VII SA/Wa 750/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 lutego 2025 r" znak: KOC/5555/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 750/25 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 18 lutego 2025 r., znak: KOC/5555/Ar/24, na podstawie art. 138 § 2, art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a.") oraz na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania S. od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 sierpnia 2024 r., Nr 79/AM/WOL/WZ/2024/O, znak: AM-ZP-W.6730.91.2023.MMO(25.MMO) odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków: budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową i budynku usługowo-handlowego z garażem podziemnym, planowanej do realizacji na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...], w dzielnicy W. m.st. W. – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. S. wystąpiła dnia 29 grudnia 2023 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Prezydenta m.st. Warszawy decyzją z dnia 9 sierpnia 2024 r., Nr 79/AM/WOL/WZ/2024/O, znak: AM-ZP-W.6730.91.2023.MMO(25.MMO) odmówił wydania ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Wskazano, że inwestycja nie spełnia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa – ze względu na niemożliwość wytyczenia linii zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora oraz rozbieżność parametrów z obiektami istniejącymi. Rozpatrując odwołanie inwestora od ww. decyzji organ II instancji stwierdził, że kontynuacja funkcji została spełniona, gdyż obszar analizowany jest już zabudowany obiektami wielorodzinnymi z usługami. Następnie poddano analizie ustalenia organu I instancji w zakresie parametrów dla nowej zabudowy, tj. wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu. Organ II instancji nie zgodził się z ustaleniami organu niższej instancji w zakresie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy dla funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami. Organ ten stwierdził, że w związku z zaproponowaniem przez wnioskodawcę wskaźnika na poziomie 0,51 przy średnim wskaźniku 0,45 nie ma podstaw do odmowy ustalenia wskaźnika zabudowy zgodnie z wnioskiem ze względu na brak przekroczenia średniej wielkości w obszarze analizowanym. Dalej, ze względu na występowanie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji obiektów o wysokości 30 m i 38 m nie ma podstaw do odmowy ustalenia parametru wysokości na poziomie zaproponowanym przez inwestora, tj. 30 m. Kolejno, wskazano że wytyczenie linii zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy budynku przy ul. [...] byłoby zgodne z obowiązującymi przepisami. Zauważono również, że organ I instancji nie ustalił konkretnego parametru szerokości elewacji frontowej. Organ II instancji ustalił, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do przyłączenia do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej planowanej zabudowy. Natomiast argument dotyczący braku służebności dla wykonania sieci infrastruktury w drodze wewnętrznej jest zdaniem organu bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż sieci te są dostępne bezpośrednio z innej ulicy. Wobec przyjęcia przez organ II instancji, że projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim określonym w przepisach prawa warunkom, jego zdaniem organ I instancji nie powinien był wydać decyzji odmawiającej wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie jest decyzją uznaniową, zatem organ po stwierdzeniu spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm.) jest zobowiązany do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Podniesiono również, że pojęcie ładu przestrzennego jest pojęciem nieostrym, w związku z czym nie może stanowić normy, której naruszenie może przesądzać o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 18 lutego 2025 r., znak: KOC/5555/Ar/24 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sprzeciw od ww. rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. przy ul. [...] w W. i W1. przy ul. [...] w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wobec braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, z uwagi na nienaruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji oraz z uwagi na brak zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, który byłby konieczny do wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu sprzeciwu rozwinięto podniesiony zarzut. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jego oddalenie i podtrzymało swoją argumentację wskazaną w decyzji z dnia 18 lutego 2025 r., znak: KOC/5555/Ar/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jest zasadny. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935). Mocą tego aktu, do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli tzw. decyzji kasatoryjnych. Wskazaną ustawą znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei granice kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc -jak w przypadku skarg- w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przywołany przepis należy odczytywać w powiazaniu z art. 136 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W świetle powołanych wyżej przepisów (a także art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a.) należy przyjąć, że model administracyjnego postępowania odwoławczego jest modelem merytorycznym, a nie kasacyjnym. Celem wniesienia odwołania nie jest zatem jedynie kontrola prawidłowości (zgodności z prawem i zasadności) zakwestionowanej decyzji, lecz powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy (por. np. Z. Kmieciak, Odwołania w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011, rozdział II.5.2.). Podobnie w orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie ma on kompetencje kasacyjne. Tym samym organ odwoławczy co do zasady w ramach postępowania rozpoznawczego jest zobowiązany poddać decyzję organu pierwszej instancji kompleksowej analizie i dokonać merytorycznej oraz prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, a wyniki tej oceny winny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 11 lutego 2016 r., II OSK 1422/14, CBOSA). Przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. kompetencja do wydania decyzji kasatoryjnej stanowi zatem wyjątek od zasady orzekania przez organ odwoławczy co do istoty i musi być stosowana w sposób ścisły (exceptiones non sunt extendendae). Istotne jest również, że z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) wynika, że w dwóch instancjach ma być rozpoznana dana sprawa administracyjna. Zasady tej nie można natomiast interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ I, jak i drugiej instancji. Konkluzja taka nie tylko, że byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), ale i byłaby nie do pogodzenia z powołanym wyżej art. 136 § 1 k.p.a. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W celu zatem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Kolejnym natomiast warunkiem determinującym możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy jest, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., dostęp do drogi publicznej z terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Zasadniczą przyczyną uchylenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 9 sierpnia 2024r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków: budynku mieszkalnego wielorodzinnego i budynku usługowo – handlowego z garażem podziemnym, na terenie działek nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w W., była, w ocenie SKO, błędna weryfikacja parametrów istniejących w obszarze analizowanym, które doprowadziło organ I instancji do konkluzji o braku kontynuacji funkcji oraz niemożności wytyczenia linii zabudowy zgodnie z wnioskiem oraz parametrów zabudowy takich jak: wskaźnik powierzchni zabudowy i wysokość. Wadliwie także organ I instancji odstąpił od ustalenia szerokości elewacji frontowej. Organ odwoławczy nie podzielił także stanowiska Prezydenta m.st. Warszawy o niespełnieniu przez inwestycję warunku o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p., wywodząc , że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust 5, jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. W zaskarżonej decyzji wskazano także, że kwestia ewentualnych kolizji inwestycji z istniejącymi w terenie sieciami infrastruktury winna być oceniania na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, a nie ustalenia warunków zabudowy. W wytycznych dla organu I instancji, SKO wskazało na konieczność przeprowadzenia ponownej analizy co do parametru szerokości, ustalenia parametrów dla planowanej zabudowy zgodnie z wynikami analizy. Wskazać należy , że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego wskazuje w sposób jednoznaczny na naruszenie przez organ art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie się przez SKO od merytorycznego rozpoznania sprawy pomimo ustawowego obowiązku. Organ II instancji nie zgłosił zastrzeżeń do przeprowadzonej analizy urbanistycznej a jedynie do wniosków wyciągniętych z niej przez organ I instancji. Podkreślić w tym miejscu należy, że nawet uchybienia przy sporządzeniu analizy nie stanowiłyby podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. W ocenie Sądu, stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybień czy też wadliwości w związku z przygotowaną na zlecenie organu I instancji analizą urbanistyczną nie zawsze uzasadnia, niejako automatycznie, uchylenie decyzji zaskarżonej odwołaniem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy analiza urbanistyczna może być bowiem uzupełniana w postępowaniu odwoławczym w trybie art. 136 k.p.a. Analiza urbanistyczna jest co prawda kluczowym dowodem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jednak nie jest do dowód jedyny i ustawodawca nie zastrzegł, aby dowód ten mógł być uzupełniany jedynie w toku procedury toczącej się przez organem pierwszej instancji. Uzupełnienie analizy przez organ wyższego stopnia nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż nie może ona być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać w przeprowadzone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, bez możliwości uzupełnienia materiału dowodowego (np. analizy urbanistycznej) – por. np. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17 oraz II OSK 3012/17; wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2017 r., II SA/Po 893/17; wyrok WSA w Rzeszowie z 15 lutego 2018 r., II SA/Rz 1277/17; wyrok WSA w Szczecinie z 1 marca 2018 r., II SA/Sz 1439/17; wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2018 r., IV SA/Wa 884/18; wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2018 r., II SA/Po 209/18 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA; R. Sawuła, Glosa do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 1564/10, OSP 2013/4/41, s. 281). Jeśli jednak zdaniem organu odwoławczego na potrzeby rozpoznania wniosku należy sporządzić nową analizę, to godzi się w tym miejscu podkreślić, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego dopuszczalne jest nawet opracowanie zupełnie nowej analizy urbanistycznej, w tym analizy obejmującej inaczej określony obszar analizowany (zob. np. wyrok NSA z 14 listopada 2019 r., II OSK 2967/19, CBOSA). Tym bardziej nie będzie przekraczało granic uzupełniającego postepowania dowodowego sporządzenie analizy uzupełniającej. Należy przy tym podkreślić, że organ I instancji związany będzie tutaj ewentualnym żądaniem Kolegium co do przeprowadzenia takiego uzupełniającego dowodu (art. 136 § 1 in fine k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a.). Należy przypomnieć, że zgodnie z powołanym art. 7b k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Tymczasem, w ocenie Sądu, wszystkie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji braki oraz wątpliwości organu odwoławczego można usunąć korzystając z instrumentu jakim jest art. 136 k.p.a., w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji merytorycznej. Niezależnie od powyższego, stwierdzić też trzeba, że o konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może stanowić ewentualna odmienna (niż zaprezentowana przez organ I instancji) ocena merytoryczna zaistnienia przesłanek z art. 61 u.p.z.p. Z tych też powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać, jako wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podziela jednocześnie stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i na podstawie art. 151a § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz.935), orzekł, jak w sentencji.