IV SA/Wr 588/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania [...] od wydanej z upoważnienia Prezydenta [...] decyzji Administratora w Dziale Świadczeń – Sekcja Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało kwestionowaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że odmawiając przyznania stronie dodatku mieszkaniowego organ I instancji powołał się na art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.), dalej: ustawa, zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo o więcej niż 50%, pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że strona nie spełnia warunków do przyznania dodatku mieszkaniowego określonych w przepisie art. 5 ust. 5 ustawy, bowiem powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego przy ul. [...] przekracza normatywną powierzchnię użytkową o 38,97%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu przekracza 60%. Organ orzekający stwierdził, że wprawdzie wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, uprawnioną do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, ale wobec pozostawania lokalu do wyłącznej jego dyspozycji, nie ma podstaw w tym przypadku do powiększenia powierzchni normatywnej o 15m 2. Od powyższej decyzji [...], reprezentowany przez matkę – [...], wniósł odwołanie. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego wskazała, że: "Decyzja narusza prawo materialne mojego syna. Fakt, że syn ma swoje mieszkanie nie zmienia faktu, iż syn jest osobą niepełnosprawną z prawem do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Samodzielne zamieszkiwanie nie prowadzi do Samouzdrowienia. Nie można traktować osoby chorej tak samo jak zdrowej." Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że regulacje ustawowe dotyczące udzielania pomocy w formie dodatków mieszkaniowych precyzyjnie określają zasady i tryb ich przyznawania. Osoba ubiegając się o tę formę pomocy w regulowaniu opłat za zajmowany lokal mieszkalny musi spełniać wszystkie określone w ustawie warunki. Niespełnienie choćby jednego z nich wyklucza skuteczność starań o dodatek mieszkaniowy. Jednym z bezwzględnie obowiązujących warunków jest wymóg zajmowania lokalu o odpowiedniej powierzchni użytkowej, zróżnicowanej - w art. 5 ust. 1 ustawy - w zależności od liczby osób w gospodarstwie domowym. Podało, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Natomiast z art. 5 ust. 3 ustawy wynika, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Kompetencje do orzekania o zamieszkiwaniu w oddzielnym pokoju należą do powiatowych zespołów do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776 ze zm.). Wskazany art. 5 ust. 3 ustawy przewiduje możliwość zwiększenia powierzchni normatywnej w dwóch przypadkach, tj. w sytuacji osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim lub w sytuacji, gdy lokal zamieszkuje osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkania w oddzielnym pokoju. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe wywody mają istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, z uwagi na zarzut dyskryminacji osób niepełnosprawnych, nieporuszających się na wózkach inwalidzkich, pomimo posiadania przez nie prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, wynikającego wyraźnie z orzeczenia o niepełnosprawności. Okolicznościami bezspornymi, których odwołujący się nie kwestionuje jest to, że jest on osobą niepełnosprawną i nie wymaga poruszania się na wózku inwalidzkim. We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego podał, że zamieszkuje sam w lokalu o powierzchni 48,64 m2, w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 33,86 m2. Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak również z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] 2007 r. wynika, że odwołujący się jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. W orzeczeniu tym wskazano ponadto, że posiada prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Niepełnosprawność strony nie jest jednak wystarczającą przesłanką dla uznania, że wystąpiły przesłanki określone w art. 5 ust. 3 ustawy. Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wskazuje bowiem jedynie na fakt, że odwołujący się posiada prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Stwierdzenie to nie oznacza jednak, że niezależnie od sytuacji faktycznej w lokalu zajmowanym przez stronę powierzchnia ta winna zostać powiększona o 15 m2, zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 ustawy. Istotne jest bowiem to, czy odwołujący się mieszka sam, czy razem z rodziną. Nieusprawiedliwionym byłoby twierdzenie, że dysponowanie przez osobę niepełnosprawną orzeczeniem o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju skutkuje automatycznie powiększeniem normatywnej powierzchni lokalu. Stanowisko powyższe, które należy w pełni podzielić, jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 565/06, LEX nr 290657; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 321/10, LEX nr 595342; wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 804/10, LEX nr 745330; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 930/10, LEX nr 745381). Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że osobie niepełnosprawnej, która mieszka sama, nie przysługuje prawo zwiększenia normatywnej powierzchni mieszkalnej o 15 m2. Słuszność należy bowiem przyznać stwierdzeniu, że taka osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga jedynie zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i która mieszka w lokalu sama, jest w takiej sytuacji - z uwagi na kryterium korzystania z oddzielnego pokoju - jak osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju. Pogląd taki został zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I OSK 10/10 (LEX nr 744902). W powołanym orzeczeniu wskazano ponadto, że głównym celem powyższego przepisu jest wyrównanie szans i możliwości skorzystania przez wszystkie osoby do tego uprawnione, jeżeli w danym lokalu mieszka osoba niepełnosprawna albo poruszająca się na wózku inwalidzkim lub wymagająca mieszkania w oddzielnym pokoju. W takim bowiem przypadku istnieje konieczność wyłączenia pomieszczenia z korzystania przez pozostałych współlokatorów. Dlatego w sytuacji kiedy lokal mieszkalny zajmuje jedna osoba, która na mocy orzeczenia wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, to nie można wyłączyć z powierzchni tego lokalu oddzielnego pokoju. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 5 ust. 3 ustawy w sytuacji, gdy chodzi o osobę niepełnosprawną, nie został stworzony dla korzyści samego niepełnosprawnego, lecz dla wyrównania prawa wszystkich tych osób, które zamieszkują z osobą niepełnosprawną, a które faktycznie mają zmniejszoną powierzchnię lokalu, z uwagi na konieczność wydzielenia osobnego pokoju dla niepełnosprawnego. Powiększenie normatywnej powierzchni ma służyć właśnie wyrównaniu szansy skorzystania z dodatku mieszkaniowego. Przyznanie przywileju tylko dwóm kategoriom osób niepełnosprawnych: poruszającym się na wózku i tym, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, ale tylko w sytuacji, gdy dzielą mieszkanie z innymi osobami, jest uzasadnione właśnie posiadaniem przez te dwie kategorie osób niepełnosprawnych istotnej cechy wspólnej - dodatkowa powierzchnia umożliwia im korzystanie z mieszkania w takim stopniu, jak innym osobom korzystanie z mieszkania bez zwiększonej powierzchni (patrz: w/w wyrok NSA z dnia 2 września 2010 r.). W toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że strona nie spełnia wszystkich ustawowych przesłanek, koniecznych dla przyznania dodatku mieszkaniowego. Z zebranych dokumentów, w szczególności z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a także z deklaracji o wysokości dochodów z dnia 5 kwietnia 2012 r. jasno wynika, że wnioskodawca mieszka sam w przedmiotowym lokalu. Skoro zaś mieszka sam, to ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, co przy uwzględnieniu powierzchni zajmowanego lokalu, skutkowało odmową przyznania dodatku mieszkaniowego. Stosując przelicznik powierzchni (30%), określony w art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługiwałby stronie, jeżeli powierzchnia użytkowa mieszkania nie przekroczyłaby 45,50 m2. W tym przypadku powierzchnia lokalu (48,64 m2) jest większa od ustalonego normatywu o 3,14 m2. Także przy zastosowaniu przelicznika powierzchni wskazanego w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, odwołujący się nie spełnia kryterium, gdyż udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej mieszkania, tj. 33,86 m2, co stanowi 68,93 % całości powierzchni lokalu. Przekroczona jest więc norma 60 %, o jakiej mowa w punkcie 2 art. 5 ust. 5 ustawy. Bez wątpienia brak jest także podstaw do zwiększenia powierzchni normatywnej lokalu o kolejne 15 m2, z uwagi na przesłanki wymienione w art. 5 ust. 3 ustawy. Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że w tym przypadku nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z przyjętą linią orzeczniczą. Należy także podkreślić, że cechą regulacji ustawowej dotyczącej dodatku mieszkaniowego, jest jej kategoryczny charakter, pozbawiony elementu uznania administracyjnego. Ustawodawca nie pozostawił organom żadnej dowolności w zakresie rozstrzygania o przyznaniu przedmiotowego świadczenia. Kolegium zaznaczyło, że nie jest mu obojętny zły stan zdrowia odwołującego się, jednakże kryteria ustawowe, od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego, są bezwzględnie obowiązujące i nie pozwalają na uznaniowe rozstrzygnięcie sprawy. Jednakże odmowa przyznania stronie dodatku mieszkaniowego nie wyklucza możliwości złożenia nowego wniosku, w sytuacji gdy ulegnie zmianie stan faktyczny. Na powyższą decyzję, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 2317/12, [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, stwierdzając, że skargę uważa za konieczną i w pełni uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium wskazało, że skarżący nie sformułował w skardze żadnych nowych argumentów. Powołał się jedynie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak orzeczenia sądów – zdaniem Kolegium, są wiążące tylko w sprawach, których dotyczą. Nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla organu rozstrzygającego w odrębnej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. I tak rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw tak do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jak i do jej uchylenia. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. Nr 71, poz.734 ze zm./. Istotne jest przy tym, że przepisy w/w ustawy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację osób starających się o dodatek. Prawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, w szczególności zaś, by to od decyzji tego organu zależało w sposób bezpośredni przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz jego rozmiar, względnie by organ miał jakąkolwiek możliwość odstąpienia od zasad przyznawania dodatku mieszkaniowego i przyznania go mimo niespełnienia przesłanek przewidzianych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych I tak w myśl przepisów w/w ustawy, składając wniosek o przyznanie przedmiotowego dodatku - wnioskodawca, aby otrzymać owo świadczenie, musi łącznie spełniać warunki dotyczące posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (z wyjątkami przewidzianymi ustawą), średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego oraz powierzchni użytkowej lokalu. Oznacza to, że niespełnienie któregokolwiek z nich powoduje odmowę przyznania dodatku. Niesporne jest w sprawie, że skarżący posiada tytuł prawny do lokalu o powierzchni użytkowej 48,64 m², prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i dochód tego gospodarstwa to miesięcznie kwota 687,84 zł. We wniosku o przyznanie dodatku skarżący podał również, że łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, to kwota 802,26 zł. W niniejszej sprawie prawidłowo zatem ustalono, że skarżący nie spełnia warunku dotyczącego nieprzekroczenia wyznaczonej przez ustawodawcę normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Omawianą powierzchnię, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, określa art. 5 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym dla 1 osoby nie może ona przekraczać 35 m². W ust. 5 tego artykułu ustawodawca dopuszcza przekroczenie tak określonego normatywu powierzchni użytkowej, jednak nie więcej niż o 30% albo 50% w przypadku, gdy udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Powiększenie o 30% ustalonego dla skarżącego normatywu daje powierzchnię 45,50 m², która jest mniejsza od powierzchni zajmowanego przez niego lokalu. Z kolei, powierzchnia pokoi i kuchni w tym lokalu wynosi 33,86 m², co sprawia, że jej udział w łącznej powierzchni użytkowej lokalu przekracza wskazaną wcześniej wartość 60%. W przypadku zaś przekroczenia wyżej wymienionych wielkości dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, o czym słusznie zdecydowały organy orzekające. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że art. 5 ust. 3 ustawy stanowi, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776, ze zm.). Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący mieszka sam w lokalu mieszkalnym o powierzchni 48,64 m² i legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] z dnia [...] 2007r., z którego wynika, że posiada na stałe uprawnienie do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Kwestią sporną w sprawie pozostaje jednak, czy skarżący jako osoba niepełnosprawna wymagająca zamieszkiwania w oddzielnym pokoju jest uprawniony do dodatkowej powierzchni normatywnej (15m²) w sytuacji, gdy sam zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Sąd w obecnym składzie w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, a sformułowane w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych. Przede wszystkim Sąd wskazuje na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 565/06 (LEX nr 290657). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w nim, że przepis art. 5 ust. 3 ustawy zezwala na powiększenie powierzchni mieszkalnej nie z tytułu samej niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub, gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Jeżeli więc w lokalu mieszkalnym zamieszkuje rodzina, a wśród niej osoba niepełnosprawna, normatywna powierzchnia mieszkalna ulegnie zwiększeniu, jeśli jest spełniony któryś z wymienionych wypadków (poruszanie się na wózku lub konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju). Jednak przypadki te nie są takie same, gdy idzie o powiększenie powierzchni normatywnej, gdyż w sytuacji gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku, powierzchnię mieszkalną zawsze się zwiększa, natomiast w drugim - tylko wówczas, gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Inna jest natomiast sytuacja, gdy osoba niepełnosprawna nie zamieszkuje z rodziną, ale mieszka sama. Jeżeli w lokalu mieszkalnym ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, wówczas nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 ustawy. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący niewątpliwie posiada uprawnienie do korzystania z dodatkowej powierzchni mieszkalnej i nikt temu nie przeczy. Niemniej jednak, przyjęta przez Sąd wykładnia przepisu art. 5 ust. 3 ustawy sprawia, iż w rozważanym przypadku nie może być mowy o jej powiększeniu, z uwagi na zajmowanie lokalu o powierzchni użytkowej wynoszącej 48,64 m² wyłącznie przez skarżącego. Na podjęte rozstrzygnięcie nie może mieć przy tym wpływu oświadczenie pełnomocnika skarżącego złożone na rozprawie, co do liczby osób przebywających na co dzień w jego mieszkaniu w związku ze sprawowaną nad skarżącym opieką. Z akt sprawy bowiem bezsprzecznie wynika, że jest on osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. W świetle zaś norm prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie jest to okoliczność mająca znaczenie zasadnicze, która nie została zakwestionowana żadnym przeciwdowodem. Sąd nie neguje przy tym, że skarżący wymaga stałej opieki osób trzecich. Bezspornie wynika to zresztą z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] 2007r. Niemniej jednak ani powyższe, ani stwierdzenie w tym orzeczeniu o posiadaniu przez skarżącego prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, nie stanowią wystarczającej przesłanki do przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego, zwłaszcza, że zgodnie ze złożonym na rozprawie oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny składa się z 2 /dwóch/ pokoi i kuchni. Stanowisko Sądu zajęte w rozważanej sprawie nie mogło być też zbieżne z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku powołanym przez skarżącego w skardze. Podkreślenia bowiem wymaga, iż zapadł on w innej, indywidualnej sprawie, która nie jest tożsama z rozpatrywaną w obecnym postępowaniu. W takiej zaś sytuacji, mając na względzie brzmienie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd w niniejszej sprawie nie był związany zawartą w nim oceną prawną, stąd mógł wyrazić odmienne stanowisko. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżona decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja o organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.