II SA/Wr 37/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi W.P., S.M., T.K., M.M., D.M., M.N., B.J., A.S., G.L., R.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla decyzję I i II instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt.1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], ustalającą – na rzecz Politechniki - lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie budynku dydaktyczno-laboratoryjnego "[...]" Wydziału Mechanicznego Politechniki wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] i ul. [...] we W., na działkach nr 21/3, 21/4, 21/5, 21/11, 11, 13 AM-31, obręb P.G.. W uzasadnieniu tejże decyzji organ odwoławczy wskazał, że punktem wyjścia do rozważań, jest ustalenie charakteru prawnego inwestycji, który to charakter determinuje zastosowanie właściwego trybu postępowania. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewiduje dualny model ustalania lokalizacji inwestycji w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala[ się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Pojęcie inwestycji celu publicznego zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 ustawy i oznacza działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Z kolei ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 6 pkt 6, do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Nie ma zatem w ocenie Kolegium wątpliwości, że budowa pomieszczeń nowego wydziału Politechniki, jako uczelni publicznej (wcześniej państwowej szkoły wyższej - zob. art. 2 pkt 2 oraz art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), jest celem publicznym. Co także istotne dla dokonanej kwalifikacji charakteru prawnego inwestycji, budowę pomieszczeń dla Wydziału Mechatroniki Politechniki należy zaliczyć, w kontekście obowiązujących przepisów oraz innych aktów planistycznych, do celów o znaczeniu lokalnym, bądź ponadlokalnym - powiatowym, choć niewątpliwie baza naukowa Politechniki służy zaspokajaniu potrzeb naukowych i edukacyjnych, co najmniej na terenie całego Województwa D.. Kolegium wskazało, że choć inwestycja może spełniać ponadlokalne cele - o znaczeniu wojewódzkim, czy krajowym, to jednak, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może zostać zaliczona do takich celów. Jak wynika bowiem z art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym winno nastąpić w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Z kolei art. 48 ustawy, wymaga by inwestycje o znaczeniu krajowym wyeksponowane były w programach przyjętych przez Radę Ministrów w formie rozporządzenia. Tymczasem uchwała Sejmiku Województwa D. z dnia [...] r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa d. (Dz. Urz. Woj. D. z [...] r. Nr [...], poz. [...]), nie przewiduje zadań o znaczeniu wojewódzkim w zakresie rozbudowy Politechniki. Brak jest też programów zaliczających tego rodzaju inwestycję do inwestycji o znaczeniu krajowym. Z tego też względu inwestycja może być kwalifikowana "tylko" jako inwestycja o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym - powiatowym. Taka ocena składu orzekającego znajduje uzasadnieniu w postanowieniach Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. (uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...]r., Nr [...]), które w ramach celów lokalnych i ponadlokalnych -powiatowych, stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 pkt 14 i art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy, stanowi o potrzebie rozbudowy bazy naukowej na potrzeby szkół wyższych. W rozdziale 2.2.9. "Nauka i szkolnictwo wyższe". "Uwarunkowania" (Studium str. 191 i 192), pkt 11, wprost przewiduje się konieczność budowy nowych obiektów dydaktyczno naukowych, socjalno-administracyjnych i domów studenckich. Z kolei w tym samym rozdziale, a podrozdziale "Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego" w pkt 3 i 4 ustalono obowiązek wspierania rozbudowy i rozwoju wszystkich uczelni wyższych. Przy czym dla rozbudowy uczelni, Studium przewiduje wygospodarowanie nowych terenów oraz obiektów do adaptacji, koncentrując lokalizację obiektów szkół wyższych po obu stronach O. w zespołach urbanistycznych C., P.G. oraz N.G. i dalej w kierunku placu S., co nawiązuje do ugruntowanej tradycji planistycznej. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że wbrew argumentacji zawartej w odwołaniach wniesionych przez H. i B.J., E.K., J. i G.L., S. i S.M., M.M., M. i D.M., K. i T.K., M. i W.P., M.D., R.D., A.S., A. i K.W., J.P., M.K.-B., M.N., E.S.-K., A.Sz.-S., M.S. akceptuje dokonaną przez organ pierwszej instancji kwalifikację charakteru prawnego inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. Przeprowadzona analiza unormowań nie pozwala bowiem na inne podejście do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Trafnie Prezydent W. ustalił lokalizację omawianej inwestycji, samodzielnie odstępując od uzgodnień przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty odwołujących się, a dotyczące sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami Studium są niezasadne. Po pierwsze, co do zasady, przepisy ustawy nie uzależniają pozytywnej decyzji lokalizacyjnej od zgodności zamierzenia z aktami planistycznymi o charakterze ogólnym. Po drugie, nawet biorąc pod uwagę wymogi związane z umieszczaniem inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i lokalnym w aktach planistycznych, co może mieć przełożenie na pewne elementy postępowania administracyjnego, to ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie Studium przewiduje dalszy rozwój bazy naukowo-dydaktycznej i obiektów im służących właśnie w obrębie placu G.. W tej sytuacji trudno wywodzić o sprzeczności planowanej inwestycji ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W.. Przechodząc do dalszej oceny wydanej decyzji organu I instancji Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie wszystkie wymogi proceduralne oraz wynikające z przepisów prawa materialnego zostały zachowane. Co istotne, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia, odmiennie jak przy ustalaniu warunków zabudowy, ustalenia lokalizacji celu publicznego od wymagań zachowania ładu przestrzennego, właściwego uzbrojenia, czy dostępu do drogi publicznej. Zarówno badanie możliwości odpowiedniego uzbrojenia terenu, jak i dostępu do drogi publicznej, przesunięte zostało na kolejny etap procesu budowlanego - postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowlanego. W kontekście powyższego, bezzasadna jest zdaniem Kolegium argumentacja odwołujących się o braku wyznaczenia linii zabudowy, skoro art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie dotyczy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto organ zauważył, że ustalenia linii zabudowy odnoszą się nie tyle co do ochrony interesów osób trzecich, ale do ochrony ładu przestrzennego. Oczywiście, linia zabudowy determinuje też odległość planowanej inwestycji od innych budynków, ale w istocie rzeczy to przepisy prawa budowlanego, a konkretnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wyznaczają normatywne odległości pomiędzy obiektami budowlanymi. Trudno też znaleźć uzasadnienie dla zarzutów związanych z infrastrukturą techniczną. Zgromadzony materiał dowodowy (pismo Spółki A we W. z dnia 31 maja 2004r. k.17; pismo Spółki B z dnia 31 maja 2004r., k.18; pismo Spółki C z dnia 7 czerwca 2004 r. k.22) - jednoznacznie wskazuje, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla lokalizacji planowanej inwestycji. Organ prawidłowo zatem określił, iż zasilanie przyszłej inwestycji będzie się odbywało z istniejącej infrastruktury technicznej (§2 pkt 6 rozporządzenia). Nadto Kolegium wskazało, że docelowo ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia lokalizację inwestycji jedynie od odpowiedniego przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne terenu objętego wnioskiem oraz jej zgodności z przepisami odrębnymi. Obie te przesłanki, zdaniem składu orzekającego, zostały spełnione. Teren objęty inwestycją nie jest gruntem rolnym, ani też gruntem leśnym. Według danych z ewidencji gruntów i budynków, która zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) stanowi podstawę planowania przestrzennego, teren objęty inwestycją oznaczony jest symbolem "B" i "Bi", co kwalifikuje go jako teren mieszkaniowy (§68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz. U. Nr 38, poz. 454). Lokalizacji inwestycji nie sprzeciwia się żaden inny przepis prawa. Decyzja nie jest sprzeczna z przepisami ustawy Prawo wodne. Teren inwestycji nie należy bowiem, w sensie normatywnym (w rozumieniu art. 79 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo wodne), do obszarów objętych bezpośrednim, ani potencjalnym zagrożeniem powodziowym. Dla terenu zainwestowania nie ma bowiem sporządzonego studium ochrony przeciwpowodziowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy (pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 25 marca 2008 r., k. 99), wskazuje, że teren znajduje się poza obszarem zagrożenia zalaniem wodami powodziowymi. Z tego też względu w ocenie Kolegium - nie ma podstaw, aby kierując się art. 84 ustawy Prawo wodne, w decyzji lokalizacyjnej wprowadzać jakiekolwiek nakazy lub zakazy związane z ochroną przeciwpowodziową. Zdaniem Kolegium planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego też względu, mając na uwadze powołany już przepis art. 56 ustawy, nie można odmówić inwestorowi ustalenia lokalizacji inwestycji. Badając legalność ustaleń zawartych w pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciu, Kolegium stwierdziło, że ustalenia te odpowiadają obowiązującym przepisom. Organ pierwszej instancji prawidłowo oznaczył rodzaj zabudowy - "zabudowa usługowa - usługi nauki". Zasadnie też organ ustalił parametry zabudowy oraz opisał ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej i infrastruktury technicznej. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, decyzja prawidłowo określa liczbę miejsc parkingowych. Kolegium podkreśliło, że przedmiotem postępowania jest ustalenie lokalizacji dla budynku Wydziału Mechatroniki. Nie ma więc żadnych podstaw, aby w takiej decyzji określać liczbę miejsc parkingowych dla innych budynków, które przecież nie są objęte przedmiotem postępowania. Fakt, że w okolicy parkują także mieszkańcy okolicznych kamienic nie ma też wpływu na zaplanowaną przez Inwestora liczbę miejsc parkingowych, zlokalizowaną w podziemnym garażu. Skoro Inwestor określił jednoznacznie liczbę miejsc parkingowych dla samochodów osobowych na poziomie 156, to w żaden sposób nie można przyjąć, że inwestycja będzie kwalifikowała się do inwestycji mogąc znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo określił wymagania związane z ochroną interesów osób trzecich, wskazując przede wszystkim na warunki ochrony przed: a) pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W tym kontekście, argumentacja odwołujących się zmierzająca do wykazania braku zapisów formułujących ochronę osób trzecich jest zupełnie chybiona. Organ podkreślił przy tym, że ustalenie obsługi komunikacyjnej poprzez istniejące dojazdy od ulicy [...], ulicy [...], ulicy [...], ulicy [...], nie pozbawi dostępu do drogi publicznej mieszkańców okolicznych budynków. Bezzasadne są także w ocenie Kolegium obawy odwołujących się o naruszenie prawa własności. Decyzja lokalizacyjna nie ingeruje bowiem w stosunki prawnorzeczowe. W rozpatrywanej sprawie Kolegium, nie dopatrzyło się też żadnych uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania. Organ prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Decyzja, co wynika z akt sprawy, została doręczona w formie pisemnej wszystkim stronom postępowania legitymującym się prawem własności lub prawem użytkowania wieczystego nieruchomości objętej inwestycją. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odpowiednio, powyższe wyjaśnienia Kolegium należy odnosić do zarzutu niedoręczenia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zastrzeżeń nie budzi także ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, albowiem odbyło się ono z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego. Wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne, konsekwentne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Dokonując bowiem własnej oceny materiału dowodowego Kolegium doszło do takich samych wniosków, jak organ pierwszej instancji. Także uzasadnienie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia jest zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Prawidłowo organ wskazał ustalenie faktyczne i motywy prawne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Kolegium orzekło, jak w osnowie. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, W.P., S.M., T.K., M.M., D.M., M.N., B.J., A.S., G.L., R.D. zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, a w szczególności 1. naruszenie art. 144 k.c. w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Jak wynika z załączonej mapy planowanej inwestycji zostają zablokowane dojazdy do wnętrza podwórzowego, co spowoduje brak korzystania z nieruchomości sąsiednich, przez co pozbawieni dostępu do drogi publicznej zostają mieszkańcy kilkunastu secesyjnych kamienic. Stwarza to potencjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia mieszkańców przez brak możliwości dojazdu służb ratunkowych i innych. Inwestycja znacząco wpływa także na nasłonecznienie istniejących kamienic, 2. naruszenie art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., jako, że planowana inwestycja z racji głębokiego wykopu oraz usytuowania w odległości kilku metrów od istniejącej zabudowy mieszkalnej/ secesyjne kamienice zamieszkałe przez ok. dwa tysiące osób/ w sposób znaczący może mieć negatywny wpływ na środowisko, 3. naruszenie art. 53 ust. in fine ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nie powiadomienie na piśmie wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, 4. naruszenie art. 106 § 5, 124 § 1 i 125 § 1 k.p.a. przez nie umieszczenie w opinii sanitarnej z 2 sierpnia 2006r. ([...]) pouczenia o prawie wniesienia zażalenia, nie doręczenie w/w postanowienia wszystkim stronom postępowania, a przez to pozbawienie części stron prawa do czynnego udziału i korzystania z prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie zaskarżalne tym środkiem. Podkreślono przy tym, że do postanowienia wydawanego przez Państwowego Inspektora Sanitarnego na podstawie art.3 pkt. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie powinien mieć zastosowania art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierający rozwiązania o charakterze szczególnym w stosunku do przyjętych w k.p.a. w zakresie doręczenia rozstrzygnięć. Postanowienie to nie jest objęte katalogiem zawartym w art.51 ust. 4 ustawy a zatem należy do niego stosować przepisy k.p.a. bez modyfikacji wynikających z art. 51 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 5. brak uzgodnień dotyczących wymaganego minimalnego wskaźnika miejsc postojowych, co w sprawie ma szczególne znaczenie wobec braku miejsc parkingowych ogólnodostępnych oraz znaczącym ograniczeniem miejsc parkingowych w związku z planowaną likwidacją przestrzeni wnętrza podwórzowego planowanej inwestycji, 6. naruszenie art. 54 pkt.2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym § 2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589) przez nie określenie w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i odesłanie w tym zakresie do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji, 7. rażące naruszenie art. 54 pkt.2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 80 pkt. 4, art.83 ustawy z 18 lipca 2001r. Prawo wodne i § 2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Organ lokalizacyjny na stronie 4 decyzji nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zawarł nieprawdziwe stwierdzenie, że teren zainwestowania nie leży na terenie zagrożonym powodzią (dawne koryto starej O.) położony w depresji (co wynika jasno z rzędnych terenu widocznych na załączniku do decyzji) w stosunku do tzw. Wody 200-letniej (art. 80 a ustawy prawo wodne) a nawet "tylko" tzw. 100-letniej. Ma to zasadnicze znaczenie z punktu widzenia potrzeby określenia w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich (w tym warunków posadowienia budynku co może się przyczynić do katastrofy budowlanej a więc bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców sąsiednich kamienic). Budowa i eksploatacja podziemnych kondygnacji parkingu wielopoziomowego zmieni też istotne stosunki wodne w otoczeniu inwestycji, 8. naruszenie art.54 pkt. 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i §2 pkt. 7 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. - przez nieokreślenie w decyzji wymagań dotyczących linii zabudowy, czyli m. innymi odległości w stosunku do otaczającej zabudowy (obrzeżnej kwartału). Ma to zasadnicze znaczenie z punktu widzenia potrzeby określenia decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, 9. naruszenie art.54 pkt. 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 2 pkt. 7 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury 26 sierpnia 2003r. - przez nieokreślenie w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie obsługi infrastruktury technicznej. W postępowaniu administracyjnym i kończącej je decyzji organu pierwszej instancji nie ustalono czy istniejące uzbrojenie terenu będzie wystarczające dla realizacji inwestycji a jeśli nie to, w jakim zakresie konieczna będzie jego rozbudowa i modernizacja, 10. naruszenie art. 54 pkt. 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z §18 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. i §2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy - przez nieokreślenie w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych zakresie obsługi w zakresie komunikacji. Zgodnie z przepisem powoływanego rozporządzenia liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W decyzji nie ustalono żadnych wymogów odnośnie zaspokojenia potrzeb mieszkańców kamienic będących obecnie dzierżawcami i właścicielami garaży zlokalizowanych na terenie zamierzonej inwestycji i przewidzianych do wyburzenia w czasie realizacji w związku z planowaną likwidacją wnętrza podwórzowego. 11. naruszenie art. 6, 7, 8, 9, i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, 12. sprzeczność decyzji o przyznaniu celu publicznego dotycząca budowy budynku dydaktyczno-laboratoryjnego wraz z garażami oraz warsztatami z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania przestrzennego Gminy miejskiej W., które wykluczają budowę warsztatów na w/w terenie, a wręcz przeciwnie - okolice starego koryta O. mają pełnić funkcje rekreacyjną. 13. naruszenie Konwencji Praw Człowieka. Podkreślono, że art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U z 1995r. Nr 36. Poz. 175 ze zm.) wskazuje wyraźnie że pozbawienie własności za słusznym odszkodowaniem może być dokonane tylko na cele nie komercyjne w interesie publicznym. Inwestycja jako typowo komercyjna, szkodliwa społecznie narusza w/w konwencję i nie jest niezbędna na cele publiczne, inwestor posiada własne tereny w kampusie głównym oraz przy ul. [...] oraz na osiedlu B. i na ul. [...]. I każdy teren może otrzymać od Prezydenta W.. 14. naruszenie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. W planowanej inwestycji umieszczono warsztaty z urządzeniami pomiarowymi i innymi które mogą emitować sztuczne pola magnetyczne. Teren bez wątpienia jest zagrożony powodzią co może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo planowanej inwestycji i skażenie środowiska. 15. naruszenie ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001r. Nr 115, poz. 1229 ze zmianami), jako, że w przypadku tak dużego wykopu wykraczającego poza granice terenu, którego inwestor jest właścicielem wymagane jest pozwolenie wodno prawne, a którego inwestor nie posiada. Powyższe naruszenia zdaniem skarżących uzasadniają, zaskarżenie wskazanej decyzji [...] z dnia [...]r. jak i utrzymanej w mocy decyzji organu l-szej instancji z dnia [...]r., Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Do sprawy zgłosił udział E.B., podnosząc, że zarówno on jak i jego żona (współwłaścicielka garażu) zostali pominięci w postępowaniu, pomimo poinformowania organu o nabyciu w marcu 2008 r. prawa własności garażu oraz zgłoszenia chęci udziału w charakterze stron niezwłocznie po otrzymaniu informacji, że takie postępowanie się toczy. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2009r. sygn. akt II SA/Wr 37/09 Sąd dopuścił do udziału w sprawie E.B. w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony. W piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2009r. uczestnik postępowania E.B. podkreślił m.innymi, że jest faktem niekwestionowanym także przez organy, że w dniu 4 marca 2008r. nabył wraz z żoną własność garażu nr 12 na terenie inwestycji, dla której wydano decyzje lokalizacyjną. Nabycie własności tej nieruchomości skutkowało tym, że w świetle przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskał wraz żoną status strony w sprawach dotyczących m.in. lokalizacji inwestycji celu publicznego na obszarze zajmowanym m.in. przez Ich garaż. Niedoręczenie decyzji I instancji, nieprzekazanie informacji o tym, że postępowanie w I instancji wciąż nie zostało zakończone prawidłowo doręczoną w świetle przepisów decyzją oraz nieuwzględnienie uczestnika i żony także w postępowaniu odwoławczym, stanowi poważne naruszenie podstawowych obowiązków organu, wynikających z przepisów art. 7, 8 i 9 k.p.a.. Reasumując, uczestnik postępowania stwierdził, że w niniejszej sprawie organy nie wywiązały się ze swoich obowiązków przez to, że nie nadały w zasadzie żadnego biegu sprawie zainicjowanej wnioskiem z 18 czerwca 2008 r. i nie dopuściły Ich do udziału w postępowaniu. To te zaniedbania są zdaniem uczestnika zasadniczą podstawą zarzutów stawianych decyzji w oparciu o art. 10 w związku z 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jednocześnie podstawą żądania uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o jej zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie budynku dydaktyczno-laboratoryjnego "[...]" Wydziału Mechanicznego Politechniki wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] i ul. [...] we W., na działkach nr 21/3, 21/4, 21/5, 21/11, 11, 13 AM-31, obręb P.G.. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu. Podkreślić należy, że w myśl art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, jest zasadą, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, natomiast w przypadku jego braku, lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Definicja "inwestycji celu publicznego" – zawarta została w art. 2 pkt . 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Zgodnie z tym przepisem przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zważyć przy tym również należy, że z postanowień omawianej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż podjęcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy, jako, że regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, która podlega daleko idącym ustawowym rygorom, z których natomiast wyłączona jest decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W doktrynie przyjęte zostało, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących tej decyzji, należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane przesłanki. Przesłanek tych nie wolno interpretować w sposób rozszerzający. Przesłanki te wynikają ze sposobu określenia, czym jest w swej istocie inwestycja celu publicznego, pod pojęciem której kryją się wszelkie działania, obejmujące swym zasięgiem potrzeby gminne, powiatowe, wojewódzkie oraz krajowe, stanowiące realizację celów wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Będą to zatem tylko zamierzenia bezpośrednio prowadzące do urzeczywistnienia tak określonego celu. Nie może tu wchodzić w grę inwestycja niepowiązana wprost z wprowadzeniem takiego celu w życie, np. inwestycja wyłącznie powiązana od strony technicznej z inwestycją główną /tzn. objętą zakresem "celu publicznego" określonego w 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami/ lub związana z inwestycją główną wydatkowaniem środków publicznych tego samego rodzaju /np. gdy te same środki publiczne służą finansowaniu zamierzenia całkowitego, wybiegającego poza zdefiniowane tu cele publiczne, obejmującego inwestycję główną, realizującą wprost cel publiczny, oraz inwestycję związaną z inwestycją główną/. Co więcej, samo zaangażowanie środków publicznych nie jest tu rozstrzygające. Do uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego nie wystarczy też funkcjonalne powiązanie jej z inwestycją realizującą cel publiczny wprost, tak że w rezultacie tworzyłyby pewną całość. Jedyną możliwością objęcia decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego inwestycji nie realizującej wprost celu publicznego, byłaby faktyczna niemożność przeprowadzenia bez niej inwestycji głównej /por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod (red.) Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 365 i n./.". Odwołać się także należy do orzecznictwa, gdzie przyjęte zostało, że za inwestycję celu publicznego może być uznane tylko takie zamierzenie, które technicznie konieczne jest do realizacji celu publicznego /por. wyrok z dnia 12 lutego 2009r., sygn. akt II S.A./Ke 37/09 - nie publikowany, treść /w:/ orzeczenia.nsa. gov.pl /. Zaś w wyroku z dnia 15 maja 2008r., sygn. akt II OSK 548/07 /Lex 503449/, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "... Skoro cele publiczne w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczają się do celów wskazanych wprost w wymienionym przepisie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albo przepisie innej ustawy, która by wyraźnie nazywała jakąś sytuację celem publicznym na potrzeby tego artykułu lub na potrzeby regulacji prawnej gospodarki przestrzennej, to skatalogowany w ten sposób zakres inwestycji celu publicznego ma charakter zbioru wyjątków od zasady. Exceptiones non sunt extendendae (wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco) zaś to powszechnie uznawany kanon wykładni prawniczej...". Zasadniczym zatem zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy organy prawidłowo zakwalifikowały planowane zamierzenie inwestycyjne jako inwestycję celu publicznego, a co ma fundamentalne znaczenie dla stron, wywołuje bowiem istotne konsekwencje w zakresie uproszczenia procedury, wzmocnienia trwałości decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, jak i skutków decyzji ustalającej lokalizację, choćby w zakresie możliwości wywłaszczenia nieruchomości (art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami). Zgodzić się należy z organami, że w myśl art. 6 pkt 6 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla państwowych szkół wyższych. Kolegium odnosząc się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, że nie ma wątpliwości, że budowa pomieszczeń nowego wydziału Politechniki, jako uczelni publicznej /wcześniej państwowej szkoły wyższej/, jest celem publicznym. Nie kwestionując co do zasady możliwości zakwalifikowania inwestycji polegającej na budowie budynku dydaktyczno-laboratoryjnego dla Politechniki, jako spełniającej przesłanki art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jednak uszło uwadze organu, że decyzją objęty jest znacznie szerszy zakres inwestycji, a polegającej także na budowie garażu wielopoziomowego. Nie można tym samym w tej sytuacji uznać za wystarczające uzasadnienie dla zaliczenia zamierzonej inwestycji w ramach której planowana jest także budowa garażu wielopoziomowego jako celu publicznego – przytoczonym wyżej ogólnikowym sformułowaniem organu, skoro jak to wyżej Sąd podkreślił, za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma mu tylko sprzyjać. Podkreślić przy tym także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje, że w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego będzie musiała naruszać prawo własności osób trzecich, czy też w jakikolwiek sposób prowadzić do ograniczenia prawa własności, a co niewątpliwie miałoby miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie niezbędności realizacji inwestycji w proponowanym zakresie i miejscu, z należytym wyważeniem miedzy interesem publicznym a interesem indywidualnym, a następnie wykazanie tejże niezbędności w uzasadnieniu decyzji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2007r., sygn. akt VIII SA/Wa 72/07, Lex nr 372505, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 854/06, Lex nr 460749, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2074/05, Lex nr 222289). Zdaniem Sądu, zarówno uzasadnienie kwestionowanych decyzji jak i sposób procedowania wynikający z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych czyni zasadnym stwierdzenie nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia tak co do celu inwestycji, jak i jej niezbędności, co zaś stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., Uchybienie powyższe jest o tyle zasadne, że tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, poszczególne cele publiczne wyliczone w w/w art.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami – nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być stosowane literalnie, skoro uzasadniają zastosowanie tak radykalnych w skutkach instytucji prawnych, jak wywłaszczenie /por. Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz pod red. M. Wolanina, Wyd.C.H.Beck Warszawa 2009/. Istotny jest również w sprawie przepis art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym /ust. 1/ - ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, a który to wniosek w myśl ust.2 winien spełniać określone tym przepisem wymagania. Oznacza to, że organ orzekający jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy /por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 901/05, LEX nr 173675/. Lektura akt sprawy wskazuje, że wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2004r. Politechnika wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego podając w części "C"- rubryce "Rodzaj obiektu lub przewidywany sposób użytkowania obiektu lub terenu", że planowana inwestycja to "BUDYNEK DYDAKTYCZNO-LABORATORYJNY POLITECHNIKI", przewidzianej do realizacji w obrębie ulic [...] i Wybrzeża [...] we W., na działkach o numerach: część 21/11, 21/4, 21/5, 21/11, 11, część 21/3 i 13 AM-31, obręb P.G.. W dniu 22 czerwca 2004r. wnioskodawca złożył w organie I instancji "Uzupełnienie wniosku" wyżej opisanego, gdzie w części "C"- rubryce "Rodzaj obiektu lub przewidywany sposób użytkowania obiektu lub terenu", podano, że planowana inwestycja to "BUDYNEK DYDAKTYCZNY", przewidziany do realizacji przy ul. [...] na działce nr 21/11 , AM-31, obręb P.G.. Niesporne natomiast jest w sprawie, że opisaną, a kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], ustalono na rzecz Politechniki - lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie budynku dydaktyczno-laboratoryjnego "[...]" Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] i ul. [...] we W., na działkach nr 21/3, 21/4, 21/5, 21/11, 11, 13 AM-31, obręb P.G.. Wskazywałoby to zatem, że tak przedmiot zamierzonej inwestycji, jak i obszar objęty tą inwestycją nie odpowiada danym zawartym w w/w wniosku Politechniki z dnia 21 kwietnia 2004r., zmienionym wnioskiem z dnia 22 czerwca 2004r. Kolejnym istotnym uchybieniem, jest pominięcie przez Kolegium, a tym samym nie odniesienie się do zaleceń tegoż organu skierowanych do organu I instancji - zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia [...]r., Nr [...], a dot. oznaczenia granic oddziaływania inwestycji. Brak zaznaczenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a który to wymóg jednoznacznie wynika z treści art.52 ust.1 pkt.2 ppkt.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwarza bowiem sytuację niemożności ustalenia wszystkich stron postępowania. Wyznaczenie zaś obszaru oddziaływania tejże inwestycji na mapie o odpowiedniej skali nakłada zaś na organ obowiązek oceny merytorycznego zasięgu wskazanego obszaru. Organ na podstawie oceny materiału dowodowego może zmienić jego zasięg /por. wyrok WSA w Lublinie z 18 października 2007r., sygn. akt II S.A./Lu 539/07, LEX nr 424673/. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż "obszar oddziaływania" należy rozumieć szeroko, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim sąsiedztwa. Granice obszaru oddziaływania wyznacza zatem oddziaływanie faktyczne, w szczególności przewidywana emisja zanieczyszczeń, nadmierny hałas, czy nawet utrudnianie nasłonecznienia. W pojęciu oddziaływanie mieści się zatem rzeczywisty wpływ, zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, niekoniecznie graniczących z obszarem wyznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, jak np. środowisko, zabytki czy funkcjonowanie obiektów użyteczności publicznej /por. wyrok NSA z 19 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 31/07, LEX nr 466378/. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art.53 ust.3 omawianej ustawy - organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z powyższej regulacji jednoznacznie zatem wynika, że organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został zobowiązany do przeprowadzenia w postępowaniu związanym z wydaniem tej decyzji analizy wymienionych w tymże przepisie dwóch elementów /pkt.1 i 2 ust.3/, zaś wyniki tej analizy powinny znaleźć się w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję przeszedł nad kwestia tą do porządku, tym samym nie można przyjąć, by organ ten rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, czym niewątpliwie naruszył przepis art.138 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien wszechstronnie wyjaśnić okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia, stosownie do wskazanych wyżej motywów a przede wszystkim dokonać badania przesłanek, pozwalających na stwierdzenie, czy planowane zamierzenie można zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego i stosownie do wyników wydać właściwe rozstrzygnięcie, bacząc przy tym na przestrzeganie fundamentalnych zasad wynikających z art. 7, art. 10, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. a także przepisów art. 53 ust. 1, 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z wyżej wskazanych powodów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie zaś art. 152 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić nadto należy, że rozstrzyganie przez Sąd dalszych zarzutów stron postępowania byłoby przedwczesne, skoro jak to już wyżej Sąd zauważył, aby można było wydać decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego winno być przez organ jednoznacznie wykazane, iż zamierzona inwestycja spełnia przesłanki /wymogi/ inwestycji celu publicznego. H.B. 2.06.2010r.