I SA/Wr 245/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 sprawy ze skargi J. P. i M. K. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej w skrócie: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]ustalającą J. P.i i M. K.-P. (dalej: strona, skarżący, podatnicy) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. Z akt sprawy wynika, że powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. organ pierwszej instancji ustalił stronie wymiar podatku od nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] (działka nr [...]o powierzchni 0,2138 ha), sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako użytek "B", tj. grunty zabudowane i zurbanizowane, w wysokości 132,00 zł. Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął udział 1/62 z powierzchni 2138 m2, wynikający z zapisu w ewidencji gruntów i budynków, czyli powierzchnię 34,48 m2 oraz powierzchnię użytkową garażu nr 37, tj. 15,76 m2, stosując stawki podatkowe wynikające z uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. W odwołaniu strona zakwestionowała przyjętą przez organ pierwszej instancji powierzchnię gruntów, zarzucając błędne ustalenie wskaźnika udziału w nieruchomości wspólnej. Zdaniem skarżących, żaden z kontrolnie zmierzonych garaży nie ma wielkości zapisanej w księgach wieczystych, a rozbieżności w ich wielkości wynoszą ok. 6 %. Tym samym, zmieniły się wielkości wskaźników udziału w nieruchomości dla wszystkich garaży. Ponadto, w ocenie podatników, organ pierwszej instancji powinien odliczyć od powierzchni działki powierzchnię drogi dojazdowej oraz nie powinien powoływać się na złożoną przez podatników "w dobrej wierze" informację IN-1. Po rozpatrzeniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a podstawę opodatkowania stanowi - dla gruntów - ich powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Organ drugiej instancji podkreślił, że podatek od nieruchomości ustala się, co do zasady, na podstawie danych wykazanych przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1). Zgodnie bowiem z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej: O.p.), jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (przez które rozumie się także informacje - art. 3 pkt 5 O.p.), wysokość zobowiązania podatkowego, powstającego z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej jego wysokość, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnię gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, biorąc pod uwagę dane zawarte w rejestrze gruntów. Ponieważ, zgodnie z umową sprzedaży z dnia [...] września 2012 r. (akt notarialny rep. A nr [...]) udział podatników w prawie użytkowania wieczystego gruntu komunalnego, stanowiącego działkę nr [...]o powierzchni 0,2138 ha w O. przy ul. [...] i we własności wspólnych części położonego na tym gruncie budynku, wynosi 1/62, do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnię gruntu wynoszącą 34,48 m2. Taka powierzchnia gruntu została również wykazana przez podatników w informacji IN-1. W związku z powyższym, za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut przyjęcia do opodatkowania nieprawidłowej powierzchni gruntu dla celów ustalenia zobowiązania podatkowego. Odnośnie powierzchni pozostałych boksów garażowych znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...], to - zdaniem organu drugiej instancji - nie ma ona wpływu na wysokość podstawy opodatkowania i zobowiązania podatkowego ciążącego na skarżących z tytułu podatku od nieruchomości. Odnosząc się do wykazanej przez stronę nieprawidłowości, polegającej na nieodliczeniu od powierzchni działki powierzchni drogi dojazdowej, organ - powołując się na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków - wskazał, że przedmiotowa działka ma powierzchnię 0,2138 ha i jest oznaczona symbolem "B" - tereny mieszkaniowe, nie ma na niej natomiast wyodrębnionej drogi, oznaczonej symbolem "dr". Powyższe, zdaniem organu odwoławczego oznacza, że do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaliczyć należało budynki/części o powierzchni 15,75 m2 oraz pozostałe grunty o powierzchni 34,48 m2, stosując stawkę podatkową zgodną z uchwałą Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, obciążenie kosztami postępowania "stronę przegrywającą spór" oraz zasądzenie na jej rzecz "zwrotu kosztów sądowych oraz nadpłaconego podatku od nieruchomości i opłat za użytkowanie wieczyste z naliczeniem odsetek urzędowych od 2012 r." Zdaniem skarżących, "czynem nieodpowiedzialnym ze strony urzędników" jest powoływanie w uzasadnieniu decyzji: art. 194 § 1 O.p., deklaracji IN-1, ewidencji gruntów i budynków. W ocenie strony, raport rzeczoznawcy z obmiaru powierzchni użytkowych garaży zlokalizowanych przy ul. [...]w O. (działka nr 10/12 AM-50) potwierdza prawidłowość jej stanowiska. W dalszej części uzasadnienia strona wyraziła pogląd na temat nieprawidłowości w działaniach pracowników Urzędu Miasta w O., Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Sądu Rejonowego w O. oraz deweloperów z firmy A w Oleśnicy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. strona podtrzymała zarzuty i argumentację zawarte w skardze. Jednocześnie strona podniosła, że przedmiotem sporu nie jest wartość naliczonego podatku, lecz błędna interpretacja prawa przez urzędników, co udokumentowane jest powołanym w skardze raportem z obmiaru nieruchomości przy ul. [...]w O., z którego wynika, że żaden z kontrolnie zmierzonych garaży nie ma wielkości zgodnej z wielkością wynikającą z ksiąg wieczystych. Zdaniem skarżących, "rozmiar udowodnionych nieprawidłowości spowodował blokadę załatwienia sprawy przed uniknięciem kompromitacji". W piśmie z dnia [...]czerwca 2015 r. strona wyraziła pogląd na temat "rażących błędów w orzekaniu" przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., utrzymanych w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 powołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Oceniając skargę na podstawie wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie rozważań wskazać należy, że na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.), osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) oraz użytkownikami wieczystymi gruntów, są podatnikami podatku od nieruchomości. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skarżących spoczywał obowiązek podatkowy. Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest bowiem, że podatnicy od dnia [...] września 2012 r. (akt notarialny rep. A nr [...]) byli współwłaścicielami, stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnego - garażu nr [...], położonego w O. przy ul. [...] wraz z udziałem w prawie wieczystego użytkowania gruntu komunalnego (stanowiącego działkę nr [...]) i we własności wspólnych części położonego na tym gruncie budynku. Przedmiotem sporu jest natomiast powierzchnia gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy garaż, przyjęta w zaskarżonej decyzji do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz wielkość udziału skarżących w nieruchomości wspólnej. Strona podnosi również swoje zastrzeżenia, co do wielkości poszczególnych garaży oraz kwestionuje nieodliczenie przez organy podatkowe powierzchni drogi dojazdowej od powierzchni działki nr [...]. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. - dla gruntów - ich powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a wysokość stawek podatku od nieruchomości, stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., określa rada gminy w drodze uchwały, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. Należy podkreślić, że organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, dalej: p.g.i.k.), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania, zaś ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów, stanowią element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń, organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2241/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 642/14, WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 49/14, WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09; dostępne, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu, w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Innymi słowy mówiąc, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, jak w realiach niniejszej sprawy, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3227/12, z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1018/14, WSA w Gliwicach: z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1152/13, z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1127/13, WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 411/11 i z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09). Podkreślić również należy - odnosząc się w szczególności do zarzutów strony, zgodnie z którymi organy podatkowe przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości nieprawidłową powierzchnię gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy garaż - że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów, ponieważ organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów; kompetencje takie (oraz w określonych sytuacjach - obowiązki), spoczywają na organach prowadzących ewidencję gruntów. Organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w p.g.i.k. oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001, Nr 38, poz. 454, dalej: rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa). Na podstawie art. 22 ust. 1 p.g.i.k., ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc strona kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów, to powinna wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły powierzchnię gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, biorąc pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz prawidłowo ustaliły wielkość udziału skarżących w nieruchomości wspólnej - na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] września 2012 r. (akt notarialny rep. A nr [...]). Z rejestru gruntów z dnia [...]października 2012 r. wynika jednoznacznie, że działka nr [...](KW [...]) ma powierzchnię 2138,00 m2 i została sklasyfikowana w ewidencji jako "B", co - zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa - oznacza tereny mieszkaniowe. Ponieważ udział skarżących w prawie wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 2138,00 m2 i we własności wspólnych części położonego na tym gruncie budynku wynosi 1/62, do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnię gruntu wynoszącą 34,48 m2. Taką też powierzchnię wykazali skarżący w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. Organy podatkowe nie dokonały przy tym odliczenia od powierzchni przedmiotowej działki powierzchni drogi dojazdowej - co stało się przedmiotem zarzutów skarżących - gdyż z danych zawartych w ewidencji nie wynika, żeby na działce nr [...]AM-[...] znajdowała się wyodrębniona droga dojazdowa. Odnosząc się do argumentacji podatników dotyczącej wyliczenia powierzchni pozostałych boksów garażowych położonych na nieruchomości przy ul. [...], uznać za organem trzeba, że powierzchnia ta nie ma wpływu na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości będącej przedmiotem sporu działki. Dla ustalenia podstawy opodatkowania - w przypadku gruntu - istotna jest powierzchnia całej działki, na której zlokalizowane są boksy garażowe oraz wielkość udziału podatnika w prawie wieczystego użytkowania, które to wielkości zostały określone w umowie sprzedaży z dnia [...] września 2012 r. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące nieprawidłowego przyjęcia przez organy podatkowe powierzchni gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy garaż oraz wielkości udziału skarżących w nieruchomości wspólnej, a co za tym idzie, błędnego przyjęcia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak również nieuzasadnionego powołania w treści zaskarżonej decyzji art. 194 § 1 O.p. są - w świetle przywołanych przepisów - bezpodstawne. Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ustalając podatnikom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r., organy podatkowe oparły się bowiem na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która stanowi dokument urzędowy, stanowiący dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a wszelkie podnoszone przez skarżących argumenty, nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych, które zobowiązane są ustalać wysokość podatku od nieruchomości w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.