I SA/Wr 1004/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Borońska S. WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Aleksandra Słomian po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2000 r. I. oddala skargę w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do listopada 2000 r., II. umarza postępowanie w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2000 r. i w tym zakresie określił je w innej wysokości, w pozostałej części tj. wymiaru zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2000 r. utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, iż W. L. w 2000 r. prowadził działalność gospodarczą m.in. w zakresie wynajmu pomieszczeń oraz usług transportowych, z uwagi na wybór zwolnienia nie rozliczał się z tytułu podatku od towarów i usług. Czynności kontrolne wykazały jednak, iż w latach 1999 - 2001 był właścicielem 13 pojazdów samochodowych z czego w 1999 r. sprzedał trzy, w 2000 r. cztery, zaś w 2001 r. dwa samochody. Analizując warunki nabycia i sprzedaży pojazdów organ podatkowy stwierdził, iż wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 8.01.1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), w związku z czym na mocy art. 14 ust. 10 pkt 1 lit b skarżący utracił zwolnienie podatkowe w dacie dokonania pierwszej sprzedaży tj. już w 1999 r., co skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego od czynności określonych w art. 2 ww. ustawy, wykonanych w 2000 r. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy uznał, iż zarówno usługi najmu pomieszczeń, transportowe jaki i sprzedaż samochodów używanych podlegała w 2000 r. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W oparciu o ujawnione u skarżącego dokumenty źródłowe organ podatkowy ustalił wartość usług najmu i transportowych oraz sprzedaży samochodów osobowych, w tym ostatnim przypadku wskazano, iż nie wszystkie spośród sprzedanych w 2000 r. pojazdów podlegały opodatkowaniu, a to z uwagi na regulację zawartą w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług, odnoszącą się do towarów używanych. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż jedynie dwa spośród [...] pojazdów zostały sprzedane przed upływem 6 miesięcy od daty ich nabycia, co uzasadniało ich opodatkowanie w miesiącu sprzedaży, dotyczy to samochodu Renault Clio oraz Mercedes Benz. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy określił wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. (z wyłączeniem stycznia 2000 r.), uwzględniając wartość sprzedanych towarów i usług. W toku postępowania skarżący kwestionował opodatkowanie samochodu Mercedes Benz wskazując, iż został on nabyty dla celów prywatnych, co mieli potwierdzić wskazani przez stronę świadkowie. Oceniając dowody z przesłuchania świadków organ podatkowy odnosząc je do oświadczeń składnych przez skarżącego w toku postępowania doszedł do przekonania, iż nie dają one podstaw do twierdzenia, iż sporny pojazd został nabyty dla celów prywatnych. Wskazano na sprzeczność i niespójność składnych wyjaśnień, krótkotrwały okres posiadania pojazdu, fakt, iż w tym samym czasie skarżący posiadał jeszcze inne pojazdy, jak również okoliczność, iż od 1999 r. trudnił się obrotem samochodami używanymi. Uznając, iż skarżący działał w warunkach, o których mowa w art. 5 ustawy i dokonywał sprzedaży towarów o których mowa w art. 14 ust. 10 pkt 1 lit b zasadnym stało się określenie zobowiązania podatkowego z tytułu świadczonych usług i sprzedawanych towarów. Zmiana rozliczenia dotycząca lutego 2000 r. dokonana przez organ odwoławczy uzasadniona była stwierdzeniem, iż samochód Renault Rapid sprzedany w lutym 2000 r. był w posiadaniu skarżącego powyżej 6 miesięcy, co uzasadniało jego zwolnienie od opodatkowania jako towaru używanego. W złożonej skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominiecie wniosku z dnia [...], art. 208 § 1, w związku z art. 25 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie z urzędu faktu przedawnienia zobowiązań za okres od lutego do listopada 2000 r. W uzasadnieniu wskazała, że objęte decyzją zobowiązania za miesiące od lutego do listopada 2000 r. uległo przedawnieniu z dniem [...], co uzasadnia umorzenie postępowania. W odniesieniu do grudnia strona podtrzymała zarzuty podnoszone na etapie odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na przepisy przejściowe zwarte w ustawie z dnia 30.06.2005 r. zmieniającej ustawę Ordynacja podatkowa, wskazując, iż na ich podstawie do zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją będą miały zastosowanie nowe regulacje dotyczące przerwania biegu przedawnienia. Stosownie do treści znowelizowanego art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej "bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] zostały wystawione tytuły wykonawcze do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] i na ich podstawie w dniu [...] dokonano czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia i odbioru ruchomości. Tym samym został przerwany bieg przedawnienia, co uzasadniało wydanie decyzji przez organ odwoławczy. Powyższe okoliczności, wbrew zarzutom skargi, były przedmiotem oceny organu podatkowego. W dniu [...] wpłynęło pismo procesowe skarżącego, w którym zmodyfikował swój wniosek, domagając się mediacji i przeprowadzenia postępowania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny po rozpatrzeniu zgłoszonych zarzutów umorzył postępowanie egzekucyjne, tym samym stosownie do art. 60 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylone zostały czynności egzekucyjne dokonane na podstawie ww. tytułów, a zatem nie doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia. W odpowiedzi na ww. pismo strona przeciwna domagała się przeprowadzenia rozprawy. Na rozprawie skarżący podtrzymał zarzuty skargi dotyczące rozliczenia za miesiące od lutego do listopada 2000 r., cofając skargę w odniesieniu do grudnia 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle tak ukształtowanych kompetencji stwierdzić należy, iż nie narusza ona przepisów prawa, tak materialnego jaki i procesowego, co uzasadnia oddalenie skargi za miesiące od lutego do listopada 2000 r. W pierwszej kolejności oceny wymaga najdalej idący zarzut - przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do listopada 2000 r. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 20005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm. - zwanej w dalszej części Op.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tak więc, co do zasady, racje ma skarżący, iż w dacie wydawania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy tj. w dniu [...] zobowiązania za miesiące od lutego do listopada 2000 r. uległyby przedawnieniu z dniem 1.01.2006 r., bowiem od końca roku, w którym powstały tj. 31.12.2000 r. upłynęło pięć lat. Wskazać jednak należy na dalsze zapisy powołanego wyżej art. 70 Op., w §§ od 2 - do 6 opisane zostały bowiem przypadki stanowiące odstępstwo od wyrażonej w § 1 zasady. Przewidują one sytuację, w których bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu lub też zostaje przerwany. Istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, są zapisy odnoszące się do przerwania biegu przedawnienia. Wskazać w tym miejscu należy na przepis art. 70 § 4 zd. 1 Op., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Istotne dla przerwania biegu przedawnienia jest zatem zastosowanie przed jego upływem środka egzekucyjnego i powiadomienie o tym fakcie zobowiązanego. Zaistnienie tych dwóch okoliczności powoduje przecięcie biegu okresu przedawnienia, i niejako powrót do jego początku, bowiem po przerwie zaczyna ono biec na nowo. Pojecie środka egzekucyjnego, istotne z punktu widzenia rozpatrywanego zagadnienia, zawiera ustawa z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) stanowiąc w art. 1a pkt 12 lit a, iż w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych przez środki egzekucyjne należy rozumieć egzekucję: z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych w rozumieniu przepisów o obrocie instrumentami finansowymi, zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości, z nieruchomości. Tak więc w sytuacji, gdy przed upływem biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego do majątku zobowiązanego (podatnika) zostanie skierowana egzekucja wszczęta w celu zaspokojenia tychże zobowiązań podatkowych, a w jej ramach podjęte konkretne środki egzekucyjne, o fakcie tym zaś zostanie powiadomiony zobowiązany (podatnik), bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany, zaś po przerwie biegnie na nowo. Odnosząc powyższe stwierdzenia do rozpatrywanej sprawy, nie ulega wątpliwości, iż objęte zaskarżoną decyzją zobowiązania za okres od lutego do listopada 2000 r., tak jak wskazano powyżej, uległyby przedawnieniu z dniem 1.01.2006 r. Jednakże w po wydaniu decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., w dniu 2.12.2005 r. skarżącemu doręczono odpisy tytułów wykonawczych, w oparciu, o które w dniu 7. 12.2005 r. zastosowano środki egzekucyjne w postaci zajęcia i odbioru ruchomości. Tym samym został skutecznie przerwany bieg terminu przedawnienia opisanych powyżej zobowiązań, co uzasadniało wydanie decyzji przez organ odwoławczy w dniu 19.04.2006 r. Wbrew twierdzeniu skarżącego skutku tego nie uchyla fakt podjęcia przez organ egzekucyjny postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na skutek uznania części zarzutów zobowiązanego jak również wydanie w dniu 18.08.2006 r. postanowienia o uchyleniu dokonanych w dniu 7.12.2005 r. czynności egzekucyjnych. Jak bowiem wskazano czynność przerywająca bieg terminu przedawnienia zaistniała i wywołała skutki materialnoprawne w sferze zobowiązań podatkowych, następne opisane powyżej czynności, odnoszą skutki jedynie w zakresie postępowania egzekucyjnego i nie mogą uchylić zaistniałego już skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia. Powyższe stanowisko nie jest odosobnione, w zbliżonych kwestiach wypowiadało się już orzecznictwo administracyjne, warto przywołać tu tezy orzeczeń sądów administracyjnych "Organ egzekucyjny wystawiając i doręczając tytuł wykonawczy wszczął postępowanie egzekucyjne, co spowodowało przerwanie biegu przedawnienia, gdyż w myśl art. 70 § 3 o.p. bieg terminu został przerwany na skutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 23.09.2003 r. sygn. akt I SA/Ka 397/02; PP 2004/5/53). Podobne rozstrzygnięcie zostało podjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18.10.2005 r.: "Wydanie i doręczenie decyzji deklaratoryjnej nie ma wpływu na bieg przedawnienia. Uchylenie takiej decyzji deklaratoryjnej, na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz (jak to ma miejsce w przypadku stwierdzenie nieważności) i nie unicestwia materialnego skutku (przerwanie biegu przedawnienia) wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną." (II FSK 351/05; LEX nr 193470). "Uchylenie decyzji wymiarowej oznacza, że termin płatności raty zaległości podatkowej wskazany w decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej nie jest istotny dla danego zobowiązania podatkowego, a zatem nie może stać się podstawą do obliczenia okresu, w którym rozpoczęty bieg przedawnienia był zawieszony. Przeciwna interpretacja art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej mogłaby prowadzić ad absurdum do uznania tezy, że nawet uchylenie decyzji o rozłożeniu zaległości na raty, nie powodowałoby zniweczenia skutków tej decyzji dla zawieszenia biegu przedawnienia, co oznaczałoby możliwość modyfikowania biegu przedawnienia przez względy wynikające tylko z okoliczności proceduralnych związanych z danym zobowiązaniem podatkowym." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 7.11.2002 r. sygn. akt I SA/Łd 225/01; OPP 2003/4/37) W świetle powyższych okoliczności należy przyznać rację organom podatkowym, iż objęte zaskarżoną decyzją zobowiązania nie uległy przedawnieniu, co uzasadniało procesowanie w tym względzie w 2006 r. Zasadnie także uznały, iż do zdarzenia mającego miejsce w dniu 7.12.2005 r. (czynności przerywającej bieg przedawnienia) będzie miał zastosowanie przepis art. 70 § 4 Op. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30.06.2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199), zgodnie z art. 21 tejże ustawy do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zaś art. 70 w § 4 zdanie drugie otrzymał brzmienie: "Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny." Wobec uznania przez Sąd bezzasadności zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją chybiony staje się podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 208 Op., zbyteczne tym samym staje się odnoszenie do kwestii związanej z zastosowaniem przepisu art. 25 powołanej wyżej ustawy z dnia 30.06.2005 r. Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 200 Op., bowiem pomimo braku w treści decyzji rozważań dotyczących przedawnienia, rozstrzygnięcie organu podatkowego jest słuszne, czego dowodzą poczynione powyżej uwagi. Podkreślić także należy, iż w postępowaniu podatkowym przedawnienie zobowiązania podatkowego objętego rozstrzygnięciem badane jest przez organy podatkowe z urzędu, a zatem bez względu na fakt czy zarzut taki zostanie podniesiony przez stronę. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt okoliczność ta była przedmiotem analizy organów podatkowych, fakt, iż nie znalazła ona odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji nie wpływa na wynik podjętego rozstrzygnięcia, a zatem z uwagi na treść art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może powodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zasadności zakwalifikowania skarżącego jako podatnika podatku od towarów i usług obligowanego do odprowadzania podatku z uwagi na sprzedaż towarów akcyzowych jakimi były samochody osobowe, Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Istotne znaczenie z punktu widzenia ww. zagadnienia przypisać należy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zgodnie z którym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Zasadnicze znaczenie dla zrozumienia treści ww. przepisu ma wykładnia użytego zwrotu "w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy". Brak ustawowej definicji pojęcia "zamiar" pozwala na przyjęcie znaczenia potocznego typu słowa, co oznacza "to, co ktoś zamierza", "dążyć do czegoś, zamierza coś osiągnąć", bądź "intencję zrealizowania czegoś", patrz - Słownik Języka Polskiego PWM 1996 r., t. II, str. 867. A zatem, gdy ustawa o podatku VAT, obowiązek podatkowy wiąże z określonymi czynnościami, to koniecznym jest wykazanie, że intencją podmiotu dokonującego określonej czynności, która wywołuje skutki prawnopodatkowe, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i że taki zamiar dokonywania czynności wielokrotnie istniał w chwili dokonywania tej pierwszej (jednorazowej) czynności. Istotna jest zatem ocena prawidłowości zbadania przez organy podatkowe ww. przesłanki. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30.04.1999 r. sygn. akt I SA/Lu 233/98 M. Podatkowy 2000/6/42; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 21.04.1999 r. sygn. akt I SA/Lu 191/98 LEX nr 37235; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 27.05.1997 r. sygn. akt SA/Rz 81/96, POP 1998/5/194, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.12.1998 r. sygn. akt III SA 1530/97 LEX nr 37162). Przyjęta przez organy podatkowe ocena zachowania skarżącego nie narusza norm prawa procesowego ani norm prawa materialnego. Tak jak to wskazano zamiar realizowania określonych czynności w sposób częstotliwy winien być wyprowadzany z intencji strony, ta zaś przejawia się w jej zachowaniu i całokształcie okoliczności towarzyszących dokonywanym czynnością. Okoliczności te winny być odczytywane i oceniane zgodnie normami prawa procesowego odnoszącymi się do postępowania dowodowego wśród których zasadnicze znaczenie ma zapis art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) stanowiący, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęta w tym przywołanym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99; LEX nr 43051). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy granicy tej nie przekroczyły. Nie jest sporne, że skarżący w latach 1999 - 2002 r. zakupił [...] samochodów z czego do 2002 r. sprzedał [...]. Nabyte samochody zostały sprzedane w relatywnie krótkim czasie, zaś skarżący nie wskazał na wiarygodne okoliczności uzasadniające takie działanie. Analizując czynności dokonywane przez skarżącego, ze szczególnym uwzględnieniem sprzedaży w kwietniu 2000 r. samochodu Mercedes Benz, rację należy przyznać organom podatkowym, iż sporny samochód został nabyty w celu jego dalszej odsprzedaży, świadczą o tym powoływane wyżej okoliczności, w szczególności zaś ilość nabytych i posiadanych jednocześnie pojazdów, krótki termin ich używania jak również brak jakikolwiek przesłanek uzasadniających tak szybkie wyzbycie się spornego samochodu, wskazuje to, iż nie został on nabyty do celów osobistych (podobnie jak pozostałe pojazdy objęte opodatkowaniem). Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że ze sprzedaży skarżący osiągał zysk, a zatem działał w celach zarobkowych, nawet jeśli nie było to jej jedyne źródło utrzymania. W oświadczeniu złożonym na rozprawie skarżący cofnął skargę w części dotyczącej określenia obowiązania za grudzień 2000 r. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stwierdzając, iż nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oświadczeniem o cofnięciu skargi Sąd uznał je za dopuszczalne, co na mocy art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy uzasadniało umorzenie postępowania w tej części. W pozostałym zakresie, tj. określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2000 r. Sąd uznał, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, i na mocy art. 151 powoływanej już ustawy z dnia 30.08.2002 r. skargę oddalił.