VIII SA/Wa 985/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi J. J., M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących J. J. i M. M. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej J. J. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, zwana dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 i art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu wniosku F. F. (dalej "inwestor"), ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie obiektów infrastruktury technicznej (urządzenia do produkcji energii ze źródeł odnawialnych), tj. dwóch siłowni elektrowni wiatrowej typu Vestas V27 o wysokości całkowitej 45 m, w tym wysokość wieży 32,5 m, o mocy 2 x 225 kW wraz ze stacją transformatorową oraz odcinkiem linii elektroenergetycznej SN, zlokalizowanej na częściach nieruchomości o numerach [...] i [...] w L. Określając warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy organ I instancji podał, iż projektowane obiekty siłowni lokalizować należy w taki sposób, aby żaden element siłowni nie wykraczał rzutem poza granice terenu inwestycji oraz z zachowaniem odległości od sieci elektroenergetycznych oraz telekomunikacyjnych, istniejących na terenie inwestycji oraz w jego sąsiedztwie, określonych w przepisach szczególnych i uzgodnionych z właściwymi zarządcami tych sieci. W przypadku kolizji planowanej inwestycji z ww. sieciami infrastruktury technicznej - kolidujące sieci przełożyć na warunkach określonych przez właściwych zarządców tych sieci. Maksymalna wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji określona została na 5%, zaś minimalna wielkość powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni terenu inwestycji na 85%. Wysokość projektowanej zabudowy określono poprzez ustalenie wysokości urządzeń siłowni: maksymalnie na 45 m wysokości całkowitej. W przypadku sytuowania stacji transformatorowej wnętrzowej wysokość elewacji frontowej projektowanej stacji ustalono maksymalnie na 4 m, licząc od poziomu terenu w miejscu wejścia do budynku do dolnej krawędzi okapu dachu, zaś szerokość elewacji frontowej maksymalnie na 6 m. Dach projektowanej stacji transformatorowej winien być płaski lub o nachyleniu połaci nie większym niż 30°. Burmistrz określił także warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi infrastrukturalnej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora z dnia [...] lutego 2009 r. Na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W toku rozpoznania sprawy dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przedmiotowa inwestycja na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w związku z art. 106 k.p.a. została pozytywnie uzgodniona z Marszałkiem Województwa - Inspektorat Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Z. (postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2009 r.). Burmistrz wyjaśnił, iż planowana inwestycja (jako obiekty i urządzenia służące ochronie środowiska) zakwalifikowana jest do kategorii inwestycji celu publicznego na podstawie przepisów art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej "u.g.n."), natomiast na podstawie przepisów o ochronie środowiska do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie przeprowadzone zostało postępowanie w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, które zakończyło się wydaniem przez Burmistrza w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzji środowiskowej. Wedle postanowień tej decyzji planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko oraz obszar Natura 2000, wobec czego odstąpiono od nałożenia na inwestora obowiązku, o którym mowa w art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, z 2008 r. poz. 1227). Części nieruchomości, objęte planowaną inwestycją, wykazane są w ewidencji gruntów jako teren rolny, zakwalifikowany do klas bonitacyjnych III i IV. Ze względu na niewielkie wymiary terenu inwestycji (poniżej 0,5 ha gruntów ornych klasy III) oraz brak powierzchni leśnych, zainwestowanie nierolnicze i nieleśne, teren objęty zainwestowaniem, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego, udzielanej w trybie obowiązującego prawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem organu I instancji, siłownie wiatrowe należą do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej, wobec czego art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie ma zastosowania w sprawie. Powołując się na art. 54 ust. 3 cyt. ustawy organ podniósł, że decyzja o lokalizacji celu publicznego określa m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Mapa taka jest załącznikiem do decyzji, dlatego zbędne jest dołączanie do decyzji innych załączników, o których mówi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Burmistrz ustalił również, że inwestor otrzymał zgodę na przejazd po nieruchomości nr [...] od jej właściciela; w aktach sprawy znajduje się oświadczenie właściciela działki oraz mapa, na której w sposób czytelny zaznaczono możliwość połączenia działki inwestora z drogą publiczną - ul. W. w L. Ostatecznie organ I instancji stwierdził, że nie ma podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie M. M., J. J. – M. i J. M. (dalej "skarżący") wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc jej niezgodność z decyzją środowiskową; zawarte w niej warunki lokalizacji inwestycji są inne od warunków określonych w poprzednio podejmowanych decyzjach. Zmieniły się: powierzchnia, dojazd do terenu oraz stacja transformatorowa ze słupowej na wnętrzową. Wskazali również, iż art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nakazuje określenie na kopii mapy zasadniczej w skali 1: 500 lub 1:1000 granic terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Tymczasem na załączonej kopii mapy zasadniczej z dnia [...] listopada 2008 r. znajduje się fragment mapy, która została przeskalowana z mapy zasadniczej w skali 1:2000. Na załączniku graficznym brak jest określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy w formie opisowej i graficznej. Ponadto sporządzona do celów projektowych mapa jest niekompletna i nieaktualna, bowiem brak na niej 2 słupów trakcji wysokiego napięcia. Za błędne i niekompletne skarżący uznali ustalenie przez organ I instancji kręgu osób, będących stronami w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 28 k.p.a. Podali w tym zakresie, iż zgodnie ze stanem na gruncie S. M. nie ma dojazdu do ulicy W. Zdaniem skarżących nie wyjaśniono kwestii dostępu do drogi publicznej, co stanowi naruszenie art. 54 ust. 2 pkt "d" u.p.z.p. Za błędne skarżący uznali także stwierdzenie decyzji, że teren objęty zainwestowaniem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego, bowiem jeśli nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Tymczasem grunt przeznaczony pod budowę przedmiotowych 2 siłowni należy do klas III i IV. Zdaniem skarżących, pomimo wydania decyzji środowiskowej inwestor celowo pomniejszył obszar inwestycji do 0,5 ha, aby nie było potrzeby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego. Ponadto wnieśli o dołączenie wszelkich niezbędnych w sprawie dokumentów, tj. mapy w odpowiedniej skali z zakresem obejmującym całe działki inwestora z dostępem do drogi publicznej, z aktualną sytuacją na gruncie. Skarżący w odwołaniu kwestionowali zapis punktu 2 decyzji, ponieważ na działkach sąsiednich usytuowane są dwa słupy wysokiego napięcia, a w umowie o przyłączenie do sieci brak jest uzgodnień co do ewentualnego ich przeniesienia. W konsekwencji podali, że nie zostały spełnione wszystkie warunki umożliwiające ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Kolegium podało, że w przedmiotowej sprawie decyzje organu I instancji już kilkakrotnie były uchylane do ponownego rozpatrzenia, ostatnio decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., kiedy organ odwoławczy wskazał na uchybienia związane z dostępem inwestycji do drogi publicznej oraz sporządzeniem załącznika graficznego do decyzji na niewłaściwej mapie. Oceniając aktualnie zebrany materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, że wskazane wówczas uchybienia zostały wyeliminowane w zaskarżonej decyzji organu I instancji. Podało, że przedmiotowa inwestycja lokalizowana jest na terenach, dla których nie uchwalono planu miejscowego, dlatego też zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków jej lokalizacji nastąpiło w drodze decyzji. Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem z 2004 r."), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie, elektrownie wiatrowe zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też decyzja niniejsza poprzedzona została wydaniem decyzji środowiskowej z dnia [...] kwietnia 2010 r., znajdującej się w aktach sprawy. Projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uzgodniony został pozytywnie z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych, nie wymagał natomiast uzgodnienia z innymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. O prowadzonym postępowaniu i wydanych decyzjach organ I instancji prawidłowo informował strony, zawiadamiając je na piśmie oraz w drodze obwieszczenia. Zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymagania przepisu art. 54 u.p.z.p.; została także obszernie uzasadniona, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, zatem spełnia wymogi art.107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż jak wynika z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, do którego to wniosku inwestor przedkłada dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Za niezasadny uznało zarzut rozbieżności pomiędzy obydwiema decyzjami oraz że w stosunku do decyzji środowiskowej zmieniły się warunki określone w zaskarżonej decyzji. Zarówno decyzja środowiskowa, jak i decyzja lokalizacyjna rozstrzygają o budowie elektrowni wiatrowej na tych samych działkach, tj. [...] i [...] i dotyczą one budowy siłowni wiatrowej wraz z linią energetyczną, w skład której wchodzi stacja transformatorowa. Podał, iż organ I instancji prawidłowo zastosował w zaskarżonej decyzji przepis art. 54 u.p.z.p., zaś kwestie związane z przesyłaniem wytworzonej energii nie należą do tego postępowania. Zaskarżona decyzja posiada załącznik graficzny opracowany na kopii mapy w skali 1:1000, potwierdzonej za zgodność z oryginałem i pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego, co jest zgodne z wymogami art.52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. Dodatkowo organ dołączył do zaskarżonej decyzji kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, na której zaznaczono sposób dojazdu do planowanej inwestycji. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, że naruszony został art. 52 ust.2 pkt "b" u.p.z.p., bowiem wniosek inwestora został uzupełniony o dane graficzne dotyczące sposobu zagospodarowania i charakterystyki zabudowy, o czym świadczą przesłane przy piśmie z dnia [...] października 2009 r. rysunki i mapa określająca umiejscowienie planowanej inwestycji. Decyzja posiada wszystkie wymagane prawem załączniki. Za chybiony Kolegium uznało zarzut dotyczący lokalizacji elektrowni wiatrowej na gruntach klas III i IV, bowiem zgodnie z art. 5 "b" ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przepisów tej ustawy nie stosuje się w granicach administracyjnych miast. Kolegium podniosło, iż dopiero plan zagospodarowania terenu zajętego pod inwestycję, sporządzany na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, będzie wskazywał wszystkie techniczne rozwiązania związane z realizacją inwestycji, w tym również wskazywać będzie na istniejące na działce słupy wysokiego napięcia oraz na umowne warunki dostaw energii. Projekt decyzji organu I instancji przygotowała osoba do tego uprawniona wpisana na listę urbanistów, co jest zgodne z przepisem art.60 ust.4 u.p.z.p. i nie daje podstaw do wyłączania pracownika lub organu od prowadzenia postępowania. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 6-9, art. 12, art. 28 i art. 227 k.p.a, prawa materialnego: art. 72 ust. 3 i art. 86 ustawy środowiskowej, art.53 ust. 4 pkt 9 i art. 54 ust. 2 pkt "c" u.p.z.p. Skarżący podali, iż w toku postępowania odwoławczego Kolegium wystąpiło do organu I instancji o przekazanie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt nie określa jednoznacznie jakie urządzenia będą budowane, a w uzasadnieniu projektu wskazano, że "Planowaną inwestycję stanowi stacja bazowa telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...][...] wraz z nową wieżą antenową", zmieniony został wpis dotyczący osób, do których zostało wysłane zawiadomienie. Niezrozumiałym jest dla skarżących, że organ odwoławczy żądał ww. dokumentu, którego nie poddał właściwej ocenie, bowiem przeoczył błąd w określeniu przedmiotu inwestycji. Zwrócili również uwagę na niekonsekwencję organu odwoławczego, który wskazał, że zbędne jest dołączanie do decyzji innych załączników, o których mówi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., skoro pismem z dnia [...] października 2009 r. nałożono na inwestora ten obowiązek. Zdaniem skarżących, nie zostały wyeliminowane uchybienia wskazywane przez Kolegium w czasie kilkakrotnego uchylania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a dotyczące prawidłowego ustalenia kręgu uczestników, uzupełnienia wniosku oraz wyjaśnienia, czy planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Ponadto wskazali, że organ I instancji posiada zatwierdzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów o funkcji mieszkalno – usługowej, zlokalizowany przy ulicy Z., a usytuowanie przedmiotowej inwestycji w tak bliskim sąsiedztwie osiedla mieszkaniowego jest sprzeczne z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Zarzut naruszenie art. 227 k.p.a. uzasadnili zaniedbaniami i nienależytym wykonywaniem zadań zarówno przez organ odwoławczy jak i organ I instancji, które godzi w ich interesy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło, że zapis w projekcie decyzji dotyczący błędnego określenia przedmiotu inwestycji został potraktowany jako pomyłka, która nie miała wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. skarga J. M. została odrzucona z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego (k. [...]-[...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie o tyle, że spowodowała uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji do ponownego rozpoznania, bowiem Sąd z urzędu w granicach badanej sprawy stwierdził naruszenie przez organy prawa materialnego, czego nie podnieśli skarżący w swojej skardze. Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy terenu, przy czym lokalizację celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Pojęcie celu publicznego nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego, czy ogólnego jego znaczenia. Art. 6 u.g.n. zawiera zamknięty katalog celów publicznych, w związku z czym publiczny może być tylko cel wymieniony w tym przepisie i nie może być interpretowany rozszerzająco. Inwestor, powołujący się na cel publiczny, powinien udowodnić, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego lub grupowego, tylko co najmniej gminnego. Tak więc cel publiczny musi mieć związek z publicznym charakterem obiektu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji na stronie 4 decyzji wskazał, że planowana inwestycja zakwalifikowana jest do kategorii inwestycji celu publicznego na podstawie art. 4 pkt 4 u.g.n. (jako obiekty i urządzenia służące ochronie środowiska). Tymczasem katalog celów publicznych jest określony w art. 6 u.g.n., a nie w art. 4 tej ustawy. Sąd nie podziela stanowiska organów dotyczącego zakwalifikowania budowy elektrowni wiatrowej do inwestycji celu publicznego jako obiektu służącego ochronie środowiska, stosownie do art. 6 pkt 4 u.g.n. Podstawową funkcją elektrowni wiatrowej jest wytwarzanie energii elektrycznej, a inwestor, budując taki obiekt, czyni to w konkretnym celu ekonomicznym, to jest sprzedaży prądu, a nie w celu ochrony środowiska. Z charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia, załączonego do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na jego realizację z dnia [...] kwietnia 2010 r. wyraźnie wynika, że projektowane przedsięwzięcie związane jest bezpośrednio z wytwarzaniem energii elektrycznej, wykorzystując potencjał energii wiatru, a wytwarzana energia będzie odsprzedawana [...] Sieciom Energetycznym. Elektrownia wiatrowa nie jest więc obiektem, czy też urządzeniem służącym stricte do ochrony środowiska. Fakt, że proces wytworzenia energii odbywa się przy zastosowaniu technologii przyjaznej środowisku nie może implikować uznania elektrowni wiatrowej za inwestycję służącą ochronie środowiska. Ochrona środowiska nie jest priorytetowym celem przyświecającym budowie elektrowni wiatrowych, a wykorzystanie energii wiatrowej jedynie zmniejsza obciążenie środowiska (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 marca 2010 r., II SA/Bd 33/10, Lex nr 576237, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2010 r., II SA/Bk 288/10, Lex nr 737343). Tak samo brzmienie art. 6 pkt 2 u.g.n. nie pozwala na zaliczenie budowy urządzeń wytwarzających energię do inwestycji celu publicznego, gdyż taki charakter mają jedynie inwestycje polegające na budowie i utrzymaniu urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, nie zaliczając do nich budowy i utrzymania urządzeń do wytwarzania energii, jakimi są elektrownie wiatrowe (por. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 r., II SA/Sz 224/08, Lex nr 435125, WSA w Kielcach z dnia 30 października 2008 r., II SA/Ke 343/08, Lex nr 512174, WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r., IV SA/Wa 2339/06, Lex nr 319125, WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., II SA/Kr 735/08, Lex nr 519780, WSA w Olsztynie z dnia 11 marca 2009 r., II SA/Ol 987/08, Lex nr 550313, WSA w Bydgoszczy z dnia 17 listopada 2009 r., II SA/Bd 844/09, Lex nr 589070, wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., II OSK 1412/09, Lex nr 746520). Reasumując, art. 6 u.g.n. nie uprawnia do uznania budowy elektrowni wiatrowej za inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., brak jest w tym zakresie również przepisów szczególnych, które przesądzałyby o takim statusie elektrowni wiatrowej (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., II OSK 1370/09, Lex nr 746493, wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., II OSK 1412/09, Lex nr 746520, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., II OSK 806/10, Lex nr 1081910). W judykaturze sądowej podkreśla się, że wprowadzona w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. instytucja lokalizacji celu publicznego stanowi wyjątek w stosunku do ogólnej zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a zatem określone w art. 6 u.g.n. kategorie celów publicznych winny być ściśle interpretowane (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 marca 2010 r., II SA/Bd 33/10, Lex nr 576237 i cytowane tam bogate orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie). Organ administracji publicznej, załatwiający sprawę administracyjną, jest związany stanowiskiem inwestora i w sytuacji, kiedy on żąda potraktowania jego inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może uznać, że w istocie wniosek dotyczy decyzji o warunkach zabudowy (tak wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., II OSK 1370/09, Lex nr 746493). Obie decyzje wymienione w art. 4 ust. 2 u.p.z.p. są przez ustawodawcę potraktowane całkowicie odrębnie i rządzą się zasadniczo odrębnymi rozwiązaniami prawnomaterialnymi oraz procesowymi. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, inwestor w dniu [...] lutego 2009 r. złożył do organu I instancji wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego dla obiektu, który (jak wynika z powyższych wywodów Sądu) nie ma takiego charakteru. W takim wypadku odpowiednim rozstrzygnięciem organu powinno być umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 k.p.a. Nie może być mowy o uwzględnieniu warunków materialnych, gdy obiekt nie jest inwestycją celu publicznego. Umorzenie postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego będzie miało ten skutek, że realizacja procesu inwestycyjnego będzie możliwa dopiero wtedy, gdy inwestor wystąpi do właściwego organu z odpowiednim wnioskiem, tj. o ustalenie warunków zabudowy (tak wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., II OSK 1370/09, Lex nr 746493). W związku z powyższym należy stwierdzić, że kontrolowane decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy: art. 50 ust. 1 w związku z art. 2 punkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 4 u.g.n., które to Sąd zbadał z urzędu, co skutkuje uchyleniem obu decyzji do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Na marginesie należy wskazać organom orzekającym w sprawie (w odniesieniu do niektórych zarzutów skargi), że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., który należy stosować również odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), wniosek inicjujący postępowanie w tym zakresie powinien zawierać, obok określenia granic terenu objętego wnioskiem, także oznaczenie obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem na załączonej do wniosku kopii mapy nie są nawet widoczne w całości działki inwestora, nie mówiąc o uwidocznieniu całego obszaru objętego oddziaływaniem, a więc działek ustalonych przez organ stron postępowania. Jest to o tyle istotne, że część graficzna decyzji powinna odpowiadać części graficznej wniosku. W części graficznej decyzji należy oznaczyć linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Wymagana skala mapy to 1:500 lub 1:1000, na co szczególnie zwróciło uwagę Kolegium w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., uchylającej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Poza tym projekt decyzji, sporządzony zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przez urbanistę P. W. dotyczy inwestycji objętej pierwotną, uchyloną decyzją organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r. (inne gabaryty planowanej inwestycji), nie odnosi się do zaskarżonej decyzji. Poza tym Sąd nie podziela stanowiska organów, że zamierzona inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji legalnej urządzeń infrastruktury technicznej, ale w tym względzie można odnieść się pomocniczo do definicji zawartej w art. 143 ust. 2 u.g.n. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2009 r., II SA/Po 1000/08, Lex nr 562881). Z treści tego przepisu wynika, iż przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zdaniem Sądu, przewody i urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej funkcjonują niezależnie od elektrowni wiatrowej, a więc trudno ją zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Stąd też organy nie miały podstaw do powołania się w tej sprawie na art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (ustalenie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a’" i art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania należało orzec na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na przyczyny uchylenia kontrolowanych decyzji, w ocenie Sądu zbędne jest szczegółowe odnoszenie się do zarzutów skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji będą miały na uwadze powyższą interpretację pojęcia "inwestycji celu publicznego" w kontekście elektrowni wiatrowej, jak również wskazania co do sposobu załatwienia wniosku inwestora odnoszącego się do lokalizacji inwestycji celu publicznego.