II SA/Wr 686/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Referent stażysta Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. i D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO 4111/60/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Burmistrz Ś. decyzją z dnia 16 maja 2024 r., wydaną w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś.", przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], obręb P. [...] - własność A. i D. S., zam. ul. [...], [...] Ś., ze względu na odmowę uzgodnienia decyzji przez organ określony w art. 53 ust.4 pkt 6) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu i tym samym brak spełnienia warunku wynikającego z art. 60 ustawy niezbędnego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja została podjęta w wyniku przeprowadzonego postępowania określonego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem w zabudowie wolnostojącej, w następującym stanie prawnym. Wnioskiem z dnia 5.01.2023 r. (data wpływu do Urzędu 9.01.2023 r.) S. K., reprezentujący A. i D. S., wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem w zabudowie wolnostojącej. Ponieważ wniosek nie był kompletny pełnomocnik został wezwany do jego uzupełnienia pismem z dnia 29.02.2023 r. Dnia 10.02.2023 r. wpłynęło pismo pełnomocnika o przedłużenie terminu uzupełnienia wniosku do dnia 28.02.2023 r. Termin został przedłużony, a wniosek został uzupełniony ostatecznie w dniu 22.02.2023 r. Program inwestycji zaproponowanej we wniosku: • budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej o max. Liczbie kondygnacji - 2, szer. elewacji frontowej od 12 m do 20 m, górnej krawędzi elewacji frontowej od 3 m do 4,5 m, wys. głównej kalenicy od 5 m do 9 m; budynek przekryty dachem "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastruktura techniczna na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś.", dwuspadoyvym symetrycznym o kącie nachylenia od 25'' do 40" w układzie prostopadłym lub równoległym w stosunku frontu działki; dach kryty dachówką lub materiałem dachówko podobnym (blachodachówką) w kolorze szarym, antracytowym, grafitowym lub brązowym; • zaopatrzenie w media poprzez budowę przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej, gazu oraz energii elektrycznej, dodatkowo energia elektryczna ze źródeł odnawialnych; odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na własny nieutwardzony teren inwestycji oraz własny teren inwestycji, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych; ogrzewanie z indywidualnego źródła ciepła - gaz oraz instalacji pozyskującej energię cieplną ze źródeł odnawialnych; • dostęp do drogi publicznej ul. [...] (dz. nr [...]) projektowanym zjazdem; miejsca parkingowe na samochody osobowe - od 1 do 2 w garażu i od 1 do 2 na parkingu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli dla terenu objętego inwestycją brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy j. w. następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 1839 ze zm.), o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.). Ocena przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego wykazała, że dla obszaru objętego wnioskiem brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planowana zmiana zagospodarowania terenu nie znajduje się w zamkniętym katalogu inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.). Zatem planowana zmiana zagospodarowania terenu należy do tzw. innych inwestycji w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do przepisów art. 59 ust. 1 tejże ustawy wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wykorzystując dane uzyskane drogą elektroniczną z zasobu Powiatowego Biura Geodezji i Katastru w Świdnicy rozpoznano stosunki własnościowe dotyczące inwestycji i otoczenia terenu w sposób umożliwiający ustalenie stron postępowania administracyjnego (stosowne wydruki w aktach sprawy). Na podstawie delegacji art. 61 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadomieniem z dnia 2.03.2023 r. wszystkie strony postępowania oraz jednostki opiniujące, stosownie do wymogów procedury administracyjnej, zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, szczególnie w zakresie istniejących uprawnień i interesów osób trzecich. W wyniku tego postępowania uzyskane zostały opinie od stron postępowania tj. Nadleśnictwa Wałbrzych z siedzibą w B. (znak sprawy: [...] z dnia 14.03.2023 r.) oraz D. Zespołu Parków Krajobrazowych oddział W. [...]. Nadleśnictwo Wałbrzych w swojej opinii wskazało, że działka objęta postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego i korzystając z delegacji przepisów technicznych tj. § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wnosi o ustalenie linii nieprzekraczalnej zabudowy w odległości 30 m od granicy z linią lasu, czyli działką leśną nr [...], obr. P. [...], z uwagi na zachowanie bezpieczeństwa projektowanych budynków. Zastępca Dyrektora D. Parków Krajobrazowych wydał negatywną opinię co do wnioskowanej inwestycji w całości. Szeroko uzasadnił swój udział w charakterze strony. Z uwagi na położenie działki w obszarze K. Parku Krajobrazowego ustalonego rozporządzeniem nr [...] Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. wskazał na szczególne cele ochrony Parku tj.: "7. ochrona wartości przyrodniczych wraz z całą różnorodnością flory i fauny występującej na tym obszarze, zachowanie ciągłości historycznej: lokalnego charakteru i skali zabudowy w historycznie ukształtowanych jednostkach osadniczych, ze szczególnym uwzględnieniem unikalnego wielkoprzestrzennego zespołu zamkowo-parkowego [...]. wraz z obiektami związanymi z historią zamku, zachowanie krajobrazu rolniczo-kulturowego, w tym otwartych, niezabudowanych przestrzeni w krajobrazie leśno-polno-łąkowym", które mogą być naruszone wnioskowaną inwestycją. Wskazał na dewastację krajobrazu chronionego przez park krajobrazowy. Planowana przez inwestora zabudowa będzie stanowiła naruszenie celów szczególnych parku wymienionych powyżej poprzez: niezachowanie ciągłości historycznej, lokalnego charakteru i skali zabudowy oraz niezachowanie krajobrazu rolniczo-kulturowego i leśnego na działce o przeznaczeniu rolnym (PsIV) i leśnym (LsIV). Ponadto będzie wiązać się z wykonaniem prac ziemnych trwale zniekształcających krajobraz na stromym stoku wzniesienia [...] Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego w celu zachowania i ochrony wartości przyrodniczych, historycznych, kulturowych i krajobrazowych na terenie Parku zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz dokonywanie zmian stosunków wodnych, jeżeli te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 5 i 6). Dodatkowo przewiduje się dewastację dróg dojazdowych przejazdami maszyn i sprzętu budowlanego." Wskazał na zagrożenia dla gatunków będących pod ustawową ochroną gatunkową zwierząt zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. Tereny parku krajobrazowego są siedliskiem chronionych zwierząt. Jest to m.in.: puchacz, raniuszek, pustułka, błotniak stawowy, kania ruda, myszołów, wiele gatunków płazów i gadów oraz wiele innych gatunków, których zagrożone będą siedliska, miejsca migracji, rozrodu oraz żerowania. Stanowi to naruszenie wymienionych wyżej celów szczególnych ochrony parku czyli § 2 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody Dolnośląskiego w sprawie K. Parku Krajobrazowego. Działka inwestycyjna usytuowana jest przy granicy lasu w tzw. strefie ekotonowej, która z założenia jest strefą buforującą, która umożliwia poprzez swoje istnienie współwystępowanie człowieka i dzikich gatunków na terenie parku krajobrazowego. Jest to strefa tak samo istotna, a w wielu przypadkach nawet ważniejsza niż las dla zachowania bioróżnorodności w stanie niepogorszonym, to jest przeżycia populacji, które tam występują. Natomiast opinia Nadleśnictwa odnośnie ustalenia dodatkowej linii zabudowy od granicy z działką leśną w odległości 30 m., nie znajduje odniesienia w przywołanych przez stronę przepisach § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem postulat Nadleśnictwa w sprawie wyznaczania dodatkowych nieprzekraczalnych linii zabudowy od strony lasu w odległości j.w. nie został uznany za zasadny, co nie zmienia faktu, iż projektowany budynek winien być sytuowany w odległościach od granicy lasu (konturu) lasu zgodnie z przepisami rozporządzenia. Zgodnie z wymogami art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), organ przed ustaleniem warunków decyzji, dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Na podstawie dostępnego w formie elektronicznej programu Systemu Informacji Prawnej LEX przeprowadzona została analiza powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych w celu ustalenia na ich podstawie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Ustalono również, że do dnia 31 grudnia 2003 r. dla tej działki obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Ś., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z dnia [...].06.1993 r., i dla terenu objętego wnioskiem nie przewidywał lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 39 ust. 3 pkt. 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym. Projekt decyzji nie podlegał zatem uzgodnieniom z organami określonymi w art. 53 ust. 4 pkt. 10a tejże ustawy. W planie j. w. teren przewidziany pod inwestycję oznaczony był symbolem E[...]RZ - teren łąk, obszar w granicach K. Parku Krajobrazowego. Wyklucza się zmianę w istniejącym sposobie zagospodarowania. Zatem w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego Burmistrz Miasta Ś. - w sposób określony w przepisach art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), wyznaczył wokół terenu objętego wnioskiem, tj. działki [...], obr. P. [...], obszar analizowany. Zgodnie z art. 61 ust. 5a, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Szerokość frontu terenu objętego wnioskiem (w granicach dz. nr [...], obręb P. [...]), przyległego do drogi wewnętrznej ul. [...], wynosi 10 m. Tak więc 3-krotna szerokość frontu terenu wynosi 3 x 10 m = 30 m. Zatem do analiz został przyjęty obszar leżący w odległości 50 m w każdą stronę od granic terenu objętego wnioskiem z uwzględnieniem pełnego obrysu działek. Nie uwzględniono jedynie pełnego obrysu działek drogowych oraz terenów działki leśnej nr [...], ponieważ są to działki niezabudowane, a zatem nie wpływają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Obszar analiz przedstawiony został na załączniku graficznym do analiz (znajdujący się w aktach sprawy). Na tak wyznaczonym obszarze organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyniki graficzne i tekstowe analizy oraz szczegółowe analizy mające na celu wyznaczanie parametrów cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz ustalenia rodzaju inwestycji znajdują się w aktach sprawy. Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ lokalizacyjny ustalił, co następuje: 1 w zakresie rodzaju zabudowy oraz funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu – działka przewidziana pod inwestycję, zlokalizowana na terenie istniejącego osiedla domów jednorodzinnych. Za działkę sąsiednią zabudowaną, dostępną z tej samej drogi publicznej ul. [...] w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uznano działkę nr [...], obręb P. [...], zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej z garażem wbudowanym. Obszar analizy obejmuje strefę osiedla jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] i ul. [...] z zabudową jednorodzinną wolnostojącą oraz zabudowę o funkcji mieszkalnictwa jednorodzinnego z zabudową gospodarczą dostępną od strony ul. [...]. W obszarze analizy występują tereny łąk i nieużytków położonych wzdłuż rzeki P. oraz lasy objęte ochroną K. Parku Krajobrazowego. W obszarze analizy nie występują funkcje usługowe. Działka sąsiednia nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej. Ustalono zatem możliwość realizacji funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej wraz z wbudowanym garażem, jako kontynuacja istniejącej funkcji z sąsiedztwa i obszaru analizy. 2. w zakresie cech zabudowy sąsiedniej w odniesieniu do budynków położonych w granicach układu urbanistycznego istniejącego osiedla mieszkaniowego zabudowy jednorodzinnej organ ustalił: a) w zakresie gabarytów i formy architektonicznej: ustalając te parametry organ kierował się zasadą dobrego sąsiedztwa pozwalającą na zachowanie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do architektonicznych i urbanistycznych cech istniejącej zabudowy. Działka inwestycyjna nr [...] jest niezabudowana. Budynki położone w obszarze analizy wzdłuż ulic [...] i [...], to budynki o architekturze charakterystycznej dla końca XX w. w zabudowie wolnostojącej, z garażami dobudowanymi lub wbudowanymi w kubaturę budynków mieszkalnych, ewentualnie wolnostojącymi. Budynki mieszkalne niskie dwukondygnacyjne na wysokim podpiwniczeniu lub Ill-kondygnacyjne, przeważnie z dachami płaskimi. Występują również budynki z poddaszem nieużytkowym i z użytkowym, z dachami dwu- lub wielospadowymi z lukamami, o układzie głównej kalenicy prostopadłym lub równoległym do osi jezdni, z pokryciem dachówką, błachodachówką, blachą w kolorze czerwonym lub grafitowym. W analizowanym obszarze zabudowa garażowa i gospodarcza występuje jako wbudowana w budynki mieszkalne lub jako obiekty wolnostojące, jednokondygnacyjne; od strony frontowej działki – obiekty garażowe, na zapleczach budynki gospodarcze. Garaże i budynki gospodarcze z dachami wielospadowymi kryte są dachówką lub materiałami dachówko podobnymi, występują także kryte dachami płaskimi. Działki w bezpośrednim sąsiedztwie tj. dz. nr [...] i [...], zabudowane są budynkami dwukondygnacyjnymi z dachami czterospadowymi (w tym mansardowym), kryte dachówkami w kolorze grafitowym oraz dz. nr [...] zabudowana budynkiem parterowym z dachem kopertowym z dachówką w kolorze czerwonym. Budynki na pozostałym obszarze to budynki dwukondygnacyjne z dachami płaskimi. Budynek mieszkalny położony na działce [...] to budynek dwukondygnacyjny o dachu stromym dwuspadowym krytym dachówką. Ustalono zatem możliwość realizacji zabudowy wolnostojącej o dwóch kondygnacyjnych nadziemnych, w tym poddasze użytkowe, dach stromy dwu- lub czterospadowy. Dopuszczono realizację okien połaciowych oraz lukarn w dachu. Elewacje w tynku strukturalnym lub gładkim z użyciem szlachetnych materiałów wykończeniowych (klinkier, ceramika, drewno, kamień, itp.). Zakazano stosowania pokrycia elewacji panelami z PCV. Powyższe ustalenia są zgodne z wnioskiem; b) w zakresie linii zabudowy: budynki mieszkalne jednorodzinne położone w obszarze analizy wzdłuż ul. [...] i ul. [...], usytuowane są w układzie równoległym, w odległości od 5,0 m do 5,5 m od granicy działki drogowej. Zabudowa ta tworzy określoną i uporządkowaną linię zabudowy. Zabudowa na sąsiednich działkach jest sytuowana równolegle lub prostopadle do istniejącego zespołu zabudowy niezależnie od przebiegu ulicy [...]. Budynki w bezpośrednim sąsiedztwie są wycofane względem ulicy dojazdowej. Linię zabudowy wyznaczono na podst. § 4 ust. 4 rozporządzenia wymienionego na wstępie, mając na względzie fakt, iż projektowany budynek, będzie uzupełniać istniejącą zabudowę mieszkaniową o ściśle określonej linii zabudowy i układzie budynków względem linii lasu. Zatem można ustalić nieprzekraczalną linię zabudowy od sięgacza ul. [...] jako kontynuację linii zabudowy na działce [...] tj. w odległości 10 m. od drogi dojazdowej oraz w odległości 4 m od granicy działki nr [...], w sposób oznaczony w załączniku. Budynki należy sytuować równolegle do linii zabudowy; c) w zakresie wskaźnika intensywności wykorzystania terenu (stosunek pow. zabudowy do pow. terenu). Do oceny wskaźnika intensywności wykorzystania terenu przyjęto działki zabudowane przy ul. [...] i ul. [...] wchodzące w wyznaczony obszar analizy i tworzące jednolity zespół zabudowy tj. kompleks domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej oraz działkę nr [...] zabudowaną budynkiem jednorodzinnym z zabudową gospodarczą; dz. nr [...] (inwestycyjna): niezabudowana - wnioskowana intensywność: 0,08, -dz. nr [...]: 0,16, -dz. nr [...] + [...]: 0,06, -dz. [...]:0,06,-dz. nr [...]:0,22, - dz. nr: [...]: 0,23, - dz. nr: [...]: 0,29, - dz.nr [...]: 0,26, - dz.nr [...]: 0,04, -dz.nr[...]+ [...]: 0,35, - średni wskaźnik intensywności wykorzystania terenu: 0,19. Zatem, korzystając z możliwości dopuszczonej w § 5 ust. 2 rozporządzenia wymienionego na wstępie wskaźnik ten należało przyjąć nie większy niż 0,19, jako średni wskaźnik intensywności dla domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, położonych w wyznaczonym j.w. obszarze analizy. Ponieważ w obszarze analizy występują działki o różnych wskaźnikach intensywności zabudowy, a dodatkowo ze względu na położenie działki jako ostatniej działki przy granicy lasu nie zachodzi konieczność wyznaczenia ustalania minimalnego wskaźnika ze względu na zachowanie ładu przestrzennego; d) w zakresie szerokości elewacji frontowej. Szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych w wyznaczonym obszarze analizy wzdłuż ul. [...] i ul. [...] kształtuje się następująco: - dz. nr [...] (inwestycyjna): niezabudowana - wnioskowana szer. elewacji: bud. mieszk: 12-20 m. (wg rys. -16,2 m), -dz.nr[...]: 22,0 m, -dz.nr [...] + [...]: 8,4 m, -dz.nr [...]1[...]: 18,4m- dz. nr [...]: 11,6 m, - dz. nr [...]: 8,7 m, -dz.nr [...]: 14,8 m, - dz.nr [...]: 11,7 m, -dz.nr [...]: 16,6 m, - średnia szerokość elewacjifrontowych wynosi: 13,77 m. Z uwagi na zróżnicowane szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy mieszkaniowej kształtujące się od 8,4 m do 18,4 m, jednakże w granicach nie wpływających znacząco na ład przestrzenny, korzystając z możliwości § 6. 2. Rozporządzenia, parametr ten wyznaczono jako wnioskowany przez inwestora i występujący w analizowanym obszarze. Ze względu na specyficzne usytuowanie działki przy sięgaczu i na skarpie, elewację frontową należało ustalić od strony dz. nr [...]. Zatem szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego, od strony działki nr [...], ustalono o wartości 16 m z 20 % tolerancją tj. od 12,8 m do 19,2 m; e) w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: w obszarze analizowanym budynki mieszkalne położone przy ul. [...] i ul. [...] oraz z sąsiedztwa mają różne wartości wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych lub attyk tj. a) działki sąsiednie z budynkami z dachami użytkowymi: - dz. nr [...]: budynek o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 4,50 m, - dz. nr [...]: budynek o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 3,00 m, - dz. nr [...]: budynek o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 3,20 m, - dz. nr [...]: budynek o wysokości górnej elewacji frontowej 2,6 m. b) pozostałe budynki w obszarze analizy to budynki przekryte dachami płaskimi z attykami: - wysokości górnych krawędzi attyk kształtują się następująco: 6,5; 7,0; 8,0; 9,0 m. Ponieważ planowany obiekt ma być przykryty dachem stromym należało ustalić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Z uwagi na różnorodność parametru (wahającego się od 2,6 m do 4,50 m dla dachów stromych oraz 6,5 m - 9 m dla dachów płaskich) oraz fakt posadowienia budynku na stoku, zgodnie z § 7 ust 4 rozporządzenia wymienionego na wstępie, ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz attyki dla budynku mieszkalnego w granicach wysokości występujących w obszarze analizy tj. od 3,0 do 4,5 m. f) w zakresie geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy, układ połaci dachowych, kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki). Ustalając przedmiotowe parametry organ kierował się zasadą dobrego sąsiedztwa pozwalającą na zachowanie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do architektonicznych i urbanistycznych cech istniejącej zabudowy. Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustalono zgodnie z § 8 rozporządzenia odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym., - dz. nr [...] i [...] - budynek z dachem wielospadowym, mansardowym z lukarnami, kryty dachówką ceramiczną w odcieniu grafitu, o wys. głównej kalenicy ok. 8,50 m, o kącie nachylenia 30- 60 stopni; - dz. nr [...] - budynek z dachem czterospadowym w układzie symetrycznym, o wys. w szczycie ok. 6,0 m, o kącie nachylenia w granicach od 30 do 35 stopni; pokryty dachówką ceramiczną w kolorze czerwonym; garaż wolnostojący z dachem czterospadowym kryty j.w.; - dz. nr [...] - budynek kryty dachem symetrycznym czterospadowym o wys. w szczycie ok.5,0 m i kącie nachylenia 35 stopni, pokryty dachówką ceramiczną w kolorze grafitowym; - pozostałe budynki przekryte dachami płaskimi o pokryciu materiałami bitumicznymi; występują również dachy wielospadowe kryte dachówką cementową lub ceramiczną oraz dwuspadowe o kalenicy niesymetrycznej kryte blachodachówką. Dachy w przewadze w kolorze czerwonym lub odcieni brązu. Główne kalenice dachów wielospadowych równoległe lub prostopadłe do ulic. W dachach dwuspadowych kalenice prostopadłe do linii ulicy. Kąty nachylenia dachów w granicach od 30- 40 stopni. Wysokość kalenic od 8,5 do 10,0 m. Zatem dla budynku mieszkalnego przyjęto dach dwu- lub czterospadowy z kalenicą główną w układzie prostopadłym do frontu działki (wschodniej granicy nieruchomości), o wysokości od 5,0 do 10,0 m (od poziomu terenu). Kąt nachylenia w granicach od 27 do 40 stopni , jako przeważający układ dachów w obszarze analizy na terenach jednorodzinnych. Jednocześnie przeprowadzono analizę możliwości wydania decyzji ze względu na spełnienie łącznie wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; z uwzględnieniem, iż ten warunek uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a. w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b. strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu c. strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W wyniku dokonanej oceny organ stwierdził, iż: 1.w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy - istnieje działka sąsiednia zabudowana nr [...], obręb P. [...], dostępna z tej samej drogi publicznej ul. [...], zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej z garażem wbudowanym, czyli w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji mieszkaniowej, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Na tej podstawie uwzględniając wyniki analizy obszaru określonego zgodnie z przepisami § 3 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588 ze zm.), ustalono gabaryty, linię zabudowy, intensywność wykorzystania terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi attyki oraz geometrię dachu. Ustalono zatem możliwość budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. 2. w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 2) ustawy - działka, na której ma być zlokalizowany budynek posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Teren przewidziany pod inwestycję przylega do działki [...], oznaczonej w ewidencji jako "dr", będącej własnością Gminy Ś. i łączącej się z drogą publiczną kategorii gminnej ul. [...]. Wymagane jest wykonanie zjazdu na drogę. Zatem jest możliwa obsługa komunikacyjna dla zabudowy jednorodzinnej projektowanym zjazdem, na warunkach ustalonych przez zarządcę drogi gminnej. 3. w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 3) ustawy - w sąsiedztwie w pasie drogowym znajdują się wszystkie media, a inwestor planuje budowę przyłączy: wod.-kan., energii elektrycznej oraz przyłącza gazu na podstawie wstępnych ustaleń z dystrybutorami tych sieci i posiada zapewnienia dostaw; uzbrojenie w zakresie dróg dla budynku mieszkalnego z wbudowanym garażem jest wystarczające. W związku z czym przyjęto, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w zakresie mediów jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 4) ustawy - działka przeznaczona pod inwestycję nr [...], obr. P. [...] przeznaczona pod zabudowę jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako Ps IV (pastwiska kl. IV) oraz Ls IV. Przepisów rozdziału 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczącego ograniczania przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Ponadto część działki o pow. [...] ha stanowi grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako Ls IV. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagają zgody, o której mowa w ust. 2, której dokonuje się jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r. poz. 672 ze zm.) mówi, że gruntem leśnym w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c)wpisany do rejestru zabytków. Zatem ze względu na powierzchnię niniejszą niż 0,10 ha taki areał nie stanowi użytku leśnego i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. 5. w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 5) ustawy - stwierdzono naruszenie postanowień rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. Dz. Urz. Woj. Doln. z 2008 r. Nr 63 poz. [...]) w sprawie ustanowienia K. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z art. 73 ust.l pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2021.1973) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z: ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098 i 1718) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. działka nr [...] położona jest w granicach K. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z opinią Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych inwestycja polegająca na budowie domu jednorodzinnego spowoduje dewastację krajobrazu chronionego, zagrożenia dla przyrody i gatunków będących pod ustawową ochroną gatunkową oraz narusza postanowienia § 2 pkt 1, 4 rozporządzenia oraz § 3 ust. 1 pkt 5 i 6, w których zakazuje się wykonywania prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej. 6. w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 6) ustawy - zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: a) w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W związku z faktem, iż wyniki analizy wskazywały na brak możliwości realizacji wnioskowanej inwestycji, na podstawie art. 10 Kpa pismem z dnia 14.04.2023 r. strony postępowania, w tym pełnomocnik wnioskodawców, zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z projektem decyzji odmownej oraz zgromadzonym materiałem dowodowym j. w. terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. W dniu 19.04.2023 r. pełnomocnik inwestora S. K. zapoznał się we wskazanym terminie z materiałem dowodowym i projektem decyzji odmownej dla przedmiotowej inwestycji. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego. organ stwierdził, iż nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w ww. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy i po wnikliwej ocenie wszystkich wskazanych okoliczności faktycznych i prawnych, została wydana w dniu 10.05.2023 r., szeroko uzasadniona, decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb P. [...], przy ul. [...] w Ś. Pismem z dnia 31.05.2023 r. Państwo A. i D. S., reprezentowani S. K., wnieśli odwołanie od decyzji, o której mowa powyżej. Decyzją z dnia 5.07.2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ ponownie analizując wniosek z dnia 5.01.2023 r. w sprawie wydania warunków zabudowy wziął pod uwagę okoliczności wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji nr SKO 4111/40/2023 z dnia 5.07.2023 r. Rozpatrując i wyjaśniając wszystkie okoliczności sprawy wskazane w decyzji SKO, Burmistrz Miasta Ś. ponownie odmówił decyzją z dnia 18.10.2023 r. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. [...], [...] Ś." ze względu na brak spełnienia wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Swoje stanowisko organ szeroko uzasadnił w treści decyzji. Decyzją z dnia 13.12.2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu uchyliło, po rozpatrzeniu odwołania A. i D. S. uchyliło decyzję w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji j. w. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując przesłanki jakimi winien kierować się organ wydający ponownie decyzję. Organ ponownie analizując wniosek z dnia 5.01.2023 r. w sprawie wydania warunków zabudowy wziął pod uwagę okoliczności wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wymagają wyjaśnienia, z uwzględnieniem dokonanej, przez organ II instancji, wykładni przepisów prawa, tj., że w przypadku gdy ocena przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie należy do wyłącznej właściwości organu gminy, to nie może się on wypowiadać w kwestii, gdzie wymagane jest współdziałanie organu specjalizującego się w tym zakresie. Oznacza to, że skoro planowana budowa ma być realizowana w granicach parku krajobrazowego, to projekt decyzji podlega uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako że parki krajobrazowe są jedną z form ochrony przyrody, określoną w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody. Warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ta analiza została przeprowadzona w sposób opisany na wstępie uzasadnienia. Organ weryfikując analizę w świetle przepisów i okoliczności na dzień sporządzania projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uznał, że wykonane analizy są aktualne. Wyniki tekstowe i graficzne analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiły załączniki nr 2 i nr 3 decyzji. Natomiast szczegółowe analizy mające na celu wyznaczanie parametrów cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz granice obszaru analizowanego a także ustalenia rodzaju inwestycji znajdują się w aktach sprawy z którymi strony mogły się zapoznać na podstawie delegacji art. 10 kpa - pismo z dnia 22.02.2024 r. Organ ponownie dokonał sprawdzenia spełnienia łącznie warunków, które umożliwiają wydane decyzji o warunkach zabudowy, wskazanych w art. 61 ust. 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku oceny ustalono, że zachodzą pozytywne przesłanki spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1-4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, omówione jak w treści uzasadnienia (str. 9-10). Jednocześnie uwzględniając wytyczne SKO przeanalizowano ponownie spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy dotyczących zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi. Na podstawie dostępnego w formie elektronicznej programu System Informacji Prawnej LEX przeprowadzona została analiza powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych w celu ustalenia na ich podstawie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (analiza nr IV znajdująca się w aktach sprawy), z której wynika, że inwestycja jest zgodna z tymi przepisami, z wyłączeniem postanowień rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. Dz. Urzędowy Woj. Doln. z 2008 r., nr 63 poz. [...]. Ocenę zgodności zadania inwestycyjnego będącego przedmiotem ustalonych warunków zabudowy organ pozostawił do rozstrzygnięcia organowi uzgadniającemu tj. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we Wrocławiu zgodnie z zaleceniami SKO. Uwzględniając powyższe okoliczności, w ocenie organu zamierzenie realizacyjne inwestora stanowiło kontynuację istniejącego, na terenie sąsiednim oraz obszarze analizowanym zagospodarowania terenu - zabudowa mieszkalnictwa jednorodzinnego - i po spełnieniu wszystkich warunków określonych w projekcie decyzji oraz innych przepisów prawa nie będzie stanowić naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Wobec powyższego, mając na względzie art. 56, w związku z art. 64 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, który mówi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi organ określił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia w sposób określony w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie art. 60 ust. 4 ustawy projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Zgodnie z art. 60 ust. 1 decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu projektu decyzji z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj.: zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9) ustawy - z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego - uzgodnienie bezpodstawne gdyż zarządcą drogi jest organ wydający decyzję, • zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6) ustawy - ze Starostą Świdnickim oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Zarząd Zlewni w Legnicy - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, • zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6) ustawy jw. i art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów leśnych – z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8) ustawy - z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Pismami z dnia 22.02.2024 r. organ przekazał właściwym organom do uzgodnienia sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy w celu zajęcia stanowiska w trybie art. 106 kpa, zgodnie z delegacją art. 53 ust. 5 ustawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia. W dniu 13.03.2024 r. wpłynęło Postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych Zn.spr.: ZL.224.41.2024 odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy obejmującego grunt leśny w granicach działki nr [...], obr. P. [...]. W uzasadnieniu dyrektor stwierdził, że użytek leśny Ls o pow. [...] ha, który znajduje się w granicach działki inwestycyjnej, wbrew ustaleniom organu sporządzającego decyzję, podlega obowiązkowi uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w trybie sporządzenia planu miejscowego. Pomimo, że w granicach objętych decyzją stanowi użytek mniejszy niż 0,10 ha jest fragmentem większego kompleksu leśnego i znajduje się w uproszczonym planie urządzenia lasu jako pododdział leśny 102s, opisany jako las wyżynny świeży z drzewostanem w wieku 30 lat i dębem jako gatunkiem panującym. Wskazał zatem na niespełnienie wymogu artykułu 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędnego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Strona nie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie. Pozostałe organy właściwe do uzgodnienia decyzji nie wypowiedziały się w terminie ustawowym. Zatem zgodnie z delegacją wynikającą z art. 53 ust. 5 oraz art. 53 ust 5c w powiązaniu z art. 64 (RDOŚ) ustawy o p.i z.p, uzgodnienie uważa się za dokonane. Z uwagi zatem na brak pozytywnego uzgodnienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, wynikającego z art. 53 ust. 4 pkt 6) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów leśnych, nie został spełniony niezbędny warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy określony w art. 60 ust. 1 ustawy. Organ odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś.". Projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie podlega ponownie uzgodnieniom w trybie art. 106 Kpa z organami wymienionymi w art. 53 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3.12.2009 r., sygn. Akt IV SA/Wa 867/09). W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 24.08.2023 r. poz. 1688): art. 59. 1. do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym (ustawa weszła w życie w dniu 25.10.2023 r., natomiast wniosek w tej sprawie wpłynął do organu w dniu 9.01. 2023 r.). 2, Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt la i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Odwołanie od tej decyzji złożyli inwestorzy. Decyzją z dnia 5 lipca 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977) i § 1 i § 4 do 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) po rozpatrzeniu odwołania A. i D. S., od opisanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Na uzasadnienie organ wskazał, że decyzją z dnia 10 maja 2023 r. Burmistrz Ś. odmówił A. i D. S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś.". W uzasadnieniu wskazano, że zamierzenie nie spełnia wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.). Pismem z dnia 31 maja 2023 r. A. i D. S. reprezentowani przez pełnomocnika S. K. wnieśli odwołanie od wymienionej decyzji wskazując, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił granice obszaru analizowanego. W ocenie skarżących planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie nastąpi trwałe zniekształcenie krajobrazu poprzez wykonanie prac ziemnych, gdyż planowana zabudowa będzie posadowiona na zboczu. Ponadto wskazano, że na sąsiedniej działce nr [...], która położona jest w granicach K. Parku Krajobrazowego została zabudowana budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym z wbudowanym garażem, na budowę którego wydano decyzje o warunkach zabudowy. Decyzją Nr SKO 4111/40/2023 z dnia 5 lipca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Burmistrz Ś. ponownie rozpatrując sprawę odmówił A. i D. S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...] ,[...] Ś.". W uzasadnieniu wskazano, że zamierzenie nie spełnia wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Pismem z dnia 10 listopada 2023 r. A. i D. S. wnieśli odwołanie od wymienionej decyzji wskazując, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że nie spełnia postanowień rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia K. Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązuje zakaz wykonywania robót ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Ponadto zarzucono: odstąpienie od utrwalonej praktyki orzeczniczej, naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), nie zgromadzenie i nie wyjaśnienie zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji. Decyzją Nr SKO 4111/85/2023 z dnia 13 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolejną decyzją z dnia 16 maja 2024 r. Burmistrz Ś. odmówił A. i D. S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...] , [...] Ś.". W uzasadnieniu wskazano, że wobec negatywnego uzgodnienia projektu decyzji przez Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych, wynikającego z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. nie został spełniony warunek wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, określony w art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r. A. i D. S. wnieśli odwołanie od wymienionej decyzji wskazując na - podanie błędnej podstawy wydania decyzji wskazując na art. 60 bez podania o jaki akt prawny chodzi, - podanie błędnej podstawy wydania decyzji, powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji gdy taki akt prawny nie istnieje, - naruszenie art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odstąpienie od utrwalonej praktyki orzeczniczej,- pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, wobec nie poinformowania o wydanej negatywnej opinii przez Dyrektora D. Zespołu Parków Krajobrazowych, - nie uwzględnienie opinii Nadleśnictwa, - naruszenie art. 7, 77 § 1 i 2 poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jego wszechstronnego rozpatrzenia oraz przyjęcie wątpliwości stanu faktycznego na nie korzyść strony, - brak poprawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu zważyło, że na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie należy stwierdzić, że odwołanie nie jest zasadne. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996r. SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997r. Nr 1, poz. 35) NSA podkreślił: "Istota administracyjnego toku postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to z art. 138 Kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści przepisów zawartych w art. 59 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, zmiana sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Taką decyzję wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na podstawie projektu sporządzonego przez uprawnionego urbanistę lub architekta (art. 60 ust. 1 i 4 ustawy). Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.). Sposób ustalania warunków zabudowy wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), które określa zasady i tryb przeprowadzenia analizy funkcjonalno-przestrzennej obszaru analizowanego w granicach ustalonych w myśl § 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia. Decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 cytowanej ustawy, powinna zawierać; 1) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. 2) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Jednocześnie w myśl zasady wynikającej z art. 56 ustawy w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji rozpatrując niniejszą sprawę, spełnił wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p. Działka, o nr [...] -jak wynika z części graficznej analizy położona jest w gmina Ś. Przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych, a zatem określenie sposobu zagospodarowania dla tego terenu, stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., powinno nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Projektowana inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), w związku z tym przed wydaniem decyzji nie zachodził obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosownie do przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 2, pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 z późn. zm.). Wniosek odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 u.p.z.p. Podkreślono, że organ I instancji wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził wymaganą prawem analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 6 u.p.z.p. Granice tego obszaru wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. W dokonanej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, udokumentowanej w formie tekstowej i graficznej zgodnie z zasadami przewidzianymi w § 9 rozporządzenia, wykazane zostało, że w obszarze analizowanym wyznaczonym przez tenże organ - w odległości trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycyjnej objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jednakże nie mniejszej niż 50 metrów, mierzonej od jej granic wzdłuż drogi publicznej, z której jest dostępna, w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja – znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co oznacza, że budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego jest spójna z zastaną zabudową. Wymagane parametry zamierzenia mieszczą się w granicach wartości istniejącej zabudowy. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w wysokości 0,19, szerokość elewacji frontowej w wysokości 16 m. z tolerancją 20% tj. od 12,8 m do 19,2 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu lub gzymsu od 3 m do 4,5 m, geometria dachu wielospadowa o nachyleniu od 27° do 40°. W przedmiotowej sprawie doszło również do spełnienia przez inwestora pozostałych warunków przewidzianych dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt. 2 - 6 u.p.z.p.: - wnioskowany teren posiada dostęp do drogi publicznej - do drogi gminnej - możliwe podłączenie do istniejącego uzbrojenia terenu (energia, woda, ścieki), - teren zabudowy nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne, - planowane zamierzenie zgodne jest z przepisami odrębnymi, - zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Rozpoznając sprawę w ramach postępowania zainicjowanego odwołaniem uznać należy, że organ I instancji zastosował się do przepisów art. 53 ust. 4 u.p.z.p. dokonując na etapie postępowania głównego wymaganych uzgodnień. Projekt decyzji uzgodniono pozytywnie ze Starostwem Powiatowym w Świdnicy w zakresie ochrony gruntów rolnych (nie zajęcie stanowiska-uzgodnienie dokonane). Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Legnicy (nie zajęcie stanowiska - uzgodnienie dokonane) i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (nie zajęcie stanowiska - uzgodnienie dokonane). W badanym przypadku przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy było uznanie przez organy I instancji, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zwrot "po uzgodnieniu" użyty w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. opisuje instytucję prawną, oznaczającą konieczność uzyskania, przez organ prowadzący postępowanie dla treści przygotowywanej decyzji, akceptacji wyrażonej w sposób wiążący przez inny organ. W razie braku takiej akceptacji wydanie decyzji pozytywnej jest niedopuszczalne. Z akt sprawy wynika, że zamierzenie ma być realizowane na gruntach rolnych klasy PsIV i LsIV. Oznacza to, że projekt decyzji wymagał uzgodnienia z właściwym organem w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, iż co do zasady właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, co oznacza, iż organ ten jest organem administracji powołanym z mocy ustawy do rozstrzygania w sprawach ochrony gruntów leśnych. Jak wskazano wyżej, organ pierwszej instancji uzyskał pozytywne uzgodnienie projektu decyzji Starosty Świdnickiego w zakresie ochrony gruntów rolnych. Z kolei Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 marca 2024 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś.". Z treści tegoż postanowienia wynika, że Państwo A. i D. S. poprzez swojego pełnomocnika zostali poinformowani, że na postanowienie służy im zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w Warszawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że strony z przysługującego im prawa nie skorzystały. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organ pierwszej instancji wydając decyzje odmowna nie naruszył prawa. W ocenie składu orzekającego, co wynika żart. 106 k.p.a. współdziałanie pomiędzy organami w toku postępowania administracyjnego może następować w różnych formach: opinii oraz uzgodnienia. W świetle art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przybiera ono drugą z wymienionych form, a gdy dochodzi do współdziałania organów w tym trybie, skutkiem uzgodnienia (lub nieuzgodnienia) jest związanie organu prowadzącego postępowanie główne stanowiskiem organu uzgadniającego. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący (orzekający w sprawie głównej). Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Wynikający z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym) (wyrok WSA w Lodzi z 27.12.2021 r., II SA/Łd 909/21, wyrok NSA z 20.06.2007 r., II OSK 922/06). Co więcej, wydane postanowienia organów współdziałających funkcjonują w obrocie prawnym i dopóki w prawem przewidziany sposób nie zostaną z obrotu tego wyeliminowane, wiążą organ orzekający w sprawie głównej. W następstwie przeprowadzonego uzgodnienia organ prowadzący postępowanie główne uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnienie w sposób niewątpliwy wpływa na końcowy kształt decyzji, kreuje w ściśle określonym zakresie jej merytoryczną treść. Jeżeli zatem projekt decyzji o warunkach zabudowy został negatywnie uzgodniony ostatecznym postanowieniem, to organ prowadzący postępowanie główne obowiązany jest odmówić ustalenia warunków zabudowy, nawet jeżeli odmowy uzgodnienia dokonał tylko jeden z organów uzgadniających. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak na wstępie. Skargę, na podstawie art. 52 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnieśli inwestorzy. Zaskarżyli decyzję w całości z powodu jej niezgodności z prawem, a w szczególności naruszenia: a. art. 53 ust.4 w zw. z art. 60 ust. 1 upzp, poprzez uznanie że określenie "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji, w czasie gdy organ na którego negatywną decyzję/postanowienie powołuje się SKO w Wałbrzychu- Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu- we wcześniejszym okresie w czasie "uzgodnień" nie podjął decyzji, postanowienia w odpowiednim czasie, co oznacza, że pierwsze uchybienie przez organ terminowi, powinno być uznane za wyrażenie zgody, a tym samym podjęcie decyzji niezgodnie z prawem bowiem doszło do naruszenia art. 106 § 3 KPA; b. niedoręczenie postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu bezpośrednio do skarżących się, tak aby mogli w terminie złożyć zażalenie na postanowienie, kolejno zaś uznanie, iż za pośrednictwem pełnomocnika, strony zostały poinformowane o wydanym postanowieniu; c. nie odniesienie się przez SKO w Wałbrzychu do wszystkich zarzutów jakie przedstawione były w odwołaniu z dnia 3 czerwca 2024 r., w uzasadnieniu brak jest wzmianki (jakiejkolwiek) odnośnie tego, czy wyeksponowane zarzuty były słuszne, czy też nie, a jeżeli nie były słuszne to dlaczego, zdaniem SKO w Wałbrzychu nie są słuszne; d. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8 § 2 KPA poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, odstępującą od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym dotyczących warunków zabudowy nieruchomości położonych przy ul. [...] w Ś. ([...]); e. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 KPA i 9 KPA poprzez wydanie decyzji odstępującej od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym dotyczących warunków zabudowy nieruchomości położonych przy ul. [...] w Ś. ([...]), a tj. w szczególności ze względu na pozbawienie stron udziału (czynnego udziału) na każdym etapie postępowania, ze względu na pominięcie zachowania obowiązku informacyjnego odnośnie wydanej negatywnej opinii przez Dyrektora D. Parków Krajobrazowych w odpowiednim terminie, które umożliwiłby stronom wniesienie zastrzeżeń, uwag, skarg, odwołań od opinii oraz co istotne niczym nieuzasadnione stwierdzenie przez SKO w Wałbrzychu iż strony które ówcześnie miały pełnomocnika, były poinformowane przez pełnomocnika o możliwości złożenia zażalenia na postanowienie, w czasie gdy pełnomocnik stron również nie dysponował wiedzą odnośnie wydanego postanowienia odpowiednio wcześnie; f. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 KPA poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; g. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, art. 80 oraz 81a § 1 KPA poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek niewystarczającej weryfikacji stanu prawnego i faktycznego dostępu do drogi publicznej (w sprawie wydano dwie przeciwstawne opinie, zaś organ jednostronnie uznał, iż jedna z opinii zasługuje na aprobatę zaś koleina- Nadleśnictwa- już nie. Tym samym organ działając stronniczo zadecydował, iż tylko jedna z opinii zasługuje na aprobatę); - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji (bazowanie na opinii negatywnej dla stron a tj. Dyrektora D. Parków Krajobrazowych); h. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 KPA poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób uzasadnienie decyzji jest praktycznie w większości (bowiem aż 4 strony) przytoczeniem kroków jakie związane były z wydawaniem decyzji w sprawie i składaniem odwołań, zaś praktycznie tylko strona 5 decyzji (jej uzasadnienia) odnosi się do umotywowania przyczyn dla których nie uwzględniono odwołania stron; III. Wskazując na powyższe zarzuty - wszystkie łącznie, jak też każdy z osobna skarżący wnoszą o: a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, b. zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano (między innymi), że SKO w Wałbrzychu pomimo tego, iż zarzuty skarżących były dość obszerne, zdecydowało się odnieść jedynie do niewielkiej części z nich. Otóż SKO w Wałbrzychu jedynie uzasadniło, że: -projekt decyzji uzgodniono pozytywnie ze Starostwem Powiatowym w Świdnicy w zakresie ochrony gruntów rolnych (jak wskazano doszło do niezajęcia stanowiska- uzgodnienie dokonane), Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Legnicy (nie zajęcie stanowiska- uzgodnienie dokonane). Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (nie zajęcie stanowiska - uzgodnienie dokonane), - odwołano się do znaczenia określenia "po uzgodnieniu" co zdaniem SKO w Wałbrzychu opisuje instytucję prawną, oznaczającą konieczność uzyskania, przez organ prowadzący postępowanie dla treści przygotowanej decyzji, akceptacji wyrażonej w sposób wiążący przez inny organ. Jak wskazano w razie braku takiej akceptacji, wydanie decyzji pozytywnej jest niedopuszczalne. Paradoksem jest to, że uzgodnienia - nie zajęcie stanowiska przez np. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Legnicy uznane zostało już jako uzgodnienie dokonane. Jednakże w przypadku Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu, pomimo wcześniejszych uzgodnień, które zakończyły się brakiem odzewu po stronie Dyrekcji, zdecydowano się uznać stanowisko nr 2 Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu, odmowne. Zauważyć należy, że nie wskazano dokładnie w jakim terminie organ podjął informacje o projekcie decyzji, nie zweryfikowano i nie wskazano, czy organ zachował terminy wskazane w art. 106 § 3 KPA. Zauważa również skarżąca, iż w uzasadnieniu decyzji organ wielokrotnie powołuje się na opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu w czasie, gdy postanowienie wydał Zastępca Dyrektora D. Parków Krajobrazowych (negatywna opinię). Prócz tego całkowicie pominięto pozytywna opinię Nadleśnictwa Wałbrzych. Organ autorytarnie uznaje stanowisko Nadleśnictwa Wałbrzych za niezasadne, nie mając ku temu odpowiednich kompetencji- co istotne SKO w Wałbrzychu nawet nie odniosło się do tej decyzji nie wskazało, dlaczego nie uznano decyzji Nadleśnictwa Wałbrzych. W dalszej części decyzji wskazuje się stronom, iż nie wniesiono zażalenia na postanowienie - pomimo tego, iż byli reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika (w tym miejscu wskazać należy iż zawodowym pełnomocnikiem może być radca prawny, adwokat, nie zaś inżynier budownictwa). Postanowienia Zastępcy Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu nie doręczono bezpośrednio stronom. Strona, która nie jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, niestety nie potrafi wskazać jednoznacznie jakie postanowienie organ miał na myśli. Skarżący zauważają, że DZPK nie wypowiedziało się w ww. kwestii na wcześniejszym etapie postępowania, aby obecnie Zastępca Dyrektora D. Parków Krajobrazowych wydał negatywną opinię co do wnioskowanej inwestycji- nie zaś jak twierdzi SKO w Wałbrzychu Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu. Całkowicie pomija się fakt, jaki podniosły strony, że na ówczesny stan prawny cała działka [...] to również działka [...], ponieważ na tamten czas działka [...] nie istniała (nie była wydzielona). Jak wskazuje się w uzasadnieniu, sąsiednie działki są zabudowane. Przy tego typu wnioskach jakie przedstawiły strony odwołujące się, należy zdecydowanie stwierdzić, iż w decyzji organ nadal narusza zasady zaufania do władzy publicznej i zasady stosowania utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw. Ponadto te zasady zostały naruszone chociażby ze względu na to, iż wydano opinie o których strona nic nie wiedziała. Brak było możliwości czynnego udziału w postępowaniu, strona na bieżąco nie była informowana o postępach w sprawie. Strona nie miała realnej możliwości zapoznania się z opiniami np. Nadleśnictwa Wałbrzych czy też Zastępcy Dyrektora D. Parków Krajobrazowych. Zastępca Dyrektora DPK wydał opinię negatywną. Jego zdaniem z uwagi na położenie działki w obszarze K. Parku Krajobrazowego wskazuje się szczególne cele ochrony Parku tj.: "1- Ochrona wartości przyrodniczych wraz z cała różnorodności flory i fauny występującej na tym obszarze; 3.zachowanie ciągłości historycznej lokalnego charakteru i skali zabudowy w historycznie ukształtowanych jednostkach osadniczych , ze szczególnym uwzględnieniem unikalnego wielkoprzestrzennego zespołu zamkowo-parkowego [...] wraz z obiektami związanymi z historią zamku." Strona ponownie zauważa, że powierzchnia podlegająca przekształceniu, to powierzchnia [...] m/kw zaś cała działka ma powierzchnię [...] m/kw- nieznaczny teren zabudowy. Drzewa posadowione są na obrzeżach działki. Jeżeli odbyła się poza wiedzą i zgoda właścicieli nieruchomości wizja lokalna, organ zdecydowanie powinien posiadać wiedzę odnośnie tego, gdzie znajdują się drzewa na działce drzewostan. Drzewostan jest na obrzeżach działki, gdzie inwestycja budowlana nie będzie podejmowana. Również należy podkreślić, że na działce brak jest jakichkolwiek obiektów zamkowo-parkowych. Ogólnikowo przytaczając przepisy, wskazano, że inwestycja zdewastuje krajobraz chroniony przez park krajobrazowy co jest zdecydowanie nieprawdą. W najbliższym sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa (domki jednorodzinne), takowa zabudowa posadowiona jest również na drugiej z wydzielonych działek z działki [...]. Jeżeli realnym by były argumenty na jakie powołał się obecnie Zastępca Dyrektora DPK to na jakiej podstawie udzielono właściwą pozytywną decyzję na ówcześnie jedną działkę, która była działka [...]. Lokalny charakter zabudowy to właśnie zabudowa mieszkaniowa- domki jednorodzinne. Planowana inwestycja wpisuje się zdecydowanie w lokalną skale zabudowy. W dręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie może zostać uwzględniona. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. We wskazanym zakresie sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wojewódzki sąd administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowały do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 5 lipca 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia 16 maja 2024 r., wydaną w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś. Przywołane rozstrzygnięcia wydane zostały po ustaleniu, iż działka, na której ma zostać zrealizowane zamierzenie budowlane znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność, wobec brzmienia przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej jako "u.p.z.p.", determinowała konieczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z kolei wydanie takiej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a mianowicie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaskarżona decyzja rozstrzygająca o odmowie ustalenia warunków zabudowy została wydana na skutek stwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, iż planowana zabudowa nie spełnia pkt 4 i pkt 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a co za tym, nie spełnia łącznie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych warunków - art. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. organ wskazał, że w skład terenu objętego wnioskiem wchodzą grunty leśne o łącznej powierzchni [...] ha, co wynika z załączonych do akt wypisów z ewidencji gruntów. Skoro więc inwestycja obejmuje las, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. Nr 12, poz. 59 ze zm.), o powierzchni ponad 0,10 ha, to stosownie do brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), podlega obowiązkowi uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów leśnych polega m.in. na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nieleśne, zaś planowane przedsięwzięcie (budynek o funkcji mieszkalnej) niewątpliwie zmieniłoby charakter gruntu leśnego. Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało za trafny pogląd wyrażony przez organ pierwszo instancyjny, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Analizując powyższy wywód jednoznacznie należy stwierdzić, że kwestie te podlegają procedurze uzgodnieniowej stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W myśl przywołanej regulacji, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Niewątpliwie teren inwestycji przesłankę tę spełnia. Uzgodnienia, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., są dokonywane przez dyrektora regionalnego dyrekcji Lasów Państwowych jako organu właściwego do ochrony gruntów leśnych, na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W powyższej kwestii wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można utożsamiać ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ zgoda ta jest związana ze zmianą przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2009 r., II OW 70/09, niepubl., dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 582881). Z kolei uzgodnienie przewidziane w przepisie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji niedającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu, przede wszystkim mając na uwadze ograniczenia w przeznaczeniu terenów rolnych i leśnych na inne cele, tak jak przewiduje to art. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zakres tego uzgodnienia ogranicza się do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2008, str. 428). Oczywistym jest, że wynikiem postępowania uzgodnieniowego może być rozstrzygnięcie zarówno pozytywne jak i negatywne. Ustawodawca w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wyraźnie wskazał, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., a dokonanie uzgodnienia jest obowiązkiem organu prowadzącego sprawę główną tj. sprawę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2009 r., II OSK 688/08, niepubl., dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, organ rozstrzygający w sprawie o warunki zabudowy obwiązany był przeprowadzić procedurę uzgodnieniową. Dopiero uzyskanie takiego uzgodnienia, negatywnego lub pozytywnego, upoważnia do zajęcia stanowiska co do kwestii objętej uzgodnieniem. Nadto, mając na uwadze, iż ustalenie warunków zabudowy odnosi się (co do zasady) do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji będzie faktycznie zabudowana, należy mieć na względzie, że część działki objęta jest terenem leśnym. Podkreślić trzeba, iż na etapie ustalania warunków zabudowy nie rozstrzyga się, na której części działki będzie w efekcie końcowym wybudowany obiekt, taka konkretyzacja następuje dopiero na etapie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Można dodać, że organ na etapie postępowania o warunkach zabudowy nie powinien rozstrzygać o usytuowaniu obiektu w stosunku do granic nieruchomości czy istniejących obiektów, a więc o warunkach techniczno-budowlanych. Zakres uprawnień organów uprawnionych do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może kolidować z kompetencjami organu uprawnionego do wydania pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 września 2007 r., II SA/Łd 719/07, dostępny Lex nr 394827). W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania uzgadniającego była ocena czy z perspektywy ochrony gruntów leśnych planowana inwestycja może być realizowana. Należy przy tym zaznaczyć, że o ile sama decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany to postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów leśnych a słusznym interesem obywatela (por. wyrok NSA z 1 września 2021 r. sygn. akt I OSK 3171/18). Z orzeczeniami uznaniowymi wiąże się nie tyle zmniejszona, ile inaczej ukierunkowana kontrola sądowa, ponieważ przy jej dokonywaniu rola, zadania i zakres kompetencji niezawisłego sądu muszą być rozumiane znacznie szerzej i głębiej, niż w innych sytuacjach (M. Jaśkowska, Uznanie administracyjne w orzecznictwie sądów administracyjnych, ZNSA 2010, nr 5-6, s. 168-184). Warto przywołać w tym miejscu art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy mówiący, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Natomiast z art. 3 ust. 1 uogrl wynika, że ochrona gruntów leśnych polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Akta sprawy wskazują, że uprawniony/obwiązany do uzgodnienia organ Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 marca 2024 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z wbudowanym garażem oraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [...], obręb P. [...], ul. [...], [...] Ś.". Nadto, mimo iż A. i D. S. poprzez swojego pełnomocnika zostali poinformowani, że na postanowienie służy im zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w Warszawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, z przysługującego im prawa nie skorzystali. Wobec tego postanowienie odmownie uzgadniające pozostaje w obrocie prawnym. W tym miejscu trzeba przypomnieć, ze uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Przyjmuje się bowiem, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki NSA z: 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06; 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10, 1 października 2014 r., sygn. akt II OSK 733/13). Wiążący charakter i brak możliwości weryfikacji postanowienia uzgodnieniowego przez organ prowadzący postępowanie głównie wywodzony jest z możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia stosownie do art. 106 § 5 k.p.a., a w konsekwencji wniesienia również skargi do sądu administracyjnego i dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2307/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uzgodnienie decyzji w trybie art. 106 k.p.a. polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, jakie ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne. Uzgodnienie dotyczy oceny zgodności projektu decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa na podstawie przepisów normujących zakres uzgodnienia, jest podmiotem wyspecjalizowanym, stąd do jego właściwości należy kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa regulującego daną kwestię. Nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt (por. wyroki NSA: z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 539/14, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10 i z dnia 14 czerwca 2016, sygn. akt II OSK 2416/14). Oznacza to, że organ uzgadniający ocenia projekt decyzji i wyraża stanowisko w zakresie, w którym uzgadnia wnioskowaną inwestycję. W świetle postawionych zarzutów, kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma ocena skutków jakie wywoływało postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w o odmowie uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej planowanej inwestycji. Wskazać należy, że obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z właściwymi organami, w sytuacjach przewidzianych w art. 53 ust. 4 upzp, jest podyktowany koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona gruntów rolnych i leśnych. Powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanym organom gwarantuje fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi, określającymi zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych. Dokonywana przez te organy, w ramach szczególnych kompetencji, ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi, gwarantuje zatem m.in. zachowanie właściwej proporcji między ochroną dobra publicznego, a ingerencją w prawo własności (w tym prawo inwestora do zagospodarowania należącej do niego nieruchomości). W świetle tego co powyżej, odmowa uzgodnienia projektu decyzji przez jeden z organów współdziałających, oznacza konieczność wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Odmowa uzgodnienia przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych stanowiła wystarczającą przesłankę dla wydania decyzji odmownej. To postanowienie spowodowało, że organ był zobligowany do wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Dlatego też zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. art. 53 ust.4 w zw. z art. 60 ust. 1 upzp należy uznać za nieusprawiedliwiony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r.- II OSK 199/19- LEX nr 3022325). Przechodząc do dalszych zarzutów wskazać trzeba, że nie podzielił sąd zarzutów, jakoby podjęcie decyzji nastąpiło niezgodnie z prawem bowiem doszło do naruszenia art. 106 § 3 KPA. Jak wskazują akta sprawy organ lokalizacyjny zwrócił się do organów uzgadniających w dniu 22 lutego 2024, po wcześniejszym dwukrotnym uchyleniu decyzji odmownej, zatem nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu postępowania. Nie może odnieść zamierzonego skutku kolejny zarzut niedoręczenia bezpośrednio do skarżących postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu się, tak aby mogli w terminie złożyć zażalenie na postanowienie Po pierwsze kwestia doręczenia postanowienia nie leżała w kompetencji organu decyzyjnego, a organu uzgadniającego, nadto można przypomnieć, że stosownie do art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Kolejno odnośnie do faktu nieodniesienia się przez SKO w Wałbrzychu do wszystkich zarzutów jakie przedstawione były w odwołaniu, trzeba pamiętać, że w świetle art. 145. § 1 c P.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie (między innymi) gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie z akt nie wynika aby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 8 § 2 art. 7 i 9 kpa poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym dotyczących warunków zabudowy nieruchomości położonych przy ul. [...] w Ś. ([...]), bowiem przeszkodą w uwzględnieniu wniosku strony jest okoliczność, że działka jest w części działką leśną; wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie wystąpiło pozbawienie stron udziału (czynnego udziału) w postępowaniu, bowiem kolejnym pismem z 22 lutego 2024 r. organ zawiadomił pełnomocnika o przesłaniu decyzji do kompetentnych organów, w trybie art. 106 kpa, doręczając mu jednocześnie projekt decyzji. Zdaniem sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, organ lokalizacyjny dokonał szerokich i zgodnych z wymogami ustawowymi ustaleń faktycznych przed wydaniem decyzji, odnosi się do umotywowania przyczyn dla których nie uwzględniono odwołania stron. Reasumując po myśli art. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie.