II SA/Wr 627/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli art. 61 § 3 tejże ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania. Z przepisu w/w art. 61 § 3 wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie tego wniosku, czyli przedstawienia takich okoliczności, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności. Istotne jest przy tym, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. Oznacza to tyle, że w tym postępowaniu Sąd jedynie ocenia, czy spełnione są przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd nie bada merytorycznej zasadności samej skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., sygn. akt I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., sygn. akt I OZ 493/08; z dnia 18 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 386/08; z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 410/08 - nie publik.; treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl/). Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi R.K. jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. wraz z wiążą stalową o wysokości 35m i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 11/5, AM-8, obręb Z., przy ul. [...] we W.. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że podstawą wniosku jest brak ustalenia przez organy w zakresie kumulacji pola elektromagnetycznego. O przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają uzasadnione potrzeby jego właściciela zależne od rodzaju i przeznaczenia należącej do niego nieruchomości. Jak wskazał skarżący społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości nie wyznacza sposobu w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać. W kwestii miejsc dostępnych dla ludności organ kwestionuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 15 października 2009 r. (sygn. akt IIOSK 1581/08) jednoznacznie stwierdził, że nie można jednocześnie twierdzić skutecznie - jak czyni to inwestor - że pola elektromagnetyczne o mocy większej lub równej 0,1 W/m2 poza terenem działki 71/20 wystąpią w miejscach niedostępnych dla ludzi, a więc w miejscach, dla których obowiązujące przepisy nie określają dopuszczalnych wielkości mogących znacząco wpływać na środowisko, a to z tego względu, że powyższych wysokości, a w szczególności wysokości 15,3 mnpt, a tym bardziej wysokości 10,7 mnpt nie można uznać za niedostępne dla ludzi. Zdaniem skarżącego brak dokonania kumulacji pola powoduje możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych albowiem pole ponadnormatywne może znajdować się w miejscach dostępnych dla ludności. Ponadto w pobliżu znajdują się inne stacje bazowe telefonii komórkowej, których działania się nakłada, a czego organ nie uwzględnia, a co najważniejsze nie sumuje nawet pola elektromagnetycznego z planowanej inwestycji, tym bardziej że nie da się rozdzielić poszczególnych wiązek promieniowania. W ocenie Sądu powołując się na powyższe okoliczności, strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a.. Powoływanie się przez stronę skarżącą na kwestię braku kumulacji pola elektromagnetycznego nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykazane zostały przesłanki z art. art. 61 § 3 p.p.s.a., są to bowiem kwestie merytoryczne, które będą podlegały ocenie przez Sąd przy badaniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tym samym stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazał, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto "nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo (postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1041/08, publ. LEX nr 527673). Takich jednak okoliczności skarżący w niniejszej sprawie nie przytoczył. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku realizacji obiektu budowlanego, nie chodzi więc o ocenę, czy zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne wywołuje dopuszczalne czy niedopuszczalne skutki dla otoczenia, ale o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem obiektu, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi roboty budowlane nie powinny być prowadzone. W orzecznictwie przyjęte zostało stanowisko, które również popiera Sąd w niniejszej sprawie, że konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Jednakże to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 1202/07: z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08; z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 145/08, nie publ., treść /w:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać nadto należy, że w myśl art. 61 § 4 w/w ustawy postanowienie w sprawie wstrzymania aktu, wydane na podstawie § 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Również należy podkreślić, że postanowienie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd, nie ma ono bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie wniesionej przez skarżącego skargi. Uwzględniając powyższe, w rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.