VIII SA/Wa 639/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę. 1. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., po rozpatrzeniu zażalenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "organ I instancji" lub "organ egzekucyjny") z [...] maja 2017 r. Przedmiotem postanowień była odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor IAS powołał między innymi art. 64e § 1, § 2 i § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej "upea") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "Kpa"). 2. Stan faktyczny. 2.1. Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. Naczelnik US obciążył ZUS jako wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł, na podstawie art. 64c § 1, § 4 i § 7 upea, w wyniku prowadzonego wobec [...] Sp. z o. o. postępowania egzekucyjnego. Dyrektor IAS postanowieniem z [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także jako "Sąd") wyrokiem z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 408/16, oddalił skargę wierzyciela (ZUS). W związku z powyższym, pismem z [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 64e § 1, § 2 pkt 1 – 3 oraz § 3 upea, ZUS wystąpił z wnioskiem o umorzenie kosztów egzekucyjnych ustalonych przez Naczelnika US w postanowieniu z [...] grudnia 2015 r. Wskazał na nieskuteczność podjętych działań egzekucyjnych, które wobec nieściągnięcia należności od zobowiązanego doprowadziły do bezzasadnego obciążania wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, które zostały ustalone w nadmiernej wysokości, jako że dotyczyły głównie wysłanej korespondencji, a na ich wysokość nie miał wpływu faktyczny nakład pracy. 2.2. Postanowieniem z [...] maja 2017 r. Naczelnik US odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych, gdyż nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisach art. 64e § 2 pkt 1 – 3 oraz § 3 upea. W szczególności przyjął, że brak jest podstaw do wniosku, iż należne koszty egzekucyjne powinny zostać umorzone z uwagi na ważny interes publiczny, a w istocie z uwagi na specyficzną pozycję ZUS jako wierzyciela. Dodał, że należne koszty egzekucyjne zostały obliczone na podstawie obowiązujących przepisów prawa. 2.3. W zażaleniu, wnosząc o zmianę postanowienia i umorzenie kosztów egzekucyjnych, ZUS wyjaśnił, że przedmiotowe koszty egzekucyjne powstały w związku z realizacją przez ZUS jego ustawowych obowiązków, o których mowa m. in. w art. 19 § 4 oraz art. 62 i 63 upea. Powtórzył nadto zasadnicze elementy dotychczasowej argumentacji, przemawiające w jego ocenie za umorzeniem kosztów egzekucyjnych. Dodał, że w związku ze zbiegiem egzekucji nie mógł samodzielnie prowadzić postępowania egzekucyjnego, które okazało się bezskuteczne. W ocenie ZUS, koszty należało zgłosić do planu podziału z sumy uzyskanej z licytacji nieruchomości dłużnika. Koszty te korzystałyby wówczas z pierwszeństwa zaspokojenia i uwzględnione byłyby w kategorii pierwszej, a nie siódmej. ZUS jako wierzyciel nie miał możliwości zgłoszenia tych kosztów i wystawienia na nie tytułów egzekucyjnych, ponieważ nie przysługiwała mu wierzytelność z tego tytułu. Za umorzeniem kosztów przemawia także interes społeczny, gdyż koszty działalności ZUS finansowane są w ramach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a zatem z pieniędzy, z których pokrywane są wypłaty świadczeń emerytalnych oraz rentowych. Obciążenie wierzyciela kosztami w ustalonej wysokości spowoduje znaczną stratę finansową dla tego funduszu i jest gospodarczo nieuzasadnione. Ich ściągnięcie spowoduje niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Tego rodzaju sytuację należy uznać w ocenie ZUS za sprzeczną z zasadami prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 29 § 2 pkt 2 i art. 7 upea), a w potocznym rozumieniu za niesprawiedliwą. Tym bardziej, że wystąpiły trzy rożne przesłanki z art. 64e § 2 upea, uzasadniające umorzenie kosztów egzekucyjnych. Stanowisko Naczelnika US uznał zatem za niezrozumiałe oraz za sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. Zdaniem ZUS, obciążenie wierzyciela tak dużymi kosztami egzekucyjnymi jest działaniem sprzecznym z celem i zasadami egzekucji administracyjnej, gdyż prowadzi do dodatkowego ukarania ZUS jako wierzyciela zamiast do zaspokojenia jego roszczeń. Dodał, że zarówno wierzyciel, jak i organ egzekucyjny, są jednostkami sektora finansów publicznych. A zatem wydatkowanie tak dużej kwoty jest działaniem gospodarczo nieuzasadnionym, tym bardziej, że dotyczy jednostki dotowanej przez budżet państwa. 2.4. Dyrektor IAS przyznał rację organowi egzekucyjnemu, gdyż w sprawie nie została spełniona wskazywana przez ZUS przesłanka ważnego interesu publicznego, w rozumieniu treści art. 64e § 2 pkt 2 upea. Fakt, że ZUS jest jednostką sektora finansów publicznych nie powoduje konieczności umorzenia kosztów egzekucyjnych. ZUS jako wierzyciel wstępując na drogę postępowania egzekucyjnego służącego realizacji wystawionych tytułów wykonawczych winien liczyć się z koniecznością poniesienia związanych z tym postępowaniem kosztów egzekucyjnych i podejmować działania służące do zabezpieczenia stosownych środków na ten cel. Pozostałe zarzuty zażalenia Dyrektor IAS także uznał za chybione. 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się ZUS, który wniósł skargę do Sądu. Wystąpił o uchylenie postanowień obu organów. Postawił przy tym zarzuty naruszenia przepisów: - art. 64e § 2 i § 3 upea poprzez nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie nie zachodziła przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych; - art. 29 § 2 pkt 2 i art. 7 upea poprzez nieprawidłowe prowadzenie przez organ postępowania egzekucyjnego; - art. 7 i art. 77 kpa poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14; - art. 80 kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów przy rozpoznawaniu sprawy. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"). Zarzuty procesowe, a także zarzuty materialnoprawne skargi, Sąd uznał za chybione. Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, które zostało uzasadnione w sposób zrozumiały i zdaniem Sądu zostało wydane w granicach uznania administracyjnego. 4.2. W rozpoznawanej sprawie kontrolą sądową objęte zostało postanowienie Dyrektora IAS, utrzymujące z mocy postanowienie Naczelnika US w sprawie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych z wniosku ZUS, wydane na podstawie przepisów art. 64e § 1, § 2 pkt 1 – 3 oraz § 3 upea. Dyrektor IAS zgodził się z Naczelnikiem US jako organem egzekucyjnym co do tego, że ZUS nie wykazał, iż w rozpoznawanej sprawie wystąpiła choćby jedna z przesłanek wymienionych w art. 64e § 2 pkt 1 – 3 oraz § 3 upea, niezbędna do umorzenia kosztów egzekucyjnych. 4.3. Ramy prawne. Zgodnie z art. 64e § 1 upea organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W myśl art. 64e § 2 upea, koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione (art. 64e § 3 upea). Użycie przez ustawodawcę w art. 64e upea zwrotu "może" oznacza, że ulgi w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych udzielane są na zasadzie uznania administracyjnego. Organ egzekucyjny, korzystając z uznania administracyjnego, może mimo istnienia przesłanek odmówić uwzględnienia wniosku. Stwierdzenie braku przesłanek zawsze skutkować winno odmową uwzględnienia wniosku. Rozstrzygnięcia wydane w tym trybie nie mogą być dowolne. Sądowa kontrola legalności postanowień wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do stwierdzenia, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy w świetle zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Swobodne uznanie nie może prowadzić do dowolności i musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego i rozważeniem powyższych przesłanek. Negatywne rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia kosztów egzekucyjnych, powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wyczerpująco rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Warto dodać, że sąd nie dokonuje oceny aktów wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego z punktu widzenia ich słuszności czy sprawiedliwości. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o umorzenie należnych kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny powinien zatem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na okoliczność zaistnienia przesłanek umorzenia, które powinny być oceniane indywidualnie w zależności od ustalonych okoliczności faktycznych występujących w konkretnej, rozpoznawanej sprawie. Przesłanki te zostały wymienione w art. 64e § 2 upea. Zgodnie z tym przepisem koszty egzekucyjne mogą być umorzone jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2); ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). W § 3 tego przepisu wskazano, że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. 5. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organy orzekające w sprawie trafnie przyjęły, że ZUS jako wierzyciel nie wykazał, iż wystąpiła choćby jednak z przesłanek przewidzianych w przepisach art. 64e § 2 pkt 1 – 3 oraz § 3 upea. To zaś oznacza, że brak było podstaw do umorzenia bez wątpienia należnych kosztów egzekucyjnych, w świetle prawomocnego wyroku tut. Sądu (VIII SA/Wa 408/16). ZUS nie uprawdopodobnił, że wystąpiła przesłanka z art. 64e § 1 pkt 1 upea. W istocie argumentacja ZUS koncentruje się na przesłankach z art. 64e § 2 pkt 2 i § 3 upea. Należy zatem wskazać, że określona w art. 64e § 2 pkt 2 upea przesłanka "interesu publicznego" nie została przez ustawodawcę zdefiniowana. W orzecznictwie podkreśla się, że pojęcie to powinno być ocenione z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Interes ten nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem strony o zasadności umorzenia kosztów. Interes publiczny musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 7 października 2008 r., I SA/Gd 387/08, przywołany w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 czerwca 2016 r., II SA/Go 364/16; przywołane wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), podobnie jak inne orzeczenia). Powyższa przesłanka nie odnosi się do statusu przysługującego poszczególnym wierzycielom, którymi w przypadku egzekucji administracyjnej są przede wszystkim podmioty finansowane ze środków publicznych i wykonujące zadania publiczne. Przesłanką przemawiającą za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie może być w szczególności sam fakt specyficznej pozycji wierzyciela, jakim jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który to pogląd zdaje się forsować autor skargi. Na gruncie ustawy egzekucyjnej nie jest to okoliczność uznana za wyjątkową. Powyższe dotyczy także argumentu finansowania zarówno wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego, ze środków publicznych. Ustawodawca przyznając ZUS określony status i wyposażając go w uprawnienia wierzycielskie miał świadomość, iż będzie się z tym wiązał obowiązek uiszczania kosztów egzekucyjnych. Mimo to jednak ustawodawca nie wprowadził ani przedmiotowych, ani podmiotowych zwolnień lub innych regulacji, które zdjęłyby z ZUS obowiązek ponoszenia kosztów egzekucji. W tym zakresie pozycja strony skarżącej nie różni się od pozycji innych wierzycieli. Oznacza to, że przekazując tytuły wykonawcze do realizacji przez inny organ egzekucyjny czyli naczelnika urzędu skarbowego (art. 19 § 1 w zw. z art. 26 § 1 upea) ZUS – już jako wierzyciel – powinien był liczyć się z możliwością obciążenia kosztami prowadzonej na jego rzecz egzekucji, w zależności od jej wyniku (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 11 sierpnia 2011 r., I SA/Gl 191/15; CBOSA). Od obowiązku ponoszenia tych kosztów ZUS jako wierzyciel nie został bowiem zwolniony (art. 64c § 1 i 3 upea). Postanowienie w przedmiocie obciążenia ZUS-u jako wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, w aspekcie zasady obciążenia nimi i wysokości tychże kosztów, było przedmiotem kontroli sądowej, zakończonej prawomocnym wyrokiem (VIII SA/Wa 408/16). Szczególny status wierzyciela i jego funkcje "społeczne", jak również źródła finansowania, nie mogą oznaczać, że organy zobowiązane są w każdym przypadku do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Z tej przyczyny status strony skarżącej ukształtowany przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie mógł zostać uznany za wystarczający do stwierdzenia, że w sprawie spełniona została przesłanka "ważnego interesu publicznego", pozwalająca na umorzenie w całości przypadających na rzecz organu egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Rezygnacja przez państwo z opłat i kosztów związanych z egzekucją administracyjną nie jest uzasadniona, z uwagi na pośrednie zmniejszenia środków budżetowych wykorzystywanych na potrzeby całego społeczeństwa. ZUS (w zasadzie dyrektorzy oddziałów ZUS-u posiadający status organów egzekucyjnych) działając jako organ egzekucyjny - naliczając koszty egzekucyjne i obciążając nimi zobowiązanych, uzyskuje środki finansowe na prowadzenie postępowań egzekucyjnych. Wydatki na ich prowadzenie nie muszą zatem obciążać Skarbu Państwa. ZUS jak każdy inny wierzyciel musi ponosić ryzyko obciążenia kosztami egzekucyjnymi, które nie zostaną ściągnięte od zobowiązanego. Akceptacja stanowiska, że za umorzeniem stronie skarżącej kosztów egzekucyjnych przemawia ważny interes publiczny, prowadziłoby do przyjmowania realizacji tej przesłanki w każdej sprawie z udziałem ZUS, czego konsekwencją byłoby umarzanie kosztów egzekucyjnych względem tego podmiotu w każdej analogicznej sprawie, a zatem statuowałoby pozanormatywne nieobciążanie go kosztami egzekucyjnymi (vide: wyrok WSA w Krakowie z 4 lipca 2012 r., I SA/Kr 781/12). Taka konstatacja organów egzekucyjnych nie stanowi naruszenia art. 64e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej (vide: wyrok NSA z 28 stycznia 2009 r., II FSK 319/08). Strona skarżąca upatrywała w treści art. 64e § 3 upea (brak gospodarczego uzasadnienia dla obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi) – kolejnej przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych, która w jej ocenie ma w sprawie zastosowanie. Jak wynika z treści tego przepisu odsyła on do art. 64e § 2 pkt 1 upea, który odnosi się jednak do zobowiązanego, a nie do wierzyciela, co wprost wynika z jego treści. Gdyby nawet oceniać prawidłowość odmowy umorzenia postępowania na podstawie tego przepisu w stosunku do wierzyciela, należałoby łącznie uwzględniać przesłanki zawarte w art. 64e § 2 pkt 1 i § 3 upea. W tym kontekście należy stwierdzić, że organy trafnie przyjęły, że brak jest w omawianej sprawie podstaw do uznania, że obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia kosztów, których zobowiązany nie był w stanie ponieść bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, byłoby gospodarczo nieuzasadnione. Jak już wyżej wskazano, przesłanką świadczącą o spełnieniu tego warunku nie może być bowiem sam fakt specyficznego statusu wierzyciela jako Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na gruncie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest to bowiem okoliczność wyjątkowa. Dotyczy to także argumentu finansowania zarówno wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego, ze środków publicznych (vide: wyrok WSA w Krakowie z 8 stycznia 2014 r., I SA/Kr 1930/13; CBOSA). W związku z tym należy uznać, że organy prawidłowo zinterpretowały treść wskazanego przepisu, przede wszystkim w kontekście sytuacji strony skarżącej, która prowadzi samodzielną gospodarkę finansową w ramach posiadanych środków. Występując w roli wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym musi liczyć się z tym, że zostanie obciążona kosztami egzekucyjnymi, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Należy także zwrócić uwagę na wpływ uzyskanych kosztów egzekucyjnych, które organy egzekucyjne przeznaczają na swoją działalność, na wzrost skuteczności egzekucji administracyjnej, co niewątpliwie leży w interesie publicznym, w tym również wierzyciela, którym jest ZUS. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyrokach WSA w Krakowie z 4 listopada 2015 r., I SA/Kr 1467/15; WSA w Gliwicach z 28 lipca 2015 r., I SA/Gl 192/15 i z 15 lipca 2015 r., I SA/Gl 1458/14; WSA w Warszawie z 18 marca 2015 r., V SA/Wa 2765/14; WSA w Krakowie z 5 września 2013 r., I SA/Kr 1081/13 oraz WSA w Poznaniu z 3 lutego 2011 r., I SA/Po 945/10). 6. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał za chybione wszystkie zarzuty skargi, gdyż zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Zostało uzasadnione w sposób zrozumiały, po wszechstronnym rozpatrzeniu prawy. Strona skarżąca nie wykazała, że wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, w jej realiach, wywiera wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14). Takowego wpływu nie dopatrzył się także Sąd, działając z urzędu. Zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego, stawiane ponad dwa lata po jego umorzeniu, nie mogły przynieść spodziewanego przez ZUS efektu. Zatem z przyczyn, o których mowa wyżej, za chybione Sąd uznał zarzuty materialnoprawne i procesowe, dotyczące naruszenia przepisów art. 64e § 2 i 3, art. 29 § 2 pkt 2 oraz art. 7 upea, a także art. 7 i art. 77 Kpa. Powtórzyć należy, że postanowienie w przedmiocie obciążenia ZUS-u jako wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, w aspekcie zasady obciążenia nimi i wysokości tychże kosztów, było przedmiotem kontroli sądowej, zakończonej prawomocnym wyrokiem (VIII SA/Wa 408/16). Dyrektor IAS nie naruszył zatem przepisów art. 64e upea rozstrzygając niniejszą sprawę. 7. Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę, zgodnie z art. 151 uppsa.