II SAB/Wr 60/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski – spr. Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie niepodjęcia czynności "do decyzji Nr [...]" I. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności; II. stwierdza przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.; III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat A.Ch. z Kancelarii Adwokackiej we W., łączną kwotę 312,20 zł (trzysta dwanaście złotych 20/100), na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł, podatek VAT w kwocie 55,20 zł oraz zwrot opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu sprawie II SA/Wr 26/05 skarżąca D.W. na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. oświadczyła, że z uwagi na zawarte w piśmie z dnia 4 kwietnia 2005 r. żądania wnosi o wyłączenie czterech odrębnych skarg na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w stosunku do wymienionych w tym piśmie decyzji (m.in. "do decyzji 141/03"). Zgodnie z postanowieniem Sądu odnotowanym w protokole z rozprawy z dnia 21 kwietnia 2009 r. – po oświadczeniu skarżącej, że pismo to zawiera cztery odrębne skargi na bezczynność - sprawa bezczynności w stosunku do w/w decyzji została wyłączona do odrębnego rozpoznania i zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Wr 17/09. Pismem z dnia 19 maja 2009 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2009 r., wezwano D.W. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez sprecyzowanie, czego skarżąca domaga się od organu będącego w bezczynności w związku z decyzją 141/03, o której mowa w piśmie z dnia 4 kwietnia 2005 r.. W odpowiedzi oświadczyła, że wnosi o "wydanie nowych decyzji do decyzji nr 141/03 i 140/03 bowiem wyszły one z obiegu – są bezwzględnie nieważne i złożenie do nich wypisów i wyrysów z map geodezyjnych z 1960 r. z działki nr 96,26". Postanowieniem z dnia 11 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarżąca nie sprecyzowała, na czym polegała bezczynność organu mająca związek z decyzją Nr 141/03. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez D.W. postanowieniem z dnia 9 lipca 2010 r. (sygn. akt II OSK 1273/10) uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymogi formalne określone w art. 57 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynika z niej bowiem, że strona skarży się na bezczynność PINB w związku z decyzją Nr 141/03. Dlatego też, w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, NSA uznał za uzasadnioną skargę kasacyjną i stwierdził, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie odrzucił skargę D.W.. Po powrocie akt z NSA, sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą akt II SAB/Wr 43/10. Następnie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2011 r. doprecyzowując i uaktualniając stan faktyczny sprawy podniósł, że pomimo, iż niniejsze postepowanie dotyczy sprawy wszczętej skargą D.W. z dnia 4 kwietnia 2005 r. na bezczynność organu nadzoru budowalnego, na ten dzień brak jest w obrocie prawnym podjętych przez odpowiednie organy nadzoru budowlanego decyzji wymaganych prawem wobec mającego miejsce stanu samowoli budowlanej. Przedmiotem niniejszego postepowania – zdaniem pełnomocnika skarżącej – jest właśnie bezczynność "do decyzji 141/03". Skarżąca domagała się od PINB w T. podjęcia czynności w związku ze zgłoszoną przez nią sprawą budowy bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki na działce nr 26/1 w N.D., położonej obok nieruchomości skarżącej, a należącej do B. i J.Z.. Ponadto pełnomocnik podkreślił, że skarga na bezczynność organu rozpatrywana jest według stanu prawnego i faktycznego na dzień podejmowania rozstrzygnięcia przez ten sąd, oraz że w niniejszej sprawie oczywistym jest, że w dniu składania skargi wydane były decyzje w sprawie budowy zbiornika bezodpływowego tj. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Nr 141/03 oraz decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr [...], jednak decyzje te zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 178/04) który uprawomocnił się w dniu 5 marca 2011 r.. Na dzień składania niniejszego pisma w sprawie niekwestionowanej przez organy nadzoru budowlanego samowoli budowlanej w postaci budowy bezodpływowego zbiornika na ścieki na w/w działce nie zostały podjęte przez PINB w T. żadne czynności, mimo że wydana przez niego decyzja utraciła moc ponad dwa miesiące temu. Niewątpliwie więc na dzień dzisiejszy organ ten pozostaje – zdaniem skarżącej - w bezczynności, dlatego wniosła o uwzględnienie skargi i zobowiązanie organu do wydania przewidzianych prawem decyzji w związku z zaistniałą samowolą budowlaną w zakresie bezodpływowego zbiornika na ścieki na działce nr 26/1, w tym w szczególności decyzji nakazującej doprowadzenie spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę PINB w T. wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę, precyzując jednocześnie, że skarżąca skarży bezczynność organu od dnia wydania "decyzji Nr 141/03" do dnia rozpatrzenia sprawy przez sąd. Wyrokiem z dnia 4 października 2011 r. WSA we Wrocławiu oddalił skargę D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie niepodjęcia czynności "do decyzji Nr 141/03". W uzasadnieniu Sąd stwierdził m.in., że w niniejszej sprawie skarżąca dopiero podczas rozprawy sądowej w dniu 21 kwietnia 2009 r. oświadczyła o wniesieniu skargi na bezczynność PINB w T. o treści jak w piśmie z dnia 5 kwietnia 2005 r.. Z przedstawionej wcześniej chronologii zdarzeń nie ulega też wątpliwości, że na ten dzień, w obrocie prawnym pozostawały decyzje organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego podjęte w sprawie samowolnej budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki – w szczególności zaś ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę tego obiektu. Tym samym nie można uznać aby w dacie wniesienia skargi do Sądu organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego pozostawał w bezczynności w postępowaniu prowadzonym w sprawie samowolnej budowy przedmiotowego zbiornika. Również w dniu 3 stycznia 2011 r., w dniu doręczenia organowi odpisu skargi, nie można – zdaniem Sądu - stwierdzić aby organ ten pozostawał w bezczynności. W obrocie prawnym funkcjonowały już co prawda wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. i z dnia 21 października 2009 r., jednak żaden z nich nie był jeszcze prawomocny. Tymczasem zgodnie z art. 286 u.p.p.s.a. akta administracyjne zwraca się organowi administracji wraz z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji wyznaczony w przepisach liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W tej sytuacji, skoro na dzień wszczęcia postępowania sądowego akta administracyjne nie zostały jeszcze zwrócone organowi w trybie art. 286 u.p.p.s.a. – dla organu tego nie rozpoczął biegu termin załatwienia spraw określony w art. 35 i art. 36 k.p.a. i tym samym nie pozostawał on na ten moment w bezczynności. Reasumując WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można organowi zarzucić bezczynności ani na dzień sporządzenia skargi, ani na dzień wniesienia jej do sądu, jak też na moment wszczęcia postępowania sądowego. Również pełnomocnik skarżącej potwierdza, że w dniu składania skargi w obrocie prawnym funkcjonowały wydane przez odpowiednie organy, na podstawie przepisów – Prawa budowlanego, decyzje dotyczące samowoli budowlanej spornego zbiornika (patrz pismo procesowe z dnia 19 maja 2011 r.). Rozpoznając skargę Sąd miał również na uwadze, że pełnomocnik skarżącej -doprecyzowując skargę - bezczynności organu dopatrywał się przede wszystkim, w stanie jaki powstał już po wniesieniu skargi do sądu i po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 8 października 2009 r. (II SA/Wr 178/04) uchylającego decyzję nakładającą na właścicieli obiektu określone obowiązki – co miało miejsce w czasie zawisłości sprawy z obecnie rozpatrywanej skargi. Zarzucono bowiem, że po uprawomocnieniu się owego wyroku, organ do chwili rozpoznawania sprawy przez sąd, nie pojął żadnych czynności w sprawie samowoli budowlanej pomimo, że dotychczasowe decyzje utraciły moc obowiązującą. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja nie zasłużyła jednak na akceptację. Nie można postawić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro już przed wniesieniem skargi wydał wymagane prawem decyzje. Stan faktyczny istniejący w dniu orzekania przez sąd ma natomiast znaczenie w przypadku, gdy sąd ustali, że organ pozostawał w bezczynności na chwilę wniesienia skargi a następnie pozostający w bezczynności organ w wyniku tejże skargi, wyda żądany akt lub dokona wnioskowanej czynności do dnia orzekania przez sąd. W takim przypadku skarga zostaje uwzględniona przez organ w trybie autokontroli a postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Dla uwzględnienia skargi na bezczynność konieczne byłoby zatem wykazanie, że organ pozostawał w bezczynności zarówno w dniu wniesienia skargi do sądu jak też w dniu orzekania przez sąd – co w niniejszej sprawie nie zostało uczynione. Dodać wypada, że gdyby istotnie – jak twierdzi skarżąca - już po zwrocie akt administracyjnych na podstawie art. 286 u.p.p.s.a. zaistniała sytuacja braku działania organu, to okoliczność ta mogłaby stanowić ewentualnie przedmiot odrębnej skargi. Zgodnie bowiem z przywołanym wyżej przepisem bieg terminu dla załatwienia sprawy rozpoczyna się dla organu od nowa. W wyniku wniesienia przez D.W. skargi kasacyjnej, NSA wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 12/12) uchylił powyższy wyrok, wskazując w uzasadnieniu, że rozpoznawanie spraw ze skarg na bezczynność musi uwzględniać całokształt okoliczności określonej sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Dokonując kontroli bezczynności organu Sąd powinien zatem brać pod uwagę także tok sprawy uruchomionej już w roku 2003 wnioskiem skarżącej oraz czas jaki upłynął od złożenia tego wniosku. Skarżąca od 2003 r. nie jest w stanie uzyskać rozstrzygnięcia sprawy samowoli budowlanej związanej z budową zbiornika. Stanowisko Sądu, iż przy rozpoznawaniu skarg na bezczynność orzeka się biorąc za podstawę stan bezczynności organu istniejący w chwili wniesienia skargi do Sądu, a nie w chwili wyrokowania, jest co do zasady słuszne. W sytuacji jednak, gdy można już mówić o przewlekłości postępowania (załatwianie stosunkowo prostej sprawy trwa już wiele lat), oceniając stan bezczynności należy uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym także te które pojawiły się już po wniesieniu skargi. Ograniczenie się przez Sąd I instancji, w okolicznościach danej sprawy, do formalistycznie rozumianej zasady uwzględniania przy orzekaniu o bezczynności stanu faktycznego na dzień wniesienia skargi do Sądu, czyni zasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej. Sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą akt II SAB/Wr 14/12. W piśmie z dnia 9 lipca 2012 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez PINB w art. 37 § 2 k.p.a., podnosząc, że organ ten nie wykonał wyroku Sądu do sprawy II SA/Wr 178/04 i II SA/Wr 362/05 oraz nie wydał nakazu rozbiórki do decyzji Nr 36/05 z art. 48 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. WSA we Wrocławiu umorzył postepowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie ze skargi D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie niepodjęcia czynności "do decyzji Nr 141/03". W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że Sądowi z urzędu wiadomo, iż PINB w T. decyzją Nr [...] z dnia 25 maja 2012 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne przeznaczone do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr 26/1 w N.D., uznając, iż nie istnieje potrzeba nakładania obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., skoro dokonano rozbiórki przedmiotowego zbiornika, co potwierdza w sposób jednoznaczny inwentaryzacja powykonawcza geodezyjna z dnia 23 września 2009 r. oraz oświadczenie kierownika budowy. Z oświadczenia natomiast skarżącej, złożonego na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r., wynika, że otrzymała ona powyższą decyzję, od której złożyła odwołanie. Decyzją z dnia 12 października 2012 r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawi art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpoznania (k. 417-421 akt niniejszej sprawy). Sąd wskazał również, że poprzez wyraźne wyartykułowanie przez Sąd kasacyjny tezy, że w ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy można już mówić o przewlekłości postępowania, skoro załatwianie stosunkowo prostej sprawy trwa już wiele lat, to tym samym oceniając stan bezczynności należy uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym także te które pojawiły się już po wniesieniu skargi, doszło do przesądzenia istnienia bezczynności PINB po uprawomocnieniu się wyroku tut. Sądu z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 178/04, uchylającego decyzję organu I instancji nr 141/03 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego z dnia 29 stycznia 2004 r., tj. od dnia 5 marca 2011 r. do dnia 25 maja 2012 r., kiedy to, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzono postępowanie w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne. Wydanie w dniu 25 maja 2012 r. wzmiankowanej decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w przedmiocie budowy zbiornika na nieczystości płynne na działce nr 26/1 w N.D. miało jeszcze jeden procesowy skutek, tym bardziej istotny, gdyż bezpośrednio dotyczy losów niniejszego postępowania dotyczącego skargi na bezczynność organu. Powyższe stwierdzenie jest konsekwencją podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów uchwały z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, mówiącej o tym, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Na tle tej uchwały słuszny zatem staje się pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1803/11, iż aby mogło dojść do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. konieczne jest stwierdzenie, że zanim organ wydał akt lub dokonał czynności, były podstawy do zastosowania art. 149 u.p.p.s.a., a więc uwzględnienia skargi na bezczynność. Zdaniem Sądu w przedmiotowym postępowaniu takie warunki zaszły, gdyż po pierwsze - PINB w dniu 25 maja 2012 r. wydał decyzję, która "w inny sposób" kończyła postępowanie administracyjne zainicjowane przez skarżącą, która domagała się rozbiórki samowoli budowlanej w postaci zbiornika na nieczystości płynne, do czego w istocie doszło w trakcie budowy nowego zbiornika bezodpływowego, po drugie zaś - do czasu wydania powyższej decyzji umarzającej postępowanie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, organ I instancji, co wynika z przyjętej wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostawał w bezczynności. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2733/12) NSA uchylił powyższe postanowienie, wskazując w nim, że wydanie, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienie skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W konsekwencji uznać należy, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nadto Sąd II instancji zwrócił uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd I instancji rozpoznał sprawę w zakresie bezczynności organu administracji. NSA w wyroku z dnia 22 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 12/12) wskazał natomiast, że w niniejszej sprawie można już mówić o przewlekłości postępowania. Sąd I instancji w ogóle się do powyższej kwestii nie odniósł. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozstrzygnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z naruszeniem prawa, czy naruszenie to nie było rażące oraz rozważy kwestię wymierzenia organowi grzywny. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Wr 60/12. W piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o: uwzględnienie skargi D.W. z dnia 4 kwietnia 2005 r. na bezczynność organu nadzoru budowlanego poprzez stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w T. dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (w szczególności art. 35) oraz przepisów ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (w szczególności art. 49b oraz 51) nie wydając w sprawie żadnej decyzji i nie podejmując żadnych przewidzianych prawem czynności przez co najmniej 14 miesięcy od pojawienia się przesłanek do podjęcia czynności w sprawie (tj. co najmniej od dnia 5 marca 2011 r. do dnia 25 maja 2012 r.), oraz nałożenie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kary grzywny w wysokości 5.000 zł. Ponadto pełnomocnik wskazał, że w wyniku szeregu podjętych przez skarżącą działań decyzja organu I Instancji - tj. Nr 141/03, jak i utrzymując ją co do zasady w mocy decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., który uprawomocnił się w dniu 5 marcu 2011 r. (sygn. akt: II SA/Wr 178/04). Od tego dnia do dnia 25 maja 2012 r. żaden z w/w organów nie podjął żadnych czynności w przedmiotowej sprawie w związku ze złożoną przez skarżącą skargą, w szczególności dopiero w tym dniu, tj. po ponad 14 miesiącach (wbrew art. 35 k.p.a.) wydana została decyzja umarzająca postępowanie w sprawie (z uwagi na dokonaną przez sąsiadów skarżącej samodzielną rozbiórkę zbiornika na ścieki). W tym miejscu pełnomocnik wskazał, że abstrahuje od tego czy istotnie miała miejsce rozbiórka przedmiotowego zbiornika - w tej kwestii skarżąca samodzielnie wniosła odwołanie do właściwego organu od w/w decyzji umarzającej postępowanie w sprawie. Istotnym jest fakt, iż w rzeczywistości praktycznie od roku 2005 do 2012 żaden z organów nadzoru budowlanego nie wydał zgodnej z prawem decyzji będącej właściwą reakcją na skargę Pani D.W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotne konsekwencje dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wynikają z treści art. art. 190 u.p.p.s.a., który stanowi, że sąd, któremu sprawę przekazano, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na powołany wyżej wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 12/12), w którym stwierdzono, że "rozpoznawanie spraw ze skarg na bezczynność musi uwzględniać całokształt okoliczności określonej sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Dokonując kontroli bezczynności organu Sąd powinien zatem brać pod uwagę także tok sprawy uruchomionej już w roku 2003 wnioskiem skarżącej oraz czas jaki upłynął od złożenia tego wniosku. Skarżąca od 2003 r. nie jest w stanie uzyskać rozstrzygnięcia sprawy samowoli budowlanej związanej z budową zbiornika. Stanowisko Sądu, iż przy rozpoznawaniu skarg na bezczynność orzeka się biorąc za podstawę stan bezczynności organu istniejący w chwili wniesienia skargi do Sądu, a nie w chwili wyrokowania, jest co do zasady słuszne. W sytuacji jednak, gdy można już mówić o przewlekłości postępowania (załatwianie stosunkowo prostej sprawy trwa już wiele lat), oceniając stan bezczynności należy uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym także te które pojawiły się już po wniesieniu skargi.". Z powyższego wynika fakt przesądzenia bezczynności przez NSA, z czym Sąd orzekający nie może polemizować. Bezczynność ta po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. istniała, co Sąd w niniejszej sprawie przyjął od maja 2011 r. do dnia 25 maja 2012 r., a więc od zwrotu akt administracyjnych organowi po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 do wydania przez organ decyzji o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne. Skoro taka decyzja zapadła, to Sąd nie może już wyznaczyć organowi terminu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, a przed wydaniem wyroku sądowego. Taka sytuacja powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowego w tym tylko zakresie po myśli art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Jednakże w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2733/12) NSA wskazał, że wykładnia i zastosowanie art. 149 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia celu zmian jakie zostały dokonane ustawami: z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.), z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.). Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. "Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielił pogląd wyrażony w wyżej powołanym postanowieniu NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, że wydanie, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienie skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Ponadto NSA zwrócił uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd I instancji rozpoznał sprawę w zakresie bezczynności organu administracji. NSA w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 12/12 wskazał natomiast, że w niniejszej sprawie można już mówić o przewlekłości postępowania. Sąd I instancji w ogóle się do powyższej kwestii nie odniósł. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozstrzygnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z naruszeniem prawa, czy naruszenie to nie było rażące oraz rozważy kwestię wymierzenia organowi grzywny." (cyt. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r.). Uwzględniając powyższą wykładnię prawa dokonaną przez NSA, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania w okresie od maja 2011 r. do dnia 25 maja 2012 r. w sprawie czynności "do decyzji Nr 141/03", tj. czynności w związku ze zgłoszoną przez skarżącą sprawą budowy bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki na działce nr 26/1 w N.D., prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał to za przesądzone przez NSA. Niemniej jednak przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikało ono z faktu, że akta administracyjne do spawy II SA/Wr 178/04, której przedmiotem była decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 1 września 2003 r. Nr [...], zostały przekazane dopiero zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2011 r., a do organu dotarły po 5 maja 2011 r... Ten fakt wynika natomiast ze składania przez skarżącą licznych wniosków (w tym o wyłączenie WSA we Wrocławiu od orzekania w sprawie, czy o przyznanie prawa pomoc, gdy skarżącej taka pomoc została przyznana), zażaleń i skarg kasacyjnych, co przedłużało postępowanie sądowe. Oczywiście skarżąca korzystała z przysługujących jej uprawnień jako strona, ale czas jednak płynął. Rozważając kwestię przewlekłości postępowania, a w szczególności czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem, Sąd miał na uwadze elementy takiej właśnie przewlekłości, a więc możliwości działania organu, stopień zawiłości sprawy, aktywność strony skarżącej i na końcu oczywistość naruszenia prawa. Sprawa niniejsza sama w sobie nie była zawiła, ale trzeba pamiętać o tym, że wobec przedmiotowego zbiornika na nieczystości płynne od szeregu lat toczyły się kolejno i równolegle różne postępowania administracyjne zwyczajne i nadzwyczajne oraz postępowania sądowoadministracyjne. Akta administracyjne z konieczności wędrowały za kolejnymi decyzjami i skargami sądowymi, a wydawane wyroki sądowe nie zdołały uporządkować postępowania administracyjnego i pomóc skarżącej precyzować jej żądania w poszczególnych sprawach w taki sposób aby "uzyskała rozstrzygnięcie sprawy samowoli budowlanej związanej z budową zbiornika" (wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 12/12). Aktywność skarżącej w tych postępowaniach, opisana w dalszej części niniejszego wyroku, nie pomagała jednak osiągnąć tego celu, z czego Sąd nie czyni jej zarzutu, a tylko odnotowuje z konieczności i obowiązku nałożonego przez sąd kasacyjny. Rzeczą Sądu nie było w tej sprawie rozstrzygnąć, czy skarżąca zmierzała do uzyskania rozstrzygnięcia jakie miał na uwadze NSA w cyt. wyżej wyroku, czy do podtrzymywania toczącego się od lat postępowania administracyjnego, ponieważ to organ jest gospodarzem postępowania i to jego działanie podlega kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osądzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (por. wyrok MSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Takiego rażącego naruszenia przepisów art. 35-36 k.p.a. w okolicznościach, jakie zostaną poniżej przedstawione, Sąd się nie dopatrzył. Należy tutaj zauważyć, że decyzją z dnia 1 września 2003 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.) nakazał B. i J.Z. i E.Z. - współwłaścicielom działki nr 26/1 AM 1 w N.D. i obiektów budowlanych znajdujących się na tej działce wykonać: ocenę techniczną zbiornika bezodpływowego na ścieki; projekt budowlany przebudowy zbiornika bezodpływowego na ścieki w sposób, który doprowadzi go do stanu zgodnego z przepisami, z uwzględnieniem wniosków i zaleceń zawartych w ocenie; a następnie po akceptacji projektu w inspektoracie wykonać przebudowę zgodnie z projektem. Pismem z dnia 11 września 2003 r. W. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, które wpłynęło do organu w dniu 11 września 2003 r.. Pismami z dnia 30 września 2003 r. organ I instancji przekazał do organu odwoławczego odwołania Państwa Z. i W.. Pismem z dnia 5 listopada 2003 r. DWINB poinformował strony, że pozostawia bez biegu postępowanie odwoławcze do czasu rozpatrzenia wniosku M. i D.W. o wyłączenie DWINB od udziału w postepowaniu. Pismem z dnia 10 grudnia 2003 r. DWINB poinformował strony, że z uwagi na postanowienie GINB w W. z dnia 7 listopada 2003 r. o odmowie wyłączenia DWINB odwołanie zostanie rozpoznane w terminie do 31 stycznia 2004 r.. Decyzją z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w/w decyzję z dnia 1 września 2003 r. Nr [...] w zakresie terminu wykonania nałożonych obowiązków, wyznaczył nowy termin na 3 miesiące od daty doręczenia niniejszej decyzji, zaś w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Pismem z dnia 4 marca 2004 r. państwo W. wnieśli o uzupełnienie w/w decyzji. Postanowieniem z dnia 17 marca 2004 r. Nr [...] DWINB odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr [...]. W dniu 13 kwietnia 2004 r. wpłynęła do WSA we Wrocławiu skarga D. i M.W. oraz M.W. i J.W. na decyzję Nr [...] (sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Wr 178/04). Pismem z dnia 26 maja 2004 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W dniu 7 czerwca 2004 r. skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy, które nie zostało przyznane (postanowienie referendarza sądowego w WSA we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2004 r.). Pismem z dnia 26 maja 2004 r. skarżący wnieśli o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu od orzekania w sprawie II SA/Wr 178/04. W dniu 7 czerwca 2004 r. wpłynął wniosek o prawo pomocy. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r. NSA wyznaczył WSA w Poznaniu do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r. (sygn. akt OW 122/04) NSA wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2005 r. (sygn. akt II SO/Po 2/05) WSA w Poznaniu oddalił powyższy wniosek. Postanowienie to wpłynęło do tut. Sądu w dniu 17 listopada 2008 r.. W dniu 13 października 2008 r. skarżący D. i M.W. złożyli wniosek o prawo pomocy. Również ten wniosek nie został uwzględniony (postanowienie referendarza sądowego w WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2008 r.). W dniu 8 stycznia 2009 r. skarżąca uiściła kwotę 100 zł. Na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. Sąd postanowił celem wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu we właściwej wysokości od skargi rozprawę odroczyć a nowy termin wyznaczyć z urzędu. Zarządzeniem z dnia 13 marca 2009 r. wezwano skarżących do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł. W dniu 19 marca 2009 r. wypłynął kolejny wniosek D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy. W dniu 7 kwietnia 2009 r. skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie o wpisie z dnia 13 marca 2009 r.. Postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r. (sygn. akt II OZ 420/09) NSA oddalił powyższe zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. referendarz sądowy w WSA we Wrocławiu przyznał D. i M.W. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącej o odroczenie rozprawy i odroczył ogłoszenie orzeczenia na dzień 8 października 2009 r.. Pismem z dnia 29 września 2009 r. skarżący wnieśli o uzupełnienie protokołu rozprawy. Zarządzeniem z dnia 28 października 2009 r. Przewodniczący składu orzekającego oddalił wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy z dniu 24 września 2009 r.. Pismem z dnia 1 grudnia 2009 r. skarżący wnieśli odwołanie od powyższego zarządzenia (k.310). Pismem z dnia 30 września 2009 r. wnieśli natomiast zażalenie na postanowienie Sądu z rozprawy, które postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. tut. Sąd zostało odrzucone. Pismem z dnia 1 grudnia 2009 r. skarżący wnieśli odwołanie od powyższego postanowienia (k.311). Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżących J.W. i M.W. – D.W. - do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia w kwocie 100 zł. W dniu 25 stycznia 2010 r. M. i D.W. złożyli kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od tego postanowienia D. i M.W. wnieśli sprzeciw pismem z dnia 9 marca 2010 r.. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 29 października 2009 r. (k.371). Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 178/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił w/w decyzje DWINB we W. z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr [...] oraz PINB w T. z dnia 1 września 2003 r. Nr [...] (wyrok stał się prawomocny w dniu 5 marca 2011 r.). Pismem z dnia 5 grudnia 2009 r. skarżący D. i M.W. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną (k.365). Pismem z dnia 2 lutego 2010 r. skarżący wnieśli ponowną skargę kasacyjną od zapadłego wyroku. Postanowieniem z dnia 25 maja 2010 r. również ta skarga została odrzucona. Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. D. i M.W. wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 25 maja 2010 r.. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r. tut. Sąd odrzucił powyższe zażalenie. Pismem z dnia 16 sierpnia 2010 r. skarżący D. i M.W. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 19 lipca 2010 r.. Pismem z dnia 5 grudnia 2009 r. skarżący D. i M.W. wnieśli o wykładnię wyroku z dnia 8 października 2009 r.. Pismem z dnia 12 lutego 2010 r. skarżący ponownie wnieśli o wykładnię wyroku. Postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. tut. Sąd wymierzył skarżącej D.W. kare porządkową grzywny w wysokości 500 zł za ubliżanie Sądowi oraz adwokatowi działającemu z urzędu w piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2010 r.. Pismem z dnia 7 listopada 2010 r. skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2010 r. (sygn. akt II OZ 1241/10) NSA uchylił powyższe postanowienie. Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. zwrócono organowi akta administracyjne (wykonane 5 maja 2011 r.). Ponadto należy zwrócić uwagę, że decyzją z dnia 21 lutego 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał współwłaścicielom działki nr 26/1 rozbiórkę przedmiotowego zbiornika bezodpływowego na ścieki. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2005 r. Nr [...] DWINB utrzymał w mocy w/w decyzję Nr [...]. Wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 362/05 DWINB uchylił w/w decyzję DWINB we W. z dnia 18 kwietnia 2005 r. Nr [...] i decyzje organu I instancji. Wyrok ten jest nieprawomocny. W dniu 28 kwietnia 2010 r. D. i M.W. złożyli skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 28 stycznia 2010 Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania bez pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne (sygn. akt II SA/Wr 226/10 – postępowanie sądowe w tej sprawie jest zawieszone). W dniu 25 maja 2012 r. PINB w T. wydał decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne przeznaczone do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr 26/1 w N.D., uznając, że nie istnieje potrzeba nakładania obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., skoro dokonano rozbiórki przedmiotowego zbiornika, co potwierdza w sposób jednoznaczny inwentaryzacja powykonawcza geodezyjna z dnia 23 września 2009 r. oraz oświadczenie kierownika budowy (skarżąca otrzymała powyższą decyzję, od której złożyła odwołanie i uzyskała decyzje kasacyjną organu II instancji, o czym była już mowa wcześniej). Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy, należało orzec na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że przewlekłe prowadzenie postępowania w okresie od maja 2011 r. do dnia 25 maja 2012 r. nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego nie ma podstaw do wymierzenia grzywny organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a czego domaga się skarżąca. Odnosząc się zaś do punktu pierwszego sentencji niniejszego wyroku, należało – uwzględniając zapadłe orzeczenia kasacyjne NSA i żądanie strony skarżącej domagającej się stwierdzenia bezczynności organu – umorzyć postępowanie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Orzeczenie zawarte w pkt. IV sentencji wynika z art. 250 p.ps.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).