IV SA/Wr 593/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na niewykonanie przez "Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w Wołowie" sp. z o.o. z siedzibą w Wołowie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 I. wymierza "Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej w Wołowie" sp. z o.o. z siedzibą w Wołowie grzywnę w wysokości 200,00 zł (dwieście złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Wołowie" sp. z o.o. z siedzibą w Wołowie na rzecz W. K. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 23 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi W. K. (dalej: skarżący, strona) na bezczynność P. w W. spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej: organ, spółka P.) w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 września 2003 r. .stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia 5 września 2023r., a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 5 września 2023 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarżąca w dniu 5 września 2023 r. wnioskiem złożonym w pocztą elektroniczną (mejlowo) zwróciła się o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej: "o podanie struktury organizacyjnej stanowisk spółki oraz osób, jakie je zajmują" uzasadniając, że jest to informacja publiczna z uwagi na finasowanie wynagrodzeń ze środków publicznych jak i tworzenie poszczególnych stanowisk w strukturze organizacyjnej uwzględniając racjonalne gospodarowanie nimi. Pismem z 18 września 2023 r. organ wezwał skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego uznając, że informacja ta jest informacją przetworzoną, bowiem stanowi sumę informacji prostych, ale wymaga dla jej zebrania szeregu czynności poszukiwawczych i eliminacyjnych. Pismem z 25 września 2023 r. skarżąca odpowiedziała na wezwanie organu argumentując, że żądana informacja publiczna nie jest informacją przetworzoną. Pismem z 10 października 2023 r. spółka wyznaczyła nowy termin, tj. 6 listopada 2023 r., do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej Skarżąca w dniu 7 listopada 2023 r. zwróciła się do organu o informację o sposobie rozpatrzenia jej wniosku. Decyzją z 9 listopada 2023 r. wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej: u.d.i.p.) organ odmówił udostępnienia żądanych przez skarżącą danych. Sąd wskazał, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - art. 13 ust. 1. W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej, do której zastosowanie ma Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) – art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio – art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Sąd podzielił ocenę prawną, że jeżeli do uwzględnienia wniosku dostępowego niezbędne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, konieczne staje się uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie takiej informacji, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 13/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Wskazano, że w sprawie poddanej kontroli Sądu bezsporne jest, że skarżąca złożyła do spółki P. wniosek się o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do organu na adres "[...]" w dniu 5 września 2023 r. drogą elektroniczną (zwykły mejl) bez podpisu elektronicznego skarżącej oraz bez podania adresu zamieszkania. Po upływie 13 dni (18 września 2023 r.) organ wezwał skarżącą do wykazania w terminie 7 dni szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji uznając, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Skarżąca na wezwanie odpowiedziała z dochowaniem wyznaczonego terminu (25 września 2023 r.). Po upływie kolejnych 14 dni organ pismem z 10 października 2023 r. przesłanym skarżącej drogą mejlową (poczta elektroniczna) zawiadomił o braku możliwości udzielenia wnioskowanych informacji w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku i w tym celu wyznaczył nowy termin – 6 listopada 2023 r. Następnie, po upływie dalszych 30 dni – w dniu 9 listopada 2023 r. – wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej w sprawie i oznaczając adres skarżącej jako [email protected] i na ten adres mejlowy w dniu 10 listopada 2023 r. przesłał cyfrową kopię (skan, format PDF) tej decyzji. W skardze skarżąca potwierdziła, że decyzję w takiej formie otrzymała. Sąd uznał, że nie ma wątpliwości, że organ mieści się w kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Spółka P. jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym udziałowcem jest Gmina W., co wynika odpisu z KRS, a prezes zarządu tej spółki jest uprawniony jednoosobowo do jej reprezentacji skutkiem tego - jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Następnie zauważył, że wskazane okoliczności faktyczne sprawy prowadzą natomiast do wniosku, że 1) skarżąca nie podpisała wniosku z 5 września 2023 r. o informację publiczną, ani nie podała adresu zamieszkania i nie została wezwana do uzupełnienia tych braków wniosku, 2) wyznaczony przez organ na dzień 6 listopada 2023 r. maksymalnie dopuszczalny termin 2 miesięcy na rozpatrzenie wniosku o informację publiczną przetworzoną upłynął bezskutecznie, 3) decyzja z 9 listopada 2023 r. o odmowie udostępnienia informacji została sporządzona w formie papierowej, a skarżącej został doręczony jej skan, tj. cyfrowa kopia w formacie PDF, co nie odpowiada wymogom art. 14 § 1a w zw. z art. 391 k.p.a. w zw. z art. 17 i 16 u.d.i.p. Sąd podkreślił, że ocena prawna tych ustaleń w kontekście stanu bezczynności wymaga uprzedniego wyjaśnienia, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 (a także w zw. z art. 17) u.d.i.p. Artykuł 10 u.d.i.p. nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2024 r., III OSK 237/22, CBOSA). Z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. wynika wprost, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że do podmiotów tego rodzaju jak spółka w tej sprawie, przepisy k.p.a. w sprawach decyzji z zakresu dostępu do informacji publicznej muszą być stosowane z niezbędnymi modyfikacjami, uwzględniającymi szczególny status tych podmiotów jako nie będących organami administracji publicznej w klasycznym rozumieniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2024 r., III OSK 69/22, CBOSA). Natomiast pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów regulujących procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, a więc i obejmującą tryb postępowania określony w art. 64 k.p.a. oraz przepisów, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji. Konkludując, we wszystkich tych przypadkach, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać należy własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 6654/21, CBOSA). Następnie Sąd wskazał, że w świetle przepisów u.d.i.p. i ich wykładni udostępnienie informacji publicznej następuje w formie tzw. czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, następuje "zwykłym" pismem. W takiej samej formie ("zwykłego" pisma) organ powinien poinformować wnioskodawcę o tym, że żądanej informacji publicznej nie posiada. Natomiast obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział jedynie w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej wskazane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie wskazane w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 17 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku W świetle art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - a więc w szczególności do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej - stosuje się przepisy k.p.a. z modyfikacjami polegającymi na tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przywołaną regulację stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji publicznej podejmowanych przez podmioty niebędące organami władzy publicznej. Sąd wskazał, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja z 9 listopada 2023 r. została wydana po dacie 6 listopada 2023 r. wyznaczonej przez organ jako maksymalny termin załatwienia wniosku o informację publiczną. A ponadto do czasu wniesienia skargi na bezczynność ani potem decyzji tej nie doręczył skarżącej w sposób wskazany w przepisach k.p.a., uzależniony od formy wydania decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że organ przesłał skarżącej mejlem jedynie skan (w formacie PDF i bez podpisu elektronicznego) ww. decyzji, która została wydana jako dokument papierowy z odręcznym podpisem przez prezesa zarządu spółki P. Doręczenie jedynie skanu decyzji bez pliku zawierającego podpis elektroniczny narusza zasadę pisemności postępowania administracyjnego, a w rezultacie w istocie prowadzi do nieskutecznego doręczenia decyzji organu, który w ten sposób nadal znajduje się w stanie bezczynności. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. o wprowadzeniu decyzji do obrotu prawnego i jej obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą doręczenia, a wyjątkowo - ustnego ogłoszenia. Decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia. Przesądza o tym art. 110 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019 r., s. 662; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3720/21, CBOSA). W przepisie art. 109 § 1 k.p.a. (decyzję doręcza się stronom na piśmie) ustawodawca wyraźnie wskazał, że przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej, a nie jej kopia. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do doręczenia stronie decyzji, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału decyzji. Skan decyzji, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny, nie spełnia wymagań przewidzianych dla doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wynikających z art. 391 k.p.a., jak również nie jest wydrukiem w rozumieniu art. 393 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie zarówno skarżąca, jak i organ zgodnie potwierdzają, że doręczony skarżącej został skan decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bez pliku zawierającego podpis elektroniczny. Niewątpliwie egzemplarz decyzji dnia 9 listopada 2023 r. jest podpisany odręcznie. Decyzja ta nie została podpisana elektronicznie. W rozpoznawanej sprawie, skarżącej doręczono za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 10 listopada 2023 r. wyłącznie skan decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Podsumowując Sąd wskazał, że organ był bezczynny w sprawie wniosku o informację publiczną z dnia 5 września 2023 r., ponieważ do dnia 6 listopada 2023 r. nie rozpatrzył wniosku skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 września 2023 r. nie został rozpatrzony w terminie oraz ze względu na brak jej doręczenia w rozumieniu k.p.a. – nie został w ogóle rozpatrzony na moment kontroli sądowoadministracyjnej bezczynności organu w tym zakresie. Organ nie pozostawałby w bezczynności jedynie wtedy gdyby doręczono skarżącej decyzję prawidłowo podpisaną, a nie jej skan. Postępowanie administracyjne jest bowiem w tym zakresie bardzo sformalizowane po to, aby nie było wątpliwości, że doręczone stronie akty istotnie wykołują skutki prawne. Doręczenie stronie skanu decyzji nie spełnia warunku formalizmu, a zatem nie można uznać, że organ we właściwy sposób zakończył czynności postępowania. Sąd podzielił bowiem ocenę prawną, że aby można było uznać, że w danej sprawie została "wydana" decyzja załatwiająca sprawę z wniosku o informacje publiczną, nie wystarczy samo sporządzenie decyzji, ale musi ona jeszcze zostać wprowadzona do obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany. W sprawie nie doszło do takiego doręczenia decyzji spółki P. z 9 listopada 2023 r., wskutek czego nie zaistniał skutek prawny w postaci "załatwienia" sprawy z żądania udostępnienia informacji publicznej zawartego wniosku skarżącej z 5 września 2023r. Przesłanie skanu (cyfrowej kopii - w formacie PDF) decyzji sporządzonej w formie dokumentu "papierowego" na podany we wniosku skarżącej adres mejlowy (poczty elektronicznej) nie stanowi załatwienia sprawy. Sąd zgodził się bowiem z oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 30 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 171/17, CBOSA), że określona we wniosku forma przekazania (przesłania) informacji wiąże organ jedynie co do czynności materialno-technicznej, w wyniku której następuje udostępnienie żądanej informacji, natomiast w przypadku, gdy organ dopatrzył się podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zastosowanie będą miały przepisy k.p.a. Skoro tak, to wówczas decyzja taka, aby stanowiła wiążące rozstrzygnięcie, winna być doręczona stronie na zasadach określonych przepisami k.p.a. ze wszystkimi tego konsekwencjami. To zaś oznacza, że brak prawidłowego doręczenia decyzji, przy jednoczesnym braku innych czynności ze strony organu zmierzających do załatwienia wniosku skarżącej, przesądzałby o bezczynności tego organu. Sąd podkreślił jednocześnie, że nie dokonał kontroli prawidłowości doręczenia decyzji z 9 listopada 2023 r. – ponieważ wykraczałoby to poza granice sprawy, której przedmiotem jest bezczynność - lecz ocenił, czy sprawa została załatwiona, co w sytuacji wydania decyzji przez organ oznacza również jej doręczenie. Podkreślił, że zgodnie z regułą wysłowioną w art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie (określony w art. 109 § 2 k.p.a. wyjątek od tej reguły, przewidujący możliwość ustnego ogłoszenia decyzji stronom, nie znajduje w tej sprawie zastosowania). Z kolei użyte w cytowanym przepisie określenie "na piśmie" należy interpretować zgodnie z ogólną zasadą pisemności postępowania administracyjnego, którą reguluje art. 14 § 1a k.p.a., w myśl którego: "Sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią." Sąd wskazał, że w świetle cytowanych przepisów, aby doszło do skutecznego doręczenia skarżącej z 9 listopada 2023 r. - które to doręczenie zarazem, jak to już wyżej wyjaśniono, warunkowało wejście tego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego - należało ww. rozstrzygnięcie doręczyć "na piśmie" (zob. art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 in principio u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), a więc: - w postaci papierowej, opatrzonej podpisem własnoręcznym, albo - w postaci elektronicznej, opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Przesłanie skanu decyzji z 9 listopada 2023 r. na adres mejlowy skarżącej - jak to uczyniła spółka i jest to ustalenie bezsporne - nie spełnia żadnego z ww. kodeksowych warunków doręczenia "na piśmie", w tym także doręczenia w postaci elektronicznej. W konsekwencji Sąd uznał, że rozstrzygniecie organu z 9 listopada 2023 r. nie zostało doręczone skarżącej i w konsekwencji nie weszło do obrotu prawnego, co oznacza, że wniosek skarżącej z 5 września 2023 r. formalnie nie został załatwiony. Z tej przyczyny na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej 7 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – pkt II sentencji wyroku. Ponadto Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 5 września 2023 r – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Jednocześnie, mając na uwadze okoliczności sprawy uznał, że bezczynność w udzieleniu informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Podkreślił, że rażące naruszenie prawa stanowi stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla kwalifikacji naruszenia prawa jako naruszenie rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne, oczywiste i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (tak np. wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16 i w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki NSA: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, CBOSA). W sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem zwłoka w terminowym załatwieniu sprawy spowodowana została błędem organu co do doręczenia skarżącej decyzji. Działanie organu nie wskazuje zatem na celowe ignorowanie lub też lekceważenie swych obowiązków przez organ. Podobnie za nierażące naruszenie prawa uznał Sąd przekroczenie przez organ terminu wyznaczonego na rozpatrzenie wniosku skarżącej o 3 dni. Odpis wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy doręczony został organowi w dniu 23 lipca 2024 r. Pismem z dnia 26 lipca 2024 r. organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej dostarczony pocztą elektroniczną na adres mailowy Spółki dnia 5 września 2023 r. dotyczący podania struktury organizacyjnej stanowisk Spółki oraz osób jakie je zajmują, przesłał schemat organizacyjny przedsiębiorstwa. Jednocześnie poinformował, że wskazanie personaliów poszczególnych pracowników nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych. Pismem z dnia 3 października 2024 r. (data wpływu do organu 4.10.2024 r.) skarżąca wezwała organ do wykonania orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 - zgodnie z wydanym orzeczeniem w pkt II, dotyczącym udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z pytaniami zawartymi w złożonym wniosku dn. 5 września 2023 r. Wskazała, że wykonanie orzeczenia WSA przez Spółkę P. jest niepełne, przesłana odpowiedź jest wymijająca i nie odpowiada treści żądania. Nadmieniła, że informacje te powinny być ogólnodostępne publicznie. Pismem z 23 października 2024 r. organ w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 3 października 2024 r. poinformował skarżącą, że udzielona skarżącej informacja stanowi realizację jej wniosku z dnia 5 września 2024 r. (data wskazana przez organ – przypisek Sądu). Jednocześnie wskazał, że dane personalne pracowników nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 i art. 6 u.d.i.p. i z tej przyczyny nie zostały skarżącej udostępnione. Zaznaczył, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem, który można wykorzystywać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt SAB/Wa 91/10). Wskazał, że dane osobowe pracowników zatrudnionych w spółce, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, w której, jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą nie mieści się w zakresie informacji publicznej podlegających udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Z tej przyczyny przedmiotowe informacje nie mogą być udostępnione na wniosek skarżącej. W dniu 8 grudnia 2023 r. skarżąca za pośrednictwem organu złożyła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 wnosząc o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu wskazała, że spółka w dniu 26 lipca 2024 r. przekazała schemat organizacyjny spółki, jednocześnie informując, że nie przekaże personaliów osób zajmujących poszczególne stanowiska z uwagi na ochronę danych osobowych. W ocenie skarżącej spółka nie wykonała ww. wyroku w zakresie załatwienia jej wniosku z dnia 5 września 2023 r., tym samym uchylając się od odpowiedzi na wnioskowane we wniosku dane. Niemniej skarżąca w dniu 3 października 2023 r. wezwała spółkę do załatwienia wniosku z dnia 5 września 2023 r. w pełni, tj. przekazanie schematu organizacyjnego spółki wraz z personaliami osób jakie je zajmują. W dnu 23 października 2024 r. spółka odpowiedziała skarżącej, że dane personalne osób pracujących w spółce nie mieszczą się zakresie informacji udostępnianej na podstawie u.d.i.p. Skarżąca wskazała, że w pierwotnym piśmie oraz w skardze do WSA argumentowała za orzecznictwem sądów, dlaczego spółka powinna bezsprzecznie wydać informacje na temat imienia i nazwiska pracownika, który zajmuje określone stanowisko w strukturze. Skarżąca nie wnioskowała o dane wrażliwe, co podkreślała spółce. W ocenie skarżącej spółka – mimo upływu ustawowych terminów – nie załatwiła sprawy w pełni, nie wypełniła ww. wyroku Sądu z dnia 23 kwietnia 2024 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnienie wskazał, że w dniu 26 lipca 2024 r. wykonał orzeczenie wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 i tym samym załatwił sprawę bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wezwanie jest więc skierowane do organu, który ma wykonać wyrok, a nie do sądu. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018) środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Cytowany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. Tym samym wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna. W sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Strony z 3 października 2024 r. wzywające organ do wykonania wyroku, a tym samym rozpoznania jej wniosku z dnia 5 września 2023 r. Bezspornie również wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - uwzględnił skargę strony na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 września 2023 r. i zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 5 września 2023 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II wyroku). Jak wynika natomiast z urzędowego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 odpis wyroku z dnia 23 kwietnia 2024r. ze stwierdzeniem jego prawomocności wraz z uzasadnieniem oraz aktami spraw doręczony został organowi w dniu 23 lipca 2024 r. Termin do rozpoznania wniosku z 5 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej upłynął zatem w dniu 30 lipca 2024 r. Z akt przekazanych sądowi wynika, że organ pismem z dnia 26 lipca 2024 r. przesłał skarżącej schemat organizacyjny przedsiębiorstwa. Jednocześnie poinformował, skarżącą, że wskazanie personaliów poszczególnych pracowników nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma podstaw, aby przyjąć, że punkt II wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 został w pełni wykonany przez organ pismem z dnia 26 lipca 2024r., jak podnosi to organ w odpowiedzi na skargę. Przypomnieć należy, że przedmiotem prawomocnego wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 była bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej. W pisemnym uzasadnieniu tego wyroku WSA we Wrocławiu przesądził prawomocnie, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), a organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Oznacza to, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a objęte wnioskiem z dnia 5 września 2023 r. żądania stanowią informację publiczną. Wyrok ten jest prawomocny. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że zarówno organ, jak i Sąd Administracyjny jest w tym postępowaniu, tj. w postępowaniu dotyczącym niewykonania wyroku, związany wyrokiem oraz oceną prawną przyjętą w wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/2023 r. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyroku NSA z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. II GSK 1939/12). Brak jest tym samym wątpliwości, że jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa, co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, to obowiązkiem sądu administracyjnego wynikającym z art. 170 p.p.s.a. jest uwzględnienie związania wynikającego z treści wcześniejszego wyroku. Obowiązek związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego jest absolutny w przypadku wniesienia skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., gdyż w takiej sytuacji przedmiotem skargi jest niewykonanie wcześniejszego wyroku sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie organ był zobowiązany do wykonania wydanego w sprawie wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., kierując się nie tylko rozstrzygnięciem, ale również wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2023 r. Sąd wskazał, że organ był bezczynny w sprawie wniosku o informację publiczną z dnia 5 września 2023 r., ponieważ do dnia 6 listopada 2023 r. nie rozpatrzył wniosku skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 września 2023 r. nie został rozpatrzony w terminie oraz ze względu na brak jej doręczenia w rozumieniu k.p.a. – nie został w ogóle rozpatrzony na moment kontroli sądowoadministracyjnej bezczynności organu w tym zakresie. Organ nie pozostawałby w bezczynności jedynie wtedy gdyby doręczono skarżącej decyzję prawidłowo podpisaną, a nie jej skan. Postępowanie administracyjne jest bowiem w tym zakresie bardzo sformalizowane po to, aby nie było wątpliwości, że doręczone stronie akty istotnie wykołują skutki prawne. Doręczenie stronie skanu decyzji nie spełnia warunku formalizmu, a zatem nie można uznać, że organ we właściwy sposób zakończył czynności postępowania. Przesłanie skanu decyzji z 9 listopada 2023 r. na adres mejlowy skarżącej - jak to uczyniła spółka i jest to ustalenie bezsporne - nie spełnia żadnego z ww. kodeksowych warunków doręczenia "na piśmie", w tym także doręczenia w postaci elektronicznej. W konsekwencji Sąd uznał, że rozstrzygniecie organu z 9 listopada 2023 r. nie zostało doręczone skarżącej i w konsekwencji nie weszło do obrotu prawnego, co oznacza, że wniosek skarżącej z 5 września 2023 r. formalnie nie został załatwiony. Z tej przyczyny na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej 7 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – pkt II sentencji wyroku. Są uznał także, że w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem zwłoka w terminowym załatwieniu sprawy spowodowana została błędem organu co do doręczenia skarżącej decyzji. Działanie organu nie wskazuje zatem na celowe ignorowanie lub też lekceważenie swych obowiązków przez organ. Podobnie za nierażące naruszenie prawa uznał Sąd przekroczenie przez organ terminu wyznaczonego na rozpatrzenie wniosku skarżącej o 3 dni. Zatem organ winien rozpoznać wniosek skarżącej i załatwić go w sposób przewidziany w u.d.i.p. Skoro w sprawie zostało prawomocnie przesądzone, że żądane informacje są informacjami publicznymi, to zgodnie z przepisami u.d.i.p., organ zobowiązany był albo ich udzielić, albo odmówić ich udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), natomiast odmowa udzielenia żądanej informacji lub umorzenie postępowania wymaga wydania decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie, pomimo jednoznacznego stanowiska sądu administracyjnego w tym zakresie, organ przed upływem terminu wynikającego z wyroku WSA we Wrocławiu pismem z dnia 26 lipca 2024 r. w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej dostarczony pocztą elektroniczną na adres mailowy Spółki dnia 5 września 2023 r. dotyczący podania struktury organizacyjnej stanowisk Spółki oraz osób jakie je zajmują, przesłał skarżącej schemat organizacyjny przedsiębiorstwa. Jednocześnie poinformował, że wskazanie personaliów poszczególnych pracowników nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych. Ponadto pismem z 23 października 2024 r. organ w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 3 października 2024 r. poinformował skarżącą, że udzielona skarżącej informacja stanowi realizację jej wniosku oraz jednocześnie wskazał, że dane personalne pracowników nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 i art. 6 u.d.i.p. i z tej przyczyny nie zostały skarżącej udostępnione. Podnieść należy, że w zaistniałej sytuacji poza oceną organu pozostawała ocena charakteru prawnego wnioskowanych informacji, gdyż prawomocnym wyrokiem sądu przesądzono, że wniosek dotyczy informacji publicznej. Nie jest w tej sytuacji możliwe poinformowanie "zwykłym pismem" skarżącej o tym, że wskazanie personaliów poszczególnych pracowników nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych, oraz że dane personalne pracowników nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 i art. 6 u.d.i.p. i z tej przyczyny nie zostały skarżącej udostępnione. Obowiązkiem organu było albo udzielenie informacji publicznej, albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Skierowanie do skarżącej "zwykłego" pisma odmawiającego przekazania żądanych informacji we wskazanym zakresie nie może być uznane za wykonanie wyroku. Tym samym uznać należy, że w sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia, że organ nie wykonał wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r.. Podkreślić należy, że celem bowiem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku i bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności, czyli treści rozstrzygnięcia (załatwienia) sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 230/11, wyrok WSA w Białymstoku z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 765/20). Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Odpowiedź organu zawarta w piśmie z dnia 26 lipca 2024 r. nie stanowi wypełnienia wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 23 kwietnia 2024 r. W związku z tym, że punkt II wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 nie został w pełni wykonany przez organ w wyznaczonym przez Sąd terminie, konieczne stało się uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. Powyższe obligowało Sąd do wymierzenia organowi grzywny. Podkreślić należy, że ustawodawca przewidując nałożenie grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku nie określił przesłanek miarkowania jej wysokości, wskazując jedynie ich maksymalną dopuszczalną wysokość. Nie została określona ani wysokość minimalna, ani też nie wskazano wprost jakichkolwiek kryteriów, jakimi powinien w takich przypadkach kierować się sąd administracyjny. Określenie wysokości grzywny, pieniężnej zostało zatem pozostawione w każdym z indywidualnych przypadków do uznania sądu i uzależnione od okoliczności z tym przypadkiem związanych. Rolą sądu jest natomiast uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2024 r., I OSK 1873/23). Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, tj. fakt, iż organ w terminie zakreślonym przez Sąd podjął działania zmierzającego do wykonania wyroku sądu administracyjnego, Sąd stwierdził, że wymierzenie organowi grzywny w wysokości 200 zł, będzie adekwatne do tych okoliczności, a nadto spełni wystarczająco represyjną funkcję. W ocenie Sądu bezczynność organu w wykonaniu punktu II wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 549/23 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Stwierdzona bezczynność nie była wynikiem lekceważącego stosunku do sprawy, a błędnym zrozumieniem zaleceń wynikających z uzasadnienia prawomocnego wyroku Sądu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 154 § 1 i § 6 orzekł jak w punkcie I wyroku. W punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 200,00 zł orzeczono w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.