II SA/Wr 117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K.Ś. na uchwałę Rady Miejskiej J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ul. [...] i na osiedlu Z. w J.G. oddala skargę. W dniu [...] r. Rada Miejska J.G. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ulicy [...] i na osiedlu [...] w J.G.. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r., nazwanym "Zażalenie – wezwanie przesądowe", skarżąca K.Ś. wezwała Radę Miejską J.G. do usunięcia naruszenia prawa wyżej wymienioną uchwałą. Wniosła o "wykupienie za cenę wolnorynkową nieruchomości o powierzchni 4 957 m² położonej w granicach działki nr ¾ Obr. [...] dla której w Sądzie Rejonowym w J.G. – VI Wydział Ksiąg Wieczystych jest prowadzona Księga Wieczysta nr 14461", bądź też o "niezwłoczne podjęcie czynności związanych z niniejszym wnioskiem opartym o postanowienia art. 91 ustawy o samorządzie gminnym w sprawie podjęcia Uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w J.G. z dnia 15 listopada 2005 r. (...) w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, a następnie po przeprowadzeniu stosownej procedury podjęcie kolejnej Uchwały usuwającej opisane naruszenia prawa". Powyższe pismo, doręczone organowi gminy osobiście przez skarżącą w dniu 13 listopada 2012 r., wpłynęło do Biura Rady Miejskiej J.G. w dniu 16 listopada 2012 r. Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r., przesłanym do organu 11 stycznia 2013 r., skarżąca K.Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej J.G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ulicy [...] i na osiedlu [...] w J.G.. W skardze tej, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), skarżąca wniosła "zażalenie na nie usunięcie naruszenia prawa mimo wielokrotnych pisemnych wezwań" w przedmiocie: 1. dokonywanych z rażącym naruszeniem prawa zmian przeznaczenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego stanowiących jej własność gruntów; 2. wzajemnych rozliczeń z tytułu realizacji, jak i próby likwidacji na części przedmiotowych gruntów inwestycji o charakterze celu społecznego funkcjonującej w warunkach samowoli budowlanej". Skarżąca oświadczyła, iż dotyczy to "zmian w treści uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w J.G. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ulicy [...] i na osiedlu [...] w J.G. (...) w części dotyczącej zmiany przeznaczenia działek nr ¾, 3/5 i 4 AM-16 obr. [...] J.G." oraz wzajemnych rozliczeń z tytułu: 1. realizacji uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w J.G. z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy Z. w J.G. – obszar planistyczny ulica [...] – w odniesieniu do stanowiącej własność skarżącej nieruchomości położonej w granicach obecnej działki nr ¾ o powierzchni 4957 m², zajętej "podziemnym ujęciem wód oraz jego strefą ochronną o średnicy 50 m ww studni głębinowej (podziemne ujęcie wód o wydajności 70 m³/h) i rowów melioracyjnych", w odniesieniu do której na Gminie J.G. ciąży obowiązek uregulowania statusu prawnego oraz wypłaty na rzecz skarżącej odszkodowania "względnie innej formy rekompensaty z tytułu bezumownego jej użytkowania za okres 10 lat wstecz licząc od daty podpisania umowy przesyłu oraz wynagrodzenia opartego o art. 405¹-4054 Kodeksu cywilnego wg stawek dzierżawy analogicznych gruntów"; 2. zbytej przez skarżącą w obrocie cywilnym działki nr 8 Obr. [...], w odniesieniu do której z tytułu zbycia skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia na rzecz Gminy J.G. tzw. opłaty planistycznej, której wysokość według wstępnych obliczeń jest kilkakrotnie niższa od wysokości rekompensaty wynikającej z opisanego wyżej zobowiązania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że zarzuca "wyżej wymienionym Uchwałom oraz dalszym czynnościom związanym z ich realizacją": 1) rażące naruszenie prawa i jej interesu prawnego "występującej w rozumieniu art. 140 Kodeksu cywilnego jako właściciel ww. nieruchomości"; 2) rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego; 3) nadużycie władztwa planistycznego. Rozwijając podnoszone zarzuty i przedstawiając dotychczasowy przebieg wydarzeń związanych z zawartą w skardze argumentacją skarżąca oświadczyła, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy jedynie wstępnie sygnalizuje względnie wskazuje zarzuty "pozostawiając ich doprecyzowanie pod względem formalno prawnym oraz ew. korekty do opracowania przez ustalonego przez Sąd zawodowego obrońcę". W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie w całości. Podano, że Rada Miejska J.G. nie podjęła żadnych działań w odniesieniu do żądania skarżącej wykupienia za cenę wolnorynkową nieruchomości o powierzchni 4957 m² w granicach działki nr ¾, ponieważ sprawa wykupienia nieruchomości nie należy do kompetencji rady gminy, bowiem gospodarowanie nieruchomościami ustawowo przypisano do zadań Prezydenta Miasta. W odniesieniu do niezwłocznego podjęcia czynności w zakresie podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmian w planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w J.G. z dnia 15 listopada 2005 r., oświadczono, że podjęcie jakichkolwiek działań było zbędne, ponieważ uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska zdecydowała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów obejmujących m.in. działkę nr ¾, stanowiącą własność skarżącej. Wskazując, że w treści "zażalenia" na nieusunięcie naruszenia prawa przez Radę Miejską J.G. skarżąca stwierdza, że jej "zażalenie" dotyczy uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ulicy [...] i na osiedlu [...] w J.G., w odpowiedzi na skargę wywodzono, że skarga K.Ś. dotycząca obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i uchwały o przystąpieniu do sporządzania nowego planu jest całkowicie nieuzasadniona, gdyż skarżąca uczestniczy w procedurze uchwalania zmiany planu i zna swoje uprawnienia przewidziane przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzając następnie, że niezależnie od istoty treści skargi, która sprowadza się do kwestionowania aktualnie obowiązującego planu i uchwały wszczynającej nową procedurę planistyczną, skarżąca domaga się uregulowania sprawy istniejącej na działce ¾ studni głębinowej, podano, że roszczenia skarżącej są nieuzasadnione, gdyż studnia wykonana w latach osiemdziesiątych nie posiada ustanowionej strefy ochronnej i jej istnienie tylko w znikomym stopniu utrudnia korzystanie z niewielkiej części działki. Ponadto, studnia ta jest zbędna i w 2010 r. została podjęta decyzja o jej likwidacji. Oświadczono, że Miasto J.G. jest gotowe do niezwłocznego zlikwidowania studni po udostępnieniu działki przez właściciela i wyrażeniu zgody na przeprowadzenie prac związanych z likwidacją. W złożonym na rozprawie piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. skarżąca poszerzyła argumentację zawartą w skardze. Przyznając, że szereg zasygnalizowanych w skardze kwestii, takich jak m.in. czasokres wynagrodzenia za bezumowne użytkowanie, jego wysokość, ceny gruntu, podlega rozpoznaniu i rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego, skarżąca stwierdziła, że szereg spraw wyszczególnianych przez nią "spraw przesądowych" należy do kompetencji i zakresu działania organów administracji. Wskazała przy tym w szczególności na daty i podstawy prawne spraw rozliczenia, wydanie decyzji "o ustaleniu (skonkretyzowaniu granic, a tym samym powierzchni) strefy ochronnej podziemnego potencjalnego ujęcia wody", likwidacji podziemnego ujęcia wody oraz na "dotychczasowy sposób postępowania organów administracji w zakresie naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym działaniem tych organów". Skarżąca podniosła, że "w związku z kilkoma próbami zmiany aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego mającymi na celu obniżenie rynkowej ceny przedmiotowych gruntów poprzez likwidację zapisu o ustaleniu strefy ochronnej ujęcia wody oraz rowów melioracyjnych, względnie nadanie tym gruntom atrybutu UZ terenów rodzinnych ogrodów działkowych powodującego drastyczne obniżenie ich ceny z około 200 zł/m² na około 2 zł/m² jako gruntom rolnym", uważa, iż jej zastrzeżenia w tym zakresie są w pełni zasadne. W opinii skarżącej, "celowo (...) traktowane są sprawy wzajemnych rozliczeń", przy czym nie pojmuje ona "spraw postępowania i taktyki Prezydenta, który wbrew obowiązującym przepisom nie tylko nie zleca oszacowania gruntów działki nr ¾, jak i obliczenia wynagrodzenia za pozostałe grunty, których użytkowanie z uwagi na brak dróg dojazdowych jest wykluczone, ale również celowo i świadomie kwalifikuje błędnie sporządzone "Operaty szacunkowe..." Rzeczoznawców Majątkowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W ten sposób sformułowane zostało przez ustawodawcę generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej J.G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ulicy [...] i na osiedlu [...] w J.G.. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu warunków formalnych określonych w cytowanym wyżej przepisie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1627/06 – LEX nr 315977). W niniejszej sprawie K.Ś. bezskutecznie wzywała organ gminy do usunięcia naruszenia. Ta przesłanka została więc spełniona. Rozważyć zatem trzeba, czy zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny lub uprawnienie skarżącej, a jeżeli tak, to czy naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (por. np. Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II; Matan Andrzej, Komentarz do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II oraz piśmiennictwo i orzecznictwo tam podane; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 907/07 - LEX nr 364765; wyroki NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II GSK 163/06 - LEX nr 274855; z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05 - LEX nr 190891). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, na przykład przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12 – LEX nr 1212683). W rozpatrywanej sprawie skarżąca uważa, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego poprzez podjęcie przez Radę Miejską J.G. uchwały z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych przy ulicy [...] i na osiedlu [...] w J.G.. Podstawą prawną podjęcia zaskarżonej uchwały jest art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647), zgodnie z którym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą intencyjną. Konsekwencją podjęcia tej uchwały jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 623/08 - LEX nr 515305). Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego na określonym obszarze nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z jej istoty jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2442/12 - LEX nr 1270209). Uchwała podejmowana w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany nie jest aktem prawa miejscowego, lecz stanowi obligatoryjny, niezbędny element wszczęcia procedury planistycznej. Treść tego aktu prawnego ogranicza się wyłącznie do wszczęcia procedury planistycznej oraz określenia terytorialnych granic zamierzonych działań planistycznych (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 381/11 - LEX nr 1086703; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 288/08 - LEX nr 515303). Na etapie przystąpienia do sporządzania planu (jego zmiany) nie można ustalać zakresu zmian dotychczasowego planu miejscowego poprzez wskazanie, iż na terenie objętym przyszłą zmianą planu wprowadzona ma zostać konkretna funkcja. Uchwała o przystąpieniu nie jest także aktem, w którym formułować można, wynikające wprost z przepisów prawa, wskazania co do tego z jakimi przepisami prawa przyszły plan ma być zgodny i jakie dokumenty trzeba będzie sporządzić w trakcie procedury planistycznej (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1238/10 - LEX nr 1127526). Rolą uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie wszczęcie właściwego procesu planistycznego oraz wyznaczenie - w załączniku graficznym - granic obszaru, jakiego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu, a więc określenie granic przyszłych działań planistycznych (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 1046/07 - LEX nr 486528; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 734-07 – LEX nr 460555). Wyłącznym przedmiotem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego jest określenie granic obszaru objętego przyszłym planem. Uchwała ta nie może powtarzać treści uchwały w sprawie przyjęcia samego planu. Nie można zatem na etapie przystępowania do sporządzania planu, ustalać przeznaczenia terenu. Taką kompetencję organ gminy nabywa dopiero na etapie uchwalania samego planu. Rolą uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie zakomunikowanie wszczęcia właściwego procesu planistycznego oraz wyznaczenie - w załączniku graficznym - granic obszaru, jakiego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 441/08 - LEX nr 475214). Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą intencyjną, przez co należy rozumieć to, iż wyraża ona intencję, zamiar gminy uregulowania zasad zagospodarowania przestrzennego na danym terenie w formie aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (sama aktem prawa miejscowego nie jest), wszczynając w tym zakresie stosowne postępowanie. Wprawdzie cytowany art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowana jest w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy, to jednak zrealizowanie tego celu następuje dopiero w dalszym stadium postępowania planistycznego, jakim jest uchwalenie planu miejscowego. Uchwała nie przesądza przeznaczenia żadnej nieruchomości położonej w objętym nią obszarze, nie wypowiada się w żaden sposób w kwestii możliwości zagospodarowania nieruchomości. Ustalenia zaskarżonej uchwały nie oddziałują zatem na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości objętych planem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 622/08 - LEX nr 459369). W pełni zgadzając się z treścią przywołanych orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzić trzeba, że skoro uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jedynie uchwałą intencyjną, obligatoryjnym i niezbędnym elementem dla wszczęcia procedury planistycznej, nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, a jej treść ogranicza się wyłącznie do wszczęcia procedury planistycznej oraz określenia terytorialnych granic zamierzonych działań planistycznych, to w żaden sposób nie może ona naruszać interesu prawnego właścicieli nieruchomości, które ma obejmować sporządzany miejscowy plan. Zauważyć wypada, że – jak wynika z treści skargi i przedstawionego na rozprawie pisma – skarżąca w istocie obawia się ewentualnych skutków uchwalenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma zastrzeżenia do dotychczasowego planu oraz do działania organów gminy. Podnoszone przez nią kwestie nie są jednak przedmiotem uchwały podjętej w przedmiocie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a większość podnoszonych przez nią argumentów dotyczy kwestii cywilnoprawnych, nie podlegających rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Argumentacja podnoszona w skardze dotyczy zatem kwestii, których nie rozstrzyga i rozstrzygać nie może zaskarżona uchwała. Mając zatem na uwadze, że z uwagi na swój przedmiot zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej, a podnoszone przez nią zarzuty i argumenty nie podlegają rozpatrzeniu w sprawie ze skargi na uchwałę podjętą w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.