II SA/Wr 794/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] "[...]" z siedzibą w K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2024 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. o nazwie [...] postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). Pismem z dnia 29 września 2025 r. Fundacja S. z siedzibą w K. (dalej "strona skarżąca", "Fundacja"), powołując się m.in. na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2024 r. Nr [...] w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. o nazwie STUDIUM [...] (dalej "Studium"), domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości, a w przypadku braku możliwości stwierdzenia nieważności stwierdzenia, że uchwała została podjęta z naruszeniem prawa, oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wykazując – jak to określiła strona skarżąca – "interes prawny i publiczny/społeczny skarżącej Fundacji", strona wskazała, że jest pozarządową organizacją ekologiczną, która działa na obszarze Gminy W., w dużej części prowadząc działania statutowe na terenach objętych zmianą Studium, ustanowioną w 2023 r. dla realizacji działań społecznych głównie związanych z ochroną środowiska. Działalność Fundacji polega na ochronie przyrody, promowaniu zrównoważonego rozwoju, podnoszeniu świadomości ekologicznej społeczeństwa m.in. poprzez kampanie informacyjne i edukację a także na działaniach praktycznych, takich jak ochrona zagrożonych gatunków i siedlisk, czy walka ze zmianami klimatu. Wymieniając następnie główne cele Fundacji, strona stwierdziła, że mając na uwadze statutowe cele oraz sposoby ich realizacji, Fundacja posiada w złożeniu niniejszej skargi własny, konkretny i aktualny interes prawny, który znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego i jest bezpośrednio związany z jej działalnością statutową, a także skonkretyzowany interes społeczny, publiczny chroniący prawa lokalnej społeczności. Zaskarżona uchwała w sposób negatywny wpływa na sytuację prawną Fundacji poprzez ograniczenie jej praw i faktyczne uniemożliwienie ich realizacji, a nowe zapisy Studium naruszają jej prawnie chronione interesy, które są zbieżne z jej celami statutowymi. Uchwała ta narusza także interesy społeczne mieszkańców obszarów objętych zmianą Studium. Opisując podjęte działania w toku procedury uchwalania zaskarżonej uchwały, Fundacja wskazała, że udział organizacji społecznej w postępowaniach sądowych i administracyjnych powinien być uzasadniony jej celami statutowymi. Odnośnie zaś interesu społecznego w udziale skarżącej Fundacji w niniejszej sprawie, strona wskazała, że ponieważ kryterium interesu społecznego nie zostało ustawowo zdefiniowane, nie musi ono mieć (bezpośredniej) podstawy w konkretnym przepisie prawa, lecz powinno wynikać z okoliczności konkretnej sprawy. W tym przypadku, strona skarżąca zwróciła uwagę na ogromny rozmiar, zarówno w sensie obszarowym, terytorialnym dokonanej zmiany Studium, jak też skalę społecznych i środowiskowych skutków, jakie będą miały miejsce w przypadku utrzymania skarżonej uchwały w obrocie prawnym. Podsumowując część wstępną, zmiana Studium – jak wskazała strona skarżąca – pozbawia Fundację realnej możliwości wykonywania jej statutowych zadań, wprost kolidując z tymi zadaniami, co narusza zasadę zaufania do państwa i prawa. Poprzez swoją dużą aktywność społeczną, strona pełni ważną rolę publiczną w Gminie (ochrona środowiska i zrównoważony rozwój, opieka, kultura i dziedzictwo narodowe, edukacja, zdrowie i wypoczynek, prawa i wolności mieszkańców), tak więc jej potrzeby, a w ślad za tym potrzeby lokalnej społeczności, powinny być traktowane jako istotny interes publiczny, który Gmina dokonując zmiany Studium, pominęła. Zaskarżone Studium przewiduje przeznaczenie terenów cennych przyrodniczo znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie prowadzonych przez Fundację działań pod zabudowę szeroko rozumianego przemysłu, co będzie prowadzić do trwałego naruszenia wartości środowiskowych chronionych ustawowo. Tym samym narusza ono zarówno przepisy prawa materialnego, jak i bezpośrednio godzi w realizację ustawowych i statutowych zadań Fundacji. Jak wykazano wyżej, interes prawny Fundacji nie ma tu charakteru ogólnego, czy wyłącznie faktycznego. Jest on skonkretyzowany poprzez normy prawne wyżej wskazane, które gwarantują udział organizacji społecznych w procesach ochrony środowiska oraz umożliwiają im ochronę dóbr wspólnych. Skoro uchwalone Studium przewiduje rozwiązania sprzeczne z tymi normami, Fundacja posiada legitymację do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Gmina W. wniosła w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi w całości z uwagi na niewykazanie przez stronę skarżącą zarówno interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, jak też i naruszenia tego interesu skarżoną uchwałą, ewentualnie – w wypadku nie podzielenia przez Sąd powyższego stanowiska – o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; zwana dalej "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., umożliwiające Sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem wtedy, gdy skarga jest dopuszczalna, tzn. strona skarżąca wykaże, że posiada interes prawny lub uprawnienie w zaskarżeniu uchwały lub aktu, który zostały naruszone postanowieniami zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu, analiza twierdzeń zawartych w skardze wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie Fundacja nie legitymuje się interesem prawnym, który dawałby podstawę do skutecznego wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2) przyjmuje się, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1033/07), w którym przyjęto, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Zagadnieniem legitymacji skargowej aktu prawa miejscowego dwukrotnie zajął się również Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r. (SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008r. (SK 76/06, OTK-A 2/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą, prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje więc posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który Sąd w pełni podziela, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Reprezentując swój zindywidualizowany interes, skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/12). Zaznaczyć również należy, że w powołanym już wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (wyroki: NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04; WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1928/04; NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest również pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Dodatkowo, uwzględniając, że skargę w niniejszej sprawie wniosła Fundacja na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jak też treść tej skargi, należy zauważyć, że organizacja społeczna nie może skutecznie skarżyć uchwał lub zarządzeń organu gminy w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. wyłącznie z powołaniem się na własny cel statutowy, bowiem nie jest to wówczas działanie z uwagi na naruszenie własnego interesu prawnego, ale w obronie interesu publicznego, a ten nie może stanowić wyłącznej przesłanki zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie powyższego przepisu. Dlatego dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest wystarczające wyłącznie powiązanie – jak to uczyniła skarżąca w niniejszej sprawie Fundacja – przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i z zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego (wyroki WSA w: Białymstoku z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 171/10; Poznaniu z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt IV SA/Po 1017/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należało stwierdzić, że wniesiona przez Fundację na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga jest niedopuszczalna. Strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Przy czym, podkreślić należy, że Sąd nie badał – z uwagi na powołaną w skargę podstawę wskazującą wyraźnie na art. 101 ust. 1 u.s.g. – przesłanek z ust. 2a art. 101 u.s.g., który uprawnia do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Nadto Fundacja wprost wskazuje – wykazując swój interes prawny – że to ona jest strona skarżącą a nie poszczególne osoby zamieszkujące teren gminy. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do wniesienia skargi ani z uwagi na cele statutowe ani z uwagi na interes publiczny, a to legło u podstaw – jak wynika z jej treści – rozpoznawanej skargi. Nie może organizacja społeczna skarżyć uchwał lub zarządzeń organu gminy wyłącznie z powołaniem się na własny cel statutowy, nie jest to bowiem wówczas działanie z powodu naruszenia własnego interesu prawnego, ale w obronie interesu publicznego, a ten nie może być wyłączną przesłanką zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, działanie w obronie praworządności i bezpieczeństwa ekologicznego przez organizacje społeczne (stowarzyszenia) nie daje podstawy do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem podstawowym wymogiem zaskarżenia uchwały organu gminy, podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie spodziewanego naruszenia interesu publicznego. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. jest środkiem prawnym obrony indywidualnego interesu prawnego, a nie interesu publicznego, dla obrony którego, ustawodawca ustanawia inne środki prawne (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt IV SA 3774/01). Z kolei w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r. (sygn. akt II OSK 1276/15) NSA wskazał, że podmiot występujący do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę rady gminy powinien wykazać, że uchwała ta narusza jego interes prawny, który wynika z prawa materialnego, a najczęściej z prawa własności nieruchomości. Dalej NSA stwierdził, że skarżące Stowarzyszenie takiego naruszenia nie wykazało, w szczególności nie wykazało, że posiada tytuł prawny do nieruchomości objętej uchwałą planistyczną. To, że Stowarzyszenie ma w zakresie statutowej działalności "udział w kształtowaniu polityki planistycznej", "ochronę ładu przestrzennego" nie świadczy o posiadaniu przez nie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. W wyroku z dnia 5 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 2088/14) NSA wyjaśnił natomiast, że z art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej może wnieść każdy, czyj interes prawny został tą uchwałą naruszony. Na podstawie powołanego przepisu nie można więc wnieść skargi w interesie społecznym (publicznym) lub w interesie innego podmiotu. Można natomiast wnieść skargę w celu ochrony swojego indywidualnego interesu prawnego naruszonego uchwałą organu gminy. W tym wyroku wyraźnie też przyjęto, że z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie wynika, aby organizacje społeczne mogły wnosić skargi na uchwały i zarządzenia organów gminy w interesie publicznym lub innych osób. Przedstawioną wykładnię art. 101 ust. 1 u.s.g. potwierdza także to, że ilekroć ustawodawca chce przyznać organizacji społecznej, czyli także stowarzyszeniu, uprawnienie do brania udziału w postępowaniu, a więc także zaskarżania aktów administracji publicznej, z uwagi na potrzebę ochrony interesu publicznego lub też z innego powodu niezależnego od indywidualnego interesu tej organizacji, to czyni to wyraźnie. Na przykład w art. 31 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny, zaś w art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. W wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 1558/17), Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyroku i odrzucając skargę Stowarzyszenia, wskazał, że w samej P.p.s.a. dopuszczono możliwość wniesienia skargi przez organizację społeczną w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jednakże tylko wówczas, gdy organizacja ta brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 P.p.s.a.), jednakże przepis ten nie może stanowić podstawy wniesienia skargi przez organizację społeczną, w tym stowarzyszenie, niezależnie od naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że z uzasadnienia skargi wynika, że główną przesłanką uznania legitymacji skarżącej Fundacji są cele statutowe w zakresie prowadzonej działalności ekologicznej i prośrodowiskowej. Nie można jednak przyjąć, że te cele kreują – jak wskazuje strona skarżąca – niejako normę prawną, która może stanowić o naruszeniu jej interesu prawnego lub uprawnienia. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż jego akceptacja oznaczałaby, że o tym, czy określona fundacja jest legitymowana do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w określonej sprawie, decydowałoby tylko i wyłącznie ta fundacja, a nie ustawodawca. Bowiem tylko od fundacji zależy to, jakie określi sobie statutowe cele. Takiej podstawy normatywnej nie dają również pozostałe przywołane w skardze przepisy u.s.g. (art. 63, art. 68 § 1, art. 86), Konstytucji RP (art. 1), ustawy o fundacjach (art. 2), ustawy o ochronie przyrody (art. 44), ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 9), czy Konwencji z Aarhus. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 18 grudnia 2009 r. (sygn. akt II OSK 1539/09), przepis art. 44 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wprawdzie rozszerza katalog podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionych do wniesienia skargi, jednakże nie ma on zastosowania w postępowaniach sądowoadministracyjnych ze skarg na uchwały dotyczące miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dopiero pozytywne stwierdzenie istnienia przesłanek z art. 101 u.s.g. otwiera drogę do pełnego merytorycznego rozpoznania skargi. Również postanowienia Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706) nie rozszerzają kręgu podmiotowego uprawnionych do zaskarżenia we własnym imieniu uchwały o planie zagospodarowania przestrzennego, określonego przepisem art. 101 u.s.g. O naruszeniu własnego interesu Fundacji nie stanowią także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez Gminę powołanych w zarzutach przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o informacji środowiskowej. Zarzuty te zmierzają do wykazania naruszenia zasad i trybu uchwalania Studium, co nie przesądza o naruszeniu interesu prawnego skarżącej. Rozpatrzenie tych zarzutów możliwe jest dopiero po wykazaniu przez skarżącą naruszenia jej własnego interesu prawnego. Reasumując, należało stwierdzić, że skoro dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i ich naruszenie stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a wniesiona przez Funkcję skarga nie spełnia tych warunków, to Sąd nie mógł w rozpoznawanej sprawie przystąpić do oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia. Mając na względzie powyższe, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji niniejszego postanowienia. Orzeczenie z punktu drugiego sentencji znajduje zaś swoje oparcie w przepisie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.