I SA/Wr 551/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA del. Małgorzata Dziemianowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, , starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, Protokolant:, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2020 r. nr 0201-IOD2.4102.10.2020 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fiycznych za 2015 r.: oddala skargę. Z. S. (dalej powoływany również jako: "skarżący", "podatnik" bądź "strona") prowadził w 2015 r. pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą P. w zakresie wykonywania usług budowlanych. Strona była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, składała w 2015 r. deklaracje kwartalne VAT-7K. W zakresie podatku dochodowego dokonywał rozliczenia na zasadach ogólnych ewidencjonując zdarzenia gospodarcze w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W złożonym zeznaniu podatkowym na formularzu PIT-36 za 2015 r. podatnik wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 17.991,84 zł (przychód - 856.191,88 zł; koszty uzyskania przychodów - 838.200,04 zł). Po pomniejszeniu dochodu o składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 9.027,63 zł, podatnik obliczył podstawę opodatkowania w wysokości 8.964zł oraz podatek dochodowy w kwocie 1.057,50 zł. Od podatku strona odliczyła składki na ubezpieczenie zdrowotne do wysokości podatku, w związku z czym należny podatek dochodowy za 2015 r. nie wystąpił. Z rozliczenia dochodów za 2015 r. wynikała nadpłata w wysokości 2.839 zł, która została podatnikowi zwrócona w dniu 10 maja 2016 r. Po przeprowadzonej kontroli podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bolesławcu, postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r. Nr 0202-SPV.4102.15.2018 wszczął postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. wobec strony. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, iż podatnik w sposób nieprawidłowy ewidencjonował zarówno przychody jak i koszty prowadzonej działalności gospodarczej. Zawyżył przychody z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę 84.765 zł wynikającą z faktury VAT z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] wystawionej przez stronę na rzecz firmy handlowo-usługowej P. S. Przedmiotem sprzedaży było wykonanie przez podatnika wykopu koparką pod blok mieszkalny budowany w K. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że podatnik nie wykonał tej usługi, w związku z tym faktura wystawiona do tej transakcji była fikcyjna. Ponadto ustalono, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 391.678,46 zł, na którą składały się wydatki udokumentowane nierzetelnymi fakturami pochodzącymi od następujących podmiotów: (a) Przedsiębiorstwa Wielobranżowego L. – L. T. - 2 faktury VAT na kwotę 90.000 zł wystawione do zakupu usługi budowlanej oraz naprawy koparki; (b) PW M. R. C. - 5 faktur VAT na kwotę 215.000 zł za transport kamienia, za roboty ziemne na cieku S. w miejscowości Z. wraz z wywozem nadmiaru materiału oraz za wykonanie faszyny na cieku S. w miejscowości Z. i P.; (c) firmy Handlowo-Usługowej P. S. - 2 faktury VAT na kwotę 84.190 zł za wykonanie przez ten podmiot zmechanizowanych robót ziemnych i prac sprzętem budowlanym. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie podatkowe wykazało, że usługi, opisane na ww. dokumentach, nie zostały przez te podmioty wykonane. Ponadto organ I instancji stwierdził, że podatnik niezasadnie zaliczył do kosztów podatkowych: (d) kwotę 425,22 zł wynikającą z dokonanych przez podatnika odpisów amortyzacyjnych z tytułu inwestycji w obcym środku trwałym, pomimo braku tytułu prawnego do nieruchomości na którą poniósł nakłady; (e) kwotę 2.063,24 zł na podstawie dowodu wewnętrznego jako wydatek z tytułu ubezpieczenia pojazdu. Podatnik nie przedstawił w trakcie postępowania dowodów potwierdzających związek tego kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dokonując rozliczenia rocznego dochodów podatnika za 2015 r., organ I instancji zaliczył do przychodów strony z tzw. innych źródeł, przelaną na konto firmowe podatnika przez kontrahenta - P. S. - kwotę 58.000 zł. Kwota ta była powiązana z uznaną za niewykonaną usługą udokumentowaną fakturą nr [...] z dnia 16 listopada 2015 r. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organ I instancji ustalił, iż strona, ujmując jako koszty uzyskania przychodów wydatki na podstawie nierzetelnych dokumentów, nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zawyżyła koszty uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w 2015 r. Decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r. nr 0202-SPV.4102.15.2018 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bolesławcu określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym, od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 101.439 zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy, strona wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, które organ II instancji rozpatrzył decyzją z dnia 5 czerwca 2019 r. Nr 0201-IOD2.4102.22.2019 uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: "o.p."). Analiza zebranego materiału dowodowego w odniesieniu do każdego z podmiotów, z którymi współpracował podatnik, w ocenie organu II instancji, wymagała uzupełnienia w znacznym zakresie. Orzekanie przez organ odwoławczy było niemożliwe z uwagi na znaczne braki w materiale dowodowym, skutkujące nieustaleniem pełnego stanu faktycznego w odniesieniu do transakcji zawartych przez podatnika z kontrahentami, od których pochodziły zakwestionowane przez organ I instancji faktury. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bolesławcu po ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, decyzją z dnia 10 stycznia 2020 r. nr 0202-SPV.4102.15.2018, określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w niższej wysokości tj. 85.902 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że transakcje z P. S., uprzednio zakwestionowane, faktycznie miały miejsce, zatem faktury dokumentujące te czynności są rzetelne i stanowią podstawę do ujęcia kwot z nich wynikających po stronie przychodów i kosztów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. W odniesieniu do pozostałych kontrahentów, przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że transakcje z Przedsiębiorstwem Wielobranżowym L. – L. T. oraz PW M. R. C. nie zostały wykonane, zatem organ I instancji nie uznał kwot wynikających z faktur wystawionych przez ww. dwa podmioty za koszty podatkowe prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Od decyzji tej podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy, decyzją z dnia 7 sierpnia 2020 r. nr 0201-IOD2.4102.10.2020, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że analiza księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez stronę działalności prowadzi w jego ocenie do wniosku, że księga była rzetelna w zakresie wykazanych w niej przychodów z działalności gospodarczej. Wykazane przychody, obejmujące także transakcje pomiędzy podatnikiem i P. S. - pierwotnie kwestionowane przez organ I instancji - rzeczywiście miały miejsce, zatem podlegały uwzględnieniu w kwocie przychodów za 2015 r. Tym samym w zeznaniu rocznym PIT-36 strona wykazała prawidłową wysokość przychodów w kwocie 856.191.88 zł. W ocenie organu odwoławczego ustalenia w zakresie przychodów uzyskanych przez podatnika z prowadzonej działalność gospodarczej w.2015 r. również nie budzą wątpliwości - ich prawidłowość potwierdza zebrany materiał dowodowy. Dalej DIAS wskazał, że przedmiotem sporu pozostaje zasadność wyłączenia przez organ I instancji z kosztów uzyskania przychodów kwoty 305.000 zł, wynikającej z faktur VAT, które zdaniem organu I instancji, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Są to faktury VAT wystawione przez: (1) Przedsiębiorstwo Wielobranżowe L. - 2 faktury VAT łącznie na kwotę 90.000 zł netto (-) faktura VAT nr [...] z 10 grudnia 2015 r. o wartości netto 50.000 zł za usuwanie skutków powodzi na cieku B. w miejscowości D. odcinek 2 i 3; (-) faktura VAT nr [...] z 22 grudnia 2015 r. za naprawę koparki K. [...] na kwotę netto 40.000 zł. Zgodnie z wyjaśnieniami podatnika przedmiotowe faktury to faktury końcowe, które stanowiły jego rozliczenie z ww. podmiotem. Podatnik w 2013 r. uiścił na rzecz tego podmiotu zaliczkę, natomiast wykonanie usług przez tego kontrahenta wg podatnika miało miejsce dopiero w 2015 r. Do faktur dołączone są dowody KP, w pozycji "Kwotę powyższą otrzymałem" widnieje pieczątka Przedsiębiorstwa Wielobranżowego L. L. T. i podpis "C.". (2) Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. R. C. - 5 faktur VAT łącznie na kwotę netto 215.000 zł: (-) faktura VAT nr [...] z 31 stycznia 2015 r. o wartości netto 40.000 zł - opis na fakturze: rozliczenie faktury zaliczkowej zgodnie z umową nr [...] z 4 grudnia 2013 r., (-) faktura VAT nr [...] z 27 lipca 2015 r. o wartości netto 35.000 zł - za transport kamienia, (-) faktura VAT nr [...] z 24 września 2015 r. o wartości netto 45.000 zł - za transport kamienia, (-) faktura VAT nr [...] z 30 grudnia 2015 r. o wartości netto 45.000 zł - za wykonanie robót ziemnych na cieku S. w miejscowości Z. wraz z wywozem nadmiaru materiału, (-) faktura VAT nr [...] z 30 grudnia 2015 r. o wartości netto 50.000 zł - za wykonanie faszyny na cieku S. w miejscowości Z. i P. na odcinku 370mb wraz z materiałem. Zgodnie z wyjaśnieniami podatnika przedmiotowe faktury to faktury końcowe, które stanowiły jego rozliczenie z ww. podmiotem. Podatnik w 2013 r. uiścił na rzecz tego podmiotu zaliczkę, natomiast wykonanie usług przez tego kontrahenta wg podatnika miało miejsce dopiero w 2015 r. Do faktur dołączone są dowody KP, w pozycji "Kwotę powyższa otrzymałem" widnieje pieczątka firmowa Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M. R. C. i podpis "C.". Dodatkowo stwierdzono, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki: w łącznej kwocie 2.488.46 zł, na które składają się: (a) kwota 425,22 zł wynikająca z dokonanych przez stronę odpisów amortyzacyjnych z tytułu inwestycji w obcym środku trwałym, (b) kwota 2.063,24 zł zaewidencjonowana na podstawie dowodu wewnętrznego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod poz. 204 za czerwiec jako wydatek z tytułu ubezpieczenia pojazdu. Organ odwoławczy, na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że sporne faktury VAT, wystawione przez PW L. i PW M. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem organu, zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają bowiem, że usługi, szczegółowo opisane na tych fakturach, nie zostały wykonane przez te podmioty. Strona natomiast z pełną świadomością odliczała podatek naliczony od transakcji niedokonanych, a wydatki, wynikające ze spornych faktur, zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. Świadomość strony, co do faktu uczestniczenia w procederze posługiwania się fikcyjnymi fakturami VAT, wynika już z samego faktu ujmowania w ciężar kosztów uzyskania przychodów fikcyjnych faktur VAT, niedokumentujących nabycia usług. Nie zgadzając się w powyższym rozstrzygnięciem, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżając ją w całości, zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019, poz. 1387, z późn. zm., dalej "u.p.d.o.f." lub "ustawa o PIT") poprzez uznanie, iż wydatki, związane z transakcjami z PW L. oraz PW M., nie stanowią kosztów uzyskania przychodu; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 121 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony do organu; b) art. 187 § 1 w związku z art. 122 o.p. poprzez rozpatrzenie niekompletnego materiału dowodowego; c) art. 191 o.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego; d) art. 210 § 1 pkt 4 o.p. poprzez włączenie do akt sprawy dowodów zgromadzonych poza prowadzonym postępowaniem podatkowym, przyjęcie przez organ podatkowy hipotez, przypuszczeń i sugestii, jako uzasadnienie prawne dokonanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy podatkowe, odmawiając skarżącemu prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, poczynionych na rzecz ww. kontrahentów, nie udowodniły fikcyjności transakcji, którą sugerowały. Unikanie przez L. T. kontaktu z organami - nieskładnie wyjaśnień i zeznań na temat współpracy z podatnikiem nie może stanowić podstawy do uznania, że przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Zarzucono również organom nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w obecności pełnomocnika strony kluczowego świadka – A. P. (wnuczki L. T. ), z którą ta kontaktowała się w sprawach, związanych z działalnością PW L. Zdaniem strony, jednorazowe wezwanie wysłane pocztą nie może prowadzić do konkluzji, że organ podjął wszelkie działania, mające na celu skuteczne przeprowadzenie tego dowodu. Pomimo twierdzeń, że PW L. nie miała możliwości technicznych do dokonania naprawy sprzętu skarżącego, organy nie przeprowadziły także dowodu z dokumentów kontrahenta. Nie można tym samym wykluczyć, że zlecała wykonanie usług, opisanych na spornych fakturach podwykonawcom, o czym skarżący mógł nie wiedzieć. Fakt ten potwierdzają zeznania podatnika, że naprawa koparki K. [...] odbyła się w Z.(1) w warsztacie, u właściciela którego nie znał. Ponadto, zdaniem skarżącego, z przesłuchań pracowników podatnika (R. M.) oraz pracowników tych kontrahentów płyną ogólne wnioski, że nie mieli oni wiedzy, co do transakcji podatnika z tymi kontrahentami, a to nie oznacza (jak przyjął organ na niekorzyść strony), że nie miały one miejsca. Podobnie gotówkowy charakter rozliczeń jak i forma oraz czas rozliczeń (zaliczka w 2013 r., wykonanie usługi w 2015 r.) nie przesądzają o ich fikcyjności. Zgodnie bowiem z obowiązującą w Polsce zasadą swobody działalności gospodarczej, podatnik miał prawo do dysponowania własnymi środkami według własnego uznania. W ocenie podatnika, przeprowadzone ponowne postępowanie dowodowe nie pokazało jednoznacznie, że wskazane przez organ transakcje były fikcyjne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony z naruszeniem zasady swobodnej oceny, jak również nie dowodził, że usługi, wymienione na spornych fakturach wystawionych na jego rzecz, nie zostały wykonane. Nie było tym samym podstaw do kwestionowania wydatków poniesionych na podstawie przedmiotowych faktur i uznania, że nie mogły one stanowić kosztów uzyskania przychodów rozumieniu art. 22 ustawy o PIT. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Strona, w piśmie z dnia 3 listopada 2020 r., odniosła się do odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Spór między stronami dotyczy faktur wystawionych dla podatnika przez PW L. - 2 faktury VAT na łączną kwotę 90.000 zł netto (faktura VAT nr [...] z 10 grudnia 2015 r. o wartości netto 50.000 zł za usuwanie skutków powodzi na cieku B. w miejscowości D. odcinek 2 i 3 oraz faktura VAT nr [...] z 22 grudnia 2015 r. za naprawę koparki K. [...] na kwotę netto 40.000 zł) oraz PW M. R. C. - 5 faktur VAT na łączną kwotę netto 215.000 zł (faktura VAT nr [...] z 31 stycznia 2015 r. o wartości netto 40.000 zł - opis na fakturze: rozliczenie faktury zaliczkowej zgodnie z umową nr [...] z 4 grudnia 2013 r.; faktura VAT nr [...] z 27 lipca 2015 r. o wartości netto 35.000 zł - za transport kamienia; faktura VAT nr [...] z 24 września 2015 r. o wartości netto 45.000 zł - za transport kamienia; faktura VAT nr [...] z 30 grudnia 2015 r. o wartości netto 45.000 zł - za wykonanie robót ziemnych na cieku S. w miejscowości Z. wraz z wywozem nadmiaru materiału; faktura VAT nr [...] z 30 grudnia 2015 r. o wartości netto 50.000 zł - za wykonanie faszyny na cieku S. w miejscowości Z. i P. na odcinku 370mb wraz z materiałem). W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez skarżącego w powyższym zakresie, przypomnieć należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Postępowanie, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 o.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Wedle art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2015 r., sygn. akt: III SA/Wa 3863/14, CBOSA). Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). Stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej. W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy, który w prawidłowy sposób oceniły, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Prawidłowy jest w szczególności wniosek organów, że PW L. i PW M. nie wykonały w 2015 r. usług na rzecz skarżącego, a zatem wystawione przez te podmioty faktury VAT, szczegółowo opisane w skarżonej decyzji (str. 6-7), składające się na kwotę 305.000 zł, nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji i nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę w rozumieniu art. 22 ustawy o PIT. Faktury te dotyczyły zakupionych przez skarżącego usług, związanych głównie z realizacją robót budowlanych, wynikających z zawartych z Dolnośląskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych umów, dotyczących wykonania prac, polegających na usuwaniu skutków powodzi na ciekach wodnych S. i B. Dwie z zakwestionowanych faktur VAT, wystawionych przez PW M. , miały natomiast dokumentować wykonanie przez ten podmiot usług związanych z transportem kamienia pochodzącego z kopalni granitu G. sp. z o.o. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że L. T. nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie usuwania skutków powodzi, czy też naprawy maszyn budowlanych. Prowadziła ona bowiem biuro rachunkowe. Nie miała zaplecza technicznego do wykonania prac związanych z usuwaniem skutków powodzi, ani pracowników – zatrudniała same kobiety i jednego mężczyznę – S. M., który kilkukrotnie razy był wzywany na przesłuchanie, lecz nie odbierał kierowanej do niego przez organ korespondencji. L. T. nie prowadziła także w 2015 r. działalności gospodarczej pod adresem wskazanym na spornych fakturach tj. w Z.(1) przy ul. [...] - lokal ten był wynajmowany jedynie do dnia 30 listopada 2014 r. Co więcej, organ przeprowadził dowody z przesłuchania pracownic zatrudnionych w PW L., które nic nie wiedziały o współpracy z firmą skarżącego w zakresie usuwania skutków powodzi, czy naprawiania maszyn. Z informacji, uzyskanej od Naczelnika US w Zabrzu (pismo z 5 września 2018 r. nr [...], tom 5, karta 1240-1250) wynikało, że w 2015 r. L. T. zatrudniała 8 osób, tj.: A. M., A. F., M. L., G. M., K. B., S. H., M. M. i S. M. Organ przesłuchał większość z nich – A. M. (pracownica biurowa, wykonująca prace w biurze w Z.(1) przy ul. [...] - protokół przesłuchania tom 7, k. 1960), A. F. (księgowa, pracowała w Z.(1) ul. [...] - protokół przesłuchania akta odwoławcze k. 38), M. L. (pracownik biurowy, pracowała w Z.(1) ul. [...] - protokół przesłuchania tom 7, k. 1939), G. M. (sprzątaczka, pracowała w biurze w Z.(1) przy ul. [...] - protokół przesłuchania tom 7, k. 1949), S. H. (pracownik umysłowy zajmujący się sprawami kadrowo-płacowymi - protokół przesłuchania tom 8, karta 2191). K. B. złożyła pisemne wyjaśnienia, dotyczące zatrudnienia w firmie L. (pismo tom 5, k. 1408). Wezwania, skierowane do M. M. oraz S. M. zostały doręczone w trybie art. 150 o.p. Wbrew zarzutom skargi, organ skierował wezwanie także do wnuczki L. T. – A. P. - do osobistego stawienia się w organie celem przesłuchania na okoliczność wykonywania pracy w 2013 i 2015 r. pracy w firmie PW L. (tom 7, k. 1927) nie zostało ono jednak odebrane. Warto w tym miejscu wskazać, że ww. kobieta nie była jednak kluczowym świadkiem w rozpoznawanej sprawie, co sugeruje autor skargi. Organ przesłuchał większość z zatrudnionych w PW L. kobiet i na podstawie tych otrzymanych zeznań ustalił zakres prowadzonej działalności – tj. biura rachunkowego. Z uzyskanych zeznań i wyjaśnień wynikało bowiem, że przedmiotem działalności tego podmiotu było prowadzenie usług rachunkowych i doradczych. Podmiot nie posiadał żadnych maszyn, urządzeń, pomieszczeń warsztatowych ani też pracowników - mężczyzn - do wykonywania prac, związanych z usuwaniem skutków powodzi cieku B., czy też naprawiania koparki (zatrudnione w PW L. kobiety również nie posiadały kompetencji w tym zakresie). Organ podatkowy przesłuchał również (dwukrotnie) pracowników strony (J. D., M. B., I. W., G. H. - tom 7, k. 1883-1906), celem ustalenia zakresu prowadzonej działalności, posiadanych maszyn, urządzeń, wykonywanych przez nich prac, miejsca pracy, okresu zatrudnienia oraz współpracy z PW L. i PW M. . Z zeznań tych jednoznacznie wynikało, że nie współpracowano przy usuwaniu skutków powodzi z pracownikami PW L., czy też PW M. Zapytani wprost o ww. kontrahentów świadkowie zeznawali, że po raz pierwszy (podczas przesłuchania) słyszeli nazwę tych kontrahentów i nie kojarzyli ani ich ani też ich pracowników jako współpracujących z nimi przy usuwaniu skutków powodzi na cieku wodnym S. i B., czy też przy transporcie kamienia na terenie kopalni granitu G. Sp. z o.o. Potrafili natomiast wymienić nazwy innych firm, które pracowały przy rzekach, w tym przede wszystkim wskazywali firmę P. S., której nazwę znali i wymieniali tego kontrahenta jako wykonującego usługi budowlane na cieku B. i S. (zeznania J. D., M. B., I. W.). Rację należy przyznać autorowi skargi, że co prawda prace były prowadzone na kilku odcinkach rzeki i pracownicy podatnika nie musieli znać i kojarzyć nazwy firmy PW L., czy też PW M. chociaż, co istotne, firmę P. S. wymieniali bez problemu, jednak zebrany materiał dowodowy bez cienia wątpliwości wskazuje, że prac tych nie mogły wykonać te podmioty (brak zaplecza technicznego i osobowego do ich wykonania oraz przeważający profil działalności w zakresie usług księgowych i doradczych w odniesieniu do PW L.; niezgłoszenie zleceniodawcy tych prac podwykonawcy - do czego zobowiązywały zawarte umowy, zeznania pracowników podatnika, brak umów - w odniesieniu do PW M. ). Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się zarzucanej organowi interpretacji zeznań jednego z pracowników PW M. - R. M. - na niekorzyść strony, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że organ ocenił zeznania świadka w całości. Mężczyzna jako jedyny zeznał, że prace na cieku wodnym S. odbywały się na kilku odcinkach i widział innych ludzi tam pracujących. Pytany o znajomość PW L. i PW M. podał, że nie zna tych firm. Na podstawie zeznań o takiej treści organ nie mógł jednoznacznie stwierdzić, jak chciałby podatnik, że "inni ludzie", pracujący na rzekach, byli pracownikami PW M. Strona nie przedłożyła na poparcie tych twierdzeń żadnych wiarygodnych dowodów. Przedmiotowe zeznania zostały więc ocenione wraz z innymi, zebranymi w sprawie dowodami, dotyczącymi współpracy podatnika z tym podmiotem, co doprowadziło do wniosków, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji – tj. do uznania, że zeznania R. M. są niewystarczające do przyjęcia, że prace na cieku S. wykonali pracownicy PW M. Nadto Sąd uznał, że gotówkowa forma rozliczania transakcji oraz ich uiszczenie w 2013 r. na bliżej nieokreślony cel (za usługi, które miały być wykonane w przyszłości – czego przecież skarżący nie mógł być w tamtym okresie pewien oraz w dokładnie takiej kwocie, jaka wynikała z zawartych w 2015 r. transakcji) w zestawieniu z nienajlepszą kondycją finansową firmy skarżącego - również poddaje w wątpliwość, że ulokowałby on znaczne sumy pieniędzy na tak długi czas. Sąd zgadza się z organem, że powyższe okoliczności we wzajemnym powiązaniu prowadzą do jedynej słusznej konkluzji – że sporne transakcje były tylko na papierze, w rzeczywistości zaś nie miały miejsca. W świetle powyższego, unikanie przez L. T. i R. C. kontaktu z organem podatkowym, nieodbieranie przez nich korespondencji, niestawianie się na przesłuchanie, mające wyjaśnić zakres i szczegóły współpracy ze stroną skarżącą, zdaniem Sądu, doprowadziło organy do słusznego wniosku, że współpraca ta nie miała miejsca. Niezasadne są zarzuty skargi, że organy nie dołożyły należytych starań w celu odebrania wyjaśnień od tych kontrahentów, czy zbadania ksiąg podatkowych. Zarówno L. T. jak i R. C. byli wielokrotnie wzywani do przedłożenia dokumentacji księgowej i złożenia wyjaśnień w zakresie okoliczności współpracy ze skarżącym. Wezwania były nadto kierowane na wszelkie możliwe do ustalenia adresy, jednakże pod żadnym z nich korespondencja nie była odbierana. Do czynności tych były zaangażowane inne organy podatkowe: tj. US w Bielsku-Białej, US w Zabrzu., US w Katowicach. Podjęte działania okazały się jednak bezskutecznie. Taka postawa zdecydowanie odbiega od postawy kontrahentów realnie ze sobą współpracujących. Podmioty gospodarcze, które współpracują ze sobą od wielu lat (strona twierdzi, że tak było w przypadku obu podmiotów) nie unikają kontaktu z organami podatkowymi prowadzącymi działania procesowe zmierzające do ustalenia szczegółów takiej współpracy - jeśli faktycznie miała ona miejsce. Natomiast bez cienia wątpliwości można stwierdzić, że unikanie kontaktu z organem prowadzącym postępowanie podatkowej i nieodbieranie korespondencji świadczy - w świetle pozostałych zebranych dowodów, jak np. zeznania pracowników zatrudnionych u tych podmiotów, zeznania pracowników skarżącego, niezgłoszenie zleceniodawcy - Dolnośląskiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych - podwykonawców prac na ciekach S. i B., że takiej współpracy pomiędzy stroną a tymi podmiotami nie było. Twierdzenia skarżącego, że PW L. podzlecała komuś innemu wykonanie usługi naprawy koparki, która odbyła się w warsztacie w Z.(1) u właściciela, którego skarżący nie znał są - w świetle całości ocenionego we wzajemnej łączności zebranego materiału dowodowego – mało wiarygodne (zwłaszcza w zestawieniu z ceną tej usługi, opiewającą na kwotę 40.000 zł). W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano bowiem, że podatnik sam kupował części do naprawy koparek u innych podmiotów za kwoty mieszczące się w przedziale 300-700 zł. Dodatkowo, jak wynika z prawidłowo poczynionych ustaleń organu, wartość początkowa naprawianej koparki wynosiła 100.000 zł, została ona następnie sprzedana w 2016 r. za 50.000 zł. Trudno zatem dać wiarę temu, że skarżący za jej naprawę, dokonaną rzekomo w 2015 r., zapłacił 40.000 zł – byłoby to bowiem zupełnie bezsensowne. Z zeznań pracowników strony wynika nadto, że jeśli zdarzały się awarie sprzętu - to naprawiali je we własnym zakresie. Drobne awarie zdarzały się często i były usuwane przez nich na miejscu – potwierdzają to zapisy w książce przychodów i rozchodów dotyczące zakupu części do koparek. Poważne awarie zdarzały się rzadko. Również strona, w trakcie przesłuchania nie potrafiła sensownie wyjaśnić dlaczego za naprawę koparki w PW L. zapłaciła aż 40.000 zł. Brak jest podstaw do podważenia wniosków, do jakich doszły organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego o fikcyjności faktur wystawionych przez PW L. i PW M. Materiał dowodowy, który posłużył do ustalenia stanu faktycznego, był wbrew zarzutom skargi zupełny, a ocena dowodów prawidłowa. Organ przeanalizował bardzo dokładnie wszystkie dowody źródłowe przedstawione przez skarżącego i okoliczności towarzyszące zawieranym transakcjom i doszedł do prawidłowych wniosków. W sprawie oprócz wystawionych przez te podmioty faktur brak jest w zasadzie jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego wykonanie opisanych na tych fakturach usług. W świetle wskazanych okoliczności, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, co do gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Sąd nie znalazł również w postępowaniu organów podatkowych uchybień, które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu. Przechodząc natomiast do oceny zasadności podnoszonych przez autora skargi zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Językowa wykładnia tego przepisu prowadzi do oczywistego wniosku, że aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zaistnieć muszą kumulatywnie dwa warunki: (1) celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu, (2) wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 23 katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Drugi z wyżej wymienionych warunków nie wymaga szerszego uzasadnienia. Ustalenie bowiem, że określony wydatek wymieniony został w katalogu określonym w art. 23 ustawy o PIT eliminuje możliwość zaliczenia go w poczet kosztów uzyskania przychodów. Odnośnie natomiast pierwszego ze wskazanych warunków stwierdzić trzeba, iż ustawa w sposób ogólny określa wydatki mogące stanowić koszty uzyskania przychodów. Pozwala to na wyprowadzenie wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia wszelkich faktycznie poniesionych kosztów, pod tym jednak warunkiem, że wykaże on ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą - że ich poniesienie miało, lub mogło mieć, wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W konsekwencji, dany wydatek tylko wtedy stanowić będzie koszt uzyskania przychodu, gdy faktycznie został poniesiony, wiąże się z konkretnym źródłem przychodu i spowodował, lub obiektywnie mógł spowodować, osiągnięcie przychodu z tego źródła. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wykazanie spełnienia warunków uznania danego wydatku za koszt podatkowy należy do podatnika. Nie może on ciążących na nim obowiązków przerzucać na organy podatkowe i obarczać winą te organy za swe działania naruszające obowiązujące prawo. Brak odpowiedniego udokumentowania wydatków i ich związku przyczynowo - skutkowego z osiąganym przychodem prowadzi do skutecznego zakwestionowania kosztów uzyskania przychodu (por. np. wyroki NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt: II FSK 1399/14, z 24 maja 2016 r., sygn. akt: II FSK 1241/14, z 11 marca 2016 r., sygn. akt: II FSK 96/14, CBOSA). Art. 22 ustawy o PIT nie zawiera wymogu należytego udokumentowania kosztów. Wymóg ten wynika z przepisów normujących zasady ustalania dochodu. Stosownie do art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Art. 24a u.p.d.o.f. nakłada na wymienione w nim podmioty obowiązek prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów albo ksiąg rachunkowych zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Tymi odrębnymi przepisami są regulacje prawne, zawarte w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.) oraz Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003 r. nr 152, poz. 1475 z późn. zm.). Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości, dowody księgowe muszą być rzetelne, tj. zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne zawierające co najmniej dane określone w art. 21. W świetle zaś § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi. Księgę uważa się za rzetelną, z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Dowód niezgodny z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, a więc sprzeczny z wymogami art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości oraz § 11 rozporządzenia, to dowód dokumentujący operację gospodarczą, która bądź w ogóle nie miała miejsca lub zaistniałą w innym rozmiarze czy z innym podmiotem niż w rzeczywistości. Pojęcie operacji gospodarczej łączyć należy nie tylko z przedmiotem zdarzenia ale i podmiotem. Bez wątpienia więc nie mogą stanowić podstawy zapisów w księdze rachunkowej oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów takie dowody księgowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej jaką dokumentują. Ich rzetelność ma bowiem wpływ na prawidłowość rozliczeń podatkowych, dlatego jest ważne, aby wiarygodność tych dowodów nie mogła zostać zakwestionowana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już podkreślano, że do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy i za konkretną cenę, ale też zgodne z przepisami udokumentowanie tej transakcji (tak m.in.: w wyrokach z 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt: FSK 958/04, z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt: II FSK 1438/06, z 30 stycznia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1405/07, z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt: II FSK 462/11, z 12 lutego 2012 r., sygn. akt: II FSK 627/12, z 7 października 2014 r., sygn. akt: II FSK 2436/12, CBOSA). Wskazywano również, że z punktu widzenia uregulowań, zawartych m. in. w art. 22 ust.1 u.p.d.o.f., nie ma znaczenia, czy podatnik w sposób zawiniony (wskutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze bądź zamierzony) lub niezawiniony dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych. Dokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się jedynie do posiadania przez podatnika i zaewidencjonowania faktury. Faktura musi bowiem odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy ta w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniu gospodarczemu, które dokumentuje, w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. Podkreślenia wymaga, że rzetelność transakcji jest warunkiem sine qua non uznania wydatku za potrącalny koszt podatkowy, a organy podatkowe muszą dysponować środkami dowodowymi, aby w każdej chwili mogły zweryfikować wydatki, z uwzględnieniem przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie jest zatem do zaakceptowania taka sytuacja, że jedynym dowodem poniesienia kosztów w określonej wysokości są - oprócz faktury - ogólne oświadczenia podatnika (lub nawet jego kontrahentów), gdyż prowadziłoby to do sytuacji, w której podmiot prowadzący działalność gospodarczą zwolniony byłby z prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji, mimo że obowiązek taki wynika z art. 24 ust. 1 lub 2 ustawy o PIT. Nie można uznać, że prowadzenie stosownej dokumentacji jest zbędne, skoro podatnik dąży do obniżenia podstawy opodatkowania. To właśnie właściwa dokumentacja powinna pozwolić organom na zweryfikowanie spornych czynności zarówno, co do czasu, sposobu ich wykonania, jak i związku z uzyskanym przychodem. Reasumując należy stwierdzić, że w świetle unormowań, zawartych w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, podstawę do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów może stanowić wyłącznie faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym, przedmiotowym oraz ilościowym. Zatem faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonej usługi oraz w zakresie ilości danej usługi. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji wykazały zaś w sposób przekonujący, że zakwestionowane faktury VAT, dotyczące usuwania skutków powodzi, naprawy koparki, transportu kamienia oraz pozostałych robót budowlanych, których wykonawcami mieli być PW L. i PW M. , nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych Skarżący, wskazując na naruszenie przepisów postępowania podatkowego pomija, że na podmioty prowadzące działalność gospodarczą i osiągające przychody z tego źródła nałożone zostały specjalne obowiązki w zakresie dokumentowania operacji gospodarczych, na co Sąd wskazał wcześniej, m.in. w celu zapewnienia weryfikacji prawidłowości rozliczenia podatkowego dokonywanego przez podatnika. Sprzeczne z przedstawionymi wyżej regulacjami byłoby zatem przyjęcie, że podatnik może w dowolny sposób udowadniać poniesienie wydatków o charakterze kosztowym, np. poprzez zeznania świadków lub nawet tylko oświadczenia samego podatnika. Konieczne jest w tym zakresie posiadanie wiarygodnych dowodów księgowych określonych przecież w rozporządzeniu o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zdaniem Sądu ocena zebranego materiału była przy tym logiczna i racjonalna. Odnosząc się natomiast do pisma strony z dnia 3 listopada 2020 r., zatytułowanego "odpowiedź na odpowiedź organu" należy wskazać, że stanowi ono jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowo poczynionymi w toku postępowania przez organy ustaleniami oraz w dużej mierze powtórzenie argumentacji, zaprezentowanej w skardze. Strona w dalszym ciągu nie wskazuje na żadne wiarygodne fakty, czy dowody, a jedynie próbuje wykreować własną wersję wydarzeń, negując wnioski organów. Twierdzenie, jakoby większość przedsiębiorstw z sektora MŚP stanowiły firmy rodzinne, a wnuczka L. T. mogła mieć informacje na temat działalności PW L., również nie znajduje żadnych racjonalnych podstaw w zebranym materiale dowodowym. Podkreślić bowiem raz jeszcze należy, że organ przesłuchał większość pracowników PW L. i na podstawie zebranych zeznań ustalił jaki był przeważający profil jej działalności (prowadzenie usług rachunkowych i doradczych) nie znajdując przy tym ani cienia informacji, jakoby przedsiębiorstwo posiadało możliwości techniczne, czy osobowe umożliwiające mu wykonanie spornych usług, widniejących na fakturach. Nie można zatem wnioskować, że PW L. wyświadczyła na rzecz strony sporne usługi, gdyż nie istnieją na potwierdzenie tego żadne dowody, jak np. potwierdzające zlecenie naprawy koparki innemu podmiotowi, na co wskazywała w złożonych zeznaniach strona. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie chodzi tu więc jedynie o brak odpowiednego wpisu PKD, a o brak jakichkolwiek dowodu, poza jego zeznaniami (że naprawa odbyła się w Z.(1) w warsztacie, którego właściciela nie znał), które pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Również szczegółowo opisane we wcześniejszej części uzasadnienia okoliczności, związane z wartością koparki, w kontekście rzekomo poniesionej zaledwie rok przed sprzedażą ceny jej naprawy, korespondują z wnioskami organów, nie zaś z niczym niepopartymi twierdzeniami strony. Wobec powyższego, należy podzielić stanowisko organów w zakresie pozbawienia skarżącego prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, wynikających z faktur, wystawionych przez PW L. oraz PW M. W związku z dokonanymi ustaleniami, jedyną słuszną konkluzją jest, że transakcje pomiędzy skarżącym a tymi podmiotami nie miały w rzeczywistości miejsca, tak więc faktury VAT wystawione przez te podmioty na rzecz strony nie stanowią dowodu na poniesione wydatki, a tym samym - nie stanowią kosztów podatkowych w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.