II SA/Wr 762/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pawłowska Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: referent Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2025 r. nr 824/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch nośników reklamowych trwale związanych z gruntem oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r. (nr 824/2025), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB) nr 1229/2025 z dnia 4 czerwca 2025 r., nakazującą A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka) - inwestorowi robót budowlanych, właścicielowi i zarządcy obiektów - rozbiórkę dwóch nośników reklamowych trwale związanych z gruntem, zlokalizowanych przy ul. [...] we W.(1) (dz. nr [...], AR_[...], obręb M.), zrealizowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Dnia 9 maja 2024 r. PINB przeprowadził kontrolę przy ul. [...] we W.(1), na dz. nr [...], obręb M. W jej trakcie ustalił, że na nieruchomości znajdują się 2 nośniki reklamowe o konstrukcji stalowej - tablica reklamowa na pylonie o przekroju kołowym, przytwierdzonym do fundamentu betonowego za pomocą śrub. Oba nośniki wolnostojące, składające się z tablicy reklamowej o wymiarach ok. 6,0 x 3,0 m, wyposażone w oświetlenie. Na tablicach widniały napisy: "A.". Obecny podczas kontroli właściciel nieruchomości oświadczył, że inwestorem przedmiotowych dwóch nośników jest Spółka, z którą wiąże go umowa najmu i która zobowiązała się do uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Nośniki zostały zrealizowane w 2012 r. Również ze znajdujących się w aktach sprawy kopii umowy najmu wynika, że właścicielem tablic reklamowych jest Skarżąca. Z przeprowadzonych przez PINB czynności wyjaśniających wynika, że brak jest wniosku dotyczącego wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych dotyczących wskazanych nośników reklamowych. Stosownego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie przedłożyła również Spółka, która pismem z dnia 10 czerwca 2024 r. została wezwana do przedstawienia dokumentacji potwierdzających legalność wykonanych robót budowlanych. W odpowiedzi, pełnomocnik pismem z dnia 26 czerwca 2024 r., skierowanym do PINB podniósł, że "wedle wiedzy spółki przedmiotowe tablice reklamowe powstały zgodnie z prawem budowlanym i obecnie prowadzone są w archiwum w W. poszukiwania niezbędnej dokumentacji". Nadto, pełnomocnik wniósł o przedłużenie terminu przedstawienia dokumentacji do końca sierpnia 2024 r. oraz oświadczył, że przedmiotowe tablice reklamowe powstały na przełomie kwietnia i maja 2012 r. Wraz z pismem przedłożył pełnomocnictwo. PINB, pismem z dnia 18 lipca 2024 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę dwóch wolno stojących trwale związanych z gruntem nośników reklamowych zlokalizowanych przy ul. [...] we W.(1), dz. nr [...], AR[...], obręb M. Postanowieniem nr 1485/2024 z dnia 18 lipca 2024 r. PINB wstrzymał budowę spornych dwóch nośników reklamowych trwale związanych z gruntem i zrealizowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz poinformował inwestora, właściciela i zarządcę obiektów – tj. Skarżącą o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Skarżąca złożyła wniosek o legalizację, w związku z tym postanowieniem nr 1844/2024 z dnia 4 września 2024 r., PINB nałożył na nią obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, dokumentów legalizacyjnych, tj.: zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności ww. budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej, trzech egzemplarzy projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dostarczenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dwóch egzemplarzy projektu technicznego. W dniu 27 stycznia 2025 r., Skarżąca złożyła do PINB wniosek o przedłużenie terminu na dostarczenie zaświadczenia o zgodności z planem miejscowym o 2 miesiące wywodząc, że zakreślony termin jest zbyt krótki, z uwagi na fakt, że do wniosku o zaświadczenie o zgodności z planem należy załączyć mapę wielkogabarytową, na którą należy oczekiwać. Postanowieniem nr 369/2025 z dnia 17 lutego 2025 r. PINB odmówił przedłużenia terminu. Pismem z dnia 10 marca 2025 r., nadanym 11 marca 2025 r. Skarżąca poinformowała PINB o złożeniu do Prezydenta Wrocławia wniosku o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedkładając kopię wniosku wraz z kopią potwierdzenia nadania korespondencji. Jednocześnie Spółka złożyła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie wydania przez Prezydenta Wrocławia zaświadczenia. Postanowieniem nr 797/2025 z dnia 25 marca 2025 r. Prezydent Wrocławia odmówił Spółce wydania zaświadczenia o zgodności budowy. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 31 marca 2025 r. i nie zostało zaskarżone. W tych okolicznościach postanowieniem z dnia 5 maja 2025 r. PINB odmówił zawieszenia postępowania. Następnie, decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. (nr 1229/2025), PINB, na podstawie art. 49e pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418, dalej: p.b.) w zw. z art. 104 k.p.a. nakazał A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. - inwestorowi robót budowlanych, właścicielowi i zarządcy obiektów - rozbiórkę dwóch nośników reklamowych trwale związanych z gruntem, zlokalizowanych przy ul. [...] we W.(1) (dz. nr [...], AR_[...], obręb M.), zrealizowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. PINB wskazał, że zgodnie art. 49e pkt 3 p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Odwołanie od tej decyzji złożyła Skarżąca, a w jego treści zarzuciła błędne przyjęcie, że przedmiotowe nośniki wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazała, iż w przypadku tablic i urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. wystarczające jest zgłoszenie budowy właściwemu organowi. Utrzymując w mocy – zaskarżoną decyzją – rozstrzygnięcie organu I instancji, DWINB wskazał na związany charakter decyzji wydanej na podstawie art. 49e pkt 3 p.b. i podzielił twierdzenia PINB co do zasadności orzeczonej rozbiórki. Wskazał, iż Skarżąca nie złożyła dokumentów oznaczonych w postanowieniu z dnia 4 września 2024 r. ani w terminie oznaczonym w postanowieniu, ani też po jego upływie w toku postępowania odwoławczego. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania DWINB wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym kontrola decyzji rozbiórkowej nie obejmuje niezaskarżonego i umocowanego w obrocie prawnym postanowienia z art. 48 p.b. Tym samym organ II instancji rozpatrując odwołanie od decyzji rozbiórkowej uwzględnić musi związanie ostatecznym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 48 p.b. Nawet jednak przyjmując dopuszczalność kontroli kwalifikacji obiektów, objętej ostatecznym postanowieniem o wstrzymaniu budowy, zdaniem DWINB zarzut odwołania nie podlegał uwzględnieniu. Przyjęta bowiem w orzecznictwie wykładnia wymienionego art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. wyklucza zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie, gdyż po pierwsze, w odniesieniu do wykładni użytego w niej wyrażenia "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w judykaturze odwoływano się do językowego rozumienia słów. Wskazywano, że instalowanie wedle definicji językowej polega na montowaniu gdzieś urządzeń technicznych, przy czym montaż zgodnie ze znaczeniem językowym to zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych lub składanie urządzeń z gotowych części. Po drugie, posłużenie się przez ustawodawcę terminem "instalowanie" wyraża pewien zamysł ustawodawcy, który odnosi to do specyficznego rodzaju robót, odróżniającego je od pozostałych robót budowalnych objętych choćby zwolnieniami z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (budowa, przebudowa, remont). Odniesienie pojęcia instalowanie do definicji robót budowlanych, zawartej w art. 3 pkt 7 p.b. ("budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego") upoważnia z jednej strony do poczynienia pewnych porównań z "montażem", a zarazem przeciwstawienia "instalowania" innym rodzajom robót budowlanych. Wykluczając z góry, że instalowanie jest przebudową, remontem lub rozbiórką, można przyjąć, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. dotyczy takich robót budowlanych, które nie spełniają warunku definicji budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b., czyli wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu. Tymczasem, inwestor w przedmiotowej sprawie zrealizował dwa nośniki o powierzchni reklamowej 18 m2 na pylonach, przytwierdzonych do fundamentów. Tym samym doszło do wykonania właśnie obiektów budowlanych - budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., stanowiących wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż zachodzi wyjątek wskazany przez Skarżącą. Nadto z akt sprawy wynika, że Skarżąca nie legitymowała się także zgłoszeniem. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do tut. Sądu złożyła A. S.A. z/s w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa mających wpływ na postępowanie, a w szczególności: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. - poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, pomimo przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy, poprzez niewłaściwe uznanie, że przedmiotowy nośnik jest trwale z gruntem związany, w sytuacji kiedy jest on posadowiony na przenośnej podstawie; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. i art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. - poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, pomimo doręczenia przez organ I instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego pełnomocnikowi Skarżącej, mimo iż nie był on wtedy umocowany do zastępowania jej w niniejszej sprawie, przez co nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026, poz. 143, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu, podlegała decyzja DWINB z dnia z dnia 5 sierpnia 2025 r. (nr 824/2025) utrzymująca w mocy decyzję PINB nr 1229/2025 z dnia 4 czerwca 2025 r., nakazującą Skarżącej rozbiórkę dwóch nośników reklamowych, trwale związanych z gruntem, zlokalizowanych przy ul. [...] we W.(1) (dz. nr [...], AR_[...], obręb M.), zrealizowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 49e pkt 3 p.b., zgodnie, z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych. Nie ma przy tym wątpliwości, że wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 49e p.b., w tym zatem również tej określonej w pkt. 3, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce, nie pozostawiając mu w tej kwestii żadnej swobody. Jeżeli zatem inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego m.in. mimo wyznaczenia terminu nie przedłoży dokumentów legalizacyjnych, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji o rozbiórce. Decyzja wydawana w trybie art. 49e pkt 3 p.b. ma charakter związany. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w realiach której Skarżąca, pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r., wystąpiła z wnioskiem o legalizację wskazanych nośników reklamowych, w efekcie czego postanowieniem z dnia 4 września 2024 r. PINB wezwał ją do przedłożenia – w terminie 2 miesięcy - dokumentów legalizacyjnych, tj.: 1) zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności ww. budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej, 2) trzech egzemplarzy projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dostarczenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4) dwóch egzemplarzy projektu technicznego. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Skarżąca, poza oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie przedłożyła żądanych dokumentów, co aktualizowało obowiązek organu do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Przywołanej oceny nie mogły zmienić podniesione w skardze zarzuty. Przede wszystkim za niezasadne należy uznać twierdzenie, iż sporne nośniki nie są trwale związane z gruntem przez co na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. brak jest obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. W tym kontekście należy wskazać, iż przepisy p.b. wyróżniają dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 - wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na "instalowanie", których jest wymagane jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Tut. Sąd nie podziela twierdzeń Skarżącej, że posadowienie spornych nośników reklamowych, może być uznane w całości za "instalowanie" w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit.c p.b. wskazując, że kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli, to jest urządzenia reklamowego, a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b.), stanowią cechy tego urządzenia i sposób jego posadowienia. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (wyroki NSA: z 12 maja 2009 r., II OSK 735/08, z dnia 10 października 2010 r., II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, z dnia 10 marca 2008 r., II OSK 186/07, z dnia 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, z dnia 8 stycznia 2019 r., II OSK 1150/17, CBOSA). W niniejszej sprawie postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło dwóch nośników reklamowych o konstrukcji stalowej – tablica reklamowa na pylonie o przekroju kołowym, przytwierdzonym do fundamentu betonowego za pomocą śrub. Oba nośniki wolnostojące, składające się z tablicy reklamowej o wymiarach 6,0x3,0 m. Mając na uwadze wymiary budowli, sposób związania z gruntem należy stwierdzić, że przedmiotowe konstrukcje mają na tyle trwałe posadowienie, że stanowią przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniom stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Organy zatem trafnie uznały, że wykonanie spornych budowli wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, bez którego, stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. W tym stanie rzeczy zaktualizowały się przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy, a na skutek złożenia wniosku o legalizację, wydania postanowienia o przedłożenie oznaczonych dokumentów legalizacyjnych. Sąd nie znalazł również podstaw do podzielenia drugiego z zarzutów, tj. kwestionującego prawidłowość zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W tym zakresie Skarżąca podniosła, iż zawiadomienie to zostało doręczone przez organ I instancji pełnomocnikowi, mimo iż nie był on wtedy umocowany do zastępowania jej w niniejszej sprawie, przez co nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu niniejszy zarzut nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wynika z nich bowiem, iż wobec podjęcia przez PINB informacji w zakresie posadowienia spornych nośników reklamowych, pismem z dnia 10 czerwca 2024 r. ([...]), skierowanym do Skarżącej, PINB wezwał ją do udzielenia informacji w sprawie i przedłożenia dokumentów. W odpowiedzi na to pismo, przywołując jego sygnaturę, adw. A. K. wskazując, iż działa w imieniu A. S.A. z/s w W., przedłożył pismo z dnia 26 czerwca 2024 r. załączając do niego pełnomocnictwo udzielone przez prezesa i wiceprezesa zarządu. Zgodnie z jego treścią upoważniało ono "do reprezentowania Spółki przed sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi, organami, w szczególności w postępowaniu administracyjnym oraz postępowaniu egzekucyjnym, a także do udzielania dalszego pełnomocnictwa substytucyjnego". Wobec zatem tak oznaczonego zakresu umocowania, prawidłowo, PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania pełnomocnika Skarżącej załączając jednocześnie postanowienie z dnia 18 lipca 2024 r. o wstrzymaniu budowy i informujące o możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego. W odpowiedzi na to pełnomocnik Skarżącej złożył w dniu 21 sierpnia 2024 r. wniosek o legalizację nie przedkładając odrębnego pełnomocnictwa i nie kwestionując na tym etapie ani na żadnym innym prowadzonym przed organami nadzoru budowlanego, prawidłowości zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy w sposób kompleksowy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do wydania decyzji i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w przywołanych przepisach. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.