III SA/Wr 494/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Fundacji "A" z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] 2017 r. Fundacji "A" w L. (dalej: "strona skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2017.1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny przeprowadzonej przez Sąd, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 335 i n.). Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony skarżącej wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. B. Dauter, komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, 2016 r. oraz postanowienie NSA z dnia 4 październik 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10 – orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku przyczyn do wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia sądowi merytoryczną jego ocenę. Sąd wskazuje również, że nie jest wystarczające wykazanie, iż na skutek wykonania tego aktu dojdzie do egzekucji kwoty zobowiązania, czy też wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla strony konsekwencje. W celu ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do wyrządzenia szkody majątkowej i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, orzeczenie jest dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206 oraz postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt. I OZ 671/10, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13 oraz z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I FSK 1418/17 - orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GZ 455/12 (orzeczenie jest dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl)., zgodnie z którym, postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu. Uprawnienie do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem wiąże się zatem z obowiązkiem jego uzasadnienia, przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony skarżącej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Tym samym strona nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analizując pod tym kątem złożony wniosek oraz jego uzasadnienie należy stwierdzić, że strona jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji podyktowany jest zachodzącym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Sąd analizując wniosek, jego uzasadnienie oraz akta sprawy nie był w stanie ustalić jaki majątek posiada strona skarżąca i jakie aktualnie osiąga dochody, ponieważ nie przedstawiła ona swojej sytuacji finansowej i w żaden sposób jej nie zobrazowała. Brak również jakichkolwiek dokumentów zawierających aktualne dane w tym zakresie. Powyższe okoliczności uniemożliwiły ustalenie jaki uszczerbek (szkodę) w wyniku uiszczenia, bądź wyegzekwowania określonej przez organ kwoty zobowiązania strona faktycznie poniesie i czy szkoda ta może być nieodwracalna. Sąd podkreśla, iż okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty przez Stronę kwot z niej wynikających, choćby była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwości egzekucji, w postaci uszczuplenia majątku strony skarżącej jest ona naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji. Ponadto, rzeczywiste konsekwencje zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, uzależnione będą także od innych czynników, w szczególności od ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej, a także jej zdolności kredytowej. Warto wskazać, że w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (orzeczenia są dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.