VII SA/Wa 956/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. L., G. L., M. Ż., M. Ż., J. K., M. K., G. G., P. G., E. K. oraz C. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z 9 kwietnia 2021 r. M. L., G. L., M. Z., M. Z., J. K., M. K., G. G., P. G., E. K. oraz C. K. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej: "u.s.g.") oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Rady Miasta [...] skargę na uchwalę nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. [...] w [...] (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., poz. [...], dalej: "Uchwała", "Plan" lub "MPZP"). Zaskarżonej Uchwale zarzucono: 1. naruszenie w § 13 pkt 2 ppkt a) MPZP, art. 144 Kodeksu cywilnego (dalej: "Kc") oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), gdyż nieprzekraczalne linie zabudowy na rysunku planu od południowej strony powinny być oddalone 10 m od granicy działki, bowiem projektowana inwestycja bez oddalenia projektowanych budynków od granicy działki będzie negatywnie oddziaływała na warunki życia skarżących, będących mieszkańcami domów jednorodzinnych przy ul. [...]; 2. naruszenie w § 13 pkt 2 ppkt g) MPZP, art. 144 Kc oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., gdyż wysokość projektowanej zabudowy 14 m będzie miała negatywny wpływ na warunki życia skarżących, będących mieszkańcami domów jednorodzinnych przy ul. [...]; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. – poprzez oparcie MPZP na nieprawidłowej i niekompletnej prognozie oddziaływania na środowisko, w której nie tylko brakuje inwentaryzacji zieleni (drzew) na terenie objętym MPZP, lecz także sposobu zapewnienia postulowanego w pkt 3.2. prognozy oddziaływania na środowisko nakazu ochrony naturalnego środowiska zwierząt poprzez ochronę terenów zieleni w sytuacji, w której cały teren objęty MPZP jest obecnie terenem zieleni, a jakakolwiek inwestycja musi zmniejszyć tereny zieleni, oraz poprzez przyjęcie błędnego wniosku w pkt 7.3 prognozy oddziaływania na środowisko, że realizacja inwestycji będzie korzystnie wpływała na rośliny i zwierzęta; 4. naruszenie przepisu art. 16 pkt 12 oraz art. 17a pkt 12 u.p.z.p. poprzez brak udostępnienia informacji o sposobie rozpoznania zgłoszonych uwag do MPZP w Biuletynie Informacji Publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący są właścicielami działek przy ul. [...] w [...] i mieszkają wraz z rodzinami w domach jednorodzinnych na tych działkach. Ich działki graniczą bezpośrednio od strony północnej z terenem objętym MPZP i wobec tego mają oni interes faktyczny i prawny w złożeniu niniejszej skargi w rozumieniu art. 101 u.s.g. Pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że położenie nieruchomości skarżących poza obszarem objętym zaskarżonym planem miejscowym nie wyklucza możliwości przyjęcia, że ich interes prawny został tą uchwałą naruszony. Bezpośrednie sąsiedztwo działek skarżących i działki objętej planem nakazuje szukać interesu prawnego skarżących w prawie sąsiedzkim. Podniesiono, że zaskarżona Uchwała narusza bezpośrednio interes prawny każdego ze skarżących wynikający z art. 144 Kc oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., polegający na pogorszeniu ich warunków życia poprzez wytyczenie zgodnie z § 13 pkt 2 ppkt a) i g) MPZP linii zabudowy w południowej części terenu objętego planem w zbyt bliskiej odległości od północnych granic działek skarżących i zaplanowanie zbyt intensywnej zabudowy do wysokości 14 m oraz poprzez pozbawienie skarżących terenu rekreacyjnego, obfitującego w zieleń, z którego korzystali przez wiele lat. Ponadto Plan został oparty o niekompletną i nieprawidłowo sporządzoną prognozę oddziaływania na środowisko, w której brakowało inwentaryzacji zieleni (drzew) na terenie objętym MPZP oraz określenia sposobu zapewnienia postulowanego w pkt 3.2 prognozy oddziaływania na środowisko nakazu ochrony naturalnego środowiska zwierząt poprzez ochronę terenów zieleni w sytuacji, w której cały teren objęty MPZP jest obecnie terenem zieleni, a jakakolwiek inwestycja musi zmniejszyć tereny zieleni. Pełnomocnik skarżących podniósł, iż przyjęto błędny wniosek w pkt 7.3 prognozy oddziaływania na środowisko, a mianowicie, że realizacja inwestycji będzie korzystnie wpływała na rośliny i zwierzęta, co nie jest możliwe w przypadku likwidacji nieustalonej w prognozie liczby drzew i krzewów wskutek zabudowy terenu. Prawidłowo sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko, w ocenie strony skarżącej, powinna prowadzić do wniosku, że teren winien być przeznaczony wyłącznie pod usługi celu publicznego – publiczne usługi sportu i rekreacji, rozrywki, kultury i wystawiennictwa – bez zabudowy na cele oświatowe, która całkowicie przekształci obecnie w przeważającej części zadrzewiony i zakrzewiony teren, likwidując jego walory przyrodnicze służące bezpośrednio skarżącym. Podsumowując, pełnomocnik skarżących stwierdził, że uchwalając MPZP Rada Miasta [...] naruszyła art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Jednocześnie zarzucono, że Burmistrz Miasta [...], rozpoznając uwagi w trybie art. 16 pkt 12 u.p.z.p. naruszył art. 17a pkt 12 u.p.z.p., gdyż nie udostępnił sposobu rozpoznania zgłoszonych uwag do MPZP w Biuletynie Informacji Publicznej. Odpowiadając na skargę Burmistrz, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do pierwszego i drugiego zarzutu skargi, pełnomocnik organu podkreślił znaczenie przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może jedynie naruszać ustaleń studium, co stwierdzić ma rada gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma być nie tyle co w pełni zgodny z postanowieniami studium lecz jedynie nie może on naruszać jego ustaleń. Powołując się na obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] wskazano, że parametry ustalone dla usług oświaty zawarte w zaskarżonej Uchwale nie naruszają ustaleń Studium, w którym maksymalna wysokość zabudowy dla takiej funkcji to 3 kondygnacje nadziemne lub maks. 14 m do górnej najwyższej krawędzi dachu, natomiast minimalna powierzchnia biologicznie czynna działki inwestycyjnej wynosi 30%. Pełnomocnik organu przyznał, że w zaskarżonym Planie linia zabudowy od granicy działek skarżących wynosi 4 m, zaś skarżący wnioskują o 10 m. Miasto mogło jednak określić odległość od granicy mniejszą niż 4 m. Biorąc natomiast pod uwagę przeznaczenie terenu, przyjęto odległość 4 m – wynikającą z przepisów prawa budowlanego, a więc parametry niezakłócające warunków życia m.in. skarżących. Dodatkowo w Planie przewidziano wzdłuż granicy z działkami skarżących lokalizację zieleni izolacyjnej dla ograniczenia skutków emisji hałasu na teren sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej. W odniesieniu do trzeciego z zarzutu skarżących, pełnomocnik Burmistrza wskazał, że zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowiska wskazany został przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Po opracowaniu projektu planu miejscowego i prognozy oddziaływania na środowisko ww. organy w ustawowym terminie nie wniosły uwag do powyższej dokumentacji. W związku z tym zarzut błędnego wykonania prognozy oddziaływania na środowisko jest niezasadny. W odpowiedzi na czwarty z zarzutów skargi, organ podkreślił, że Uchwała została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta [...] wraz z załącznikami. Załącznik nr 2 do ww. Uchwały stanowi natomiast rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu. Załącznik ten od dnia 25 listopada 2020 r. jest dostępny dla każdego zainteresowanego. Wobec powyższego oceniono, że zarzut braku udostępnienia informacji o sposobie rozpatrzenia uwag jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty nie okazały się trafne. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, nr 3, poz. 79). Na wstępie Sąd zobowiązany jest stwierdzić, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna, bowiem została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że zaskarżona Uchwała została podjęta w dniu [...] listopada 2020 r., zatem po wejściu w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 1 czerwca 2017 r. stosować należy przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. Oznacza to, że w stosunku do zaskarżonej Uchwały nie obowiązuje wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa obowiązujący w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r. W ocenie Sądu, wszyscy skarżący w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie legitymują się interesem prawnym, który uprawniał ich do wywiedzenia przedmiotowej skargi. Skarżący M. L. i G. L. są współwłaścicielkami działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...]; skarżący M. Z i M. Z są współwłaścicielami działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]w [...]; skarżący J. K. i M. K. są współwłaścicielami działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]w [...]; skarżący G. G. i P. G. są współwłaścicielami działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]w [...]; zaś skarżący E. K. i C. K. są współwłaścicielami działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Co prawda ww. nieruchomości nie są objęte postanowieniami Planu, jednakże od strony północnej graniczą z terenem przez niego wyznaczonym, dla którego przewidziano przeznaczenie "UP", tj. terenu usług celu publicznego – publicznych usług oświaty, sportu i rekreacji, rozrywki, kultury i wystawiennictwa. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego przyjmuje się, że plan miejscowy może naruszać interes prawny właścicieli nieruchomości nawet wtedy, gdy nieruchomości te nie są objęte tym planem miejscowym. Naruszenie przez plan miejscowy interesu prawnego właścicieli nieruchomości znajdujących się poza obszarem objętym planem wynika ze znaczenia jakie ma plan miejscowy dla prawa sąsiedzkiego (wyrok NSA z 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1508/11, wyrok NSA z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2140/12, postanowienie NSA z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1103/20, dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Wpływ planu miejscowego na zakres wykonywania prawa własności nieruchomości położonych poza obszarem planu miejscowego wywodzić należy z art. 144 Kodeksu cywilnego. Skoro bowiem właściciel nieruchomości objętej planem miejscowym będzie mógł z tej nieruchomości korzystać w sposób określony w planie miejscowym, to właściciele sąsiednich nieruchomości, w tym znajdujących się poza obszarem planu miejscowego, będą musieli więcej znosić. Wobec przeznaczenia w kontrolowanym Planie sąsiedniego, względem nieruchomości skarżących, terenu na publiczne usługi oświaty, sportu i rekreacji, rozrywki, kultury i wystawiennictwa, nie budzi wątpliwości, że będą oni narażeni na immisje. Zaskarżony Plan ingeruje zatem bezpośrednio w interes prawny skarżących, a jak wskazuje się w judykaturze naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Rozpoznając skargę sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło również do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związany z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r. sygn. II OSK 2298/15, CBOSA). Wobec wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności Uchwały Sąd doszedł do przekonania, że dopuszczalne jest poddanie kontroli zaskarżonego MPZP wyłącznie z punktu widzenia naruszenia indywidualnego interesu skarżących. Procedując na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny kontroluje bowiem plan miejscowy w granicach interesu prawnego skarżących, co oznacza, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem powinna być cała uchwała, lecz w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu jej nieważności tylko w części, która wyznaczona jest granicami interesu prawnego skarżącego. W niniejszej sprawie wywodzony przez skarżących z prawa rzeczowego do nieruchomości interes prawny obliguje więc do ewentualnego stwierdzenia nieważności MPZP tylko w odniesieniu do tych postanowień Uchwały, które dotykać będą nieruchomości skarżących. Przechodząc do merytorycznego badania zaskarżonej Uchwały w pierwszej kolejności należy wskazać, że oceny, czy Plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia Uchwały jak i obecnie, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 460/16 – wszystkie opublikowane w CBOSA). Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jego przedmiot art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 – dalej: "rozporządzenie"). Mając powyższe na względzie, z uwagi na fakt, iż naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłyby wpłynąć na legalność uchwały w jej niezaskarżonej części, Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego Planu w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie stwierdził uchybień, skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd ze szczególną uwagą dokonał analizy akt planistycznych z punktu widzenia zachowania wymogów nakreślonych przez art. 17 i nast. u.p.z.p. i nie stwierdził, aby zaskarżony plan został przyjęty z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. W ocenie Sądu nie została również naruszona właściwość organów w procedurze planistycznej. Nadesłane Sądowi akta planistyczne są kompletne, a poszczególne czynności podejmowane w toku procedury planistycznej zostały należycie udokumentowane. Z punktu widzenia procedury planistycznej Sąd nie dostrzega naruszeń prawa, które uzasadniałyby unieważnienie Uchwały. W tym miejscu Sąd zobowiązany jest się odnieść do jedynego zarzutu skargi, wskazującego na wadliwość procedury planistycznej. Choć pełnomocnik skarżących powołał się na nieistniejące jednostki redakcyjne u.p.z.p. (art. 16 pkt 12 oraz art. 17a pkt 12), to z treści wyartykułowanego zarzutu należy wywieść, iż w istocie podniesiono naruszenie podczas procedury planistycznej art. 17a pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Zarzut ten jednak, w ocenie Sądu jest chybiony. Powołane przepisy nie nakładają bowiem na organ wykonawczy gminy obowiązku udostępnienia w Biuletynie Informacji Publicznej – jak zdaje się rozumować strona skarżąca – sposobu rozpoznania przez ten organ zgłoszonych uwag do planu miejscowego. Przepis art. 17a pkt 1 u.p.z.p. zobowiązuje wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, podczas m.in rozpatrywania uwag dotyczących projektu planu, do wykonywania w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz.Urz. UE L Nr 119 str. 1) oraz informowania o ograniczeniu o którym mowa w art. 8a ust. 1 u.p.z.p. Podnoszone przez pełnomocnika skarżących rzekome uchybienie, polegające na nieudostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej informacji o sposobie rozpoznania przez Burmistrza zgłoszonych uwag do MPZP, nie znajduje swojego odzwierciedlenia w przepisach prawa i nie może wpływać na ocenę Sądu, co do prawidłowości przeprowadzenia przez Burmistrza Miasta [...] procedury planistycznej. Przechodząc zatem do oceny zasad sporządzania Planu należy zauważyć, że zawiera on wymaganą część tekstową jak i graficzną - zgodnie z art. 20 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 u.p.z.p. Zaskarżony Plan zawiera także obowiązkowe elementy wynikające z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. z uwzględnieniem jego specyfiki. Wskazano w nim: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania; zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; zasady kształtowania krajobrazu; zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; szczegółowe zasady i warunki scalenia i podziału nieruchomości, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; sposoby i terminy tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; stawki procentowe renty planistycznej. Tym samym Plan zawierał wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane w przepisach u.p.z.p. W Planie określono ponadto granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym; granice terenów służących organizacji imprez masowych; sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych oraz pokrycie dachów; jak również minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Jak już zaakcentowano, przesłanki stwierdzenia nieważności planu określa art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a jedną z nich jest naruszenie zasad sporządzania planu. W zarzutach skargi naruszenie to materializuje się w postaci wskazywanego przez skarżących: 1. ustalenia w zaskarżonym planie dla terenu "UP" linii zabudowy w odległości 4 m od granicy działek skarżących, wobec postulowanej przez nich odległości 10 m.; 2. ustalenia w zaskarżonym planie dla terenu "UP" maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków wynoszącej 14 m; 3. oparcia MPZP na nieprawidłowej i niekompletnej prognozie oddziaływania na środowisko, nie zawierającej inwentaryzacji zieleni (drzew) na ternie objętym Planem, a także naruszenia postanowień prognozy oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii należy wskazać, że linia zabudowy, w ujęciu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., stanowi element kształtujący zabudowę i zagospodarowanie terenu. Wyznaczenie linii zabudowy w istocie może mieć dwojaką funkcję – z jednej strony, w przypadku przyjęcia urbanistycznej koncepcji zagospodarowania danego terenu zabudową zwartą, pierzejową może pełnić funkcję nakazu realizacji obiektu wyłącznie wzdłuż takiej linii, z drugiej zaś strony linia taka będzie pełnić rolę oddzielającą teren wolny od zabudowy terenu, na którym zabudowa jest przewidziana, stanowiąc wyłącznie nieprzekraczalną granicę zabudowy. Przy jej pomocy w planie miejscowym określa się granicę, której zabudowa nie może przekroczyć (linia zabudowy nieprzekraczalna) albo ustala się miejsce, w którym zabudowa (dokładnie jedna z jej ścian) ma się znaleźć (linia zabudowy obowiązująca). To czy lokalny normodawca użyje linii zabudowy nieprzekraczalnej, czy obowiązującej pozostawiono jego uznaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1343/12; z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 45/08). Należy mieć na względzie, że linia zabudowy nie jest tożsama z liniami rozgraniczającymi, o jakich mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., bowiem te linie wyznaczają wyłącznie rozgraniczenie terenów o różnym ich przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Celem wyznaczenia linii zabudowy jest jednoznaczne określenie obszaru tzw. "ruchu budowlanego", na którym może być lokalizowana nowa zabudowa oraz dopuszczona rozbudowa istniejącej zabudowy. Rada Miasta [...] w zaskarżonym Planie przyjęła przy określaniu linii zabudowy dla terenu "UP" ten wariant, w którym linia ta pełni rolę oddzielającą teren wolny od zabudowy od terenu, na którym zabudowa jest przewidziana, a więc poprzez wyznaczenie granic, której zabudowa nie może przekroczyć (nieprzekraczalna linii zabudowy). Zgodnie bowiem z ustaleniami §13 pkt 2 lit. a Uchwały, lokalny prawodawca ustalił nakaz sytuowania zabudowy zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi linii zabudowy. Jak natomiast wynika z załącznika graficznego do Planu, nieprzekraczalne linie zabudowy ustalono w odległości 4 m od granic działek skarżących. Należy podkreślić, że w treści art. 10 ust. 1 u.p.z.p. nie zostały zawarte przesłanki wskazujące, gdzie linie zabudowy winny być wyznaczone. Ustalając linie zabudowy to organ, w ramach przyznanego mu władztwa planistycznego, decyduje o granicy, do której zabudowa może sięgać. Ponadto, przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie zawiera żadnych zastrzeżeń i ograniczeń, co do linii zabudowy. Ograniczenia takie nie są również zawarte w § 7 pkt 8 Rozporządzenia. Ograniczeń dla lokalnego prawodawcy w kreowaniu linii zabudowy poszukiwać można w ukonstytuowanej przez art. 15 ust. 1 u.p.z.p. zasadzie zgodności miejscowego planu z przepisami odrębnymi. W myśl bowiem powołanego przepisu, projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, powinien być zgodny z przepisami odrębnymi. Rozwiązania takie, można chociażby odszukać w art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (usytuowanie obiektów budowlanych przy drogach oraz niebędących obiektami budowlanym reklam umieszonych przy drogach poza obszarami zabudowanymi od zewnętrznej krawędzi jezdni), jak również w § 271 ust. 8 jak i ust. 8a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /lokalizacja budynków od granicy lasu/ (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Przy czym, należy mieć na względzie, że kwestia usytuowania budynków na terenie objętym planem wymaga każdorazowo rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie o pozwolenie na budowę. W powyższym kontekście Sąd nie uznał, by Rada Miasta [...] naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego, kierując się – jak wskazano w odpowiedzi na skargę – przepisami prawa budowlanego. Określona w zaskarżonym Planie czterometrowa odległość koresponduje z przepisami rozdziału I działu II powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a polemika skarżących z zapisami Uchwały sprowadza się do subiektywnego poczucia niezadowolenia, z tak przyjętego przez Radę wskaźnika zabudowy. Zauważyć również należy, że bez względu na postanowienia Planu, ewentualne zamierzenie budowlane na terenie "UP", objętym zaskarżoną Uchwałą, będzie kontrolowane pod kątem wymagań, stawianych dla projektowanej inwestycji przez ustawę - Prawo budowlane jak i rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Wyartykułowany w skardze zarzut błędnego, zbyt wysokiego określenia maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków również nie zasługiwał na aprobatę Sądu. Dopuszczenie przez lokalnego prawodawcę w § 13 pkt 2 lit. g Planu czternastometrowej maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków na terenie "UP" nie stanowi samo w sobie o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Samo określenie parametru maksymalnej wysokości zabudowy jest obowiązkowe, o ile zabudowa terenu jest dopuszczona w planie. Ustalenie tego parametru służy zaś precyzyjnemu określeniu granicy inwestowania w przestrzeni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2805/20, CBOSA). Ponownie zaakcentować należy, że wpływ potencjalnej inwestycji, projektowanej w maksymalnie dopuszczonej wysokości, na domy skarżących, będzie kontrolowany i oceniany pod kątem uciążliwego oddziaływania, na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić również należy, że § 13 pkt 2 lit. g Planu nie pozostawał w sprzeczności z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Obowiązek sporządzania projektu planu zgodnie z postanowieniami Studium jest bowiem nałożony na wójta, burmistrza albo prezydenta miasta przez art. 15 ust. 1 u.p.z.p. Wymóg zgodności projektu miejscowego planu jak i finalnie podjętej uchwały ze studium wiąże organ stanowiący oraz wykonawczy Gminy podczas całej procedury uchwalania miejscowego planu. Oceniając powyższe z perspektywy interesu skarżących, należy tytułem uzupełnienia przypomnieć, że działki stanowiące ich własność, nie zostały objęte Planem. Wyznaczony przez Radę Miasta [...] wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy oraz wskaźnik nieprzekraczalnej linii zabudowy dotyka ich tylko pośrednio. W odniesieniu do omawianych zarzutów, koncentrujących się na błędnym określeniu wskaźników zagospodarowania terenu, należy wskazać, że władztwo planistyczne jest wynikającą z u.p.z.p. kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). Jednakże samodzielność gminy w zakresie wykonywania przekazanych jej zadań publicznych może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem, co wynika wprost z konstytucyjnej zasady legalizmu, stanowiącej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Inaczej mówiąc, o samodzielności gminy w wykonywaniu zadań publicznych możemy mówić tylko wówczas, gdy mieści się ona w zakreślonych wyżej granicach konstytucyjnych. Przekroczenie tych granic stanowi istotne naruszenie prawa. Gmina może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. Przyznane gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej nie ma zatem charakteru arbitralnego a przepisy nie zezwalają na dowolność ustaleń zawartych w miejscowym planie. W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji konstytucyjnych i ustawowych, nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p. przewiduje, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego, ale nakazuje także uwzględniać prawo własności – art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy. Brzmienie u.p.z.p. jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostek. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, wynikającym np. z prawa własności nieruchomości, na co powołują się skarżący w rozpoznawanej sprawie, czyniąc przedmiotem skargi zapisy Planu, sprowadzające się do dysponowania ich działkami przy ul. [...] poprzez dopuszczenie na sąsiednim terenie oznaczonym w Planie symbolem "UP" realizacji inwestycji, służących publicznym usługom oświaty, z uwzględnieniem – ich zdaniem – krzywdzących ich wskaźników maksymalnej wysokości zabudowy oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Skargę argumentowano również odebraniem skarżącym dostępu do dotychczasowych terenów, z których korzystali w celach rekreacyjnych, jak i pogorszeniem się warunków roślinnych na terenie objętym Uchwałą. Argumentacja ta, mająca dowodzić, że realizacja inwestycji na terenie "UP" ograniczy prawo własności skarżących nie jest jednak trafna i nie może doprowadzić do stwierdzenia nieważności podważanych zapisów Uchwały. Rada Miasta [...] nie dokonała nadmiernej, nieproporcjonalnej ingerencji w uprawnienia skarżących. Nie może ujść uwadze Sądu, że choć sytuacja faktyczna skarżących, jak i ich komfortu zamieszkiwania w budynkach mieszkalnych na działkach, stanowiących ich własność, niewątpliwie ulegnie zmianie, to organ – ważąc interesy publiczne, poprzez przeznaczenie spornego terenu objętego planem pod zabudowę usług celu publicznego – dokonał starań, by ograniczenie praw skarżących nie przekraczało dopuszczalnych konstytucyjnie granic. Sąd podziela w tym względzie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać wiele czynników, w tym m.in. potrzeby interesu publicznego. Tak, więc organ planistyczny nie może kierować się wyłącznie prawem własności, czy też walorami ekonomicznymi przestrzeni przy określaniu konkretnego przeznaczenia dla poszczególnych terenów. Przyjęte w ustawie rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Jak już wcześniej wspomniano, oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu ogólnego z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości gruntowych. Podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważenia wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie. Podzielić należy pogląd doktryny w kwestii istoty działania zasady wyważania przeciwstawnych interesów, w tym stanowisko podkreślające dwa elementy tej zasady: wyważanie wartości interesów i rezultat wyważenia (zob. M. Wyrzykowski - Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986, s.177-178, W. Szwajdler - Zagospodarowanie przestrzenne - Regulacja prawna, Wydawnictwo Comer 1995, s.125). Aby osiągnąć miarodajny rezultat wyważenia przeciwstawnych interesów konieczne jest dokonanie prawidłowego wyważenia tych interesów, a to możliwe jest jedynie w oparciu m.in. o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny nieruchomości położonych na terenie objętym studium, a następnie planem. Biorąc powyższe pod uwagę nie można uznać, aby zapisy MPZP dla terenu przy ul. [...] w [...], ustalające przeznaczenie pod usługi celu publicznego (w tym przypadku: publiczne usługi oświaty, sportu i rekreacji, rozrywki, kultury i wystawiennictwa) nie mieściły się w przewidzianych prawem uprawnieniach organu gminy do ograniczania prawa własności, zgodnie z wymogami poszanowania innych wartości. Nawet bowiem przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania, również gdy przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela, nie musi stanowić przekroczenia władztwa planistycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1189/19, CBOSA). Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (tak Z. Niewiadomski Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, CBOSA). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 8 listopada 2001 r., II SA/Po 1800/01, w myśl art. 101 u.s.g. przymiot strony ma podmiot, który wykaże naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. Przesłanką zatem ewentualnego stwierdzenia nieważności uchwały jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, spowodowane naruszeniem porządku prawnego (normy prawa materialnego). Jak uprzednio wskazano, ta przesłanka odpada jednak, gdy został naruszony interes prawny lub uprawnienie, ale jest to zgodne z obowiązującym prawem i dzieje się w granicach kompetencji organu. W związku z powyższym Sąd uznał, że Rada Miasta [...] w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego była umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania należących do niej terenów położonych na obszarze jej działania oraz uwzględniła przy tym w pełni wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności. Powyższe doprowadziło Sąd do uznania, że postanowienia planistyczne obejmujące swoim zakresem teren sąsiedni względem nieruchomości skarżących, jakkolwiek oddziałują na interes skarżących, to nie stanowią przekroczenia planistycznych uprawnień gminy. Ingerencja w sferę ww. praw skarżących pozostała w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celu społecznego, jakim jest w tym przypadku zabezpieczenie publicznych usług oświaty, rekreacji, sportu czy kultury. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że dopuszczona na spornym terenie lokalizacji usług celu publicznego, pozostaje w zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem skargi, dotyczącym wadliwości prognozy oddziaływania na środowisko, a także wskazującym na niezapewnienie przez organ postulowanego w pkt 3.2. tej prognozy postulatu. Po pierwsze wyjaśnić należy, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, zobowiązani są sporządzić prognozę oddziaływania na środowisko, co wynika z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Zgodnie przy tym z treścią § 12 pkt 13 rozporządzenia, dokument ten jest częścią dokumentacji prac planistycznych. Prognoza ta jest wyłącznie załącznikiem do projektu planu, a nie załącznikiem do podjętej uchwały, stanowiącej jej integralną część. Nie można jej przypisać charakteru normatywnego. W ocenie Sądu należy przypisać jej walor informacyjny, pozwalający dokładnie określić skutki dla środowiska, wywołane realizacją ustaleń projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie wiąże ona bezwzględnie rady gminy przy ustalaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Obligatoryjne elementy prognozy oddziaływania na środowisko, enumeratywnie wyliczone są w art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), który to katalog nie wskazuje wprost na konieczność opracowania inwentaryzacji dendrologicznej. Ponadto ust. 2 tego przepisu ustanawia wymogi co do przedmiotu określenia, analizy i oceny, dokonanego w prognozie oddziaływania na środowisko. W konsekwencji poczynionych rozważań Sąd stwierdził, że nawet wadliwość prognozy oddziaływania na środowisko nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności Uchwały, a dokonana ocena Prognozy oddziaływania na środowisko do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. [...] w [...] z września 2020 r. wykazała, że spełnia ona wymogi, nałożone nań przez art. 51 ust. 2 powyższej ustawy. Zdaniem Sądu przedmiotowa Prognoza zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy i informacje, a wnioski w niej zamieszczone nie zostały w żaden sposób skutecznie podważone. Skarżący nie przedstawili też jakichkolwiek materiałów, opracowanych przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacji i opartych na udokumentowanych danych, które wskazywałyby na nierzetelność konkluzji zawartych w ww. Prognozie oddziaływania na środowisko. Nadto, projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowiska, zgodnie z wymogiem art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. został przedstawiony do zaopiniowania Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W., który to organ nie wniósł uwag do powyższej dokumentacji planistycznej. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Wobec wniosku pełnomocnika Burmistrza Miasta [...], zawartego w odpowiedzi na skargę, należy tytułem uzupełnienia wskazać, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dopuszcza, w przypadku oddalenia skargi, zasądzenia na rzecz organu administracji publicznej zwrotu kosztów postępowania. W konsekwencji wniosek ten nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony.