VIII SA/Wa 282/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2009 oraz poszczególne miesiące 2012 roku oddala skargę. 1. Decyzją z [...] lutego 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania Automobilklubu R. (dalej: "skarżący"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent R." lub "organ I instancji") z [...] listopada 2014 r. Przedmiotem tych decyzji była odmowa umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2009 w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę ([...] zł), a także podatku od nieruchomości za poszczególne miesiące 2012 r. (VIII – X) w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę ([...] zł). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi przepisy art. 67a § 1 pkt 3 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). 2. Stan faktyczny. 2.1. Skarżący pismem z [...] sierpnia 2014 r. wystąpił między innymi z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych poprzez odroczenie do [...] stycznia 2015 r. obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2009 oraz za 3 miesiące 2012 r. (I - III), umorzenie zaległości w tym podatku za inne miesiące 2012 r. (VIII – X) i umorzenie w całości odsetek za zwłokę. Odpowiadając na wezwanie organu I instancji, skarżący zmodyfikował swój wniosek, występując o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2009 oraz za 3 miesiące 2012 r. (VIII – X). Powołał się na swoją trudną sytuację finansową związaną ze spadkiem przychodów z działalności gospodarczej i wzrostem kosztów realizacji zadań statutowych. Wskazał na specyfikę swojej działalności jako stowarzyszenia oraz ulgi podatkowe przyznawane innym podmiotom. Do wniosku załączył między innymi dowody księgowe, w tym bilanse oraz rachunki zysków i strat za lata 2009 – 2013. Z dowodów tych wynika, że w latach 2010 – 2013 skarżący poniósł straty w kwotach od [...] zł do [...] zł. Zdaniem skarżącego, brak uwzględnienia jego wniosku spowoduje paraliż dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej. Odmawiając umorzenia zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę Prezydent R. wskazał na brak podstaw do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3. Nie wystąpiły bowiem przesłanki, o których mowa w tym przepisie, czyli ważny interes podatnika lub (i) interes publiczny. Zauważył, że skarżący korzystał w latach 2011 – 2013 z ulg w spłacie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, w tym umorzenia części zaległości podatkowych. Zdaniem organu I instancji, okoliczności wskazane we wniosku nie stanowią podstawy do umorzenia zaległości podatkowych. 2.2. W odwołaniu skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie zaległości zgodnie z wnioskiem lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zawieszenie postępowań egzekucyjnych dotyczących przedmiotowych zaległości. Zarzucając organowi I instancji, że niewłaściwie dokonał analizy jego wniosku, powtórzył zasadnicze elementy dotychczasowej argumentacji. W ocenie autora odwołania, skarżącemu należy umorzyć zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę z uwagi na specyfikę jego działalności oraz trudności finansowe, które występują od 2010 r. Wskazał na efekty prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w tym konieczność redukcji zatrudnienia, mające negatywny wpływ na działalność stowarzyszenia. Dodał, że skarżący wywiązuje się ze swoich obowiązków podatkowych od września 2013 r. Wyraził nadto swoje niezadowolenie z odmowy umorzenia zaległości podatkowych, ponownie wskazując na podmioty, które korzystały z ulg podatkowych. Zauważył, że prowadzi działalność statutową na rzecz lokalnej społeczności. 2.3. Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołało się na wyjątkowy charakter instytucji umorzenia zaległości podatkowych. Wskazało przy tym na uznaniowy charakter tego rodzaju decyzji. Nie dopatrzyło się wystąpienia przesłanek ważnego interesu publicznego lub (i) ważnego interesu podatnika, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op. Powtórzyło za organem I instancji, że sytuacja skarżącego nie nosi cech wyjątkowości, zaś trudności w realizacji jego zadań statutowych nie mogą zostać zrekompensowane poprzez udzielenie ulgi podatkowej. Uznało, że na skarżącym spoczywał obowiązek zabezpieczenia w planie finansowym środków na realizację zadań statutowych. Dodało, że skarżący reguluje swoje zobowiązania prywatnoprawne o wartości stanowiącej wielokrotność przedmiotowych zaległości podatkowych. Forma organizacyjna skarżącego nie stanowi przesłanki przyznania kolejnej ulgi w spłacie zaległości podatkowych, zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 6 lutego 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 818/12. Nie dopatrzył się zatem podstaw do przerzucania kosztów funkcjonowania stowarzyszenia na budżet gminy. Zdaniem Kolegium, oceny tej nie zmienia stanowisko skarżącego zawarte w piśmie z [...] października 2014 r. (zob. s. 11 – 12 zaskarżonej decyzji). 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] marca 2015 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, autor skargi (radca prawny) postawił przeciwko niej zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Op w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia faktycznego z uwagi na brak odniesienia się przez Kolegium "do części twierdzeń i dowodów podnoszonych przez Skarżącego". 3.2. W uzasadnieniu skargi, jej autor przedstawił okoliczności sprawy i uwagi dotyczące elementów uzasadnienia prawidłowej decyzji na tle art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. Podniósł, że Kolegium nie odniosło się do argumentacji skarżącego dotyczącej ulg podatkowych przyznawanych innym podmiotom, w tym działającym na zasadach komercyjnych, gdy skarżący działa jako stowarzyszenie typu non – profit. Decyzja nosi zatem cechy dowolności, gdyż nie zawiera jasnych kryteriów (brak przejrzystości), według których organ odmówił skarżącemu uwzględnienia jego wniosku. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zawiera głównie przytoczenie twierdzeń strony. Organy nie dekodowały zaś pojęcia ważnego interesu podatnika i nie wskazały "przesłanek kiedy taki ważny interes by zachodził". Zauważył, że SKO przyznało, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji. Powołał się na wyrok WSA w Gdańsku z 15 kwietnia 2014 r. (I SA/Gd 1665/13). Powtórzył, że skarżący płaci regularnie swoje zobowiązania podatkowe. Jako "naliczone w błędnej wysokości" określił przedmiotowe zaległości podatkowe, które powodują "ciągły stan zagrożenia działalności podatnika". Przyznał rację Kolegium, że skarżący pozostawał w przeświadczeniu, że otrzyma kolejną ulgę i na tej podstawie nie może prowadzić swojej działalności, ale "spodziewa się trwałości i przewidywalności działania administracji publicznej. Zauważył, że organ I instancji nie przedstawił sytuacji Gminy Miasta R. i wpływu tej sytuacji na wynik sprawy. Kolegium podważyło zaś swoje kompetencje ograniczając je do kontroli legalności decyzji organu I instancji zamiast ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. 3.3. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). W świetle art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisach art. 145 uppsa, uzasadniających konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W szczególności nie dopatrzył się wadliwości jej uzasadnienia w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Tym samym Sąd podzielił swoje dotychczasowe stanowisko wyrażane już w innych sprawach ze skarg Automobilklubu R. na decyzje Kolegium odmawiające umorzenia jego zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2009 oraz za miesiące od stycznia do marca 2012 r. (zob. wyroki WSA w Warszawie z 6 lutego 2013 r., VIII SA/Wa 818/12 oraz z 22 maja 2013 r., VIII SA/Wa 159/13; wyroki te stały się prawomocne w związku z oddaleniem skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z 17 września 2015 r., II FSK 1807/13 i II FSK 2601/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: "CBOSA"). 4.2. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 3 Op. Z treści tego przepisu wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznaniowy. To zaś oznacza, że do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Od decyzji organu zależy bowiem, czy uzna on, że w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jednocześnie ich wystąpienie nie determinuje pozytywnej decyzji organu podatkowego. Jest on bowiem uprawniony, ale nie zobowiązany, do rozważenia, czy w ogóle, a jeżeli tak, to w jakiej części, zaległość może być umorzona. 4.3. Kontroli Sądu poddana została zatem decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego. Jako przesłanki umorzenia zaległości podatkowych ustawodawca użył zwrotów niedookreślonych "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", które odsyłają do systemu ocen pozaprawnych. Przesłanek tych nie należy jednak sobie przeciwstawiać. Spełnienie jednej z tych przesłanek umożliwia organowi udzielenie wnioskodawcy pomocy. Zauważyć przy tym należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, a nie zwalnianie podatników z tego obowiązku. Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej, nie można zatem utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Umorzenie zaległości podatkowych (odsetek) zasadne będzie przykładowo w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu, i które są niezależne od sposobu jego postępowania. 4.4. W sprawie niniejszej Kolegium przyjęło, że skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op, uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych. Sytuacja skarżącego nie jest przy tym na tyle wyjątkowa, aby konieczne było po raz kolejny umorzenie jego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Skarżący twierdzi, że wystąpiły obie przesłanki wymienione w art. 67a § 1 pkt 3 Op. Zarzuca organom rozstrzygnięcie sprawy w sposób dowolny, o czym świadczy jego zdaniem wadliwe uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. 5.1. W ocenie Sądu, organy zasadnie odmówiły skarżącemu umorzenia jego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2009 i za okres od sierpnia do października 2012 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, działając w ramach uznania administracyjnego. Skarżący nie wykazał zaś, że wystąpiły takie okoliczności faktyczne, które powodowałyby konieczność umorzenia po raz kolejny jego zaległości podatkowych. Nie wykazał również, że jego sytuacja uległa od 2012 r. zmianie (pogorszeniu) na tyle istotnej, że uzasadniałaby ona umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych skarżącego, który od lat osiąga stałe przychody w kwotach powyżej miliona złotych rocznie i ponosi znaczne wydatki, także powyżej miliona złotych rocznie, stanowiące wielokrotność wartości przedmiotowych zaległości podatkowych. Posiada środki trwałe o znacznej wartości, o czym świadczy wartość odpisów amortyzacyjnych ([...] zł) wykazana w rachunku zysków i strat za 2013 r. Posiada znaczne środki pieniężne w kasie i na rachunkach ([...] zł na dzień [...] grudnia 2013 r.). Osiąga stałe przychody z tytułu odsetek ([...] zł w 2012 r. i [...] zł w 2013 r.). Nie wykazał istnienia, obiektywnie rzecz biorąc, przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op, czyli "ważnego interesu podatnika" lub (i) "interesu publicznego". Wystarczającej przesłanki do umorzenia zaległości podatkowych nie stanowi forma organizacyjna skarżącego (stowarzyszenie), którego działalność nie jest nastawiona na zysk (non profit). Ustawodawca nie przewidział tego rodzaju ulgi podatkowej dla podmiotów realizujących zadania publiczne w ramach działalności non profit. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że umorzenie zaległości podatkowych skarżącego nie może stanowić formy dofinansowania jego działalności statutowej (zob. prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 6 lutego 2013 r., VIII SA/Wa 818/12; z 22 maja 2013 r., VIII SA/Wa 159/13; CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których weryfikacja ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w decyzji określającej lub ustalającej obowiązek podatkowy nie mieści się w granicach uprawnienia udzielonego organom w art. 67a § 1 pkt 3 Op (zob. wyrok NSA z 24 października 2013 r., II FSK 2780/11; CBOSA). Sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a § 1 Op, w którym to przepisie ustawodawca używa pojęć nieostrych – "ważny interes podatnika", "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie (zob. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r., I FSK 1610/13; CBOSA i Lex nr 1770791). W rozpoznawanej sprawie organy zasadnie przyjęły, że wskazywane przez skarżącego okoliczności nie świadczą o wystąpieniu choćby jednej z przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 Op. Zdaniem Sądu, trudności finansowe, na które wskazuje skarżący, nie są na tyle wyjątkowe, aby po raz kolejny rezygnować z należności publicznoprawnych. Wynika to między innymi ze stanu środków pieniężnych posiadanych przez skarżącego i jego majątku (wartość aktywów na [...] grudnia 2013 r. wynosiła [...] zł, zgodnie z tym, co skarżący wykazał w bilansie sporządzonym na ten dzień). Z powyższych względów zaskarżonej decyzji nie sposób postawić skutecznie zarzutu dowolności. Wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która zawiera niefortunne sformułowania dotyczące obowiązków organu odwoławczego oraz nie zawiera odniesienia się do strat skarżącego, ale także jego majątku, w kontekście przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 Op, nie są zaś na tyle istotne, aby wyeliminować ją z obrotu prawnego. Nie wpływają bowiem na wynik sprawy. Tym bardziej, że Kolegium zasadnie wskazało, że skarżący nie wykazał, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op, czyli ważny interes podatnika i (lub) interes publiczny. Konsekwentnie prezentowane niezadowolenie skarżącego z wysokości jego zobowiązań w podatku od nieruchomości, które przekształciły się w zaległości podatkowe, nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op. 5.2. Reasumując, zdaniem Sądu brak jest wystarczających podstaw, o których mowa w przepisach art. 145 § 1 uppsa, do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy w sposób wystarczający do wydania decyzji, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op. Kolegium uzasadniło swoją decyzję w sposób zasadniczo trafny. Z akt sprawy wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest o tyle trudna, że generował on straty za lata 2010 – 2013, ale generował znaczne przychody (przykładowo [...] zł w 2013 r.) oraz ponosił znaczne wydatki (przykładowo [...] zł w 2013 r.) w tych latach. Posiada nadto znaczne środki pieniężne, o czym mowa wyżej. Skarżący posiada zatem bez wątpienia możliwości finansowe pozwalające na regulowanie jego zobowiązań, w tym zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, na co zwraca uwagę nawet pełnomocnik skarżącego, który podkreśla, że od 2013 r. skarżący reguluje swoje zobowiązania podatkowe. Umorzenie zaległości podatkowych ma zaś zastąpić zmniejszenie dofinansowania jego działalności statutowej przez Prezydenta R. oraz stanowić rezygnację organu z tych zobowiązań skarżącego w podatku od nieruchomości, które były w przeszłości przedmiotem sporu. Dlatego organy miały prawo uznać, że skarżący nie wykazał, iż wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych, czyli przedmiotem uznania jest określenie skutku w postaci umorzenia lub odmowy umorzenia zaległości podatkowych (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2011 r., II FSK 425/10; CBOSA). Organ nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości podatkowych nawet w przypadku ustalenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" (zob. wyroki NSA: z 9 marca 2012 r., II FSK 1717/10; z 5 maja 2015 r., II FSK 670/14; CBOSA lub Lex nr 1137575 oraz nr 1774512). 6. Zarzuty skargi, w świetle powołanych wyżej okoliczności, Sąd uznał za chybione w tym sensie, że nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Kolegium nie naruszyło bowiem art. 67a § 1 pkt 3 Op w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, gdyż sytuacja finansowa skarżącego nie powoduje konieczności umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych. Skarżący posiada znaczny majątek, w tym środki pieniężne stanowiące wielokrotność przedmiotowych zaległości podatkowych. Wywiązuje się przy tym ze swoich zobowiązań prywatnoprawnych. Istnieje zatem po jego stronie możliwość uregulowania przedmiotowych zaległości podatkowych, zależna tylko od dobrej woli skarżącego. Uchybienia organów podatkowych dotyczące sposobu uzasadnienia ich decyzji (naruszenie art. 210 § 4 Op), nie mają zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje umorzenie zaległości podatkowych innym podmiotom, podobnie jak i skarżącej w latach ubiegłych, gdyż uznaniowość organów przy wydawaniu decyzji ogranicza orzekanie w ten sam sposób w stosunku do podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji faktyczne i prawnej (zob. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II FSK 1807/13 i II FSK 2601/13; CBOSA). Obowiązkiem organu odwoławczego jest stosowne odniesienie się do tych zarzutów oraz związanej z nimi argumentacji, które mają związek z daną sprawą. W realiach niniejszej sprawy Kolegium nie miało obowiązku odnoszenia się w sposób szczegółowy do wyrazów niezadowolenia skarżącego dotyczących ograniczonych kwot dotacji i innych form pomocy ze strony Gminy w celu rozwoju działalności statutowej skarżącego, który prowadzi wyjątkową, także w ocenie Sądu, działalność związaną z popularyzowaniem sporów motorowych i promocją R.. Jednak okoliczność ta nie stanowi wystarczającej przesłanki do umarzania zaległości podatkowych skarżącego, skoro posiada on możliwość ich uregulowania. Zgodnie z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, umarzanie zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy (zob. wyrok NSA z 24 października 2013 r., II FSK 2780/11; CBOSA). Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.