I SA/Wr 141/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2021 r. nr 0201-IEW2.4123.14.2021.AK-D w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za: października 2016 r., marzec, kwiecień, maj, czerwiec, październik 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS) z 9 grudnia 2021 r. nr 0201 IEW2.4123.14.2021.AK-D uchylającą w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - [...] z 27 sierpnia 2021 r. nr 0228-SEW.4123.4.2021 w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Pana J. S. (dalej jako: Strona, Skarżący) za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 9.051,20 zł i w tym zakresie orzekającej o odpowiedzialności podatkowej J. S. za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 579,60 zł. oraz utrzymującą w mocy ww. decyzję w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe E. Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka) z tytułu podatku od towarów i usług za: październik 2016 r., marzec 2017 r., kwiecień 2017 r., maj 2017 r., czerwiec 2017 r., październik 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Z akt sprawy wynika, że terminy płatności podatku od towarów i usług za: październik 2016 r., marzec, kwiecień, maj, czerwiec, październik 2017 r. przypadały w czasie, kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu E. Sp. z o.o., był to zarząd jednoosobowy. Spółka nie uregulowała w całości należności wynikających ze złożonych korekt deklaracji VAT-7 za październik 2016 r., marzec, kwiecień, maj, czerwiec, październik 2017 r. i dlatego wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] objął je tytułami wykonawczymi i skierował do postępowania egzekucyjnego w administracji. Niezależnie od powyższych zaległości podatkowych Spółka zalegała także wobec innych wierzycieli tj.: Miasto K., Gmina B., Gmina-Miasto P. Postępowanie egzekucyjne wobec Spółki prowadzili również komornicy sądowi: M. K. (sygn. akt [...]), A. J. (sygn. akt [...]), P. P. (sygn. Akt [...]), W. M. (sygn. akt [...]). Kwota zadłużenia Spółki objęta egzekucją sądową wynosiła 656.647,11 zł. W celu wyegzekwowania zaległości podatkowych administracyjny organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych a w tym m.in. zajęć kilku wierzytelności, zajęć kilku rachunków bankowych, relacji poborcy skarbowego z której wynika, że spółka nie posiada siedziby i nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w ewidencji. Z Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych oraz z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynikało, że Spółka nie jest użytkownikiem wieczystym, właścicielem lub współwłaścicielem jakiejkolwiek nieruchomości, a także nie jest właścicielem lub współwłaścicielem jakiegokolwiek pojazdu. W oparciu o te ustalenia postanowieniem z 10 czerwca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki. Cywilne postępowanie egzekucyjne zostało także umorzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. [...] postanowieniem z 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt [...]. W kontekście natomiast obowiązku zgłoszenia przez Skarżącego wniosku o upadłość organ wskazał, że termin do złożenia takiego wniosku przypadał na 26 września 2017 r. Termin niewypłacalności Spółki wyliczono przyjmując trzecią nieuregulowaną zaległość podatkową, tj. zaległy podatek od towarów i usług za kwiecień 2017 r. z terminem płatności 25 maja 2017 r. Stan niewypłacalności spółki wystąpił 26 sierpnia 2017 r., a termin na złożenie wniosku przypadał 30 dni od stwierdzonego stanu niewypłacalności, tj. 26 września 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Strona zarzuciła naruszenie : 1. art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wydanie postanowienia z dnia 10 czerwca 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E. spółka z o.o. w sytuacji, gdy spółka ta posiadała majątek w postaci udziałów pieniężnych o wartości 1 500 000,00 (jeden milion pięćset tysięcy) oraz w spółce zależnej, w której jedynym udziałowcem była E. spółka z o.o., której wartość udziału wynosiła 5 000 000,00 zł (pięć milionów), co stanowi przesłankę pozytywną do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego a przesłankę negatywną do umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2. art. 96j § 1 wskazanej wyżej ustawy przez niezajęcie udziałów w spółce E. oraz spółce zależnej E.(1) spółka z o.o., którym jedynym wspólnikiem była spółka E., wobec, której organ podatkowy prowadził postępowanie egzekucyjne. 3. art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r Prawo upadłościowe, przez niewykazanie przez wierzyciela (organ podatkowy) winy w działaniu organu reprezentacji Spółki w pokrzywdzeniu wierzyciela przez niezgłoszenie wniosku o upadłość 4. art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. dalej jako o.p. lub Ordynacja podatkowa) przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, które było następstwem postanowienia o zakończeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdy istniał majątek egzekwowanej spółki, co wskazano w zarzucie nr 1 i nr 2. 5. art. 188 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych i załączonych w odwołaniu z dnia 17 września 2021 r. od decyzji organu I instancji, które wskazywały organowi jaki jest prawdziwy a nie pozornie prawdziwy, stan faktyczny, tj. stan majątkowy spółki, na który, wbrew wyobrażeniom obu organów, oprócz nieruchomości i rzeczy ruchomych, środków na kontach, składają się także inne prawa majątkowe spółek kapitałowych, a w przypadku spółki z o.o. są nimi także udziały wspólników. Mając na uwadze przedstawione wyżej zarzuty strona wniosła o przyjęcie i przeprowadzenie dowodów : a) oświadczenia w formie aktu notarialnego z 17 marca 2017 r., b) protokołu w formie aktu notarialnego z 17 marca 2017 r. o podwyższeniu kapitału zakładowego, c) dowodów będących załącznikami do odwołania strony skarżącej z 27 września 2021 r., oraz o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji NUS. Ponadto Skarżący wniósł o umorzenie postępowania podatkowego z uwagi na błędne zakwalifikowanie jego jako strony postępowania, podczas gdy, jego zdaniem, stroną winna być Spółka. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej p.p.s.a.), wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przesłanki odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych określone zostały w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i można je podzielić na dwie grupy: przesłanki pozytywne, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, że zaległość wynika z zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie, gdy dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki. Członek zarządu będzie zatem zwolniony z odpowiedzialności jeśli wykazane zostanie, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości, zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy tej osoby lub wskazane zostanie mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazania wymaga, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Z kolei członek zarządu chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyroki NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt IIFSK 249/13; z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1771/14; z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2557/14, z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt II FSK 1169/20, z dnia 18 maja 2021 r. III FSK 3354/21 - wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako: CBOSA). W niniejszej sprawie za prawidłowe należy uznać ustalenia organów co do uznania egzekucji prowadzonej wobec Spółki za bezskuteczną. Pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w przepisach prawa podatkowego, ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (administracyjnym czy kodeksie postępowania cywilnego). Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela. Należy także zwrócić uwagę, że kwestia mocy dowodowej dowodów zgromadzonych na okoliczność zaistnienia ww. przesłanki była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, na kanwie których utrwalił się pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, niekoniecznie ograniczając się do obowiązku pozyskania orzeczenia kończącego postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego negatywny wynik. W szczególności wartą powołania w tym miejscu pozostaje argumentacja zaprezentowana w wyroku z dnia 10 września 2019 r., sygn. II FSK 3303/17 w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jakkolwiek postępowanie egzekucyjne musi być wszczęte, jednak dla oceny, że egzekucja jest bezskuteczna nie musi zostać wydane formalne postanowienie o umorzeniu. Bezskuteczność egzekucji rozumiana być musi tylko jako brak rezultatu w skuteczności czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2018 r., I FSK 984/16; wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II FSK 3895/17- CBOSA). W rozpatrywanej sprawie bezskuteczność egzekucji została stwierdzona formalnie i jest kwestionowana. Organ egzekucyjny umorzył prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne postanowieniem z 10 września 2019 r. Brak było bowiem majątku z którego byłoby można skutecznie przeprowadzić egzekucję. W tej sprawie spełniona została także druga pozytywna przesłanka odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej, albowiem Skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu w czasie powstania wymagalności zobowiązań podatkowych objętych decyzją. Okoliczność ta pozostaje poza sporem. Mając na względzie, że spełnione zostały obie pozytywne przesłanki warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej do rozważenia przez Sąd pozostawała zatem kwestia, czy Skarżąca wykazała, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających ją od tej odpowiedzialności. Orzeczenie o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, w świetle art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest możliwe, o ile w toku postępowania strona wykaże istnienie przesłanek wyłączających jej odpowiedzialność. Sąd jeszcze raz podkreśla, że wszelkie okoliczności uwalniające członka zarządu od odpowiedzialności obowiązany jest wykazać on sam (por. wyrok NSA z 26 listopada 2010 r. II FSK 1667/09, LEX nr 745700, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 822/10 - CBOSA). W ocenie Sądu, Skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności, o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż pojęcie "właściwego czasu" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegające upadłości nie zostało zdefiniowane w przepisach Ordynacji podatkowej, a więc winno być oceniane z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie upadłościowe. Wskazuje się także, że "czas właściwy" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli. Zgodnie z przepisami prawa upadłościowego, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Jak stanowią przepisy tej ustawy , dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W przypadku natomiast dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, niewypłacalność istnieje także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku. Zauważyć w tym miejscu należy, że przepisy prawa upadłościowego wskazują dwie przesłanki uznania dłużnika za niewypłacalnego, co zgodnie z art. 10 prawa upadłościowego stanowi podstawę ogłoszenia jego niewypłacalności. Pierwsza z tych przesłanek, zawarta w ustępie 1, utrata zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, ma charakter uniwersalny i odnosi się do wszystkich dłużników. Druga oparta na założeniu, że istnieje przewaga zobowiązań nad majątkiem (art. 11 ust. 2), ma charakter uzupełniający i odnosi się do osób prawnych i określonych jednostek organizacyjnych. Przesłanki te są przy tym niezależne od siebie i wystarczy, by wypełniła się jedna z nich. W świetle przywołanych regulacji prawnych przesłankę do ogłoszenia upadłości stanowi zarówno stan niewypłacalności, o jakim mowa w art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego, jak i opisany w art. 11 ust. 2 tej ustawy. Aktualny jest pogląd, że obie sformułowane w art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy przesłanki mają charakter alternatywny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości podmiotu (por. wyroki NSA z 15 listopada 2017 r., II FSK 46/16, z 1 grudnia 2021 r. III FSK 3660/21 - CBOSA). Ze znajdującego się w aktach sprawy sprawozdania finansowego spółki za 2016 r. wynika, że sytuacja finansowa spółki w tamtym okresie była trudna. Zobowiązania spółki przewyższały jej majątek, a rok podatkowy spółka zamknęła stratą. Słusznie zatem organ przyjął, że Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań od 26 listopada 2016 r. (zalegała z zapłatą podatku od towarów i usług za październik 2016 r.). Kolejnymi nieuregulowanymi zobowiązaniami był podatek od towarów i usług za marzec 2017 r., którego termin płatności przypadał na 25 kwietnia 2017 r. oraz za kwiecień 2017 r., którego termin płatności przypadał na 25 maja 2017 r. Spółka 26 maja 2017 r. posiadała już trzy nieuregulowane zobowiązania podatkowe, a w czerwcu 2017 r. posiadała drugiego wierzyciela. Oceniając niewypłacalność dłużnika w kontekście obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość należy wskazać, że prawidłowo organ przyjął do wyliczenia tego momentu trzecią nieuregulowaną zaległość podatkową. Stan niewypłacalności spółki wystąpił 26 sierpnia 2017 r., a zatem, termin na złożenie wniosku przypadał na 26 września 2017 r. Wniosek taki nie został przez Skarżącego złożony. W kontekście zarzutów dotyczących obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bez znaczenia dla sprawy pozostaje wydana przez organ podatkowy w dn. 15 stycznia 2018 r. decyzja ratalna. Spółka generalnie nie regulowała rat z układu ratalnego, doprowadziła w tamtym czasie do powstania zaległości podatkowych za kolejne okresy, a także nie regulowała należności wobec innych wierzycieli. Bez względnie istniały zatem podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki a odpowiedzialność za niezłożenie takiego wniosku ponosi Skarżący, który pełnił wówczas funkcję prezesa zarządu spółki. Okoliczność wydanej decyzji ratalnej nie świadczy, że Spółka nie posiadała zaległości podatkowych. Zaległości istniały, tylko czasowo były niewymagalne, gdyż rozłożone zostały na raty. W dalszej kolejności prawidło organy ustaliły, że w trakcie toczącego się postępowania Skarżąca nie wskazała mienia należącego do Spółki z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). Skarżący kwestionuje to ustalenia wskazując, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji, gdyż egzekucji nie skierowano do całego majątku spółki, przez co nie wyczerpano wszystkich sposobów egzekucji. W ocenie Skarżącego nie uwzględniono w nim istotnych okoliczności, a mianowicie dokonania 14 marca 2018 r. wpłaty gotówki w znacznej wysokości (500 tys. zł) na konto E. Sp. z o.o. tytułem wpłaty na kapitał zakładowy, czy też posiadanie aktywów w postaci 100% udziałów w spółce zależnej tj. E.(1) Sp. z o.o., które to udziały zostały sprzedane w 2018 r. Niemniej jednak podnieść należy, że z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Zdarzenia, na które powołuje się strona tj. wpłata gotówki tytułem wpłaty na kapitał zakładowy oraz sprzedaż udziałów w spółce zależnej tj. E.(1) Sp. z o.o. miały miejsce przed wystawieniem tytułów wykonawczych czyli przed formalnym wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Organ nie mógł zatem dokonać zajęcia udziałów w spółce zależnej tj. w spółce E.(1) spółka z o.o., które zostały sprzedane przed wystawieniem tytułów wykonawczych i wszczęciem egzekucji. Odnosząc się natomiast do wpłaty spółki dokonanej 14 marca 2018 r. wskazać należy, że została ona dokonana na rachunek w S. Bank. Po wystawieniu tytułów wykonawczych w dn. 20 listopada 2018 r. administracyjny organ egzekucyjny dokonał zajęcia tego rachunku bankowego. W odpowiedzi na to zajęcie bank poinformował, że nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową i środki przekazywane będą komornikowi sądowemu w J. T. W. Organ egzekucyjny dodatkowo ustalił, że w okresie 12 miesięcy przed dokonaniem zajęcia odnotowywano jedynie opłaty i prowizje związane z prowadzeniem rachunków. W tym miejscu należy podkreślić, że osoba trzecia powinna wskazać mienie aktualnie istniejące i z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. W toku dalej prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano szeregu czynności egzekucyjnych a w tym m.in. zajęć kilku wierzytelności , zajęć kilku rachunków bankowych, relacji poborcy skarbowego. Ustalono, że spółka nie posiada siedziby i nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w dokumentach ewidencyjnych. Z Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych oraz z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynikało, że Spółka nie jest użytkownikiem wieczystym, właścicielem lub współwłaścicielem jakiejkolwiek nieruchomości, a także nie jest właścicielem lub współwłaścicielem jakiegokolwiek pojazdu. Postanowieniem z 10 czerwca 2019 r. organ egzekucyjny zatem słusznie umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki. Zaznaczyć należy, że postanowienie to nie zostało przez Spółkę zaskarżone. Podkreślić też należy, że wobec spółki postępowanie egzekucyjne prowadzili również komornicy sądowi: M. K. (sygn. akt [...]), A. J. (sygn. akt [...]), P. P. (sygn. Akt [...]), W. M. (sygn. akt [...]). Cywilne postępowanie egzekucyjne zostało także umorzone wskutek bezskuteczności przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. [...] postanowieniem z 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt [...]. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie posiadała majątku z którego można byłoby przeprowadzić skuteczną egzekucję. W zakresie zarzutów dotyczących postępowania dowodowego Skarżący wnosił o wystąpienie do Spółki G. S.A. o przekazanie dokumentów związanych z zapłatą należności za nabycie od E. udziałów w Spółce E.(1). Jego zdaniem dowód ten powinien dać odpowiedź na pytanie jaka kwota została przelana do Spółki E. oraz w jakiej dacie zapłata nastąpiła a tym samym potwierdzi brak zaistnienia w chwili rezygnacji przez Skarżącego powodów do ogłoszenia upadłości Spółki. Tymczasem słusznie organy wskazały, że Spółka zaprzestała trwale płacić swoje zobowiązania już w 2016 roku a zatem niezasadne było dowodzenie okoliczności dotyczących sytuacji finansowej Spółki w roku 2018. Poza tym Spółka od 2017 r. nie składa sprawozdań finansowych stąd ewentualna analiza w tym zakresie byłaby znacznie utrudniona. Przypomnieć należy, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ postanowieniem z 27 sierpnia 2021 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Nie został zatem naruszony art. 188 w zw. Z art. 187 § 1 o.p. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1100/14, z 16 marca 201,7 r., sygn. akt I FSK 1202/15). Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Kontrola sądowoadministracyjna legalności rozstrzygnięcia pod kątem zupełności materiału dowodowego polega na kontroli tego, czy organy podatkowe ustaliły wszystkie fakty i okoliczności, które są niezbędne dla załatwienia sprawy (art. 122 O.p.) oraz czy zebrały wszystkie dostępne dowody i rozpatrzyły je w sposób wyczerpujący, niezależnie od tego, czy potwierdzają one tezy organu czy twierdzenia podatnika (art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p.). Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Konkludując, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy był wystarczający do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. W sprawie zaistniały bowiem wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej, nie wystąpiły przesłanki negatywne. Sąd stwierdza, że przeprowadzony przez organ odwoławczy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych w tej sprawie przez organy obydwu instancji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Dokonana przez organy ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi zatem cech dowolności czy powierzchowności. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja została również prawidłowo uzasadniona, zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne spełniając tym samym wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się też w tej sprawie innych okoliczności naruszających prawo, w tym mogących być podstawą wznowienia postępowania czy też uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Sąd, za zgodą stron, rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090 ze zm.) w składzie trzyosobowym. W zakresie wniosków dowodowych złożonych w skardze Sąd uznał, że nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów na które powołuje się Skarżący, gdyż nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Sąd ponadto wskazuje, że w postępowaniu sądowym, może to być jedynie dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją.