II SA/Wr 84/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2014r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obejmującego budynek hotelu z przyłączami oddala skargę. Decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.(dalej DWINB) z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) po rozpatrzeniu odwołania P. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. [...] z dnia [...], którą nakazano skarżącemu sporządzenie i przedstawienie, w terminie 4 miesięcy od dnia kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne, 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego budynek hotelu wraz z przyłączami na posesji przy ul. [...] we W. oraz z przebudową kolidujących instalacji zewnętrznych (dz. nr [...], [...], obręb [...], cz. dz. nr [...] i [...]) lecz z wyłączeniem przyłączy: energetycznego dla obiektu, ciepłowniczego i teletechnicznego - uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych, uchylono zaskarżoną decyzję w zakresie określającym termin wykonania nałożonego obowiązku i ustalono nowy termin jego wykonania do dnia 30 kwietnia 2014 r., w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że w dniu 4 czerwca 2012 r. wpłynęła do organu nadzoru budowlanego dla miasta W. skarga M. M. działającego w imieniu P. P. - właściciela budynku przy ul. [...] we W. na prowadzenie robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. w sposób niezgodny z zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia 3 września 2010 r. projektem budowlanym, zmienionym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]. Skarżący podniósł, iż nie została zachowana szerokość przejazdu bramowego we wznoszonym budynku hotelu. Do w/w skargi załączono dokumentację fotograficzną budowanego budynku sporządzoną w dniu 23 maja 2012 r. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu przy ul. [...] we W. - wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisach, o czym powiadomił strony postępowania pismem z dnia 19 lipca 2012 r. W celu ustalenia stanu faktycznego PINB przeprowadził w dniu 16 sierpnia 2012 r. dowód z oględzin robót budowlanych prowadzonych na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w toku powyższych oględzin PINB doszedł do wniosku, że inwestor wykonuje roboty budowlane związane z ww. budową budynku hotelu na posesji ul. [...] we W. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]i zmienionym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]. W ocenie PINB powyższe miało być wynikiem zmian w elewacji budynku (rezygnacja z attyki, wykonanie dodatkowego rzędu okien w elewacji frontowej, rezygnacja z balkonów w narożach budynku na ostatnim poziomie okien, zmniejszenie szerokości bramy w elewacji frontowej i elewacji od podwórza), konstrukcji dachu i bryły oraz wprowadzeniem dodatkowej kondygnacji. W efekcie powyższego postanowieniem nr [...] z dnia [...] PINB dla miasta W. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez P. D. polegające na budowie budynku hotelu wraz z przyłączami przy ul. [...] we W. wraz z przebudową kolidujących instalacji zewnętrznych z wyłączeniem przyłączy: elektroenergetycznego dla obiektu, ciepłowniczego i teletechnicznego oraz nakazał mu na czas wstrzymania robót budowlanych, strefę objętą robotami budowlanymi zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich. Następnie pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. PINB zwrócił się do organu administracji architektoniczno-budowlanej z prośbą o udzielenie informacji o stanie prawnym pozwolenia na budowę budynku hotelu przy ul. [...] we W. W odpowiedzi na w/w pismo w dniu 5 września 2012 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej przesłał do PINB dla miasta W. decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] zmieniającą pozwolenie na budowę wydane decyzją nr [...] z dnia [...] i zmienione decyzją nr [...] z dnia [...]. Podejmując dalsze kroki w sprawie, w dniu 18 września 2012 r. PINB przeprowadził dowód z oględzin nieruchomości przy ul. [...] we W. Wobec braku możliwości wejścia na wyższe poziomy budynku przy ul. [...] we W. podczas ww. oględzin, PINB dla miasta W. w dniu 3 października 2012 r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku hotelu. Kontrola odbyła się w trybie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego. W dniu 10 października 2012 r. do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) wpłynęło przekazane przez organ I instancji, zażalenie wniesione w terminie prawem zakreślonym przez P. D., na postanowienie PINB nr [...] z dnia [...]. W dniu 8 listopada 2012 r. PINB podjął ponowną próbę przeprowadzenia oględzin. Ani jednak inwestor ani jego pełnomocnik nie stawili się celem uczestnictwa w czynnościach dowodowych i nie udostępnili przedmiotu oględzin. Teren budowy był ogrodzony i zabezpieczony przed dostępem osób trzecich. W protokole spisanym na okoliczność ww. czynności dowodowej określono jedynie zakres wykonanych robót na elewacji budynku. W efekcie natomiast ww. zażalenia postanowienie PINB o wstrzymaniu robót budowlanych zostało uchylone przez DWINB postanowieniem [...] z dnia [...], przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tut. organ wskazał, iż na chwilę jego wydania nie istniał żaden jednoznaczny dowód potwierdzający dokonanie przez inwestora niezaakceptowanego przez organ administracji architektoniczno- budowlanej odstąpienia, o którym mowa w przepisie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego i wiążącą się z nim zasadność wstrzymania inwestorowi prowadzonych robót budowlanych na podstawie tego przepisu. W dniu 11 stycznia 2013 r. PINB przeprowadził ponownie oględziny. Analizując materiał dowodowy z oględzin robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu przeprowadzonych w dniu 11 stycznia 2013 r. PINB ustalił, że stan zaawansowania robót budowlanych zmienił się w stosunku do oględzin przeprowadzonych w dniu 18 września 2012 r. jak również kontroli przeprowadzonej w dniu 3 października 2012 r. PINB stwierdził, że roboty budowlane związane z budową budynku hotelu przy ul. [...] we W. prowadzone są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi - pracowników pracujących na przedmiotowej budowie oraz pieszych w obrębie pasa drogowego, a przy tym naruszają przepisy prawa. Stwierdzone nieprawidłowości wynikać mają z: 1) braku zabezpieczeń na klatce schodowej przed upadkiem z wysokości, 2) braku wygrodzenia i oznakowania strefy niebezpiecznej klatki schodowej, 3) nie przestrzegania planu bioz, 4) braku części graficznej planu bioz, 5) braku dziennika budowy na terenie budowy, 6) braku kierownictwa nad robotami instalacyjnymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, 7) braku nadzoru inwestorskiego nad robotami instalacyjnymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, 8) nie wykonywania przez kierownika budowy poleceń inspektora nadzoru inwestorskiego dotyczących wstrzymania robót na obiekcie, których kontynuacja może wywołać zagrożenie, 9) poruszania się osób celem wykonania robót budowlanych (m. in. na poddaszu budynku) po nie zabezpieczonej w żaden sposób strefie niebezpiecznej klatki schodowej, 10) zabezpieczenia i oznakowania pasa drogowego w sposób niezgodny z projektem organizacji ruchu, 11) nie udostępniania przedmiotu oględzin i kontroli pracownikom organu nadzoru. W efekcie ustaleń poczynionych podczas ww. oględzin PINB postanowił właściwie określić przedmiot prowadzonego postępowania administracyjnego jako roboty budowlane związane z budową budynku hotelu przy ul. [...] we W. wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisach. O powyższym poinformowano strony postępowania pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...], organ nadzoru budowlanego dla miasta W. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez P. D. związane z budową budynku hotelu wraz z przyłączami na posesji ul. [...] we W. oraz z przebudową kolidujących instalacji zewnętrznych lecz z wyłączeniem przyłączy: elektroenergetycznego dla obiektu, ciepłowniczego i teletechnicznego - wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach oraz nakazujące na czas wstrzymania prac budowlanych zabezpieczenie przed dostępem osób trzecich strefy objętej robotami budowlanymi. PINB uznał ponadto, że w badanym przypadku zasadne jest wydanie dwóch decyzji częściowych - jednej w zakresie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach oraz odrębnej decyzji w części dotyczącej wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę (decyzje rozstrzygające sprawę w części - odpowiednio do art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego). Ww. postanowienie zostało zaskarżone przez inwestora z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia co stwierdził DWINB postanowieniem nr [...] z dnia [...]. Rozstrzygając natomiast sprawę w części dotyczącej robót wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, PINB decyzją nr [...] z dnia [...], nałożył na P. D. - inwestora robot budowlanych związanych z budową budynku hotelu na posesji ul. [...] we W. - celem doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - obowiązek wykonania w terminie do dnia 28 lutego 2013 roku: 1) następującej czynności: sporządzenia części graficznej planu bioz w sposób zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 roku w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, 2) następujących robót budowlanych: wykonania: • balustrad na klatce schodowej w/w budynku składających się z desek krawężnikowych o wysokości 0,15 m i poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości 1,1 m oraz wypełnienia wolnej przestrzeni pomiędzy deskami krawężnikowymi a poręczami w sposób zabezpieczający pracowników przed upadkiem z wysokości lub • balustrad docelowych zabezpieczających przed upadkiem z wysokości. Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor. W dalszej kolejności, w celu ustalenia czy roboty budowlane związane z budową przedmiotowego budynku hotelu wykonywane są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę PINB uznał za zasadne przeprowadzenie ponownych oględzin budowy budynku przy ul. [...] we W., i wyznaczył ich termin na dzień 22 marca 2013 r. PINB wezwał ponadto pismem z dnia 20 lutego 2013 r. B. L. sprawującego funkcję kierownika budowy do osobistego stawienia się w dniu 20 marca 2013 r. w siedzibie PINB w celu złożenia zeznań w ww. sprawie w charakterze świadka, w szczególności dotyczących zakresu wykonanych robót budowlanych na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. Pismem z dnia 15 marca 2013 r. (wpł. 18 marca 1013, r.) B. L.zwrócił się z prośbą o wyznaczenie innego terminu przesłuchania go w charakterze świadka z uwagi na jego nieobecność we W. do dnia 22 marca 2013 r. W dniu 20 marca 2013 r. świadek nie stawił się na przesłuchanie. W dniu 21 marca 2013 r. wpłynął do PINB wniosek P. D. o zmianę terminu czynności oględzin zaplanowanej na dzień 22 marca 2013 r. W związku z powyższym pismem oraz mając na uwadze to, że zawsze przy uprzedzeniu inwestora o wyznaczonych czynnościach dowodowych na terenie budowanego obiektu, nie dochodziło do przeprowadzenia czynności z uwagi na brak dostępu do wnętrza budynku, pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w dniu 21 marca 2013 r. przeprowadzili czynności mające na celu wyjaśnienie czy budowany budynek przy ul. [...] we W. dostępny jest na dzień przed zapowiedzianym terminem oględzin. W ww. dniu pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W. weszli do budynku przy ul. [...] we W. Drzwi do ww. budynku od strony frontowej były otwarte, a w budynku przebywali pracownicy, którzy zwijali kable elektryczne. Pracownicy inspektoratu stwierdzili wówczas, że powyżej poziomu +12,96 m wykonany został strop na całej długości i szerokości budynku przy ul. [...] we W. Wysokość w świetle 5 kondygnacji nadziemnej (mierzona od posadzki podłogowej do dolnej płaszczyzny stropu) wynosiła 2,63 m. Następnie wykonano 6 kondygnację nadziemną która posiadała strop również na całej długości i szerokości budynku. Strop ten w części budynku stanowił stropodach - taras. Wysokość kondygnacji 6 (mierzona od posadzki podłogowej do dolnej płaszczyzny stropu) wynosiła 2,60m. Następnie wykonano 7 kondygnację nadziemną, przekrytą stropodachem oraz dachem stromym na fragmentach (w narożach) budynku od strony frontowej. Wykonanie stropu nad 5 kondygnacją nadziemną (w poziomie ok. +15,85 m) na całej długości i szerokości budynku, a nad nią kolejnego stropu w poziomie ok. +18,93 m powoduje wykonanie dodatkowej, nieprojektowanej kondygnacji budynku. W poziomie 6 kondygnacji nadziemnej wykonana została konstrukcja z profili aluminiowych pod zabudowę ściankami. Biegi klatki schodowej poprowadzono do poziomu 7 kondygnacji nadziemnej (ok.+18,93 m). Powyższe fakty zostały potwierdzone na dokumentacji fotograficznej. W dniu 22 marca 2013 r. pracownicy PINB podjęli ponowną próbę przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowych robót budowlanych. Na oględzinach, w wyznaczonym terminie stawił się kierownik budowy B. L. oraz S. L. członek zarządu spółki Zakład Gospodarki Nieruchomościami [...] Sp. z o.o., będącej stroną w prowadzonym postępowaniu. Kierownik budowy oświadczył, że nie posiada i nigdy nie posiadał kluczy do budynku przy ul. [...] we W., ani też do biura budowy, stąd też nie może wpuścić na teren budowy pracowników PINB, jak też udostępnić dziennika budowy. Postawy tej nie zmieniła obecność funkcjonariuszy policji, którzy na prośbę pracowników inspektoratu zjawili się przed budynkiem przy ul. [...] we W. Teren budowy był zamknięty, drzwi wejściowe do budynku przy ul. [...] we W. były zamknięte, zamknięte były również drzwi do biura budowy. Brak było możliwości wejścia do obiektu będącego przedmiotem oględzin. Inwestor podczas rozmowy telefonicznej oświadczył, że nie stawi się na oględziny i nikogo nie upoważni do przekazania kluczy. Pracownicy inspektoratu stwierdzili, że w elewacji frontowej, w poziomie parteru osadzono zamiast jednego okna środkowego - dwa okna przedzielone filarem w ścianie elewacyjnej. Skrajne okno od strony budynku nr 26 posiada inny podział niż projektowano. Balustrady w otworach elewacji frontowej posiadają inny sposób wykratowania, wyprofilowania i zdobień w stosunku do projektu budowlanego. Rura spustowa poprowadzona jest po elewacji frontowej. Z czynności oględzin sporządzono protokół oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Następnie wobec niemożności przeprowadzenia oględzin wewnątrz budowanego budynku przy ul. [...] we W., PINB uznał za zasadne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność prowadzonych robót budowlanych. Pismami z dnia 27 marca 2013 r. PINB wezwał M. M. sprawującego funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego ww. robót budowlanych, pracowników inspektoratu, którzy byli wewnątrz przedmiotowego obiektu oraz ponownie B. L. do stawiennictwa w inspektoracie w dniu 25 kwietnia 2013 r. celem złożenia zeznań w charakterze świadka w sprawie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku hotelu. Ponadto pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. PINB zawiadomił strony postępowania, że jako dowód w przedmiotowym postępowaniu do akt sprawy został dołączony protokół z czynności wyjaśniających, przeprowadzonych w dniu 21 marca 2013 r. przez pracowników inspektoratu w budynku przy ul. [...] we W., wraz z dokumentacją fotograficzną. Pismem z dnia 23 kwietnia 2013 r. M. M. zwrócił się o wyznaczenie innego terminu przesłuchania go w charakterze świadka z uwagi na prowadzenie budowy poza W.. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. (wpł. 23 kwietnia 2013 r.) P. D. złożył wniosek o zmianę terminu czynności dowodowych z przesłuchania świadków z powodu zawiadomienia inwestora o ww. przesłuchaniach bez zachowania terminu określonego w art. 79 § 1K.p.a. W dniu 25 kwietnia 2013 r. w inspektoracie nie stawili się: M. M. i B. L. celem złożenia zeznań w charakterze świadka. Przesłuchano pracowników inspektoratu podejmując jednocześnie korespondencję z operatorem pocztowym, mającą na celu ustalenie daty doręczenia inwestorowi zawiadomienia o terminie przesłuchania świadków wyznaczonym na dzień 25 kwietnia 2013 r. Niezależnie od powyższego pismami z dnia 25 kwietnia 2013 r. wezwano ponownie uczestników procesu budowlanego oraz pracowników inspektoratu do stawienia się w siedzibie organu w nowym terminie tj. w dniu 6 czerwca 2013 r., celem złożenia zeznań w charakterze świadka w sprawie przedmiotowych robót budowlanych. O powyższym zawiadomiono strony postępowania pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. DWINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] wezwał PINB do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego poprzez dokonanie oględzin budowy budynku hotelu na posesji ul. [...] we W. na okoliczność ustalenia ewentualnych nieprawidłowości przy wykonywaniu robót budowlanych mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz odstąpień od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w terminie 21 dni od dnia doręczenia ww. postanowienia. W związku z ww. postanowieniem, upoważnieni pracownicy inspektoratu w dniu 3 czerwca 2013 r., stawili się przed budynkiem przy ul. [...] we W., w celu przeprowadzenia dowodu z oględzin, w uprzednio wyznaczonym terminie. Inwestor oraz kierownik budowy nie stawili się celem uczestniczenia w oględzinach. Wejście do budynku od strony frontowej było zamknięte. Od strony zaplecza teren budowy był zamknięty i zamknięte było biuro budowy. Brak było możliwości przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych wewnątrz obiektu. W dniu 6 czerwca 2013 r. PINB przeprowadził dowody z przesłuchania świadków na okoliczność zakresu wykonanych robót na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. Przesłuchani zostali dwaj pracownicy inspektoratu, którzy w ramach czynności kontrolnych i wyjaśniających byli we wnętrzu przedmiotowego budynku i posiadali informacje na temat zakresu wykonanych tam robót budowlanych. Pomimo prawidłowego zawiadomienia, żadna ze stron nie wzięła udziału w przesłuchaniu. Pozostali dwaj świadkowie, tj. kierownik budowy B. L. i inspektor nadzoru inwestorskiego M. M. nie stawili się w celu złożenia zeznań. W toku ww. przesłuchania świadek P. S. zeznał, iż w dniu 21 marca 2013 r. był w budynku przy ul. [...] we W. w ramach czynności służbowych. Dodał, że przeprowadzał czynności wyjaśniające dotyczące prowadzonych robót budowlanych związanych z budową tego budynku. Świadek zeznał, że był na wszystkich kondygnacjach nadziemnych przedmiotowego budynku. Wskazał również, że powyżej poziomu +12,96 m (na poziomie ok. +15,84) wykonano strop na całej długości i szerokości budynku, a nad nim kolejny strop również na całej długości i szerokości budynku, który w części budynku jest stropodachem a w zasadniczej części jest stropem wydzielającym kolejną kondygnację przykrytą stropodachem i dachem stromym na fragmentach budynku od strony frontowej. Zdaniem świadka budynek przy ul. [...] we W. ma 7 kondygnacji nadziemnych. W poziomie 7 kondygnacji nadziemnej świadek nie stwierdził istnienia kotłowni, maszynowni, ani urządzeń klimatyzacyjnych. P. S. zeznał, iż dokonywał pomiaru wysokości 5 i 6 kondygnacji nadziemnej. Wysokość w świetle 5 kondygnacji nadziemnej (mierzona w świetle stropów) wynosiła 2,63 m. Wysokość 6 kondygnacji nadziemnej (mierzona w świetle stropów) wynosiła 2,60 m. Wskazał również, że na 5 i 6 kondygnacji nadziemnej budynku wykonane są stelaże aluminiowe pod zabudowę ściankami działowymi, a na 7 kondygnacji nadziemnej istnieją elementy konstrukcyjne: słupy żelbetowe oraz fragmenty ścian wewnętrznych wykonane z bloczków ceramicznych, częściowo otynkowane. Drugi z przesłuchanych świadków – A. F., zeznał, iż w dniu 3 października 2012 r. był w budynku przy ul. [...] we W. w ramach czynności kontrolnych przedmiotowego obiektu. Jest bowiem pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W., zatrudnionym na stanowisku inspektora. Świadek zeznał, iż był na wszystkich kondygnacjach nadziemnych oraz na kondygnacji podziemnej przedmiotowego budynku. Świadek wskazał, że powyżej poziomu +12,96 m, na poziomie ok. +15,84, wykonano strop na całej długości i szerokości budynku. Nad tym stropem wykonano kolejny strop również na całej długości i szerokości budynku, który w części budynku jest stropodachem, a w znacznie większej części jest stropem wydzielającym kolejną kondygnację budynku. Ostatnia kondygnacja budynku przykryta jest stropodachem i dachem stromym przy ścianach szczytowych budynku od strony frontowej. Dodał również, że budynek ten posiada 7 kondygnacji nadziemnych. Wskazał ponadto, iż osobiście wykonywał dalmierzem pomiary wysokości 5, 6 i 7 kondygnacji nadziemnej budynku. Wysokość w świetle 5 kondygnacji nadziemnej, mierzona w świetle stropów w stanie niewykończonym wynosi 2,66m. Wysokość 6 kondygnacji nadziemnej, mierzona w świetle stropów w stanie surowym wynosi 2,63m, a 7 kondygnacji nadziemnej wysokość wynosi 2,82 m mierzona również w świetle stropów w stanie niewykończonym. Postanowieniami PINB odpowiednio nr [...] i nr [...] z dnia [...] ww. pracownicy, którzy złożyli zeznania w charakterze świadka zostali wyłączeni od udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] DWINB w związku z odwołaniem P. D. od decyzji PINB nr [...] z dnia [...] ponowił wezwanie do przeprowadzenia oględzin na przedmiotowej inwestycji. W związku z ww. wezwaniem PINB pismem z dnia 12 lipca 2013 roku poinformował strony postępowania o wyznaczonym na dzień 9 sierpnia 2013 r. terminie oględzin i kontroli w sprawie robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu przy ul. [...] we W. wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisach. W dniu 17 lipca 2013 r. PINB decyzją nr [...], rozstrzygając prowadzoną sprawę w części dotyczącej wykonywania przedmiotowych robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nakazał P. D. sporządzenie i przedstawienie, w terminie 4 miesięcy od dnia kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne, 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego budynek hotelu wraz z przyłączami na posesji przy ul. [...] we W. oraz z przebudową kolidujących instalacji zewnętrznych (dz. nr [...], [...], obręb [...], cz. dz. nr [...] i [...]) lecz z wyłączeniem przyłączy: energetycznego dla obiektu, ciepłowniczego i teletechnicznego - uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych. Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. P. D. oświadczył, że nie jest możliwe przeprowadzenie czynności dowodowych w zaplanowanym na dzień 9 sierpnia 2013 r. terminie, z uwagi na jego pobyt, w tym czasie, na opłaconych wcześniej wakacjach. Dodał jednak, iż gdyby nawet był we wskazanym terminie w Polsce, to nie dopuści do łamania prawa poprzez wykonanie oględzin przez organ, który z mocy prawa podlega wyłączeniu ze sprawy. Pismem z dnia 25 lipca 2013 r. P. D.wniósł o uzupełnienie na podstawie art. 111 K.p.a. ww. decyzji PINB nr [...] z dnia [...]o rozstrzygnięcie co do wyłączenia M. A. – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., od udziału w prowadzonym postępowaniu. Również pismem z dnia 25 lipca 2013 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego we W. - 5 sierpnia 2013 r.) P. D. wystąpił do DWINB o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB. W dniu 9 sierpnia 2013 r., o godz. 10:30 pracownicy PINB stawili się przed budynkiem przy ul. [...] we W. celem przeprowadzenia dowodu z oględzin. Inwestor oraz kierownik budowy nie stawili się celem uczestniczenia w oględzinach. Nie udostępniono zatem przedmiotu oględzin. Wejście do budynku od strony frontowej oraz od strony zaplecza budynku było zamknięte. Zamknięte było również biuro budowy. Brak było możliwości przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych wewnątrz obiektu. Decyzją nr [...] z dnia [...] DWINB uchylił decyzję PINB nr [...] z dnia [...] rozstrzygającą sprawę w części dotyczącej robót wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, i przekazał ją do ponownego rozpoznania przez organ instancji. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej wskazano, że postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w taki sposób, aby można było podjąć prawidłowe rozstrzygnięcie co do zakresu sprawy załatwionego zaskarżoną decyzją. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] PINB po rozpoznaniu wniosku inwestora odmówił uzupełnienia swojego rozstrzygnięcia nr [...] z dnia [...]. Po uzyskaniu części dokumentacji dotyczącej sprawy w ramach, której wydano decyzję PINB nr [...] z dnia [...], zawierającej to rozstrzygnięcie, pismem z dnia 1 października 2013 r. DWINB zawiadomił o wszczęciu na wniosek P. D. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr [...] z dnia [...]. W dniu 5 listopada 2013 r. do tut. organu wpłynęło natomiast złożone w terminie odwołanie P. D. od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...]. W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z dnia [...] tut. organ zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...], którą nałożono na P. D. jako inwestora robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu na posesji przy ul. [...] we W. - w zakresie robót wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę - obowiązek sporządzenia i przedstawienia 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, do czasu zakończenia ww. postępowania odwoławczego. W takim stanie rzeczy DWINB po rozpatrzeniu odwołania P. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. [...]z dnia [...] , stwierdza co następuje. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji - w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zgodnie zaś z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego - istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W ust. 5 art. 36a Prawa budowlanego określono istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wskazując, że przedmiotowe odstąpienie ma miejsce wówczas, gdy dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 5) ustaleń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również wtedy, gdy wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. W ocenie organu słuszność ma PINB stwierdzając, że w przypadku z którym mamy do czynienia inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, bez wymaganej prawem zmiany tej decyzji. Natomiast stanowisko skarżącego wyrażone w odwołaniu, jakoby zrealizował przedmiotową inwestycję w sposób całkowicie zgodny z prawem, nie znajduje w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie żadnych podstaw. Po pierwsze, inwestor wprowadził zmiany względem rozwiązań przyjętych w zatwierdzonych projektach budowlanych co do wyglądu zewnętrznego przedmiotowego budynku, tj. stan elewacji obiektu jest niezgodny z rozwiązaniami przyjętymi w "Projekcie Budowlanym Zamiennym II" sporządzony maj - czerwiec 2012 r. i zatwierdzonymi decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], będącej ostatnią zmianą decyzji o pozwoleniu na budowę właśnie w zakresie elewacji hotelu, tzn.: formy, aranżacji detalu i kolorystyki. Jak wynika z dowodu w postaci oględzin mających miejsce w dniu 22 marca 2013 r. w elewacji frontowej przedmiotowego budynku, w poziomie parteru osadzono zamiast jednego okna środkowego - dwa okna przedzielone filarem w ścianie elewacyjnej. Skrajne okno od strony budynku nr 26 posiada inny podział niż projektowano. Również balustrady w otworach elewacji frontowej posiadają inny sposób wykratowania, wyprofilowania i zdobień w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto rura spustowa poprowadzona została po elewacji frontowej, a w elewacji od podwórza, tak jak od frontu, osadzono w otworach balustrady o innym sposobie wykratowania, wyprofilowania i zdobień. Tymczasem przedmiotowy budynek budowany jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (jak wynika chociażby z pozwolenia konserwatorskiego dotyczącego przedmiotowego obiektu - decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 16 czerwca 2009 r.). Fakt ten natomiast oznacza, że wszelkie zmiany w zakresie wyglądu prowadzonej inwestycji powinny być poprzedzone zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (w tym wypadku Miejskiego Konserwatora Zabytków wydaną z upoważnienia Prezydenta W. w związku z porozumieniem z dnia 17 listopada 2003 r. zawartym pomiędzy Wojewodą D. a Prezydentem W. w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresy właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków). Zgodnie bowiem z art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. To z kolei powoduje, że realizacja takich zmian po uzyskaniu zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków powinna być również poprzedzona zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wskazano bowiem wyżej istotne odstąpienie ma miejsce również wówczas, gdy wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Zresztą inwestor musiał sobie z tego zdawać sprawę bo przecież wystąpił i uzyskał pozytywną decyzję o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie elewacji budynku. Roboty budowlane w tym zakresie wykonał jednak z w sposób niezgodny z projektem zaakceptowanym przez właściwe organy. Po drugie, jak wynika z akt sprawy, inwestor dokonał zmian w kształcie inwestycji zaakceptowanym decyzjami właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej co do liczby kondygnacji. Jak słusznie zauważył organ I instancji, zatwierdzony decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] projekt budowlany jest niespójny w części opisowej, jednakże z jego części rysunkowej jasno wynika, że przedmiotowy budynek nie miał posiadać więcej niż 5 kondygnacji nadziemnych. Żadna późniejsza zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę nie wiązała się z modyfikacją w tym zakresie. Tymczasem jak wynika z dowodu w postaci zeznań świadków, tj. P. S. i A. F. - pracowników PINB, którzy mieli sposobność naocznie zapoznać się z obecnym stanem przedmiotowego hotelu powyżej poziomu + 12,96 m na poziomie ok. +15,84, wykonano strop na całej długości i szerokości budynku. Nad tym stropem wykonano kolejny strop również na całej długości i szerokości budynku, w poziomie ok. 18.93 m, który w części budynku jest stropodachem, a w znacznie większej części dolnym wygrodzeniem przestrzeni zamkniętej od góry stropodachem i dachem stromym przy ścianach szczytowych budynku od strony frontowej. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że okoliczności wskazane przez przesłuchanych świadków znajdują również potwierdzenie w szeregu poszlak (dowodów pośrednich - dowodów nie wskazujących wprost na fakt główny lecz jedynie pośrednio potwierdzających ważną tezę dowodową). Otóż fakt, że inwestor wystąpił do Prezydenta W. o dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę i do wniosku załączył projekty zamienne w których wskazano ww. stropy jako istniejące, już po wszczęciu przez PINB postępowania w sprawie (patrz decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], którą odmówiono zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji), oraz to, że przez ponad rok nie był on w stanie dopasować się do terminów wskazanych przez PINB i umożliwić dokonania czynności dowodowych w postaci czy to oględzin czy to kontroli, upoważnia do jedynego logicznego wniosku, że inwestor chce ukryć fakt wykonania ww. elementów konstrukcyjnych obiektu z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego. Co istotniejsze fakt wykonania stropu na całej długości i szerokości budynku nad piątą kondygnacją potwierdza sam skarżący w swoim odwołaniu (strona 16 odwołania). Powyższe stropy nie były przewidziane ani w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], ani w żadnym innym projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o zmianie ww. pozwolenia na budowę. Strop na poziomie +15,84 był przedstawiony w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], jako podest klatki schodowej (rys. 7/A+K). Jak wynika z rysunku 5a/A+K rzut spocznika klatki schodowej zajmował jedynie fragment rzutu całego budynku. W poziomie tym nie projektowano pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i podest usytuowany był w przestrzeni poddasza budynku. Tak więc spocznik klatki schodowej na poziomie +15,84 nie stanowił kondygnacji obiektu. Jak natomiast słusznie stwierdził PINB, te części przedmiotowego budynku będące fragmentami przestrzeni "pozamykanymi" ww. stropami stanowią dodatkowe, nieprzewidziane w zatwierdzonej dokumentacji projektowej kondygnacje. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Słuszność zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku z którym mamy do czynienia nie budzi w ocenie tut. organu żadnych wątpliwości. Odnosząc się natomiast do argumentacji odwołania, na którą nie udzielono odpowiedzi powyżej stwierdzono, że w toku postępowania przed organem I instancji brak było takiego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarżący miał możliwość wzięcia udziału w ww. czynnościach dowodowych i zapoznania się z materiałem dowodowym z tych czynności, które były kluczowe dla podjęcia zaskarżonej decyzji jak i decyzji tut. organu. Skarżącemu zapewniono możliwość skorzystania z "ostatniego słowa" przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący był w sposób prawidłowy informowany przez PINB o wszelkich okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania. P. D. został powiadomiony przez organ I instancji o trybie z Prawa budowlanego, w jakim toczy się dotyczące go postępowanie. Doręczano mu przecież m.in. zawiadomienie o przedmiocie prowadzonego postępowania i postanowienia o wtrzymaniu prowadzonych robót wydane na podstawie art. 50 Prawa budowlanego. Musiał on zatem zdawać sobie sprawę jakie rozstrzygnięcia mogą zostać podjęte w prowadzonym postępowaniu. Zresztą dowodem znajomości trybu w jakim jest prowadzone postępowanie jest treść odwołania (wynika z niego, że skarżący wie jakie poszczególne kroki podejmowane są w regulacji art. 50 - 51 Prawa budowlanego, błędnie jednak na swoją korzyść interpretuje tworzące je przepisy). Skarżący nie mógł zatem doznać jakiejkolwiek "szkody procesowej" w efekcie działań PINB. Zresztą żadnej nie wykazał - nie wykazał jaka konkretna czynności procesowa została mu uniemożliwiona. Bezzasadne jest twierdzenie skarżącego jakoby M. A. pełniący funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. miał podlegać z mocy prawa wyłączeniu od załatwienia badanej sprawy. Organ kilkukrotnie już przedstawiał skarżącemu swoje stanowisko w tym temacie (chociażby postanowieniem nr [...] z dnia [...]). Wyjaśnić zatem ponownie trzeba skarżącemu reguły rządzące instytucją wyłączenia organu. Otóż z uwagi na ustrojową i procesową pozycję, piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu (patrz chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r.). Zgodnie natomiast z art. 25 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od spraw dotyczących interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach małżeństwa, pokrewieństwa, powinowactwa, przysposobienia opieki lub kurateli, 2) oraz od załatwienia spraw dotyczących interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach małżeństwa, pokrewieństwa, powinowactwa, przysposobienia, opieki i kurateli. W badanym przypadku nie mamy do czynienia z żadną z wymienionych sytuacji. Skarżący powołuje się natomiast na okoliczności dotyczące wyłączenia pracownika organu (wskazuje na treść art. 24 K.p.a.), które z powodów ww. nie mają przełożenia na niniejszy przypadek. Zauważyć przy tym należy, iż nawet gdyby przyjąć inaczej i uznać, że okoliczności z art. 24 K.p.a. skutkować winny również wyłączeniem organu to i tak w badanym przypadku nie było by podstaw w świetle podnoszonych przez P. D. okoliczności, aby uznać, że skarżący nie miał w prowadzonym postępowaniu zapewnionych warunków "uczciwego procedowania". Ani bowiem fakt wniesienia przez skarżącego prywatnego aktu oskarżenia przeciwko M. A. ani okoliczność udzielenia przez niego wywiadu dla prasy na temat sprawy wiążącej się z inwestycją skarżącego nie wypełnia przesłanki do wyłączenia pracownika organu administracji publicznej. W ocenie tut. organu podstawę do wyłączenia pracownika od udziału w sprawie daje wyłącznie wszczęcie postępowania karnego z urzędu, a nie z oskarżenia prywatnego. Decyzję o zainicjowaniu postępowania karnego w urzędu, zgodnie z polską procedurą karną, podejmuje prokurator, na podstawie danych, które pochodzić mogą również od pokrzywdzonego. Tylko natomiast przyjęcie, że zainicjowanie postępowania przeciwko pracownikowi organu administracji publicznej przez fachowego i niezależnego prokuratora stanowi przesłankę do wyłączenia pracownika daje gwarancję, że oskarżenie nie ma charakteru instrumentalnego i zmierza do sparaliżowania pracy organu administracji publicznej. Natomiast fakt, iż M. A. udzielił informacji środkom masowego przekazu na temat prowadzonego postępowania i ustaleń które uznał za słuszne, w żaden sposób nie może podważyć jego obiektywności. Osoba pełniąca funkcję publiczną zobowiązana jest bowiem do udzielenia środkom masowego przekazu na ich zapytanie informacji na temat prowadzonych działań, w tym przyczyn ich podjęcia. Co więcej, gdyby przyjąć tok myślenia skarżącego, to każdorazowo w przypadku uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy, koniecznym byłoby wyłączenie organu I instancji od załatwienia sprawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawia on bowiem motywy swojego działania. Fakt, iż K.p.a. nie zawiera takiego rozwiązania oznacza, że ujawnienie przez organ poglądu na sprawę czy określonych podejrzeń, nie jest równoznaczne z brakiem obiektywizmu. Innymi słowy fragmenty prasowe, które skarżący załączył do odwołania, nie zawierają żadnej wypowiedzi M. A., która podważyłaby jego bezstronność. Chybiony w ocenie DWINB jest zarzut naruszenia przez PINB art. 50-51 Prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po bezskutecznym upływie dwóch miesięcy od wydania postanowienia PINB nr [...] z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych. Wbrew przekonaniu skarżącego "wygaśnięcie" ww. postanowienia nie miało miejsca. Rozstrzygnięciem tym organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, co zostało stwierdzone w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 11 stycznia 2013 r. Wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego konieczne było podjęcia działań mających na celu niezwłoczne wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego PINB w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia ww. postanowienia wydał decyzję nr [...] z dnia [...], o której mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mogła zatem nastąpić utrata ważności postanowienia PINB o wstrzymaniu robót budowlanych. Na ten fakt nie ma żadnego wpływu późniejsze uchylenie przez organ odwoławczy ww. decyzji gdyż utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych następuje jedynie w przypadku określonym w art. 50 ust. 4, tj. jeśli w terminie 2 miesięcy organ w ogóle nie wyda pierwszej decyzji z mocy art. 51 Prawa budowlanego. Na prawidłowość zaskarżonej decyzji nie ma żadnego wpływu okoliczność, że przedmiotowy budynek wykonano do stanu surowego zamkniętego. Rozstrzygnięcie o obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego można bowiem zgodnie z przepisami prawa podjąć nawet w przypadku zakończenia budowy. Podkreślić również należy, iż wbrew przekonaniu skarżącego stan surowy zamknięty obiektu nie jest równoznaczny z zakończeniem jego budowy (robót budowlanych), które uniemożliwiałoby wydanie postanowienia na podstawie art. 50 Prawa budowlanego. O zakończeniu robót budowlanych można bowiem mówić jedynie w sytuacji, gdy obiekt znajduje się w stanie w którym mógłby być normalnie użytkowany. Stan przedmiotowego obiektu, zobrazowany dokumentacją zdjęciową znajdująca się w aktach sprawy, na takie użytkowanie natomiast nie pozwala. W kwestii zarzutu nieuprawnionego prowadzenia jednego postępowania administracyjnego mającego za przedmiot wykonywanie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisach i rozstrzygania w takim postępowaniu decyzjami częściowymi, po raz kolejny należy skarżącemu wyjaśnić, iż jeżeli z procesem inwestycyjnym (budową) wiąże się jednocześnie kilka przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego to właściwym jest prowadzenie jednego postępowania naprawczego. Nie dochodzi bowiem wtedy do pozbawionej logiki sytuacji gdzie prowadzonych jest przez jeden organ kilka postępowań administracyjnych dotyczących tego samego stanu faktycznego (tych samych robót budowlanych). Co istotne taki sposób prowadzenia sprawy znajduje jednoznaczne potwierdzenie w treści art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w którym po poszczególnych punktach użyto spójnika "lub" przez co wskazano, że jednym postanowieniem można wstrzymać roboty budowlane wypełniające kilka przesłanek określonych w przepisie. To z kolei oznacza, że nielogiczne byłoby takie wnioskowanie, które odmawiałoby organom nadzoru budowlanego możliwości wydania decyzji częściowych w takim przypadku z jakim mamy do czynienia. Skoro bowiem jeden przepis, co istotne początkowy regulacji art. 50-51 Prawa budowlanego, wskazuje na właściwy sposób procedowania, następny z kolei takiego sposobu nie może uniemożliwiać - zwłaszcza przy zbiegu takich okoliczności jak w badanej sprawie i przy takiej treści przepisu gdzie decyzja o obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego może zostać nałożona wyłącznie w przypadku stwierdzenia istotnego odstąpienia od projektu, a kwestia wykonywania robót w sposób mogący spowodować zagrożenie nie może zostać załatwiona decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Rozumienie regulacji art. 50 - 51 Prawa budowlanego przedstawione w odwołaniu nie ma zatem nic wspólnego z racjonalnością i zasadą ekonomiki postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, która zobowiązuje organ administracji publicznej do szybkiego działania i posługiwania się najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Wbrew ocenie skarżącego w toku prowadzonego przez PINB postępowania nie doszło do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w oparciu o te same okoliczności faktyczne i nie doszło do naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych nie zostało wydane w efekcie stwierdzenia prowadzenia robót w sposób mogący spowodować zagrożenie, a w związku z takimi okolicznościami wydano postanowienie PINB nr [...] z dnia [...], lecz w skutek przekonania organu I instancji o dokonaniu istotnego odstąpienia od projektu. Co więcej postanowienie PINB nr. [...] z dnia [...] zostało uchylone przez tut. organ, a skargę P. P. na postanowienie kasacyjne oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 51/13 (na chwilę obecną wyrok ten nie jest prawomocny). Nie stanowi również żadnego naruszenia prawa wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy jedyne funkcjonujące w obrocie prawnym postanowienie o wstrzymaniu robót (postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] dotyczy realizowania robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie życia. Regulowana przepisem art. 50 Prawa budowlanego instytucja wstrzymania robót budowlanych stanowi bowiem tylko jeden z elementów sprawy, która z założenia ma zakończyć się decyzją (decyzjami) wydaną na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych ma, jedynie charakter incydentalny, prewencyjny w sprawie o szerszych granicach, w ramach której badana jest "legalność" budowy i w której zapada rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej. Jeżeli zatem po wstrzymaniu robót zostanie dowiedzione, że roboty wykonywane są również w inny sposób niż ten ze względu na który doszło do wstrzymania, to nie ma przeszkód, aby wydać w toku prowadzonego postępowania decyzję załatwiającą to dowiedzione później naruszenie prawa. Reasumując, w takim stanie rzeczy należało podtrzymać w mocy decyzję organu I instancji co do zakresu nałożonego nią obowiązku. DWINB uznał natomiast, że istnieje potrzeba dokonania modyfikacji decyzji organu I instancji w zakresie wskazanego w niej terminu na wykonanie nałożonych obowiązków. Wyjaśnić bowiem trzeba, że zawarte w sentencji decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oznaczenie terminu w jakim obowiązek należy wykonać powinno być konkretne i zrozumiałe dla adresata. Tymczasem wskazanie z zaskarżonej decyzji, że nałożony obowiązek wykonać należy w terminie 4 miesięcy od dnia kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne może budzić trudności interpretacyjne po stronie podmiotu zobowiązanego. Jednocześnie w tym miejscu tut. organ postanowił wyjaśnić, iż bezsprzecznie wskazanie w odwołaniu, że zawarto w nim również wniosek o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 K.p.a. jest omyłką pisarską. W treści pisma w żaden sposób o tym bowiem nie wspominano i nie wskazano co miałoby być uzupełnione zaskarżoną decyzją. Co więcej skarżący uprzednio, w przepisanym prawem terminie, złożył wniosek o uzupełnienie zaskarżonej decyzji do właściwego organu i wniosek ten został rozpoznany. Świadomie skarżący fragmentu o wniosku o uzupełnienie decyzji nie mógł zatem zawrzeć w piśmie do organu, który nie jest właściwy do jego rozpoznania, po znacznym upływie czasu od terminu w którym taki wniosek mógłby być rozpoznany i bez wskazania o co jego zdaniem rozstrzygnięcie powinno być uzupełnione. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu P. D. zarzucił, że narusza ona jego interes prawny poprzez bezpodstawne inicjowanie wobec skarżącego postępowania legalizacyjnego w sytuacji, gdy roboty budowlane w ramach inwestycji realizowanej we W. przy ul. [...] są wykonywane przez skarżącego zgodnie z pozostającą w obrocie prawnym, ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta W. numer [...] wydaną dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zgodnie z decyzjami zatwierdzającymi projekty zamienne. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to wyrażonej w przepisach art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez pozbawienie skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, polegające na rozstrzygnięciu zaskarżoną decyzją numer [...] przez stronę przeciwną, działającą jako organ II instancji, co do istoty sprawy w stosunku do zaskarżonej decyzji administracyjnej numer [...], wydanej z rażącym naruszeniem prawa przez organ I instancji, który z mocy prawa winien podlegać wyłączeniu z uwagi na przesłanki powołane w zarzucie nr 2 poniżej, a także z pominięciem przez organ II instancji (str. 12 decyzji nr [...]) ustosunkowania się do wszystkich zarzutów powołanych w odwołaniu od decyzji numer [...], dotyczących w szczególności naruszenia przepisów art. 7-10 K.p.a., które miało istotny wpływ na błędne ustalenia faktyczne organów obu instancji, a w rezultacie uniemożliwiło tym organom prawidłowe zastosowanie prawa materialnego; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to przepisów art. 24 §1 pkt 6) oraz § 3 K.p.a. oraz wyrażonych w art. 7 i art. 8 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz zasady obiektywizmu poprzez ich niezastosowanie i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji numer [...], wydanej przez organ I instancji przy udziale M. A. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., z pominięciem występujących w niniejszej sprawie przesłanek dla wyłączenia tego organu oraz M. A. jako jego pracownika z mocy samego prawa, a także z pominięciem rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku o wyłączenie, w sytuacji gdy zachodzą okoliczności mogące co najmniej wywoływać wątpliwości co do bezstronności M. A. w prowadzonym postępowaniu przy uwzględnieniu, iż w stosunku do M. A. prowadzone jest postępowanie karne przez Sądem Rejonowym dla W. II Wydział Karny pod sygn. akt II K 608/13, wszczęte w związku z przedmiotowym postępowaniem administracyjnym, o czym organ I instancji miał wiedzę zwłaszcza wobec pisma złożonego przez skarżącego wobec organu w dniu 8 lipca 2013 r.; 3) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to wyrażonej w przepisach art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 107 §3 K.p.a. zasady prawdy materialnej oraz zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające w szczególności na dokonaniu błędnych, nielogicznych i całkowicie oderwanych od rzeczywistości ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji numer [...] oraz uprzedniej decyzji organu I instancji numer [...], w których organ administracji II instancji, niezależnie od niezakończenia prac w obrębie inwestycji, przedwcześnie i bezpodstawnie stwierdził, że skarżący jako inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, bez wymaganej prawem zmiany tej decyzji w zakresie wyglądu zewnętrznego budynku, jak i w zakresie liczby kondygnacji podczas, gdy okoliczność ta nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, albowiem tak wystrój elewacji budynku we W. przy ul. [...], jak i pięć kondygnacji w tym budynku, odpowiadają warunkom określonym w projekcie budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta W. numer [...] wraz ze zmianami wynikającymi z decyzji numer [...], nadto w dalszym ciągu realizowane są prace w ramach tej inwestycji, a organ II instancji całkowicie powstrzymał się od samodzielnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, poprzestając na bezkrytycznym przyjęciu ustaleń organu I instancji. Zarzucił ponadto : 4) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisów art. 50 ust. 1 pkt. 2) i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżoną decyzją numer [...] decyzji administracyjnej organu I instancji numer [...] z dnia [...] roku w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana już po wygaśnięciu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] nr [...] tj. po bezskutecznym upływie dwóch miesięcy od doręczenia powołanego postanowienia, a także poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 24 stycznia 2013 nr [...], jak i decyzji administracyjnej organu I instancji numer [...], już po zakończeniu stanu surowego zamkniętego budynku hotelu we W. przy ul. [...], tj. po dniu 22 grudnia 2012 roku; 5) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisów art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności rażące naruszenie przepisów art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez: - pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji numer 1633/2013, wydanej już po bezskutecznym upływie ustawowego terminu 2 miesięcy, liczonego od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...], nr [...] (...); - pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji numer [...], w sytuacji gdy postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...], nr [...] nie dotyczyło w żadnym razie kwestii rzekomych, dodatkowych kondygnacji, przy czym od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] (w którym kwestia rzekomych dodatkowych kondygnacji była podnoszona, a które ostatecznie zostało uchylone) upłynął prawie rok; - ich błędną wykładnię, dokonaną contro legem, tj. wbrew literalnej treści przepisów art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, które to przepisy, w poszczególnych punktach są oddzielone słowem "albo", w szczególności poprzez błędne i pozbawione podstaw uznanie skutków właściwych dla alternatywy łącznej powołanej w przepisach art. 50 ustawy Prawo budowlane i zastosowanie w ramach tego samego bezpodstawnego postępowania naprawczego, w stosunku do tej samej budowy we W. przy ul. [...], zarówno trybu naprawczego z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane (a to w związku z wydaniem decyzji nr [...] z [...], która jako jedyna wydana została w terminie 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia z dnia 24 stycznia 2013 r.) oraz zaskarżonej decyzji organu I instancji numer [...], która wydana została na podstawie tego samego postanowienia, w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy przepisów art. 51 ust 1 pkt 1-4 tej ustawy, oddzielonych słowem "albo" wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości alternatywa rozłączna, która dopuszcza możliwość alternatywnego zastosowania tylko jednego z powołanych w tych przepisach trybów naprawczych; 6) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisów art. 36a ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż w toku budowy budynku hotelu we W. przy ul. [...] doszło do istotnego odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją administracyjną P. W. numer [...] wraz ze zmianami wynikającymi z decyzji numer [...] podczas, gdy skarżący w ramach inwestycji we W. przy ul. [...] nie wykonał, ani nie wykonuje żadnych robót budowlanych dotyczących zmiany zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zmiany w zakresie dotyczącym zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, czy też zmian ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na względzie powyższe wniesiono: 1) na podstawie art.145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego numer [...] z dnia [...] oraz decyzji organu I instancji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. numer [...] z dnia [...]; 2) na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych w tym należnych kosztów zastępstwa procesowego. W motywach uzasadnienia podniesiono między innymi, że w przekonaniu strony zaskarżona decyzja numer [...], wydana dnia [...] przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. numer [...] z dnia [...] są w całości błędne, albowiem rozstrzygnięcia te zostały oparte na oderwanych od rzeczywistości i niezgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych dotyczących rzekomego, istotnego odstąpienia przez skarżącego od zatwierdzonego projektu, uniemożliwiły organom administracji prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a to przepisów art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Uzasadniając zarzut rażącego naruszenia przepisów Prawa procesowego – zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwierdzono, że zgodnie z wyrażoną w przepisach art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, stronie postępowania administracyjnego przysługuje prawo zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych przez organ I instancji. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, że w ramach zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego organ odwoławczy jest obciążony obowiązkiem wyczerpującego ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Nadto organ administracji publicznej, nie wyłączając organu odwoławczego, jest zobowiązany do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oceny dowodów i przekonywującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie jest przy tym związany granicami postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez I instancję, w miarę potrzeby winien je poszerzyć, umożliwia mu to przepis art. 136 K.p.a., stanowiący o "dodatkowym" postępowaniu w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Odnosząc powołany stan prawny do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzono, że całkowite pominięcie przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji nr [...] braku rozpoznania przed wydaniem przez organ I instancji decyzji nr [...] wniosku o jego wyłączenie, jak również o wyłączenie M. A., jako osoby pełniącej obowiązki tego organu, pozbawiło skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, ponieważ w I instancji brał udział organ, który winien podlegać wyłączeniu. Tożsamy skutek, polegający na pozbawieniu skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego należy również wiązać z rozstrzygnięciem co do istoty sprawy zaskarżoną decyzją nr [...], wydaną przez stronę przeciwną, działająca jako organ II instancji. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości , że strona przeciwna rozstrzygając ostatecznie o zmianie terminu wykonania nałożonego obowiązku, a jednocześnie uchylając się w treści uzasadnienia decyzji nr [...] od pełnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów powołanych w odwołaniu od decyzji numer [...], w rezultacie pozbawiła skarżącego prawa do odwołania się od dokonanego w ten sposób rozstrzygnięcia, a także prawa do rozpoznania odwołania od decyzji numer [...] w zakresie dotyczącym podniesionych w tym odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów art. 7-10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie zachowanie organu II instancji miało w ocenie skarżącego istotny wpływ na błędne ustalenia faktyczne organów obu instancji, w szczególności poprzez obciążenie tych ustaleń osobistym konfliktem, występującym pomiędzy skarżącym, a M. A., co w rezultacie uniemożliwiło organom obu instancji prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego rozpoznania sprawy przez organ oraz pracowników organu podlegających wyłączeniu stwierdzono, że zgodnie z przepisami art. 24 §1 pkt 6 K.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne. Nadto, jak wynika z przepisów art. 24 §3 K.p.a., bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Nie ulega również wątpliwości, że już samo zgłoszenie wniosku o wyłączenie pracownika administracji publicznej od udziału w postępowaniu, rodzi obowiązek po stronie właściwych organów administracji do jego rozpoznania. W razie złożenia takiego wniosku wydanie decyzji w sprawie może nastąpić dopiero po uprzednim rozstrzygnięciu tego wniosku. Wskazano, że pozycja monokratycznego organu administracji w postępowaniu administracyjnym, w świetle art. 24 § 1 i art. 25 § 1 K.p.a. musi być rozpatrywana w dwóch aspektach. Według art. 24 K.p.a. osoba piastująca funkcję takiego organu musi być traktowana tak samo jak każdy inny pracownik organu administracji. Podlega więc wyłączeniu na takich samych zasadach, jak wszyscy inni merytoryczni pracownicy urzędu. W przypadku wyłączenia powiatowego inspektora nadzoru budowlanego - traktowanego jako pracownika urzędu, zastosowanie będzie miał art. 26 §1 K.p.a. Według tego przepisu, w przypadku wyłączenia pracownika (art. 24) jego bezpośredni przełożony wyznacza innego pracownika do prowadzenia sprawy. W sytuacji natomiast wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 25 § 1 K.p.a. stanowiących podstawę wyłączenia organu, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego musi być traktowany jako piastun funkcji organu administracji. W takim przypadku, wyłączenie powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, skutkuje koniecznością załatwienia sprawy albo przez organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę (w okolicznościach art. 25 § 1 pkt 1), albo przez organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba wymieniona w art 25 § 1 pkt 2 zajmuje stanowisko kierownicze. Organ wyższego stopnia może także do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ. Odnosząc powołany stan prawny do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzono, że tak osoba M. A. pełniącego funkcję organu, a to Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., jak i pracownicy tego organu działający w imieniu organu, a nie własnym, podlegają w niniejszej sprawie wyłączeniu z mocy samego prawa. W ocenie skarżącego nie ulega żadnej wątpliwości, że zachowanie M. A., przeciwko któremu Sąd Rejonowy dla W. prowadzi postępowanie karne w sprawie o sygn. akt II K 608/13, jak również zachowanie pracowników reprezentowanego przez niego organu administracji, pozbawione jest bezstronności jak i obiektywizmu w stosunku do prowadzonych wobec skarżącego postępowań. Treść oświadczeń składanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. artykułach prasowych zdaje się uzasadniać stanowisko, że podejmowane działania zmierzają tylko i wyłącznie do uniemożliwienia prowadzenia skarżącemu budowy przy ul. [...]. Uzasadniając zarzut rażącego naruszenia przepisów Prawa procesowego- zasady prawdy materialnej, stwierdzono, że zgodnie z wyrażonymi w przepisach art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 107 §3 K.p.a. zasadą prawdy materialnej oraz zasadą uwzględniania słusznego interesu obywateli, organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że pozostawiona przez ustawodawcę swoboda w zakresie uznania administracyjnego nakłada na organy obowiązek szczególnie wnikliwego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz rzetelnego uzasadnienia swego stanowiska, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. Odnosząc powołany stan prawny do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wbrew ustaleniom faktycznym organów obu instancji, obciążonym osobistym konfliktem istniejącym pomiędzy skarżącym, a M. A. pełniącym obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. stwierdzono, że organy obu instancji dokonały błędnych, nielogicznych i całkowicie oderwanych od rzeczywistości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji numer [...] oraz uprzedniej decyzji organu I instancji. Nie sposób bowiem podzielić ustaleń faktycznych, w których organ administracji II instancji, bezkrytycznie za organem I instancji, powtarza wbrew przepisom art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku oraz wbrew stanowi prac budowlanych, że skarżący jako inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, tak w zakresie wyglądu zewnętrznego budynku, jak i w zakresie liczby kondygnacji. Okoliczności faktyczne ustalone przez organy obu instancji nie mają bowiem nic wspólnego z rzeczywistością, albowiem tak wystrój elewacji budynku we W. przy ul. [...], jak i pięć kondygnacji w tym budynku, odpowiada warunkom określonym w projekcie budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta W. numer [...] wraz ze zmianami wynikającymi z decyzji numer [...]. Niezależnie od tego, w obrębie inwestycji w dalszym ciągu realizowane są roboty budowlane, stąd organ II instancji poprzestając na bezkrytycznym przyjęciu fałszywych ustaleń faktycznych organu I instancji całkowicie powstrzymał się od samodzielnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, co uniemożliwiło mu prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, a to przepisów art. 50 i art. 51 w zw. z art. 36a ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając zarzuty dotyczące rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego – przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane stwierdzono, że zgodnie z przepisami art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, przy czym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Nie ulega przy tym wątpliwości, że postanowienie nakazujące wstrzymanie robót budowlanych, które odnosi się do tego samego obiektu budowlanego i tego samego stanu faktycznego z powołaniem się na przepis art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, może być wydane tylko jednokrotnie, po czym w przeciągu 2 miesięcy powinna być wydana decyzja na podstawie art. 51 ust. 1. Procedury z art. 50 ust. 4 nie można powtarzać wielokrotnie (vide: wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 roku II OSK 861/06 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2008 roku II SA/Kr 963/07). Bezskuteczny upływ 2 - miesięcznego terminu z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego i niepodjęcie jednej z decyzji przewidzianych przepisem art. 51 tej ustawy oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych. W takiej sytuacji nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 (zob. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, 2009r.). Odnosząc przedstawiony stan prawny do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzono, że wydanie zaskarżonej decyzji numer [...] już po wygaśnięciu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 24 stycznia 2013, tj. po bezskutecznym upływie dwóch miesięcy od doręczenia powołanego postanowienia, a także w rezultacie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. numer [...], stanowi o rażącym naruszeniu przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego, a to przepisów art. 50 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Nie ulega wątpliwości, że dwumiesięczny termin zastrzeżony w przepisach art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane jest wiążący tak dla organu jak i dla strony, albowiem organ nadzoru budowlanego musi w tym terminie wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1, a w przypadku jej braku, ewentualnie w przypadku jej uchylenia, strona może podjąć wykonywanie wstrzymanych budowlanych. Jako nielogiczne i oderwane od powołanych przepisów oceniono stanowisko organów administracji obu instancji, które bagatelizują znaczenie tego dwumiesięcznego terminu uzurpując sobie nieograniczone w czasie prawo do wydania decyzji numer [...] w sytuacji, gdy postanowienie z dnia [...] wygasło najpóźniej wraz z upływem dwóch miesięcy od doręczenia postanowienia numer [...], tj. wraz z upływem dnia [...], a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. numer [...], wydana na podstawie tego postanowienia, została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji stwierdzono, że nie ma w obrocie prawnym żadnego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, wydanego na podstawie przepisów art. 50 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w szczególności związanego z rzekomym naruszeniem przepisów art. 36a ustawy Prawo budowlane, na podstawie którego w terminie dwóch miesięcy od jego doręczenia, wydana zostałaby decyzja na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 3) ustawy Prawo budowlane. Wszelkie decyzje naprawcze, w tym zaskarżona decyzja numer [...] oraz zaskarżona decyzja numer [...] zostały zatem wydane z naruszeniem tych przepisów, po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu i stanowią tylko i wyłącznie nieudowodnione pomówienia. Wskazano, że naruszenie powołanych przepisów nastąpiło także poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...], jak i decyzji administracyjnej organu I instancji numer [...], już po zakończeniu stanu surowego zamkniętego budynku hotelu we W. przy ul. [...], tj. po dniu 22 grudnia 2012 roku. Jak wynika natomiast z przepisów art. 51 ust. 1 pkt 3) ustawy Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Jednakże, gdy w wyznaczonym terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych organ nie wydał decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 albo w art. 50 a pkt 2 ustawy Prawo budowlane, postępowanie podlega umorzeniu, ze względu na jego bezprzedmiotowość. Nie można bowiem wielokrotnie powtarzać procedury przewidzianej w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a decyzja oparta o dyspozycję z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego może być wydana tylko w terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia. W tym stanie rzeczy, pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji nr [...], wydanej już po bezskutecznym upływie ustawowego terminu 2 miesięcy, liczonego od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] nr [...], a także w sytuacji gdy postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 24 stycznia 2013 r. nie dotyczyło kwestii dodatkowych kondygnacji, przy czym od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nr [...] z dnia 28 sierpnia 2012 r. (w którym kwestia rzekomych dodatkowych kondygnacji była podnoszona, a które ostatecznie zostało uchylone) upłynął prawie rok, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisów art. 51 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W przekonaniu skarżącego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja numer [...] narusza również przepisy art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, dokonaną wbrew literalnej treści przepisów art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepisy te w poszczególnych punktach są oddzielone słowem "albo", z którego jednoznacznie wynika alternatywa rozłączna. Brak jest zatem podstaw dla wykładni, w której organ II instancji przenosi na grunt powołanych przepisów art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane alternatywę łączną wyrażoną słowem "lub" w przepisach art. 50 ustawy Prawo budowlane. Tym samym brak jest również podstaw dla zastosowania w ramach tego samego postępowania naprawczego, w stosunku do tej samej budowy we W. przy ul. [...], zarówno trybu naprawczego wynikającego z przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane (w związku z wydaniem decyzji nr [...] z [...] jak i trybu naprawczego w oparciu o przepisy art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zakończonego zaskarżoną decyzją organu I instancji numer [...], która wydana została na podstawie tego samego postanowienia. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, podstawową przesłanką wszczęcia postępowania naprawczego jest istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Jak wynika przy tym z przepisów art. 36a ust. 5 tej ustawy nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, czy też ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc powołany stan prawny do okoliczności niniejszej sprawy wbrew stanowisku organów obu instancji stwierdzono, że skarżący w ramach inwestycji we W. przy ul. [...] nie wykonał, ani nie wykonuje żadnych robót budowlanych, które mogłyby stanowić istotne odstępstwo od projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta W. numer [...] wraz ze zmianami wynikającymi z decyzji numer [...], w szczególności skarżący nie dokonał żadnych zmian w stosunku do określonych powołanym projektem budowlanym w zakresie dotyczącym zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, czy też ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższego brak było jakichkolwiek podstaw dla prowadzonego w stosunku do realizowanej przez skarżącego inwestycji, postępowania opartego na podstawie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Na rozprawie w dniu 27 października 2014r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W rozumieniu art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga zawiera dwa rodzaje zarzutów : 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym przez organ, który z mocy prawa podlegał wyłączeniu i 2) nieustosunkowaniu się organu odwoławczego do wszystkich zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym; 3) naruszeniu przepisu art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 107 §3 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych , stanowiących podstawę decyzji; II) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 4,art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36 a, art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. , poz. 1409 ze zm.). W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów natury procesowej, w tym przede wszystkim do zarzutu niewyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. od załatwienia sprawy. Skarżący w trakcie postępowania administracyjnego wnioski takie składał kilkakrotnie, przy czym dotyczyły one zarówno samego organu, tzn. PINB, jak i pracowników organu. Co się tyczy PINB, to wniosek taki wpłynął do organu m.in. w dniu [...] i został rozpatrzony negatywnie postanowieniem WINB we W. z dnia [...] nr [...]. Kolejny wniosek pochodzi z dnia 16 lipca 2013r., a następnie w dniu 25 lipca 2013r. skarżący wniósł o uzupełnienie decyzji PINB z dnia [...] o rozstrzygnięcie w kwestii wyłączenia M. A. – PINB we W. od udziału w postępowaniu. Postanowieniem PINB we W. z dnia [...] odmówiono uzupełnienia decyzji PINB z dnia [...] o rozstrzygnięcie w przedmiocie wyłączenia M. A. od udziału w postępowaniu. Niezależnie od tego, skarżący motywując wniosek o wyłączenie PINB we W. – M. A. powoływał się również na okoliczności odnoszące się do wyłączenia pracownika organu, wskazując na przesłankę z art. 24§1 pkt 6 K.p.a., oraz art. 24 §3 K.p.a. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd zauważa, ze zgodnie z art. 25§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od spraw dotyczących interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach małżeństwa, pokrewieństwa, powinowactwa, przysposobienia opieki lub kurateli, 2) oraz od załatwienia spraw dotyczących interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach małżeństwa, powinowactwa, opieki i kurateli. W orzecznictwie przyjmuje się, że wyłączenie organu prowadzi zawsze do zmiany właściwości miejscowej (art. 21 K.p.a.),przeto jest dopuszczalne tylko w sytuacjach ściśle odpowiadających przyczynom wyłączenia określonym w art. 25 K.p.a., który zawiera regulację modyfikującą przepisy o właściwości miejscowej organów administracji. Wyłączenie organu od załatwienia sprawy z przyczyny niewymienionej w art. 25 K.p.a., a następnie wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez inny organ oznaczałoby wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012r., II OSK 2345/10, Lex nr 1424307). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ prawidłowo skonstatował, że w badanym przypadku nie została spełniona żadna z przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 25§1 K.p.a., a stanowisko to nie zostało w żaden sposób podważone przez skarżącego. Powyższe oznacza, że w sprawie nie było bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie organu. Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego niewyłączenia PINB we W. jako pracownika organu. W tym względzie autor skargi opiera się na treści art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz § 3 wskazując, że pracownik organu administracji podlega wyłączeniu w sprawie, z powodu której wszczęto wobec niego postępowanie karne (§ 1 pkt 6), jak również w przypadku, gdy zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności (§ 3). Wymienione wyżej przesłanki wyłączenia wypełnia, zdaniem strony, fakt wszczęcie postępowania karnego prowadzonego przeciwko M. A. w sprawie o sygn. akt II K 608/13 z prywatnego aktu oskarżenia wniesionego przez skarżącego. Odnosząc się do powyższej argumentacji zauważyć należy, że M. A. w trakcie postępowania w I instancji pełnił funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., a więc funkcję organu administracji uprawnionego do orzekania w sprawie. W tej sytuacji należało rozważyć, czy wskazane przez skarżącego podstawy prawne wyłączenia odnoszące się przecież do pracownika organu, mogą mieć również zastosowanie do osoby będącej piastunem organu. W tym względzie skład orzekający podziela w całości linię orzeczniczą prezentowaną w orzeczeniu NSA z dnia 7 marca 2013 r. I OSK 1186/12 (dostępne nsa.gov.pl) oraz w innych przywołanych niżej wyrokach, zgodnie z którą przepisy art. 24 K.p.a. odnoszą się tylko do pracownika organu, nie mają natomiast zastosowana do osoby piastującej funkcje monokratycznego organu. W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że mimo szerokiego zakresu omawianego pojęcia nie można uznać, by zwrot "pracownik organu" w znaczeniu, o jakim mowa w art. 24 K.p.a., obejmował także osobę będącą personalną obsadą organu. Piastun organu nie działa w sprawie jako pracownik organu, lecz wykonuje kompetencje przypisane organowi, których realizacja oparta jest na obowiązku, a nie uprawnieniu (z wyjątkiem, gdy przepis prawa podjęcie określonego działania pozostawia uznaniu organu administracji publicznej). Kompetencje przypisane przez ustawodawcę konkretnemu organowi nie mogą być bez wyraźnej podstawy prawnej przeniesione na inny organ. Zatem osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej - co do zasady - nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu (wyrok NSA z dnia 23 marca 2013 sygn. akt I OSK 2401/11 -Lex nr 1145100, uchwala siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt SK 3/11 OTK-A 2011/10/113, Dz.U.2011/272/1613 oraz A. Wróbel w :M. Jaśkowska. A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", 2012 r.). Jak zauważył NSA przepisy o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej można stosować tylko, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną postępowania, a zatem gdy jej jako osoby fizycznej dotyczy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że instytucja wyłączenia pracownika i instytucja wyłączenia organu to dwie odrębne regulacje proceduralne i istnieje konieczność ich rozróżnienia, mając na uwadze zarówno podstawy wyłączenia jak też skutki takiego wyłączenia. Jak podkreślono w przywołanym wyżej wyroku NSA wykładnia i stosowanie omawianych regulacji nie może prowadzić do zatarcia różnicy między tymi odrębnymi regulacjami proceduralnymi. W rezultacie - co trafnie wskazał NSA - strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu (podobnie i osoby pełniącej funkcję organu) z innych przyczyn niż wymienione w art. 25 K.p.a., nawet jeżeli zdaniem strony mogą zachodzić wątpliwości co do bezstronności organu. Wyjątek w tym zakresie - o czym była już mowa - dotyczy tylko sytuacji, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną postępowania. Powyższe rozwiązanie nie pozbawia jednak strony prawa do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Instytucja wyłączenia jest bowiem tylko jednym z gwarantów realizacji takiego uprawnienia. Droga procesu administracyjnego jest uzupełniona drogą do sądu, na której jednostka ma prawo do rozpoznania przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd sporu pomiędzy nią a organem administracji publicznej o zgodność z prawem zaskarżonego działania (decyzji administracyjnej), w tym braku obiektywnego, bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawione wyżej stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Podobny pogląd prezentowany jest również w orzeczeniach NSA i WSA z dnia 23 marca 2012 r. I OSK 2401/11, z dnia 6 lutego 2013 r. II SA/Gd 612/12, z dnia 30 stycznia 2014 r. II SA/Sz 851/13, z dnia 4 kwietnia 2013 r. II SA/Bk 895/12, z dnia 9 maja 2014 r. VI SA/Wa 3045/13, z dnia 12 grudnia 2013 r. II SA/Po 987/13, z dnia 7 marca 2012 r. I OSK 2370/11. W konsekwencji uznać wypada, że skoro przepis art. 24 K.p.a. nie ma w zastosowania do wyłączenia osoby piastującej funkcję monokratycznego organu, to nie miał on również zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy odmawiając jego zastosowania nie naruszył więc prawa. Podniesiony w tym względzie w skardze zarzut, jest niezasadny. W świetle powyższych wywodów bezzasadny okazał się również zarzut podjęcia przez organ II instancji rozstrzygnięcia orzekającego co do istoty sprawy, w sytuacji gdy w pierwszej instancji orzekał podmiot podlegający wyłączeniu - przez co skarżący pozbawiony został (w swojej ocenie) prawa skorzystania ze zwykłego środka zaskarżenia. Wobec tak sformułowanego zarzutu zauważyć także należy, że istota dwuinstancyjności postępowania zasadza się w prawie strony do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Skarżący tego prawa w niniejszym postepowaniu nie został pozbawiony skoro wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w wyniku czego sprawa i podniesione przez stronę zarzuty zostały merytorycznie rozpatrzone przez organ wyższego stopnia. Należy również zauważyć, że organ rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia 3 lipca 2013r. o wyłączenie pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Odbyło się to w formie postanowienia PINB dla miasta W. z dnia [...], [...], mocą którego odmówiono przedmiotowego wyłączenia. Sąd badając motywy tego postanowienia nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Zatem i w tym zakresie organ nie pozostawał w bezczynności. Przyczyną wyłączenia nie może być również fakt udzielenia osobom trzecim w tym mediom przez podmiot pełniący funkcję publiczną informacji na temat toczącego się postępowania administracyjnego. Obowiązek udostępnienia takiej informacji, w tym także na temat prowadzonych robót budowlanych, wynika z ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014, poz. 782), wraz z przewidzianymi w przepisach konsekwencjami jej nieudostępnienia, które mogą dotyczyć osób pełniących funkcje publiczne. Sąd nie dopatrzył się również, by w toku postępowania przed organem I instancji naruszono przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący miał możliwość wzięcia udziału w czynnościach dowodowych i zapoznania się z materiałem dowodowym z tych czynności, które były kluczowe dla podjęcia zaskarżonej decyzji jak i decyzji I instancji. Skarżącemu zapewniono możliwość wypowiedzenia się co do sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący był w sposób prawidłowy informowany przez PINB o wszelkich okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania. P. D. został powiadomiony przez organ I instancji o trybie z Prawa budowlanego, w jakim toczy się dotyczące go postępowanie. Doręczano mu m.in. zawiadomienie o przedmiocie prowadzonego postępowania i postanowienia o wtrzymaniu prowadzonych robót wydane na podstawie art. 50 Prawa budowlanego. Zarówno w toku postępowania odwoławczego, jak i w skardze do sądu administracyjnego skarżący nie wskazał, jaka czynność procesowa została przeprowadzona wbrew przepisom i jakie wynikły stąd konsekwencje do sposobu załatwienia sprawy. Druga grupa zarzutów miała materialnoprawny charakter i dotyczyła naruszenia przez organ przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a, art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wymienione przez skarżącego uchybienia materialno - prawne wskazały na : 1) Fakt naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego sprowadzający się do zarzutu wydania kwestionowanych decyzji już po wygaśnięciu postanowienia z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych, tzn. po upływie 2 miesięcy od jego doręczenia. Zarzucono ponadto, że przedmiotowe postanowienie, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane już po zakończeniu stanu surowego zamkniętego przedmiotowego budynku. 2) Fakt naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 a Prawa budowlanego motywowany pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji organu I instancji już po upływie terminu 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z 24 stycznia 2013r., a także mimo faktu, że postanowienie to nie dotyczyło kwestii wzniesienia dodatkowych kondygnacji. Kwestii tej dotyczyło postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 28 sierpnia 2012r. które zostało wydane bez mała rok wcześniej. Zarzucono ponadto uchybienie polegające na zastosowaniu w ramach tego samego postępowania naprawczego zarówno trybu ujętego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w związku z wydaniem decyzji z dnia 12 lutego 2013r.) oraz wydania kolejnej decyzji (z dnia 17 lipca 2013r.) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego, zastosowana w art. 51 ust. 1 ustawy alternatywa rozłączna ("albo") dopuszcza możliwość zastosowania tylko jednego z powołanych trybów naprawczych. 3) Fakt naruszenia art. 36 a ust. 1 i ust. 5 Prawa budowlanego, co polegało na błędnym przyjęciu, że w toku budowy budynku przedmiotowego hotelu doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdy tymczasem nie dokonano żadnych prac dotyczących zmiany zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu albo w zakresie zatwierdzonych parametrów obiektu budowlanego. Ustosunkowując się do pierwszego z przedstawionych zarzutów, tzn. wydania kwestionowanych decyzji po wygaśnięciu postanowienia z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych należy stwierdzić, że zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W myśl art. 50 ust. 4 tej ustawy postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Jednocześnie - jak stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - właściwy organ przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1. w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wprawdzie nie można wydać decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane po upływie ustawowego terminu, to jednak należy odróżnić sytuację, gdy organ administracji publicznej pozostaje bezczynny to jest nie realizuje obowiązków wynikających z tego przepisu od sytuacji, gdy organ wydaje decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy, która na skutek wniesienia środka odwoławczego przez stronę postępowania zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego. Wykładania i stosowanie przepisu art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane nie mogą prowadzić do przekreślenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) i pozbawienia stron prawa do sądu, zagwarantowanego przez art. 45 Konstytucji R.P. Skoro na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych służy zażalenie (art. art. 50 ust. 5 ustawy), zaś z mocy art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na takie postanowienie stronom służy skarga do sądu administracyjnego a następnie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 p.p.s.a.), to powyższe regulacje prawne chroniące istotne prawa stron muszą zostać uwzględnione przy interpretacji i stosowaniu art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Stosowanie przepisów Prawa budowlanego nie może pozbawiać stron możliwości skorzystania z przysługującego im prawa do wniesienia środków odwoławczych. W tym stanie prawnym należy uznać, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność, jeżeli w terminie 2 miesięcy nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1. Bezskuteczny upływ tego terminu oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych i nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie tegoż przepisu. W przypadku jednak wydania decyzji na podstawie tego przepisu pamiętać należy, iż decyzja taka wywiera określone skutki prawne, które nie pozostają bez wpływu na dalszy tok postępowania. A mianowicie, w sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia środka zaskarżenia przez organ odwoławczy lub sąd administracyjny zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, którą organ podjął w ustawowym terminie 2 miesięcy, to kolejnej decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego przez niezachowanie tegoż terminu. A zatem, jeśli organ nadzoru budowlanego podejmie na podstawie art. 51ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w przepisanym terminie decyzję, którą następnie uchyli organ odwoławczy bądź też sąd administracyjny uchyli decyzję ostateczną, to w takim przypadku postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zostaje "skonsumowane", a tym samym nie może utracić ważności. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z bezskutecznym upływem terminu (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2007r., II OSK 1558/96). W analizowanej sprawie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013r. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegając, od ustaleń i warunków określonych w przepisach, co zostało stwierdzone w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 11 stycznia 2013 r. Wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego konieczne było podjęcia działań mających na celu niezwłoczne wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego PINB w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia ww. postanowienia wydał decyzję nr [...] z dnia [...], o której mowa w art. 51 ust 1 Prawa budowlanego. Nie mogła zatem nastąpić utrata ważności postanowienia PINB o wstrzymaniu robót budowlanych. Na ten fakt nie ma żadnego wpływu późniejsze uchylenie przez organ odwoławczy ww. decyzji gdyż utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych następuje jedynie w przypadku określonym w art. 50 ust. 4 tj. jeśli w terminie 2 miesięcy organ w ogóle nie wyda pierwszej decyzji z mocy art. 51 Prawa budowlanego. Należy zgodzić się z organem decyzyjnym, że na prawidłowość zaskarżonej decyzji nie ma żadnego wpływu okoliczność, iż przedmiotowy budynek wykonano do stanu surowego zamkniętego. Rozstrzygnięcie o obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego można bowiem zgodnie z przepisami prawa podjąć nawet w przypadku zakończenia budowy. Podkreślić również należy, iż wbrew przekonaniu skarżącego stan surowy zamknięty obiektu nie jest równoznaczny z zakończeniem jego budowy (robót budowlanych), które uniemożliwiałoby wydanie postanowienia na podstawie art. 50 Prawa budowlanego. O zakończeniu robót budowlanych można bowiem mówić jedynie w sytuacji, gdy obiekt znajduje się w stanie w którym mógłby być normalnie użytkowany. Stan przedmiotowego obiektu, zobrazowany dokumentacją zdjęciową znajdująca się w aktach sprawy, na takie użytkowanie natomiast nie pozwala. Ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych w pkt 2 należy stwierdzić, że postanowienie PINB we W. w dniu [...] o wstrzymanie robót budowlanych zostało wydane w związku z przekonaniem organu o dokonaniu istotnego odstąpienia od projektu (postanowienie to zostało uchylone w postępowaniu instancyjnym), a postanowienie z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych zostało wydane w związku z wykonywaniem prac w sposób mogący zagrozić bezpieczeństwu ludzi. Nie doszło zatem do naruszenia powagi rzeczy sądowej. Kolejny zarzut dotyczył tego, że w ramach jednego postępowania naprawczego zastosowano zarówno tryb ujęty w art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, mimo że zastosowana w art. 51 ust. 1 ustawy alternatywa rozłączna ("albo") dopuszcza możliwość zastosowania tylko jednego z powołanych trybów naprawczych. Sąd tego stanowiska nie podziela . Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeb. - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Występujący w cytowanym przepisie wyraz " albo" jest spójnikiem wyrażającym możliwą wymienność, a nie wzajemne wyłączanie się zdań równorzędnych lub ich części (por. znaczenie słownika słowa "albo" w: Słownik języka polskiego, t. I pod redakcją naukową M. Szymczyka, Warszawa 1978, s. 30). W związku z tym należy zgodzić się z organem, gdy twierdzi, że regulowana przepisem art. 50 Prawa budowlanego instytucja wstrzymania robót budowlanych stanowi tylko jeden z elementów sprawy, która z założenia ma zakończyć się decyzją (decyzjami) wydaną na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Postanowienie o wstrzymaniu robot budowlanych ma charakter incydentalny, prewencyjny w sprawie o szerszych granicach, w ramach której badana jest "legalność" budowy i w której zapada rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej. Jeżeli zatem po wstrzymaniu robót zostanie dowiedzione, że roboty wykonywane są również w inny sposób niż ten ze względu na który doszło do wstrzymania, to nie ma przeszkód, aby wydać w toku prowadzonego postępowania decyzję załatwiającą to dowiedzione później naruszenie prawa. Ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych w pkt 3 kwestionujących fakt istotnego odstępstwa w toku budowy od zatwierdzonego projektu budowlanego Sąd zauważa, że stanowisko organu w tej sprawie zostało wszechstronnie i wyczerpująco wykazane i uargumentowane za pomocą środków dowodowych, które nie zostały obalone poprzez dowody, które miałaby do zaoferowania strona skarżąca. Wskazane odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczyły elewacji budynku i dopuszczonej projektem liczby kondygnacji. Jak wykazał organ w obszernym uzasadnieniu decyzji, inwestor wprowadził zmiany względem rozwiązań przyjętych w zatwierdzonych projektach budowlanych co wyglądu zewnętrznego przedmiotowego budynku, tj. stan elewacji obiektu jest niezgodny z rozwiązaniami przyjętymi w Projekcie Budowlanym Zamiennym II" sporządzony maj - czerwiec 2012 r. i zatwierdzonymi decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] będącej ostatnią zmianą decyzji o pozwoleniu na budowę właśnie w zakresie elewacji hotelu, tzn.: formy, aranżacji detalu i kolorystyki. Jak wynika z dowodu w postaci oględzin mających miejsce w dniu 22 marca 2013 r. w elewacji frontowej przedmiotowego budynku, w poziomie parteru osadzono zamiast jednego okna środkowego - dwa okna przedzielone filarem w ścianie elewacyjnej. Skrajne okno od strony budynku nr 26 posiada inny podział niż projektowano. Również balustrady w otworach elewacji frontowej posiadają inny sposób wykratowania, wyprofilowania i zdobień w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto rura spustowa poprowadzona została po elewacji frontowej, a w elewacji od podwórza, tak jak od frontu, osadzono w otworach balustrady o innym sposobie wykratowania, wyprofilowania i zdobień. Jak wskazał organ w motywach decyzji, przedmiotowy budynek budowany jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (jak wynika chociażby z pozwolenia konserwatorskiego dotyczącego przedmiotowego obiektu - decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 16 czerwca 2009 r.). Fakt ten natomiast oznacza, że wszelkie zmiany w zakresie wyglądu prowadzonej inwestycji powinny być poprzedzone zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (w tym wypadku Miejskiego Konserwatora Zabytków wydaną z upoważnienia Prezydenta W. w związku z porozumieniem z dnia 17 listopada 2003 r. zawartym pomiędzy Wojewodą D. a Prezydentem W. w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresy właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków). Po drugie, jak wykazano, inwestor dokonał zmian w kształcie inwestycji zaakceptowanym decyzjami właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej co do liczby kondygnacji. Z części rysunkowej projektu wynika, że przedmiotowy budynek nie miał posiadać więcej niż 5 kondygnacji nadziemnych. Żadna późniejsza zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę nie wiązała się z modyfikacją w tym zakresie. Tymczasem jak wynika z dowodu w postaci zeznań świadków, tj. P. S. i A. F. - pracowników PINB, którzy mieli sposobność naocznie zapoznać się z obecnym stanem przedmiotowego hotelu powyżej poziomu + 12,96m na poziomie ok. +15,84, wykonano strop na całej długości i szerokości budynku. Nad tym stropem wykonano kolejny strop również na całej długości i szerokości budynku, w poziomie ok. 18.93 m, który w części budynku jest stropodachem, a w znacznie większej części dolnym wygrodzeniem przestrzeni zamkniętej od góry stropodachem i dachem stromym przy ścianach szczytowych budynku od strony frontowej. Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że okoliczności wskazane przez przesłuchanych świadków znajdują również potwierdzenie w szeregu poszlak (dowodów pośrednich). Fakt, że inwestor wystąpił do Prezydenta W. o dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę i do wniosku załączył projekty zamienne w których wskazano ww. stropy jako istniejące, już po wszczęciu przez PINB postępowania w sprawie (patrz decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], którą odmówiono zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji), oraz to, że przez ponad rok nie był on w stanie dopasować się do terminów wskazanych przez PINB i umożliwić dokonania czynności dowodowych w postaci czy to oględzin czy to kontroli, upoważnia do wniosku, że inwestor nie współdziałał z organem w dążeniu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ zauważył, że stropy te nie były przewidziane ani w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], ani w żadnym innym projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o zmianie ww. pozwolenia na budowę. Strop na poziomie +15,84 był przedstawiony w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia 20 czerwca 2011 r., jako podest klatki schodowej (rys. 7/A+K). Jak wynika z rysunku 5a/A+K rzut spocznika klatki schodowej zajmował jedynie fragment rzutu całego budynku. W poziomie tym nie projektowano pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i podest usytuowany był w przestrzeni poddasza budynku. Tak więc spocznik klatki schodowej na poziomie +15,84 nie stanowił kondygnacji obiektu. Oznacza to, jak stwierdził PINB, że te części przedmiotowego budynku będące fragmentami przestrzeni "pozamykanymi" ww. stropami stanowią dodatkowe, nieprzewidziane w zatwierdzonej dokumentacji projektowej kondygnacje. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że stanowisko skarżącego, iż realizował przedmiotową inwestycję zgodnie z prawem budowlanym, nie znajduje podstaw w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd podzielił również argumentację organu w kwestii zarzutu skargi dotyczącego nieuprawnionego prowadzenia jednego postępowania administracyjnego mającego za przedmiot wykonywanie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisach i rozstrzygania w takim postępowaniu decyzjami częściowymi. Uznał również, że zarzut nieustosunkowania się organu II instancji do niektórych argumentów odwołania (str. 12 decyzji), dotyczących naruszenia art. 7-10 K.p.a. nie jest trafny, gdyż w odpowiedzi na ten zarzut stwierdzono, że w toku postępowania przed organem I instancji brak było takiego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, rozwinięcie tej konstatacji znalazło wyraz w treści całościowo wykładanego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. J.T.05.12.14r.