VIII SA/Wa 647/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. G. (dalej: "skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] czerwca 2017 r. Wystąpił o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na to, że pociąga ona za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczył, że nie dysponuje wolnymi środkami pozwalającymi na uiszczenie nałożonej kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie negatywnie na wywiązywanie się z ciążących na skarżącym obowiązków publicznoprawnych. Wady zaskarżonej decyzji nakładającej karę powodują również konieczność wstrzymania jej wykonania. Wyjaśnił, że w styczniu 2017 r. osiągnął przychód w kwocie [...] zł, zaś koszty uzyskania przychodów wyniosły [...] zł. Odnotował zatem stratę w wysokości [...] zł. Oświadczył, że zapłata nałożonej kary pieniężnej stanowi dla niego znaczne obciążenie finansowe. Także z tego powodu, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, którą zakończył w czerwcu 2017 r. (obecnie skarżący jest bezrobotny). Powołał się przy tym na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym na postanowienia NSA: z 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt II GZ 770/15) oraz WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06. Do skargi dołączył kopię obliczenia dochodu za styczeń 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona skarżąca winna zatem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także winno to znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 i z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Podkreślenia również wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona domagająca się wstrzymania wykonania takiej decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku oraz poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość twierdzeń. Winny zostać dołączone dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązkiem strony jest też skonkretyzowanie rodzaju grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. Tymczasem skarżący przedstawił ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej. W szczególności ujawnił przychód jedynie za styczeń 2017 r., która to informacja nie jest miarodajna do stwierdzenia, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć jednocześnie wypada, iż wysokość kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją wynosi [...] zł, a nie jak wskazano w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji - [...] zł. Dodać także należy, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji tym, że powyższe może spowodować niewywiązywanie się z ciążących obowiązków płacenia danin publicznoprawnych przy jednoczesnym dołączeniu na poparcie powyższych twierdzeń obliczenia dochodu wyłącznie za styczeń 2017 r. nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W tej sytuacji brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sam fakt, że wydatki związane z uprzednim prowadzeniem własnej działalności gospodarczej przekraczają możliwości skarżącego do opłacenia przedmiotowej kary pieniężnej, bez wykazania, jaka jest jego aktualnie rzeczywista sytuacja finansowa, nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Dodać należy, że wskazywane w skardze wady prawne zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do wstrzymania jej wykonania, gdyż na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego. Podkreślenia również wymaga, że w podobnym stanie faktycznym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który m. in. postanowieniami z: 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 468/17, z 14 września 2017 r., sygn. akt II GZ 668/17 oraz z 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 9645/17 oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia tutejszego Sądu odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Poglądy te Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.