VII SA/Wa 751/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala VII SA/Wa 751/10 UZASADNIENIE C. Sp. z o. o. z siedzibą w W., powołując się na przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane dokonała, zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego, o wymiarach powierzchni reklamowej 3m x 6m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w W. - [...], przy ul. B. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2007r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 24 października 2007r., wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego o wymiarach 3 m x 6 m na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w W. przy ul. B. W uzasadnieniu organ wskazał, że rodzaj zgłoszonych prac ze względu na skalę i charakter oraz sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, iż jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe i tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, iż o charakterze obiektu nie decyduje wpis dokonany w zgłoszeniu lecz to, co wynika z projektu architektonicznego. Mając na uwadze powyższe organ uznał , że na opisane w zgłoszeniu roboty budowlane niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 prawa budowlanego. C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., domagając się jej uchylenia. Wskazanej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, - poprzez błędne przyjęcie, że wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu, co do zasady, przesądzają o tym, że wymaga on pozwolenia na budowę, a nie wystarczające jest zgłoszenie w trybie art. 30 ustawy Prawo budowanego; - błędne przyjęcie, że zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, stanowi wystarczającą przesłankę do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji urządzenia reklamowego; 2) istotnego naruszenia przepisów postępowania, art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, którego wyniki uzasadniałby przyjętą przez organ podstawę prawną rozstrzygnięcia, 3) art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego, w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że nieuprawniony jest pogląd organu I instancji, iż zakres robót budowlanych związany z zamontowaniem przedmiotowego urządzenia reklamowego wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Kolejne nowelizacje przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, wskazują, że intencją ustawodawcy było odformalizowanie procedur w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym oraz z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków. Zamontowanie urządzenia reklamowego, objętego treścią zgłoszenia, mieści się w katalogu robót nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ I instancji , ustawodawca dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, wprowadził dla urządzeń reklamowych, (ze wskazanymi wyjątkami) wyłączenie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych. Wyłączenie to obejmuje również wolnostojące urządzenia reklamowe, które zakwalifikowane zostało przez organ do kategorii "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przytoczony powyżej pogląd potwierdza utrwalona linia orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w licznych wyrokach wydanych w analogicznych sprawach zaprezentował ten pogląd. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o., od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2007 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w W. przy ul. B.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organ wskazał w uzasadnieniu, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez inwestora w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego jest zamiar wykonania urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W. Organ wskazał dalej, powołując się na wyrok NSA z dnia 23.06.2006r., II OSK 923/05, iż o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 w/w ustawy. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie w którym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących nie związanych trwale z gruntem (stojących na gruncie). Kluczowym zagadnieniem w sprawie jest to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ podniósł, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009r., sygn. akt II OSK 1331/08 stwierdził, iż kwestię urządzeń reklamowych reguluje wyłącznie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pomijając wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, zaliczane w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęło się wyróżniać dwa rodzaje urządzeń reklamowych: pierwsze to wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jako budowle, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, do drugiej grupy należy zaś zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na których instalowanie wymagane jest jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Gdyby ustawodawca chciał zwolnić z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, to zamieściłby stosowny punkt w art. 29 Prawa budowlanego, a nie w ust. 2 tegoż przepisu. Organ wskazał, iż wykonanie wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych nie można uznać za "instalowanie". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, iż roboty budowlane związane z wykonaniem tego typu urządzenia reklamowego to budowa, a więc wykonywanie obiektu reklamowego w określonym miejscu. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła C. Sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wadliwość, wynikającą m.in. z: 1. artykułu 138 § 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja winna zostać uchylona w myśl art. 138 § 1 pkt 2) Kodeksu postępowania administracyjnego 2. artykułu 138 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepełne rozpatrzenie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów Spółki, a mianowicie: - zarzutu naruszenia artykułu 29 ust. 2 pkt 6) Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie uznania, że roboty budowlane związane z zamontowaniem nośnika reklamowego realizowane powinny być w trybie art. 28 Prawa budowlanego, albowiem dotyczą budowy urządzenia reklamowego i nie stosuje się do nich trybu uproszczonego ; - zarzutu naruszenia artykułu 77 § 1 w związku z artykułem 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji; - zarzutu naruszenia artykułu 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie braku uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji organu I instancji; 3. artykułu 80 w związku z artykułem 77 § 1 i artykułem 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym ustalenia, że urządzenie reklamowe w niniejszej sprawie jest budowlą, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też jest urządzeniem, o którym stanowi art. 29 ust. 2 pkt 6) Prawa budowlanego, co determinuje tryb realizacji robót budowlanych dla każdego z tych rodzajów urządzeń reklamowych ; 4. artykułu 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zastąpienie przez organ administracji czynności postępowania wyjaśniającego dowodem, w postaci powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, co implikowało pominięciem przez organ czynności dowodowych, w postaci zbadania projektu budowlanego nośnika reklamowego w celu ustalenia, z jakim rodzajem urządzenia reklamowego ma do czynienia organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, implikującym procesem budowlanym (instalacją czy budową); 5. artykułu 77 § 1 w związku z artykułem 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w wyniku nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym nie zgromadzenia dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a w szczególności: - nie udowodnienie, że roboty budowlane, będące przedmiotem zgłoszenia Inwestora w niniejszym postępowaniu polegają na budowie, a nie instalacji urządzenia reklamowego, jak podnosi Inwestor, w związku z czym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę; - nie udowodnienie, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem; 6. artykułu 107 § 3 w związku z artykułem 8 i artykułem 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu prawnym decyzji, dlaczego i w jakim zakresie, powołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane w innych sprawach, a więc i w różnych stanach faktycznych, mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy; Inwestor wskazał również na naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. artykułu 3 pkt 3 w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że o trwałym związaniu z gruntem wolnostojącego urządzenia reklamowego decyduje wielkość urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa, co znacznie ogranicza praktyczne zastosowanie artykułu 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane; 2. artykułu 30 ust. 2 pkt 2) w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że roboty budowlane związane z zainstalowaniem nośnika reklamowego w niniejszej sprawie, nie mogą być realizowane w trybie zgłoszenia, gdyż dotyczą wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga C. Sp. z o.o. w W. nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane można mówić o dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na których zrealizowanie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Do drugiej zaś grupy zaliczyć należy tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których wymagane jest - zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowa sprawa dotyczy zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na gruncie, dlatego też kluczowym zagadnieniem jest wyjaśnienie, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, czy też stanowią budowę "budowli" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, której zrealizowanie objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, iż uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast bez znaczenia dla tej instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie miała miejsce na budynku czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym w ocenie Sądu pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak np. (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienionej ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Mając na uwadze definicję budowli określoną w treść przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b ustawy Prawo budowlane. Przechodząc do analizy pojęcia "instalacji" stwierdzić trzeba, iż ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji tego pojęcia, w przeciwieństwie do pojęcia budowy. W słowniku języka polskiego, "instalowanie" zdefiniowane jest jako zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Brak jest również (z przyczyn obiektywnych) w przepisach ustawy Prawo budowlane klasyfikacji urządzeń reklamowych, na te których wykonanie polega na instalowaniu i te których wykonywanie mieści się w pojęciu budowy. Nie oznacza to jednak, że to rozróżnienie nie jest możliwe, na podstawie przepisów ogólnych, np. art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, jak też da się wywieść z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Stwierdzić trzeba, iż wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa stanowią wyznacznik tego, czy dany obiekt może być uznany za obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie związany trwale z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, należy także wziąć pod uwagę art. 5 ustawy Prawo budowlane w świetle, którego nie jest obojętna wielkość i cechy konstrukcyjne obiektu. W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane istotne znaczenie ma zakres prac związanych z wykonaniem robót budowlanych, skutkujących powstaniem urządzenia reklamowego. Należy więc po pierwsze ustalić czy planowane prace mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane jest bowiem normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Powyższy pogląd zaprezentowano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyroki z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, sygn. akt II OSK 735/08, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt IIOSK186/07, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, a które to stanowisko skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. Roboty budowlane nie muszą być wykonywane wyłącznie przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, albowiem mogą polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość jak to ma mieć miejsce przy projektowanej tablicy reklamowej, która ma być skręcona śrubami. Ponadto umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu wiąże się z użyciem urządzeń budowlanych i stanowi roboty budowlane z uwagi na jej ciężar i wymiary. Prawidłowo zatem przyjęły organy obu instancji, iż jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i w konsekwencji wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagałoby przygotowania określonego nośnika (słupa posadowionego na podstawie fundamentowej żelbetonowej) i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt, aby zapewnić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą uniemożliwiającą łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).