II SA/Wr 202/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2025 r. sprawy ze skarg K. G., M. S., K. J., J. Ł., J. J. i K. K. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obrębów K., K.(1), L. oraz P.(1), w gminie P. postanawia: odrzucić skargi. Pismem z 25.02.2025 r. K. G., działając w imieniu własnym oraz skarżących M. S., K. J., J. Ł., J. J. i K. K., wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy P. z [...].12.2024 r., nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obrębów K., K.(1), L. oraz P.(1), w gminie P. W uzasadnieniu skargi wskazał na uchybienia proceduralne organu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy P. (dalej: organ) wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że interes prawny skarżących nie został naruszony. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II skarżący K. G. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu pozostałych skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 16.04.2025 r., jednak w zakreślonym 7 dniowym terminie otwartym do usunięcia braków formalnych, pełnomocnictwo nie zostało przesłane do Sądu, pomimo pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania czynności wskazanych w wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), dalej: u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14.03.2002r., sygn. akt II SA 2503/01). Interes prawny skarżącego musi przy tym wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym winny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność i realny charakter. Dodatkowy wymóg zaistnienia "naruszenia" takiego interesu prawnego (uprawnienia) nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, że istnieje określony związek pomiędzy jego indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący ograniczeniem lub pozbawieniem danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożeniem konkretnych obowiązków. Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyroki NSA z 04.02.2005 r., sygn. akt OSK 1563/04 i z 22.02.2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 07.05.2008 r., sygn. akt. II OSK 84/08). Musi to być zatem interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym oddziaływanie to musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, mogące wystąpić w przyszłości. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd zatem najpierw bada legitymację skargową, a dopiero później, gdy stwierdzi, że ta legitymacja skarżącemu przysługuje, może przejść do oceny, czy wraz z naruszeniem tego interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny (por. postanowienie NSA z 01.07.2021 r. sygn. akt II OSK 1105/21). Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki NSA z 25.11.2008 r., sygn. akt II OSK 978/08; z 01.03.2005r., sygn. akt OSK 1437/2004 i z 10.02.2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14). W myśl art. 14 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu miejscowego. Zasadniczo z istoty uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego wynika, że nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych dla podmiotów spoza systemu administracji publicznej, gdyż jest aktem prawa wiążącym organ wykonawczy gminy w zakresie wszczętej procedury planistycznej. Konsekwencją podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej. Ustalenia zaskarżonej uchwały nie oddziałują zatem na wykonywanie prawa własności przez skarżących. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na obszarze wyznaczonym w tej uchwale. Sąd orzekający podziela poglądy judykatury o braku interesu prawnego każdego w skarżeniu uchwały podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyroki: NSA z 24.01.2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12; z 14.11. 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13 oraz postanowienia NSA z 15.04.2011 r., sygn. akt II OSK 660/11 i WSA w Warszawie z 23.10.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1748/13). Dopiero ostatecznie przyjęty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jako akt prawa miejscowego - będzie kształtował sposób wykonywania prawa własności nieruchomości objętych tych planem i ewentualnie nieruchomości sąsiednich. Wobec braku naruszenia interesu prawnego skarżących niniejszą skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że sprawie, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi, nie został usunięty braku skargi w postaci pełnomocnictwa do działania przez K. G. w imieniu pozostałych skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Tym samym skargi powyższych osób (z wyjątkiem K. G., który występował również we własnym imieniu), obarczone były również brakiem, który nie zostały usunięty, co obligowało Sąd do ich odrzucenia na postawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 5a oraz § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.