II SA/Wr 213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi I. i D. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na wykonaniu obudowy studni I. uchyla decyzję I i II instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza zwrot kosztów postępowania od Wojewody na rzecz strony skarżącej w kwocie 500 (pięćset) zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta L., powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, zgłosił sprzeciw do wniosku o przyjęcie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, złożonego dnia 15 września 2010 r. przez I.i D. Ś., polegających na wykonaniu obudowy studni wierconej na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu[...], zlokalizowanej w miejscowości U., gmina L. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że po analizie wniosku stwierdził, iż zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, w sprawie tej konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem przedmiotowe roboty budowlane obejmują wiercenia wykonane w celu zaopatrzenia w wodę i stosownie do § 3 ust. 1 pkt 41 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odwołaniu złożonym od tej decyzji I. i D. Ś. podali, iż w złożonym wniosku żądali "wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu" w trybie art. 217 § 3 kpa. Zarzucili, że decyzja wnosząca sprzeciw została wydana dnia [...] r., to jest 21 dni po zgłoszeniu wniosku, chociaż zgodnie z art. 217 § 3 kpa organ zobowiązany był wydać sprzeciw w terminie 7 dni. Skarżący wywodzili też, że § 3 ust. 1 pkt 41 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko "stanowi o możliwości, a nie bezwzględnym obowiązku sporządzenia raportu. W przypadku zakwalifikowania studni wierconej jako przedsięwzięcia wymagającego sporządzenia raportu, zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, prowadzący organ zobowiązany jest do uzasadnienia, w jaki sposób dane przedsięwzięcie znacząco oddziałuje na środowisko naturalne, czego tutejszy organ nie uczynił". Skarżący podnieśli ponadto, że wedle art. 124 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 18 listopada 2005 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na wykonanie studni o głębokości do 30 m na potrzeby zwykłego korzystania z wód oraz pobór wód powierzchniowych lub podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5 m³ na dobę, a zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie obudowy ujęć wód podziemnych o wydajności poniżej 50 m³/h. Zaznaczyli, iż według specyfikacji studni wierconej przedstawionej w zgłoszeniu o zamiarze podjęcia robót budowlanych kwalifikuje się tę studnię jako spełniająca wyżej wymienione wymogi, a zatem właściwe w niniejszej sytuacji jest wyłącznie przedłożenie zgłoszenia o zamiarze podjęcia prac budowlanych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie, stosownie do zamieszczonego w nim opisu robót, obejmuje wykonanie studni wierconej o głębokości 12-15 m, która wykorzystywana ma być do poboru wody w ilości mniejszej niż 5 m³ na dobę w celach gospodarczych oraz wykonanie jej obudowy z rury PCV o średnicy 160 mm. Przywoławszy art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1-3 i art. 30 Prawa budowlanego oraz art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) i przedstawiwszy rozstrzygnięcie organu I instancji, Wojewoda podkreślił, że w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wymagane jest wtedy, gdy obowiązek taki zostanie stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 59 ust. 1 w związku z art. 173 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W opinii organu II instancji, w przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że wykonanie wierceń w celu zaopatrzenia w wodę, o których mowa w powołanym rozporządzeniu, nie jest regulowane przepisami ustawy – Prawo budowlane. Tego rodzaju prace są związane z wykonaniem ujęcia wód podziemnych, którym w myśl art. 6 pkt 5a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) jest otwór wiertniczy, grupa otworów wiertniczych, obudowane źródło naturalne lub inne wyrobisko konstrukcyjne przygotowane do korzystania z wód podziemnych. Skoro zatem wykonanie studni wierconej stanowi realizację geologiczną, tym samym nie może być uznawane za wykonywanie robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że Starosta L., działając jako organ I instancji w sprawach z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej, nie był właściwy do kontroli zgodności z prawem tego rodzaju prac. W odniesieniu do robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia 15 września 2010 r. organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu obudowy ujęć wód podziemnych i w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Niezależnie od powyższego Wojewoda D. zaznaczył, że stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W opinii organu II instancji, w przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że działka, na której realizowana ma być zgłaszana inwestycja położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (DUWD Nr[...], poz.[...]). Stosownie do § 7 tego planu, zawierającego ustalenia ogólne dotyczące infrastruktury technicznej dla całego obszaru objętego miejscowym planem, ustala się zachowanie dotychczasowego systemu zaopatrzenia w wodę, na który składają się wodociągi grupowe S., S., P., N., K., L.oraz z B. (Gm. Ch.) do G., natomiast zaopatrzenie w wodę pozostałych miejscowości możliwe jest poprzez pobór z lokalnych ujęć bądź sieci miejskiej L., dopuszczając rozbudowę i możliwość podłączenia do układów zbiorczych. Powyższe – zdaniem organu odwoławczego – oznacza, że zaopatrzenie w wodę ze źródła innego niż wodociągi grupowe, np. z ujęć lokalnych dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy podłączenie do wodociągu grupowego nie jest możliwe. Zgodnie zaś z ustaleniami szczegółowymi dla wsi U. (rozdział 3 miejscowego planu) adaptuje się obecny system zaopatrzenia wsi w wodę z wodociągu grupowego i SUW w S. Podkreślono przy tym, że z załączonej do zgłoszenia mapy sytuacyjno-wysokościowej wynika, że przez działkę nr[...], na której zlokalizowana ma być studnia, przebiega sieć wodociągowa. Zdaniem Wojewody, wykonanie obudowy ujęcia wód podziemnych na działce nr [...] uznać należy zatem za sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wniesienie sprzeciwu wobec przedmiotowego zgłoszenia za konieczne w świetle art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Na decyzję tę I. i D. Ś. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący – podobnie jak w odwołaniu o decyzji organu I instancji – podnieśli, że w złożonym wniosku żądali "wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu" w trybie art. 217 § 3 kpa, a decyzja wnosząca sprzeciw została wydana dnia 6 października 2010 r., to jest 21 dni po zgłoszeniu wniosku, chociaż zgodnie z art. 217 § 3 kpa organ zobowiązany był wydać sprzeciw w terminie 7 dni. Zarzucili ponadto, że Wojewoda nie załatwił sprawy zgodnie z art. 36 kpa, gdyż zawiadomienie strony o przyczynach zwłoki i wskazujące nowy termin załatwienia sprawy zostało wysłane 21 grudnia 2010 r., a w wysłanym zawiadomieniu wskazano odmienną datę – 1 grudnia 2010 r. Wojewoda nie dotrzymał zatem ustawowo przewidzianych terminów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż w niej podniesione. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.; obecnie – t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21. Zgodnie z ust. 2 art. 30, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W myśl ust. 5 omawianego artykułu, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie do art. 30 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zgodnie z ust. 7 art. 30, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu ujęć wód śródlądowych powierzchniowych o wydajności poniżej 50 m3/h oraz obudowy ujęć wód podziemnych. Jak wskazuje się w doktrynie, instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (Z.Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ. Z przedstawionych wyżej regulacji wynika, że postępowanie administracyjne wszczęte omawianym zgłoszeniem kończone jest bądź milczącą zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej. Organ administracji jest zatem uprawniony w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia do wniesienia w formie decyzji sprzeciwu z przyczyn wskazanych w art. 30 ust. 6, albo w sytuacji wystąpienia przesłanek określonych w art. 30 ust. 7 ustawy do nałożenia na inwestora w decyzji o sprzeciwie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1. Podnieść w tym miejscu wypada, że termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego – ze względu na jego skutki – zgodnie uznawany jest w orzecznictwie i w doktrynie za termin prawa materialnego (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2007 r. II SA/Kr 971/05 nie publik; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. VII SA/Wa 555/04, LEX nr 169408; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 r. VII SA/Wa 1450/04 nie publik; Z.Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 374). Ma on więc charakter zawity i nie jest dopuszczalne jego przedłużanie przez organ administracji (należy też oddzielić sytuację, gdy ze względu na niekompletność zgłoszenia wydawane jest postanowienie z art. 30 ust. 2, które przerywa bieg tego terminu, co w niniejszej sprawie nie mało jednak miejsca, gdyż organ I instancji postanowienia takiego nie wydał). Przekroczenie omawianego terminu skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu. W czasie biegu tego terminu inwestor ma obowiązek powstrzymać się od rozpoczęcia robót budowlanych. Brak w omawianym okresie reakcji organu jest zaś równoznaczny ze zgodą na rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych. Omówione wyżej skutki przekroczenia terminu z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, potwierdzają, że mamy w tym przepisie do czynienia z terminem prawa materialnego, a nie terminem proceduralnym. Skutki upływu terminu prawa materialnego są bowiem bardziej doniosłe niż terminu procesowego. W pierwszym przypadku organ zostaje pozbawiony kompetencji do działania, w drugim, zobowiązany jest nadal prowadzić postępowanie, a nawet może przedłużyć termin załatwienia sprawy (art. 36 kpa), co niedopuszczalne jest w pierwszym przypadku. Na tle omawianego przepisu w orzecznictwie i doktrynie pojawiły się poglądy, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy, zakreślony jest dla organu i stanowi termin załatwienia sprawy, a nie termin wydania decyzji, dlatego obejmuje również doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 555/05, LEX nr 169408; z dnia 7 października 2004 r., IV SA 1244/03, LEX nr 160775; z dnia 20 marca 2007 r., VIII SA/Wa 168/07 nie publik; WSA w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2007 r., II SA/Kr 971/05, nie publik; z dnia 20 czerwca 2007 r. II SA/Kr 890/05 nie publik; wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006 r. II OSK 956/05; ONSAiWSA 2007, Nr 1, poz. 12 oraz Z.Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 372). Dla prawidłowego ustalenia, czy organ wnosząc sprzeciw dochował 30 dniowego terminu konieczne jest określenie daty jego początkowego biegu, jak również daty, z jaką bieg tego terminu się kończy. Analizując treść art. 30 ust. 2, 4 i 5 Prawa budowlanego należy stwierdzić, że początek biegu terminu stanowi następny dzień, po dniu, w którym dokonano odpowiadającego wszelkim wymogom formalnym zgłoszenia. Od tego momentu organ ma zagwarantowane 30 dni na podjęcie czynności wyjaśniających oraz na zajęcie stanowiska i ewentualne wniesienie sprzeciwu. Wniesienie sprzeciwu polega natomiast nie tylko na wydaniu decyzji, ale również na poinformowaniu strony o jej treści, co może nastąpić jedynie przez doręczenie jej inwestorowi. W ocenie Sądu sprzeciw, o którym mowa w art. 30 ust. 5 zostaje wniesiony w chwili doręczenia decyzji inwestorowi. Za przedstawionym poglądem przemawia przede wszystkim wykładnia celowościowa i gramatyczna. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że celem wprowadzonej w art. 30 instytucji było przede wszystkim uproszczenie i przyspieszenie procedury inwestycyjnej w przypadku robót budowlanych o mniejszym ciężarze gatunkowym (inwestycji o niewielkim stopniu skomplikowania). Temu celowi nie służy zaś oczekiwanie na stanowisko organu po upływie określonego w ustawie terminu. Ponadto wykładnia gramatyczna przepisu jednocześnie wskazuje, że inwestor może przystąpić do wykonywania zgłoszonych robót bezpośrednio po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia. Ustawodawca nie pozostawił tutaj żadnego marginesu czasowego związanego z doręczeniem decyzji zawierającej sprzeciw, co oczywiście może być z kolei utrudnieniem dla organu. W świetle obowiązujących regulacji oznacza to jednak konieczność szczególnego uwzględniania omawianego elementu w postępowaniu, w którym organ ocenia zgłoszenie. Na powyższą kwestię uwagę zwrócił również Naczelny Sąd Administracyjny, który w przywołanym już wcześniej wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. zauważył, że: "dochowanie jedynie terminu z art. 30 ust. 5 (bez wzywania do uzupełniania dokumentów) musi w praktyce powodować trudności, skoro obowiązuje art. 44 § 1 kpa i organ musi z odpowiednim wyprzedzeniem wydać decyzję wyrażającą sprzeciw, by doręczenie nastąpiło w terminie 30 dni. Widać, z tego, że przepis nie spełnia oczekiwań, a jego wady mogą prowadzić do niepożądanych społecznie skutków w postaci chociażby braku możliwości sprawdzenia w określonym terminie zasadności zgłoszenia". Wreszcie zwrócić należy uwagę na wyrażane w judykaturze poglądy, że specyfika postępowania wszczętego na skutek zgłoszenia oraz wprowadzenie do art. 30 ust. 5 ustawy terminu prawa materialnego powoduje, że do postępowania tego nie mają zastosowania wszystkie regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., II OSK 197/05). Konsekwencją takiego ukształtowania instytucji zgłoszenia jest wyeliminowanie czynności, które przedłużałyby czasowo kompetencje do wniesienia sprzeciwu dotyczących zawieszenia postępowania, a nawet obliczania terminów, czy ich przywracania (por. wyrok WSA w Warszawie z 31 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1293/05; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 września 2007 r., II SA/Kr 1088/05 nie publik.). Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie w przedmiocie wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu I instancji dnia 15 września 2010 r., a sprzeciw wniesiony decyzją z dnia [...] r. nr [...] został doręczony skarżącym w dniu [...] r. Nie budzi więc wątpliwości fakt wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji w terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skarżących, iż w sprawie tej doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 217 § 3 kpa, zgodnie z którym organ zobowiązany był wydać sprzeciw w terminie 7 dni, bowiem do wydania decyzji przez Starostę L. miał zastosowanie przepis art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, a nie art. 217 § 3 kpa, określający termin do wydania zaświadczenia. W niniejszej sprawie przepis art. 217 § 3 kpa nie miał zastosowania, bo zgłoszenie, o jakim mowa w ustawie – Prawo budowlane nie jest wnioskiem o wydanie zaświadczenia, o jakim mowa w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc w sprawie tej nie doszło do naruszenia przez organ I instancji terminu do wydania decyzji, skoro organ ten podjął decyzję w określonym w Prawie budowlanym terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia. Kolejny podniesiony przez skarżących zarzut, że Wojewoda nie załatwił sprawy zgodnie z art. 36 kpa i nie dotrzymał ustawowo przewidzianych terminów, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Niezależnie bowiem od tego, w jakim terminie zapadła decyzja, o wyniku sprawy decyduje jej treść, a nie termin jej podjęcia. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego też – chociaż zarzuty podniesione w skardze nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie zaskarżonej decyzji, skarga została uwzględniona z uwagi na stwierdzenie przez Sąd, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić trzeba, iż Wojewoda prawidłowo uznał, że Starosta L. wadliwie przyjął, iż w sprawie tej konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem – jak stwierdził organ I instancji – przedmiotowe roboty budowlane obejmują wiercenia wykonane w celu zaopatrzenia w wodę i stosownie do § 3 ust. 1 pkt 41 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jak trafnie wywodził organ odwoławczy w motywach swojej decyzji, przedmiotowe zgłoszenie, stosownie do zamieszczonego w nim opisu robót, obejmuje wykonanie studni wierconej o głębokości 12-15 m, która wykorzystywana ma być do poboru wody w ilości mniejszej niż 5 m³ na dobę w celach gospodarczych oraz wykonanie jej obudowy z rury PCV o średnicy 160 mm. Przywoławszy art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1-3 i art. 30 Prawa budowlanego oraz art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) i przedstawiwszy rozstrzygnięcie organu I instancji, Wojewoda trafnie wywiódł, że w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wymagane jest wtedy, gdy obowiązek taki zostanie stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 59 ust. 1 w związku z art. 173 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Organ II instancji słusznie zauważył, że w przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że wykonanie wierceń w celu zaopatrzenia w wodę, o których mowa w powołanym rozporządzeniu, nie jest regulowane przepisami ustawy – Prawo budowlane. Tego rodzaju prace są związane z wykonaniem ujęcia wód podziemnych, którym w myśl art. 6 pkt 5a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) jest otwór wiertniczy, grupa otworów wiertniczych, obudowane źródło naturalne lub inne wyrobisko konstrukcyjne przygotowane do korzystania z wód podziemnych. Skoro zatem wykonanie studni wierconej stanowi realizację geologiczną, to tym samym nie może być uznawane za wykonywanie robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. W tej sytuacji Wojewoda prawidłowo uznał, że Starosta L., działając jako organ I instancji w sprawach z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej, nie był właściwy do kontroli zgodności z prawem tego rodzaju prac. W odniesieniu zaś do robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia 15 września 2010 r. organ odwoławczy trafnie wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu obudowy ujęć wód podziemnych i w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Prawidłowo konstatując, że w sprawie tej nie zachodzą okoliczności z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, Wojewoda błędnie jednak uznał, że ma tu miejsce sytuacja unormowana w art. 30 ust. 6 pkt 2 cytowanej ustawy. Podstawą przyjęcia przez organ II instancji, że wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, był fakt, że działka, na której realizowana ma być zgłaszana inwestycja położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (DUWD Nr [...], poz.[...]). Stosownie do § 7 tego planu, zawierającego ustalenia ogólne dotyczące infrastruktury technicznej dla całego obszaru objętego miejscowym planem, ustala się zachowanie dotychczasowego systemu zaopatrzenia w wodę, na który składają się wodociągi grupowe S., S., P., N., K., L. oraz z B. (Gm. Ch.) do G., natomiast zaopatrzenie w wodę pozostałych miejscowości możliwe jest poprzez pobór z lokalnych ujęć bądź sieci miejskiej L., dopuszczając rozbudowę i możliwość podłączenia do układów zbiorczych. Powyższe – zdaniem organu odwoławczego – oznacza, że zaopatrzenie w wodę ze źródła innego niż wodociągi grupowe, np. z ujęć lokalnych, dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy podłączenie do wodociągu grupowego nie jest możliwe. Zgodnie zaś z ustaleniami szczegółowymi dla wsi U. (rozdział 3 miejscowego planu) adaptuje się obecny system zaopatrzenia wsi w wodę z wodociągu grupowego i SUW w S. Podkreślono przy tym, że z załączonej do zgłoszenia mapy sytuacyjno-wysokościowej wynika, że przez działkę nr[...], na której zlokalizowana ma być studnia, przebiega sieć wodociągowa. Zdaniem Wojewody, wykonanie obudowy ujęcia wód podziemnych na działce nr [...] uznać należy za sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wniesienie sprzeciwu wobec przedmiotowego zgłoszenia za konieczne w świetle art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Wbrew stanowisku organu odwoławczego stwierdzić należy, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...]r., nie wykluczają możliwości realizacji planowanego przez skarżących zamierzenia inwestycyjnego. Z treści planu wynika jedynie, że zaopatrzenie w wodę m.in. terenu planowanego zamierzenia ma nastąpić poprzez wodociągi grupowe, co jednak nie wyklucza zrealizowania na tym terenie studni. Żaden bowiem przepis planu zakazu takiego nie wprowadza, a w szczególności zakazu takiego nie wprowadzają zapisy planu mówiące o zaopatrzeniu danego terenu w wodę poprzez wodociągi grupowe. Przewidziane zaś w miejscowym planie zaopatrzenie w wodę poprzez wodociągi grupowe nie wyklucza możliwości wybudowania na objętym planem terenie studni. W sprawie tej nie zachodzą zatem okoliczności ani z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego – jak uważał organ I instancji, ani z art. 30 ust. 6 pkt 2 tej ustawy – jak uważał organ odwoławczy. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 6 pkt 1 (organ I instancji) i pkt 2 (organ odwoławczy) Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.