byłoby zgodne z treścią art. 141 § 4 P.p.s.a, skoro przepis ten wymaga przedstawienia stanu sprawy i przytoczenia stanowiska stron. Kwestionowane fragmenty dotyczą spraw merytorycznych, między innymi kompletności i formy projektu budowlanego oraz posiadania przez osoby go sporządzające odpowiednich uprawnień budowlanych. To samo odnosi się do kwestii uzyskania przez wnioskodawcę odpowiednich pozwoleń, opinii i uzgodnień, w tym decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej działek Inwestora (str. 10-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W stosunkach na linii obywatel-organy administracji publicznej szczególnie uwidacznia się potrzeba zachowania równości stron oraz możliwie pełnej realizacji prawa do sądu. Naturalnie, przy redagowaniu uzasadnienia wyroku nie można uniknąć powtarzania treści tych samych przepisów, jeśli stanowią one podstawę rozstrzygnięcia. Niemniej, w tym przypadku doszło do skopiowania wywodów o charakterze argumentacyjno-motywacyjnym. W ocenie skarżącego kasacyjnie, stanowi to przejaw zachwiania równości stron oraz zakłóca to realizację pełnego prawa do sądu. Skarżący miał bowiem prawo poznać własną argumentację Sądu administracyjnego. Jednocześnie, określona w art. 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej nie może być iluzoryczna, to znaczy nie powinna polegać na mechanicznym powtarzaniu stanowiska organów, zawartego w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Sąd powinien dokonać własnej oceny takich przesłanek, jak kompletność i prawidłowość projektu budowlanego, zgodność uprawnień osób sporządzających projekt z wymogami prawnymi oraz kwestii uzyskania niezbędnych pozwoleń, uzgodnień i opinii przez Inwestora. Jednakże, jeśliby nawet zaaprobować stanowisko Sądu odnośnie do wykładni i różnic pomiędzy pojęciami "działka gruntu", "działka geodezyjna" oraz "działka budowlana", to sam Sąd podkreślił, że oceniając możliwość realizacji na działce budowlanej obiektu budowlanego, organ każdorazowo ma obowiązek określić zasięg działki budowlanej, który uzależniony powinien być od parametrów zamierzonego na niej obiektu oraz jego geodezyjnego usytuowania. Organy administracji architektoniczno-budowlanej w ogóle nie uczyniły przedmiotem swoich rozważań zagadnień związanych z wykładnią pojęcia "działki gruntu", "działki budowlanej" itd. W uzasadnieniach obu decyzji brak również rozważań na temat zasięgu działki budowlanej i ewentualnego wpływu przyjęcia takiego, a nie innego rozumienia pojęcia "działki budowlanej" na uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej. Ma to istotne znaczenie w kontekście niżej wskazanych naruszeń prawa materialnego, choćby ze względu na niedopuszczalność posadowienia budynku o takich wymiarach, jednocześnie w granicy i w rogu działki budowlanej. W konsekwencji organy administracji publicznej nie sporządziły uzasadnień decyzji administracyjnych zgodnie z wytycznymi, wynikającymi z treści art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Organy administracji publicznej powinny bowiem wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Przede wszystkim, decyzja administracyjna musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.), przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Następczo doszło do naruszenia przez Sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ tak sformułowane uzasadnienie wyroku jest nielogiczne. Z jednej strony Sąd stwierdza, że organy prawidłowo sporządziły uzasadnienia swoich decyzji, a z drugiej strony podkreśla, że to organy miały obowiązek dokonania wykładni pojęcia "działka budowlana" i określenia jej zasięgu. Istotne jest to, że uzasadnienia decyzji administracyjnych nie zawierają w ogóle rozważań na ten temat. Choćby z tych względów skarga nie powinna zostać oddalona (art. 151 P.p.s.a.), lecz uwzględniona poprzez uchylenie decyzji w całości (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). W myśl art. 4 ustawy - Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast po myśli art. 35 ust. 4 tejże ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści art. 35 ust. 1 wynika natomiast, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: • zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; • zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; • kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; • wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa wart. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można się zgodzić ani z organami administracji publicznej, ani z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym co do rzekomej zgodności projektowanej inwestycji w zakresie budynku gospodarczo-garażowego z przepisami oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości stanowi istotny wyjątek i jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy istnieą po temu szczególnie uzasadnione przyczyny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r., II OSK 794/05). Skoro projektowanie i budowanie obiektów w zbliżeniu do granicy nieruchomości stanowi wyjątek, to wszelkie przepisy, które dopuszczają sytuowanie budynku w granicy lub blisko granicy należy interpretować w sposób ścisły (exceptiones non sunt extendendae). Innymi słowy, inwestycja projektowana w granicy działki jest poniekąd podejrzana o naruszenie interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej. Dlatego też organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny w takich przypadkach przyjąć inną perspektywę od tej, jaką zaprezentowano w obu decyzjach administracyjnych i w zaskarżonym wyroku. W szczególności z uzasadnienia decyzji Wojewody, a po części także z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika chęć potraktowania swobody zabudowy jako zasady i poniekąd aprioryczne przyznanie pierwszeństwa interesom inwestora względem uprawnień innych osób. Rzecz w tym, że w przypadku inwestycji planowanej w zbliżeniu do granicy działki, organy administracji muszą szczegółowo zbadać kwestię dopuszczalności takiej zabudowy i co najmniej równoważnie, jeśli nie priorytetowo, potraktować interes właściciela nieruchomości sąsiedniej. W tym sensie, na każdym etapie postępowania doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W treści tego przepisu przewidziano, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Uzasadnione interesy skarżącego, to uprawnienia właścicielskie opisane jasno w kodeksie cywilnym, w szczególności w art. 140,143 i 144 K.c. Odmienny niż tego chciał Sąd pierwszej instancji jest także wzajemny stosunek unormowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej mierze zgodzić się należy z poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 września 2019 r. (II SA/Ol 498/19, LEX nr 2719145). Sprawa rozpoznawana przez ten Sąd dotyczyła skargi na decyzję organu odwoławczego, uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę. Organ drugiej instancji przyjął wówczas, a konkluzję tę podzielił sąd administracyjny, że nie zostały spełnione warunki określone w § 12 ust. 4 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia, ponieważ nie uwzględniono jego przepisów odnośnie do dopuszczalnej wysokości garażu usytuowanego w granicy działki, przy czym wysokość ta nie powinna przekraczać 3 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie słusznie wskazał, że "kwestia sytuowania budynków na działce, w tym również dopuszczalność sytuowania w granicy nieruchomości, została unormowana w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przy czym generalna zasada sytuowania budynków względem granicy działki została określona w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zgodnie z którym, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W kolejnych ustępach tego paragrafu określone są wyjątki od tej reguły. I tak w myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych sytuowanie budynku, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13,19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi". Następnie w cytowanym uzasadnieniu Sąd stwierdził, że "jakkolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa zasady kształtowania zabudowy (także linie zabudowy i gabaryty obiektów) i może określać sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granicy przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to jednak nie odnosi się to do warunków technicznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 P.b. Na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym (albo decyzji o warunkach zabudowy), można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. Oznacza to, że dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej". Finalnie Sąd zwrócił uwagę, że wyjątkowym przepisem, który należy wziąć pod uwagę także w rozpoznawanej sprawie, będzie właśnie § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ponieważ identyczna norma wynikała z wcześniej obowiązującego § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Tym samym, § 29 pkt 6 lit. f) tiret czwarte miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym nie ustala się szerokości elewacji frontowej budynku należy rozumieć w ten sposób, że w tej mierze znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zresztą, powołanego punktu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można rozumieć inaczej, ponieważ prowadziłoby to do absurdu i oznaczałoby dopuszczalność zaprojektowania i pobudowania na przykład kilkusetmetrowego budynku gospodarczego lub garażu w granicy nieruchomości. Wskazaną argumentację potwierdza uzasadnienie w sprawie rozpoznanej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2019 r., w którym stwierdzono, że jeśli planowana inwestycja narusza wymogi z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to przepis ten "nie może być pominięty przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, niezależnie od tego czy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Odmienny pogląd prowadziłby bowiem do sytuacji, kiedy to w granicy z sąsiednią nieruchomością możliwe byłoby wznoszenie budynków gospodarczych i garaży o nieograniczonych parametrach, w tym w zakresie ich długości i wysokości, co niewątpliwie nie może być uznane za prawidłowe z uwagi na ochronę właściciela sąsiedniej działki budowlanej" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2019 r., II SA/Łd 515/19; por. przywołany tam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r" II SA/Po 12/19). Zlokalizowanie budynku gospodarczo-garażowego nie tylko w granicy, ale i w rogu działki ewidencyjnej numer [...] nie jest w ogóle możliwe. Wynika to z tego faktu, że działka nr [...] przylega do drogi. Wyznaczona w związku z tym linia zabudowy nie pozwala na posadowienie budynku w rogu działki, rozumianej jako działka budowlana obejmująca działki ewidencyjne nr [...], [...] i przylegająca jednocześnie do działki skarżącego o numerze [...] (zob. załącznik nr 1 do Uchwały Rady Miasta R. Nr [...] z dnia 7 czerwca 20ELP r.). W ocenie skarżącego kasacyjnie, sąd administracyjny dopuścił się także błędnej wykładni przepisów § 3 pkt 1a wielokrotnie cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku definicje działki budowlanej nie są tożsame, przy czym Sąd nie wyjaśnił szczegółowo znaczenia tych różnic. Sąd poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że powołane definicje wzajemnie się potwierdzają ("powyższe znajduje potwierdzenie w (...)", str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ponadto, Sąd pierwszej instancji nie wytłumaczył, do jakich konkretnie sytuacji i stanów faktycznych znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia, a do jakich ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jest to tym bardziej istotne, że Sąd pominął całkowicie definicję zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydaje się, że to właśnie ta ostatnia definicja ma kluczowe znaczenie dla interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego kasacyjnie, interes właściciela działki sąsiedniej wymaga, aby usunięcie nieprawidłowości polegało na odsunięciu budynku gospodarczo-garażowego od granicy działki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. C. ma usprawiedliwione podstawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ). Z przepisu tego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że zatwierdzony został projekt budowlany, który opracowany został z naruszeniem § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowy budynku garażowo-gospodarczego usytuowanego w granicy z działką należącą do skarżącego kasacyjnie. Organy administracji wyszły z założenia, że w sprawie zastosowanie ma regulacja zawarta w § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, z której wynika, że dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W ocenie organów administracji taka zaś możliwość wynika z § 29 pkt 6 lit. f uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w rejonie ulic S., K., O., K., S. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r. poz. 2612). Z przepisu tego wynika, że garaż lub budynek gospodarczy niepołączony z budynkiem mieszkalnym powinien być umiejscowiony w granicy działki budowlanej, z budynkiem mieszkalnym i w rogu działki. Zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że dla oceny prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę zasadnicze znaczenie ma to, czy § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie może być stosowany samodzielnie, czy też z uwzględnieniem innych przepisów tego rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia nie może być stosowany bez uwzględnienia innych przepisów tego rozporządzenia normujących kwestię budowy budynków w granicy z sąsiednią działką. Kwestia ta była już przedmiotem analizy przez Naczelny Sąd Administracyjny, który swoje stanowisko wyraził w uchwale 7 sędziów z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 3/16. Uchwałą ta została wydana na tle podobnego stanu prawnego jaki był podstawą rozstrzygnięć, które zapadły w niniejszej sprawie. W uchwale analizie podany został stosunek § 12 ust. 2 do § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w 2013 r. Treść tych przepisów brzmiała następująco. – § 12 ust. 2 – "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.", – § 12 ust. 3 – "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych, W uzasadnieniu wskazanej wyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Sposoby przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalenie zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy). Natomiast projektowanie i budowę obiektów budowlanych reguluje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która nakazuje projektować i budować obiekty budowlane w sposób określony w przepisach, w tym w przepisach techniczno-budowlanych (art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego). Do przepisów techniczno-budowalnych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika wprost, że warunki techniczne dotyczą samych obiektów budowlanych, ale także usytuowania tych obiektów na działce inwestora. Ocena, czy obiekt budowlany spełnia wymagania określone w warunkach technicznych, w tym także wymagania co do usytuowania obiektu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę należy do organu architektoniczno-budowlanego. Odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych jest dopuszczalne jedynie w trybie określonym w art. 9 Prawa budowlanego. Oznacza to, że jakkolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa zasady kształtowania zabudowy (także linie zabudowy i gabaryty obiektów) i może określać sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), zaś decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, to jednak nie odnosi się to do warunków technicznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym albo decyzji o warunkach zabudowy, można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. W tym znaczeniu decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy, nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej." Przytoczony wyżej pogląd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Zachowuje on swą aktualność także w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Brzmienie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych nie uległo zmianie. Zmianie uległo brzmienie § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Jego treść uległa modyfikacji i została przeniesiona do § 12 ust. 4. Odpowiednikiem § 12 ust 3 pkt 4 rozporządzenia obecnie jest § 12 ust. 4 pkt 3. Brzemienie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia było następujące: w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się "sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych." Z kolei brzmienie § 12 ust. 4 pkt 3 jest następujące: w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej dopuszcza się: "budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi." Jak wynika z § 29 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka budowlana, której dotyczy pozwolenie na budowę znajduje się na terenie, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Oznacza to, że niezależnie od tego, że miejscowy plan zagospodarowania dopuszcza, a w niniejszej sprawie wręcz nakazuje, lokalizowanie budynków garażowych i gospodarczych w granicy działki budowlanej, to nie oznacza to, że mogą tam być lokalizowane tego rodzaju budynki o dowolnych gabarytach. Budynek taki powinien spełniać także wymogi wynikające z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, to jest mieć długość nie większą niż 6,5 m i wysokość nie większą niż 3 m. Tymczasem jak wynika z projektu budowlanego budynek ten ma mieć długość 16 m zaś jego wysokość wynosić ma 4,99 m. Pozwolenie na budowę budynku o takich wymiarach mogłoby być wydane tylko w przypadku uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzupełniająco stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy organy administracji potraktowały działki o nr ew. [...] oraz [...] jako jedną działkę budowlaną, to budzi też wątpliwość spełnienie wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogu, by budynek gospodarczy lokalizować w rogu działki. Z załączonej do projektu budowlanego mapy do celów projektowych wynika, że garaż zlokalizowano w rogu działki ale działki ewidencyjnej o nr [...]. Jeśli natomiast obydwie działki traktować jako jedną działkę budowlaną, to garaż został zlokalizowany niemalże w środku działki budowlanej. Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz naruszenia § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) sam w sobie był wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów było zbędne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, co pozwalało na uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga zasługiwała częściowo na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego, przy czym naruszenie to ma wpływ na rozstrzygnięcie tylko w tej części, w jakiej zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego. W odniesieniu do budynku mieszkalnego decyzja ta nie narusza zaś prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części. W niniejszej sprawie zaistniała możliwość uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie w części odnoszącej się do budynku garażowo-gospodarczego. Zatwierdzony decyzją projekt budowlany w istocie składa się z dwóch niezależnych od siebie części. Obiekty te mogą być realizowane samodzielnie i mogły być wydane na nie dwa odrębne pozwolenia na budowę. Podsumowując stwierdzić należy, że decyzja w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jest ostateczna i prawomocna natomiast w części dotyczącej budynku garażowo-gospodarczego sprawa powinna zostać ponownie rozpoznana przez organy administracji z uwzględnieniem przedstawionej w uzasadnieniu niniejszego wyroku wykładni art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w pkt 2 sentencji stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. a w pkt 3 sentencji art. 151 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 P.p.s.a.