II SA/Wr 331/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S[...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 marca 2025 r. nr IF-O.7840.1.40.2024.BL w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 2130/06, Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz S. Sp. z o. o. z siedzibą w W.(1) (dalej "inwestor") pozwolenia na budowę zespołu apartamentowo-biurowego z usługami w parterze i garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogową w granicach opracowania i przyłączami przy ul. [...] i ul. [...] we W., na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] AM-[...], nr [...] AM-[...] oraz na części działek nr [...], [...], AM-[...], nr [...] AM-[...] i nr [...], AM-[...], obręb G. Powyższa decyzja była kilkukrotnie zmieniana, w tym m.in. w zakresie architektoniczno-budowlanym w części dotyczącej budynku biurowego [...], etap III na działkach nr [...] i nr [...], AM-[...], obręb G. na mocy decyzji Prezydenta z dnia 11 lutego 2021 r. Nr 477/2021, podjętej na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.; dalej jako "Pr.bud.") oraz art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; zwana dalej "K.p.a."). Pismem z dnia 5 października 2023 r. S.(1) Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana jako "strona skarżąca", "Spółka") jako użytkownik wieczysty nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji (obecnie działki nr [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działek nr [...] i [...]) wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 11 lutego 2021 r., uzasadniając, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, oraz domagając się wstrzymania jej wykonania. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2023 r. Nr 3031/2023 Prezydent wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia 11 lutego 2021r., a następnie decyzją z dnia 12 lutego 2024 r. Nr 295/2024 odmówił jej uchylenia. W ocenie organu pierwszej instancji działki nr [...] i [...] należące do strony skarżącej nie znajdowały się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji zmienionej decyzją z dnia 11 lutego 2021 r., a objęte tą decyzją zmiany nie ograniczają możliwości zagospodarowania wspomnianych działek. Następnie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2024 r. Nr 25/2024, wydanym na podstawie art. 152 K.p.a. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), Prezydent odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 11 lutego 2021 r., uzasadniając, że w przedmiotowym postępowaniu nie występują okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Pismem z dnia 17 stycznia 2024 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, po rozpoznaniu którego Wojewoda Dolnośląski wydał w dniu 17 marca 2025 r. postanowienie Nr IF-0.7840.1.40.2024.BL, którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) oraz art. 82 ust. 3 Pr.bud. (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ, przytaczając treść art. 152 § 1 K.p.a. oraz omawiając warunki jego zastosowania, wskazał w konkluzji, że nawet ewentualnie ustalenie, że Spółce w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją powinien przysługiwać status strony, nie oznacza jeszcze prawdopodobieństwa uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie wskazywanej podstawy wznowienia postępowania, zaś prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania z kolei wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji musi odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 K.p.a. a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Ponadto nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a. Jak dalej wskazał Wojewoda, stronami postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia 11 grudnia 2006 r. była m.in. T. Sp. z o.o. z/s we W. (do 18 maja 2006 r. użytkownik wieczysty działki nr [...] [obecnie [...] i [...]] oraz użytkownik wieczysty działki nr [...] [obecnie [...] i [...]]) oraz E. Sp. z o.o. z/s we W. (od 18 maja 2006 r. użytkownik wieczysty działki nr [...]). Decyzja z dnia 11 grudnia 2006 r. została doręczona ww. stronom w dniu 13 grudnia 2006 r. Stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. był wyłącznie inwestor. Mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2023 r. wznowiono postępowanie zakończone decyzją z dnia 11 lutego 2021 r., organ wskazał, że wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie nie potwierdza wystąpienia przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli uznanie przez organ wnioskodawców za strony pominięte w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, a jedynie świadczy o przystąpieniu przez organ pierwszej instancji do badania w postępowaniu wyjaśniającym posiadania przymiotu strony, które ma miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Analizując przesłanki zastosowania art. 28 K.p.a. oraz art. 3 pkt 20 Pr.bud. odnoszącego się do definicji obszaru oddziaływania, Wojewoda wskazał, że warunkiem koniecznym uznania za stronę w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sam fakt sąsiadowania działki z działką objętą inwestycją, nie stanowi jeszcze podstawy do objęcia jej obszarem oddziaływania, a co za tym idzie uznania jej właściciela za stronę postępowania. Natomiast stronami postępowania w przypadku zmiany pozwolenia na budowę będą właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu w kształcie, w jakim ma być on zrealizowany w wyniku wprowadzonych zmian, a nie jedynie w obszarze oddziaływania tych zmian. W przedmiotowym postępowaniu inwestycja obejmowała m.in. budowę czterech budynków wielorodzinnych w południowej części terenu zainwestowania oraz budynku biurowego [...] w północnej jego części. Budynek [...] o wysokości 27,4 m, o siedmiu kondygnacjach nadziemnych, zaprojektowano w odległości 11,95 m od położonej na północy granicy z działką nr [...] (obecnie nr [...] i [...]). Decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. zmieniono pierwotne pozwolenie na budowę w zakresie architektoniczno-budowlanym w części dotyczącej budynku biurowego [...], etap III na działkach nr [...] i [...]. Zatwierdzone tą decyzją zmiany obejmowały: 1. zmianę podziału udziału funkcji mieszkaniowej, biurowej i usługowej (zmniejszono powierzchnię użytkową usług i biur, a zwiększono powierzchnię użytkową mieszkań), 2. zmniejszenie łącznej powierzchni użytkowej mieszkań, biur i usług łącznie z zapleczami, 3. zmianę procentowego udziału powierzchni usługowo-biurowej oraz powierzchni mieszkaniowej w całości powierzchni użytkowej, 4. zmianę ilości lokali biurowych i mieszkalnych, 5. zmianę ilości miejsc postojowych w garażu podziemnym, 6. zaprojektowanie w dwóch klatkach schodowych trzonów windowych - po 3 szyby windowe na klatkę schodową, z czego jedna winda w klatce jest windą pożarową; każda klatka schodowa i wszystkie szyby windowe obsługują kondygnację od -1 do kondygnacji +11; trzecia klatka schodowa jest natomiast klatką bez trzony windowego przeznaczoną do celów ewakuacji, 7. zmniejszenie powierzchni kondygnacji nadziemnych, 8. zmniejszenie kubatury brutto naziemnej. A zatem po uwzględnieniu wcześniejszych i projektowanych zmian, przedmiotowa inwestycja obejmuje m.in. budowę budynku biurowego [...] w północnej części terenu zainwestowania o jedenastu kondygnacjach nadziemnych, w odległości 11,95 m od położonej na północy granicy z działką nr [...]. Oceniając obszar oddziaływania planowanej inwestycji, Wojewoda zwrócił uwagę na § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 12065 ze zm.; dalej zwane "rozp.war.tech."), zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a. wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b. 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; 1. zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60; 2. wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części; 3. dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej zmianę podziału udziału funkcji mieszkaniowej, biurowej i usługowej (zmniejszono powierzchnię użytkową usług i biur, a zwiększono powierzchnię użytkową mieszkań), nie większej niż 3 m, mierząc ją równoległe do płaszczyzny okna; 4. odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Wobec powyższego, jak wskazał organ, projektując zagospodarowanie działek nr [...] i [...], ich użytkownik wieczysty będzie zobligowany wziąć pod uwagę odległość projektowanego obiektu przesłanianego do budynku przesłaniającego (budynku biurowego [...]) po uwzględnieniu zmian w projekcie budowlanym. Zatem powyższe działki znajdują się obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Biorąc pod uwagę wzajemne położenie względem siebie działek należących do strony skarżącej oraz działek objętych inwestycją, uznać należało, że projektowany budynek biurowy [...] będzie zacieniał działki nr [...] i [...], zatem będzie wprowadzał związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Jednakże, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo, że działki nr [...] i [...] znajdowały się w obszarze oddziaływania, a Spółka została pominięta jako strona postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, to nie świadczy to automatycznie, że decyzja z dnia 11 lutego 2021 r. jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Jak wskazał Wojewoda, strona nie przedstawiła żadnych argumentów dotyczących prawdopodobieństwa uchylenia kwestionowanej decyzji we wznowionym postępowaniu. Brak jest w szczególności argumentów dotyczących merytorycznej wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, nie występuje przesłanka, o jakiej mowa w art. 152 § 1 K.p.a. na podstawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem przyjąć należy, że organ pierwszej instancji słusznie odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji na mocy art. 152 § 1 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie strona skarżąca zarzuciła organowi drugiej instancji wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 6 K.p.a. poprzez błędną wykładnię przepisów prawa, w szczególności poprzez uznanie, że zaistniała przeszkoda prawna do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w oparciu o art. 152 § 1 K.p.a., w sytuacji gdy istnieją ku temu podstawy, oraz art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, ewentualnie o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia 11 lutego 2021 r., oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko, strona podała ponadto, że do zastosowania art. 152 § 1 K.p.a. wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Organ nie bada stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Instytucja wstrzymania ma zabezpieczyć interesy stron postępowania, aby rozstrzygnięcie wydane z naruszeniem przepisów postępowania nie wywoływało dalszych negatywnymi skutków inwestycji w sytuacji ewentualnej konieczności usunięcia rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Decyzja będąca przedmiotem skargi nadal wywołuje skutki i zagraża niepowetowaną szkodą dla Spółki, albowiem w przypadku ukończenia inwestycji strona znalazłaby się w posiadaniu gruntu o obniżonej wartości w związku z wydaniem pozwolenia na budowę. Istnieje zatem uzasadniona obawa, że w przypadku kontynuacji prac budowlanych, a następnie uchylenia decyzji, strona nie będzie już mogła przerwać rozpoczętych prac budowlanych. Przytoczone fakty wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, albowiem działki nr [...] i [...] znajdują się obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W świetle powyższego Wojewoda decyzją z dnia 17 marca 2025 r. Nr IF- O.7840.1.106.2024.BL uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia 12 lutego 2024 r. Nr 295/2024 odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Już sam ten fakt powinien skłonić organ odwoławczy do refleksji dotyczących prawdopodobieństwa uchylenia kwestionowanej decyzji, czego jednak zabrakło. Wojewoda wydaje się wręcz przewidywać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne (np. pominiecie strony postępowania), natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. W ocenie strony skarżącej, taki osąd jest pochopny i nie odzwierciedla rzeczywistości sprawy. Ze względu na treść zarzutów istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się – jak wskazała Spółka – do rozstrzygnięcia dwóch kwestii, czyli: (1) prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny prawnej ustalonych faktów pod kątem dopuszczalności zatwierdzenia projektu budowlanego, a następnie udzielenia pozwolenia na budowę, a także (2) przesłanek uprawniających do wydania we wznowionym postępowaniu decyzji na podstawie art. 151 § pkt 2 K.p.a. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy obie wymienione kwestie nierozerwalnie wiążą się ze sobą i łącznie przesądzają o prawnej ocenie skargi. Odnosząc się do pierwszej kwestii, organ powinien zbadać zgodność parametrów przedmiotowej inwestycji i przedłożonego projektu budowlanego z prawem, w szczególności z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami o ochronie środowiska, a także przepisami wskazanymi przez stronę skarżącą. W zakresie drugiej kwestii należało się odnieść do przesłanek uprawniających do wydania we wznowionym postępowaniu decyzji na podstawie art. 146 § 2 K.p.a., który przyjmuje regułę, że w przypadku, gdy w wyniku wznowionego postępowania miałaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, wówczas oryginalnej decyzji ostatecznej nie uchyla się, a jedynie stwierdza się, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Przedstawiona wykładnia prowadzi do wniosku, że zadaniem organu, który wznowił postępowanie administracyjne, jest dokładne zbadanie kwestii materialnoprawnych, ponieważ niezbędne jest rozstrzygnięcie, jaka decyzja mogłaby zapaść w wyniku wznowionego postępowania. W realiach niniejszej sprawy – jak wskazała strona – nie była uznana za stronę i nie miała możliwości zgłaszania uwag oraz pozostających w jej dyspozycji dowodów w sprawie, a zatem nie mogła się powoływać skutecznie co do żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność projektu budowlanego. Skoro zaś decyzją z dnia 17 marca 2025 r. Wojewoda uchylił decyzję z dnia 12 lutego 2024 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, to uznano, że skarżącej Spółce przysługiwał interes strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. Tym samym, niedopuszczalne jest przyjęcie, że na tym etapie postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca wyłącznie decyzji dotychczasowej. Organ drugiej instancji nie podejmował żadnych czynności dowodowych, które odnosiłyby się do dotychczasowych ustaleń faktycznych, ani nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego co do rozstrzygnięcia sprawy. Powoływał się wyłącznie na ustalenia dokonane przed wydaniem decyzji z dnia 11 lutego 2021 r., które sprowadzają się do aprobaty zastosowania art. 146 § 2 K.p.a. i antycypują, w sposób przedwcześnie i bez niezbędnych elementów, ewentualną decyzję organu pierwszej instancji. Właściciele sąsiedniej nieruchomości przebudowali kompleks budowlany bez zachowania minimalnych odległości wymaganych przepisami prawa i z naruszeniem prawa budowlanego, podważając rzetelność projektu budowlanego. Ponadto, rozmiary kompleksu nie dopuszczają do ekspozycji gruntu należącego do strony skarżącej na działanie promieni słonecznych oraz zmuszają do zachowania dystansu, którego inaczej nie musiałaby utrzymywać (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozp.war.tech.). Żadna z tych okoliczności nie została sprawdzona przez organy, a jest to – zdaniem strony skarżącej – możliwe tylko w drodze rzetelnych oględzin dokumentów. Skoro uprzednio Spółce nie umożliwiono zapoznania się z projektem budowlanym, to przekonanie o tym, że w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jest zdecydowanie przedwczesne. Ponadto strona skarżąca wyjaśniła, że nie ma możliwości sprawdzenia projektu budowlanego i dlatego nie można oczekiwać od niej żadnych argumentów merytorycznych w tej sprawie. Brak możliwości sprawdzenia projektu budowlanego wynika z faktu, że organ pierwszej instancji nie tylko stwierdza, że Spółce nie przysługuje przymiot strony, ale i odmawia udostępnienia do wglądu wszystkich decyzji z uwagi na to, że – w jego ocenie – strona zamierza pozyskać informacje w indywidualnej sprawie o charakterze prywatnym. Dlatego też trudno kwestionować inwestycję pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, organ pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów Spółki zawartych w swoim piśmie z dnia 5 października 2023 r. dotyczących niezachowania minimalnych odległości wymaganych przepisami prawa oraz nieprzestrzegania prawa budowlanego. Podobnych uchybień dopuścił się Wojewoda, stwierdzając, że budynek [...] zaprojektowano w odległości 11,95 m od położonej na północy granicy z działką nr [...], natomiast w rzeczywistości zespół budynków jest oddalony o niecały metr od tego, co wydaje się być dachem garaży podziemnych, i niecałe 9 m od części budynku przeznaczonej na funkcje biurowe i mieszkalne. Nie odniósł się również do całej argumentacji zażalenia, a zatem nie przeanalizował w sposób wystarczający stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Nieustosunkowanie się przez organ do twierdzeń strony uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. W dalszej kolejności Spółka wskazała, że Wojewoda stwierdzając spełnienie wymogów z § 13 rozp.war.tech., nie odnosi się do § 57 rozp.war.tech. Aby uznać, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi ma zapewnione naturalne oświetlenie, warunki zawarte w § 13, § 57 i § 60 rozp.war.tech. powinny być spełnione łącznie. Wykazanie spełnienia tych warunków określa jednocześnie minimalne odległości projektowanego budynku od sąsiednich obiektów budowlanych. Dokumentacja fotograficzna załączona do wniosku z dnia 5 października 2023 r. świadczy nie tylko o nieprzestrzeganiu parametrów, o których mowa w § 13, § 57 i § 60 rozp.war.tech., ale także o tym, że Wojewoda nie dokonał weryfikacji stanu rzeczy. Organ błędnie zidentyfikował odległość między automatyczna myjnią samochodową a budynkiem [...], albowiem według organu drugiej instancji jest to około 25 m, a w rzeczywistości mamy 6,20 m. Ponadto, tego co wydaje się być dachem garaży podziemnych, jest praktycznie połączony z sąsiednim gruntem, tj. działką [...] (która była częścią działką nr [...]). Organ drugiej instancji nie wziął również pod uwagę, że budynek usługowy (sklep) posiada dwa okna od strony południowej, które są całkowicie zasłonięte nową konstrukcją budynków, a po drugie, że front sklepu (z oknami skierowanymi na dystrybutory benzyny) nie jest zwrócony na północ, lecz na północny wschód. Nowa konstrukcja przyćmiewa całą stację benzynową i budynki, które wchodzą w jej skład. W tym kontekście lokalizacja nowego kompleksu i budynków wchodzących w skład stacji benzynowej nabierają kluczowego znaczenia, albowiem czynnik ten określa nasłonecznienie danego budynku i wszystkich znajdujących się w nim pomieszczeń. Ponadto organ drugiej instancji nie zauważył, że projekt budowlany nie odnosi się do gruntu bezpośrednio graniczącego z terenem budowy (tj. działka nr [...] – obecnie działka nr [...] i [...]). Podsumowując, strona stwierdziła, że organy nie zbadały rzetelnie przesłanek wznowieniowych wynikających z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., które mogły mieć wpływ na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Przeprowadzona przez Prezydenta analiza nie uwzględnia okoliczności, na które powołano się we wniosku z dnia 5 października 2023 r., zatem postanowienie organu zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. obligujących organy do ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Natomiast ustanowiona w art. 80 K.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organy na przekonujących podstawach. Na skutek niewłaściwego procedowania przez organy doszło również do naruszenia zasady ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Prowadzenie postępowania w taki sposób, by pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej w przypadku organu odwoławczego koresponduje z wynikającą z art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania. Z zasady tej wynika obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Tymczasem Wojewoda z jednej strony dostrzegł wadliwości postępowania pierwszoinstancyjnego, ale z drugiej strony sam dokonał wybiórczej oceny w zakresie wystąpienia przesłanki z art. 152 § 1 K.p.a. Wprawdzie w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie powołanego przepisu nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowieniowego postępowania oraz konieczności jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego, nie zwalnia to jednak organu od rzetelnego zbadania przesłanek wznowieniowych, gdyż ich zaistnienie może przesądzać o uprawdopodobnieniu możliwości uchylenia ostatecznej decyzji, a co za tym idzie – o zaistnieniu przesłanek, o których mowa w art. 152 § 1 K.p.a. W konsekwencji ujawnione naruszenia powodują, że organy przedwcześnie odmówiły wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanych wyżej przepisach art. 145 § 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zakwestionowane w niniejszej sprawie postanowienia zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. Nr 477/2021, którą zmieniono decyzję z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 2130/06 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu apartamentowo-biurowego z usługami w parterze i garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogową w granicach opracowania i przyłączami. Podstawą ich wydania jest przepis art. 152 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji badanej we wznowionym postępowaniu jest prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 K.p.a., właściwy organ powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja, której dotyczy wznowione postępowanie, zostanie uchylona. Przy czym, jak słusznie wskazał organ drugiej instancji w rozpoznawanej sprawie, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. Powyższe następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 218/14; M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el. 2022). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca pismem z dnia 5 października 2023 r. jako użytkownik wieczysty działki nr [...] (obecnie działki nr [...] i [...]) i [...] (obecnie działki nr [...] i [...]) wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 11 lutego 2021 r., uzasadniając, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. był wyłącznie inwestor. Jak ustalił Wojewoda, powyższe działki znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Podstawowe znaczenie przy ustalaniu stron w postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę – jak wskazał organ – ma art. 28 ust. 2 Pr.bud., w którym pojęcie strony zostało zawężone do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Pr.bud., przez pojęcie "obszar oddziaływania" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej powyżej definicji obszaru oddziaływania wynika zatem, że warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Przy czym, istotne jest, że skoro decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja zmieniająca to pozwolenie na podstawie art. 36a ust. 1 Pr.bud. to dwie odrębne decyzje, wydawane w odrębnych postępowaniach, to organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek ponownie, samodzielnie ustalić strony tego postępowania. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w wyniku wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę dotychczasowa decyzja nie jest eliminowana z obrotu prawnego, a jedynie w określonym zakresie modyfikowana. Postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, dlatego organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania (wyroki: NSA z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2819/20; WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1023/19; WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2247/19). Wydanie decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę nie eliminuje więc z obrotu prawnego decyzji udzielającej tego pozwolenia a powoduje jedynie, że decyzja ta przestaje obowiązywać w części obejmującej zmiany i w to miejsce zaczyna obowiązywać nowa decyzja zmieniająca (wyrok WSA z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 65/23). Uwzględniając powyższe rozważania, należało stwierdzić, że organ wydając decyzję o zmianie pozwolenia na budowę, musi ponownie określić krąg podmiotów legitymujących się przymiotem strony. Ustalając zaś ten krąg stron, organ winien uwzględnić obszar odziaływania obiektu budowlanego jako całości jednakże w kształcie wynikającym ze zmian, jakie w stosunku do pierwotnego projektu zamierza wprowadzić inwestor. W efekcie stronami postępowania w przypadku zmiany pozwolenia na budowę będą właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu w kształcie, w jakim ma być on zrealizowany w wyniku wprowadzonych zmian a nie jedynie w obszarze oddziaływania tych zmian (wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1311/20). Za taką oceną przemawia wykładnia gramatyczna art. 28 ust. 2 Pr.bud., w którym mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu a nie o obszarze oddziaływania wprowadzonych w projekcie zmian. Powyższe prowadzi również do stwierdzenia, że uprawdopodobnienie okoliczności, o którym mowa w art. 152 § 1 K.p.a., przemawiających za uchyleniem w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji, której przedmiotem jest zmiana pozwolenia na budowę, musi odnosić się do sprawy zakończonej decyzją o zmianie pozwolenia na budowę a nie samego pozwolenia na budowę. Tym samym wszelkie zarzuty i twierdzenia strony skarżącej odnoszące się do pozwolenia na budowę, w szczególności odnoszące się do odległości spornej inwestycji od granic działek sąsiednich, nie mogły zostać uwzględnione, zwłaszcza jeśli się uwzględni zakres zmian wprowadzonych decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. w pozwoleniu na budowę, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Słusznie zatem organ drugiej instancji wskazał, że w przypadku wniosku o zmianę pozwolenia na budowę organ prowadzący postępowanie nie jest upoważniony do ponownej kontroli pierwotnej decyzji pozwolenia na budowę i ogranicza się w prowadzonym postępowaniu do oceny zgodności z przepisami wnioskowanych zmian. To oznacza, że również we wznowionym postępowaniu organ bada jedynie zgodność z przepisami wnioskowane zmiany a nie decyzję o pozwoleniu na budowę. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Wydając postanowienie na tej podstawie, właściwy organ powinien wziąć zatem pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, a przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że ostateczna decyzja zostanie uchylona. Przy czym, użyte w przepisie art. 152 § 1 K.p.a. sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona. Do zastosowania tego przepisu wystarczy wskazanie na wystąpienie przesłanki prawdopodobieństwa bez względu na jej stopień. Organ nie bada bowiem stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2214/07). Dokonując zaś oceny prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji, organ powinien to incydentalne postępowanie wyjaśniające przeprowadzić z poszanowaniem reguł procesowych K.p.a. W tego rodzaju postanowieniu właściwy organ powinien wskazać, że w sprawie zaistniała (bądź nie) przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 K.p.a., brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 146 K.p.a.) oraz że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Organy orzekajcie w niniejszej sprawie dokonały rozważań w powyższym zakresie, czyniąc zadość zasadom prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym zarzut naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Jak wynika bowiem z akt sprawy zakończonej decyzją z dnia 11 lutego 2021 r., Prezydent zmienił decyzję z dnia 11 grudnia 2006 r. w zakresie architektoniczno-budowlanym w części dotyczącej budynku biurowego [...], etap III na działkach nr [...] i [...]. Zatwierdzone zmiany obejmowały: 1. zmianę podziału udziału funkcji mieszkaniowej, biurowej i usługowej (zmniejszono powierzchnię użytkową usług i biur, a zwiększono powierzchnię użytkową mieszkań), 2. zmniejszenie łącznej powierzchni użytkowej mieszkań, biur i usług łącznie z zapleczami, 3. zmianę procentowego udziału powierzchni usługowo-biurowej oraz powierzchni mieszkaniowej w całości powierzchni użytkowej, 4. zmianę ilości lokali biurowych i mieszkalnych, 5. zmianę ilości miejsc postojowych w garażu podziemnym, 6. zaprojektowanie w dwóch klatkach schodowych trzonów windowych - po 3 szyby windowe na klatkę schodową, z czego jedna winda w klatce jest windą pożarową; każda klatka schodowa i wszystkie szyby windowe obsługują kondygnację od -1 do kondygnacji +11; trzecia klatka schodowa jest natomiast klatką bez trzony windowego przeznaczoną do celów ewakuacji, 7. zmniejszenie powierzchni kondygnacji nadziemnych, 8. zmniejszenie kubatury brutto naziemnej. Oceniając powyższe zmiany pod względem zgodności z przepisami, Wojewoda słusznie doszedł do wniosku, że w sprawie nie występuje przesłanka, o jakiej mowa w art. 152 § 1 K.p.a., wskazująca na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. na podstawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Co istotne również sama strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów dotyczących prawdopodobieństwa uchylenia kwestionowanej decyzji. A jak wskazuje się w orzecznictwie, określenie "prawdopodobieństwa", o jakim stanowi przepis art. 152 § 1 KPA, powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich, zdaniem organu, możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 881/08). Tym samym twierdzenia Spółki dotyczące przesłanek wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 K.p.a., statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pominięcia jako strony postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie mogły odnieść żądanego skutku. Samo wszczęcie postępowania wznowieniowego ani nawet uznanie we wznowionym postępowaniu, że ewentualna strona została pominięta, nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14). Jak słusznie wskazał Wojewoda, ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie wskazywanej podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania z kolei wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej będzie zasadniczo pochodną stwierdzenia, a przynajmniej uprawdopodobnienia, przyczyny wznowienia postępowania. Ponadto nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 Kpa. Dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej wymaga prawdopodobieństwa "uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", nie zaś jedynie prawdopodobieństwa zaistnienia jakiegokolwiek naruszenia w toku postępowania administracyjnego. W rezultacie ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Tak samo należy ocenić również twierdzenie organu, że działki nr [...] i [...] znajdują się obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, czy też kwestię uchylenia w całości przez Wojewodę decyzji z dnia 12 lutego 2024 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powyższe okoliczności pozwalały jedynie na wszczęcie wznowionego postępowania. Jak słusznie wskazał Wojewoda, wobec przywołania we wniosku jako podstawy wznowienia postępowania w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ pierwszej instancji zobowiązany był wznowić postępowanie w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, i dopiero na tym etapie postępowania zbadać, czy rzeczywiście wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie może w trakcie czynności wstępnych postępowania wznowieniowego, a więc przed wydaniem postanowienia o wznowieniu lub odmowie wznowienia postępowania badać, czy wnioskodawca ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę zakończonego postępowania (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 967/16). Za błędne należało zatem uznać twierdzenie strony skarżącej, że skoro uznano, że skarżącej przysługiwał interes strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 11 lutego 2021 r., to niedopuszczalne jest przyjęcie, że na tym etapie postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca wyłącznie decyzji dotychczasowej. Wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie nie potwierdza wystąpienia przesłanki wznowienia o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), czyli uznanie przez organ prowadzący postępowanie wnioskodawców za strony pominięte w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, a jedynie świadczy o przystąpieniu przez organ pierwszej instancji do badania w postępowaniu wyjaśniającym posiadania przez skarżące przymiotu strony. Co do zasady, w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3523/18). Analizując wprowadzone decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. zmiany do pozwolenia na budowę, Wojewoda wskazał, że zakres tych zmian jest zgodny z przedłożoną decyzją Prezydenta W. z dnia 6 lutego 2006 r. Nr 69/2006 o warunkach zabudowy zespołu apartamentowo-biurowego z usługami w parterze i garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], AM-[...], nr [...] AM-[...] i na części działek nr [...], [...] AM-[...], [...] AM-[...] i [...] AM- [...], w której w zakresie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono m.in. obowiązującą linię zabudowy – wzdłuż północnej jezdni al. [...], równolegle do granicy działek nr [...], [... w odległości 12 m; nieprzekraczalną linię zabudowy – wzdłuż południowej jezdni al. [...], pokrywająca się z południowymi granicami działek nr [...], [...] i [...], wzdłuż ul. [...] jako przedłużenie wschodniej granicy działki nr 15 od północy w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wzdłuż granicy z działką nr [...] ustalono od 15 m do 34 m, dla pozostałych od 15 m do 17 m z dopuszczeniem podniesienia fragmentów zabudowy do wysokości 34 m od strony północnej jezdni al. [...] na długości nie większej niż 60%. Obsługę komunikacyjną ustalono z ul. [...] i al. [...] z wykorzystaniem południowej jezdni al. [...]. Wskaźnik miejsc postojowych powinien wynosić min. 1,2 na mieszkanie i 25-30 na 1000 m2 powierzchni użytkowej. Dalej analizując wprowadzone zmiany ustalił, że w związku ze zmianą funkcji mieszkaniowej, biurowej i usługowej (zmniejszono powierzchnię użytkową usług i biur, a zwiększono powierzchnię użytkową mieszkań) zmniejszono ilość miejsc postojowych z 249 do 236 miejsc, zachowując wskaźnik miejsc postojowych 1,2 miejsca na mieszkanie oraz 25-30 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy). Pozostałe zmiany (w tym proporcje funkcji mieszkalnej/biurowej/usługowej, zmiana lokalizacji wejść do budynku, klatek schodowych, otworów okiennych i drzwiowych) nie podlegały ocenie pod względem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy nie zawierającej w tym zakresie żadnych ustaleń. Organ drugiej instancji wnikliwie przeanalizował również zgodność przedłożonego projektu z rozp.war.tech., wskazując w tym zakresie, że nie uległa zmianie lokalizacja projektowanego budynku [...], a zatem projekt budowlany zamienny nie podlegał kontroli pod względem zgodności z § 12 rozp.war.tech. W zakresie spełnienia wymogów z § 13 ust. 1-3 i § 60 ust. 1 rozp.war.tech. organ wskazał, że działki będące w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej zabudowane są budynkami stacji benzynowej i myjni samochodowej, a zatem brak jest tam pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej i szkole, oraz pokoi mieszkalnych. Obiekt budowlany położony w południowo-wschodniej części działki nr [...] (w odległości ok. 25 m od projektowanego budynku [...]) to automatyczna myjnia samochodowa, natomiast budynek położony w południowo-zachodniej części tej działki to budynek usługowy (sklep), zwrócony ścianą z drzwiami i oknami w kierunku północnym, a zatem projektowany budynek [...] nie może go przesłaniać. Uznać zatem należało, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z § 13 i § 60 rozp.war.tech. Dodatkowo Wojewoda szczegółowo przeanalizował kwestie związane z zapewnieniem dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, nie stwierdzając w tym zakresie żądnych uchybień. Ponadto, przedłożony projekt budowlany został opracowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Powyższe ustalenia doprowadziły do słusznego – w ocenie Sądu – wniosku, że w sprawie nie występuje przesłanka, o jakiej mowa w art. 152 § 1 K.p.a., wskazująca na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. na podstawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem odmowa przez organ pierwszej instancji jej wstrzymania wykonania była prawidłowa. Przy czym, organ drugiej instancji utrzymując w mocy takie rozstrzygnięcie, wziął pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne. Tym samym zarzut naruszenia art. 152 § 1 K.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, Wojewoda zbadał zgodność wprowadzonych zmian do przedłożonego projektu budowlanego z prawem. Spółka nie odnosi się w swoich pisma, do których dołącza dokumentację fotograficzną, do wprowadzonych decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. zmian do projektu budowlanego, w istocie domagając się zaprzestania w ogóle prac budowlanych związanych z – jak to określa – "gigantycznym kompleksem", jednakże – jak wskazano już to wyżej – realizacja inwestycji jako takiej nie podlegała ocenie w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. W tak ograniczonym postępowaniu organy nie badają również kwestii związanych z możliwościami korzystania przez właścicieli bądź użytkowników wieczystych z sąsiednich nieruchomości, warunkami krajobrazowymi, ładem przestrzenny, czy też hałasem, zanieczyszczeniami i zapachami. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zarówno postanowienie organu pierwszej jak i drugiej instancji nie naruszają przepisów prawa. Opierając się zatem na treści art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić w całości. Stąd orzeczono jak w sentencji.