I SA/Wr 904/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A S.A. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dot. odmowy przyznania oprocentowania oraz przyznanie oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014 I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. S.A. z siedzibą w P. (dalej jako: Spółka, Skarżąca lub Podatnik) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej jako: SKO, Organ II instancji) z dnia 02 lipca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie SKO w J. z dnia 15 marca 2018 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie odmowy przyznania oprocentowania oraz przyznaniu oprocentowania od nadpłaty podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 30 grudnia 2015 r. Spółka złożyła wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014. Jako przyczynę korekty Spółka wskazała błędne opodatkowanie budynków, jako związanych z działalnością gospodarczą, choć nie mogły one być do takiej działalności wykorzystywane ze względów technicznych. Po rozpatrzeniu wniosków stwierdzono nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2014 w łącznej kwocie 460.158,00 zł, która wynikała z datowanych na dzień 29 lutego 2016 r. decyzji Prezydenta Miasta J. Wnioskiem z 27 maja 2016 r. Podatnik zażądał zwrotu należnego oprocentowania w sprawach zakończonych stwierdzeniem nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014, ponieważ w ocenie Podatnika doszło do przekroczenia dwumiesięcznego terminu do wydania decyzji, wynikającego z art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: O.p.). Prezydent Miasta J. (dalej: Organ I instancji), decyzją z dnia 8 sierpnia 2016 r. (znak: [...] ) odmówił przyznania oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010 – 2014 oraz orzekł o przyznaniu oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w części dotyczącej stwierdzonej nadpłaty za lata 2010 – 2014. Po utrzymaniu ww. decyzji przez SKO w J., skargę na tę decyzję uwzględnił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 381/17) uznając, iż decyzje odnośnie stwierdzenia nadpłaty za lata 2010 – 2014 zostały wydane z naruszeniem terminu określonego w przepisie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p., co powinno przesądzić o konieczności przyznania Skarżącej oprocentowania tak stwierdzonych nadpłat. Sąd wskazał, iż w ponownie prowadzonym postepowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną zawartą w powyższym wyroku. Równolegle do postępowania w sprawie zwrotu oprocentowania toczyły się postępowania podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2011-2015, wszczęte postanowieniem Prezydenta Miasta J. z dnia 30 maja 2016 r. (postępowanie za rok 2011 zostało umorzone ze względu na upływ terminu przedawnienia). Organ podatkowy dnia 29 grudnia 2016 r. wydał decyzje określające Spółce podatek od nieruchomości za lata 2012-2014, zaś SKO decyzjami z dnia 17 lipca 2017 r. utrzymało je w mocy. Na skutek złożenia przez Podatnika skarg na ww. decyzje, WSA we Wrocławiu, wyrokami z dnia 09 lutego 2018 r. (o sygn.: I SA/Wr 1062/17, I SA/Wr 1063/17 oraz I SA/Wr 1064/17) uchylił decyzje SKO w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2012-2014. Postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. Organ II instancji zawiesił postępowanie podatkowe z odwołania Spółki od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie odmowy przyznania oprocentowania oraz przyznaniu procentowania od nadpłaty podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014. Zdaniem SKO w przedmiotowej sprawie występuje bowiem zagadnienie wstępne, o którym mowa art. 201 § 1 pkt 2 O.p., a którym jest konieczność rozstrzygnięcia w toczącym się postepowaniu sądowoadministracuyjnym o prawidłowości decyzji określających za wskazane lata 2012 – 2014 zobowiązania podatkowego. W dniu 11 kwietnia 2018 r. Spółka wniosła zażalenia na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie: - art. 125 § 1 O.p. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą okoliczności stanowiące "zagadnienie wstępne", o którym mowa w ww. przepisie; - art. 125 § 1 O.p. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że okoliczności stanowiące "zagadnienie wstępne" dotyczą także oprocentowania nadpłat w podatku od I nieruchomości za lata 2010 i 2011, podczas gdy kwestia nadpłat za te lata nie jest obecnie przedmiotem żadnego innego postępowania podatkowego lub sądowoadministracyjnego. Zaskarżonym postanowieniem SKO w J. w dniu 02 lipca 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżony akt, uznając, iż dopiero prawomocne rozstrzygnięcie postępowań sądowoadministracyjnych o sygn. akt: I SA/Wr 1062/17,I SA/Wr 1063/17 i I SA/Wr 1064/17, spełnia kryteria do uznania ich za zagadnienie wstępne w stosunku do postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. W skardze na powyższe postanowienie sformułowano zarzuty naruszenia: 1) art. 125 § 1 w związku z art. 201 § 1 pkt 2, poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą okoliczności stanowiące "zagadnienie wstępne", o którym mowa w ww. przepisie; 2) art. 125 § 1 O.p. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że okoliczności stanowiące "zagadnienie wstępne" dotyczą także oprocentowania nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2010 i 2011, podczas gdy kwestia nadpłat za te lata nie jest obecnie przedmiotem żadnego innego postępowania podatkowego lub sądowoadministracyjnego. W związku z tym wniesiono o uchylenie postanowienia SKO z dnia 02 lipca 2018 r w całości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zatem, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z powyższego przepisu wynika, że możliwym jest uchylenie decyzji organu odwoławczego w wyniku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie "miało wpływ na wynik sprawy". Należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji podatkowej stosunku podatkowoprawnego materialnego lub procesowego a naruszeniem norm prawa materialnego, powodujący, że gdyby tego związku nie było, treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Co się zaś tyczy naruszeń prawa procesowego, to aby mogły być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny, uchylając decyzję na tej podstawie, zobowiązany jest wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Sąd przy tym - w myśl art. 135 p.p.s.a. – stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skarga, rozpoznana w świetle przywołanych powyżej kryteriów, zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu bowiem, zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie wydane w pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wskazać również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawą zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie postanowienia był art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z jego treścią organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Na zagadnienie wstępne składają się więc następujące elementy konstrukcyjne: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2011r., sygn. akt II GSK 627/10; z dnia 8 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1559/07; z dnia 28 maja 2008r., sygn. akt II OSK 1698/07; z dnia 22 grudnia 2011r., sygn. akt II FSK 1891/11 – dostępne, tak jak i inne powołane w niniejszym orzeczeniu wyroki, na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" należy w związku z tym rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 32/00; z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2315/13). Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Inaczej mówiąc, zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 634/08). Zagadnienie wstępne oraz postępowanie podatkowe w sprawie głównej muszą pozostawać ze sobą w związku. Ustalenie tego związku i przesądzenie, czy dana kwestia jest zagadnieniem wstępnym dla sprawy głównej, należy do oceny organu podatkowego, która w tym zakresie podlega jednak kontroli sądu. Organ podatkowy nie może przy tym swobodnie decydować, czy zawiesić postępowanie, czy nie, jeżeli istnienie zagadnienia wstępnego zostało ustalone. Zawieszenie postępowania ma bowiem charakter obligatoryjny, gdy zachodzi jedna z okoliczności wskazanych w art. 201 § 1 O.p. Rozpatrując kwestię "zagadnienia wstępnego" należy również podkreślić, że pomiędzy tym rozstrzygnięciem a prowadzonym postępowaniem musi zachodzić związek bezpośredni, a więc bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (por. wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1891/11; z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10). Jeżeli zaś powstałe w toku postępowania zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrywaną sprawą, wówczas nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego i jego powstanie nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010r., sygn. akt I FSK 536/09). Uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2011/13). Zagadnienie wstępne wiąże się zatem z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem nie istniało zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Sądu, toczące się obecnie postępowanie przed sądami administracyjnymi w przedmiocie prawidłowości określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za lata 2012-2014 nie stanowi o istnieniu zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wobec postępowania dotyczącego oprocentowania nadpłaty w tym podatku za lata 2010-2014. Pomiędzy prowadzonym postępowaniem podatkowym w przedmiocie oprocentowania nadpłat za lata 2010-2014, stwierdzonych decyzjami z dnia 29 lutego 2016 r., a postępowaniami sądowoadministracyjnymi dotyczącymi prawidłowości decyzji w sprawie opodatkowania Skarżącej podatkiem od nieruchomości za lata 2012-2014 nie występuje zależność uniemożliwiająca rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji. Niesporne bowiem jest, iż wyroki o sygn. akt: I SA/Wr 1062/17,I SA/Wr 1063/17 i I SA/Wr 1064/17, którymi uchylono decyzje Organu II instancji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości Spółki za lata 2012-2014 - są nieprawomocne. Do wyroków tych zaś ma zastosowanie art. 152 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., nadanym mu przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 poz. 658). Przepis ten obecnie stanowi, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W wyniku nowelizacji tego przepisu, dotychczasowy obowiązek sądu określania czy i w jakim zakresie uchylony akt lub czynność nie mogą być wykonywane, zastąpiono regułą ustawową, niewywoływania przez uchylone akty lub czynności żadnych skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku. Oceniając skutki, jakie wywołuje uchylenie decyzji przez sąd pierwszej instancji, w relacji do art. 152 § 1 p.p.s.a. warto wskazać na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r. (syn. akt II OSK 1319/09), w którym wyrażono pogląd, że stwierdzenie przez sąd administracyjny w wyroku, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 p.p.s.a. oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. W orzeczeniu tym NSA powiązał więc niewywoływanie skutków prawnych decyzji, z chwilą wydania wyroku. Od tego też momentu rozciąga się ochrona tymczasowa, która trwa do uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 14 lipca 2014 r. (sygn. akt II FSK 2031/14) NSA wskazał, że w przypadku stosowania art. 152 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu. Stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że "decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny" (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r. (sygn. akt OSK 591/04). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w art. 152 p.p.s.a. zwrot "w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", należy traktować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności". W kontekście przytoczonych orzeczeń nie może być wątpliwości, że uchylenie decyzji ze skutkami, jakie nieprawomocny wyrok wywołuje na gruncie przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a., nie oznacza co prawda, że decyzja taka przestaje istnieć w obrocie prawnym, ale powoduje, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku. A zatem uchylone decyzje w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2012–2014 nie wywołują ani procesowych ani materialnych skutków. Oznacza to więc m.in,. że nie wywołują skutku w postaci wygaśnięcia decyzji Organu I instancji z 29 lutego 2016 r. stwierdzających nadpłatę za lata m.in. 2012-2014, o którym mowa w art. 259a O.p. (zgodnie z brzmieniem przepisu art. 259a O.p. decyzja stwierdzająca nadpłatę podatku wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w zakresie tego samego podatku oraz za ten sam rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, wydanej w wyniku postępowania wszczętego z urzędu). Na dzień zatem wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania – czyli 15 marca 2018 r. – organ dysponował prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 26 lipca 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 381/17) uchylającym decyzję Organu II instancji w przedmiocie odmowy przyznania oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na zapis art. 170 p.p.s.a., z którego wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem, prawomocne orzeczenie sądu wiąże zarówno organy państwowe, jak i inne sądy, co wyraża się w tym, że muszą one brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Ponadto, w wyniku uchylenia w dniu 9 lutego 2018 r. decyzji w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2012–2014, nie wywoływały one już od tego dnia ani procesowych ani materialnych skutków prawnych. Stąd organ nie doznawał żadnych przeszkód do wykonania orzeczenia tut. Sądu z dnia 26 lipca 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 381/17) i orzeczenia w przedmiocie oprocentowania od stwierdzonych decyzjami nadpłat za lata 2010-2014. Rację przy tym należy przyznać Spółce, iż w przypadku nadpłat za lata 2010 oraz 2011 (objętych wszak wnioskiem Spółki z 27 maja 2016 r. oraz decyzją Organu I instancji z 8 sierpnia 2016 r.) nie toczyło się żadne inne postępowanie podatkowe lub sądowoadministracyjne. Brak jest zatem jakiegokolwiek uzasadnienia dla zawieszania postępowania i w tym zakresie. Podkreślić dodatkowo należy, że postępowania w przedmiocie wniosku o oprocentowanie nadpłaty i w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2012 – 2014 toczyły się równolegle. Ani jednak Organ I instancji ani SKO wówczas nie dostrzegały w tej sytuacji istnienia zagadnienia wstępnego, którym mogło być rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego za lata 1012-2014. SKO w dniu 02 stycznia 2017 r. wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji o odmowie przyznania oprocentowania za lata 2010-2014, pomimo że od 30 maja 2016 r. toczyło się już postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za wskazane lata 2012-2014. Nie wykazano przy tym w zaskarżonym postanowieniu, jakie były podstawy aby przyjąć, że dopiero tok postępowania sądowoadministracyjnego spowodował, że rozpatrywane kwestie podatku od nieruchomości za lata 2012-2014 stały się zagadnieniem wstępnym, niezbędnym do rozstrzygnięcia kwestii oprocentowania nadpłaty za lata 2010-2014. Rozpoznając tę sprawę Sąd uznał zatem, że organy podatkowe naruszyły art. 201 § 1 pkt 2 O.p., gdyż brak było podstaw do uznania toczącego się powstępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie prawidłowości określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2012–2014 jako zagadnienia wstępnego w sprawie odmowy przyznania oprocentowania od stwierdzonej decyzjami nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014. Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie naruszają wskazane przepisy prawa procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił te rozstrzygnięcia o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 p.p.s.a.