IV SA/Wr 789/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także decyzję Wojewody [...] z dnia [...], [...] II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej I. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi I. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy T. z dnia [...], nr [...] orzekającą o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w T.. W podstawie prawnej decyzji powołany został – jako przepis prawa materialnego art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej: ustawa. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej organ odwoławczy stwierdził: Postępowanie w sprawie wymeldowania I. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] w T., w trybie art. 15 ust. 2 ustawy wszczęte zostało na wniosek M.S. współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawca podał, że córka I. S. wyprowadziła się z domu w połowie kwietnia 2009 r. Mieszka i pracuje we W. Podał, że córka wyprowadziła się na jego prośbę. Powodem była rażąca niewdzięczność i nieponoszenie kosztów utrzymania, pomimo trudnej sytuacji materialnej rodziny. W dniu 14 stycznia 2010 r. zeznania do protokołu złożył M. S. Podał, że córka wyprowadziła się z domu dobrowolnie w kwietniu 2009 r. i do chwili obecnej nie przebywa w miejscu zameldowania. Nie zna jej obecnego miejsca pobytu. Zawiadomiona o wszczęciu postępowania I. S. złożyła pisemne wyjaśnienia. Podała, że w marcu 2009 r. matka złożyła w Komendzie Powiatowej Policji w T. doniesienie o znęcanie się psychiczne i fizyczne nad rodziną przez ojca M. S. W kwietniu 2009 r. ojciec wyrzucił ją z domu. Do września 2009 r. często przyjeżdżała do domu, lecz matka z siostrą musiały opuścić dom w obawie o własne bezpieczeństwo. Do dnia dzisiejszego przebywają w Ośrodku Interwencji Kryzysowej we W. Do domu przyjeżdżała po swoją korespondencję i niezbędne rzeczy osobiste. Od września 2009 r. ojciec utrudnia im dostęp do domu. Podała, że jej nieobecność w lokalu spowodowana jest sytuacją rodzinną i obawą o własne życie. Prowadząc postępowanie organ przesłuchał świadków, którzy zeznali, że I. S. od kwietnia 2009 r. nie mieszka w domu. A. M. zeznał, że wymieniona wyprowadziła się na prośbę ojca i zabrała swoje rzeczy. Także drugi świadek J. K. potwierdził powyższe twierdzenia. Pismem z dnia 5 lutego 2010 r. swój udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Rejonowy w T. Organ meldunkowy wystąpił także z zapytaniem do Sądu Rejonowego w Trzebnicy, czy w stosunku do M. S. toczy się postępowanie w przedmiocie znęcania się psychicznego i fizycznego nad I. S. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 28 kwietnia 2010 r., iż przed Sądem nie toczy się postępowanie w powyższej sprawie. Wystąpiono także z zapytaniem do Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy, skąd uzyskano informację, że nie toczy się żadne postępowanie o znęcanie się M. S. nad I. S. I. S. złożyła w dniu 5 lipca 2010 r. oświadczenie i wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o zawiadomienie o wszczęciu postępowania przeciwko M. S. o groźby karalne w stosunku do niej. Dodała, że materiał zostanie przesłany pocztą. Pismem z dnia 6 lipca 2010 r. przesłała wyjaśnienia wraz z kserokopią karty informacyjnej ze szpitala i wspomnianym wyżej zawiadomieniem. Podała, że ojciec nie wpuszcza ich do domu, a każda próba wejścia kończy się interwencją policji. Nie bywa w domu z uwagi na fakt, iż ojciec jest niebezpieczny. Podała, że w kwietniu 2010 r. złożyła doniesienie do Prokuratury Rejonowej w Trzebnicy o groźbach karalnych wobec jej osoby przez ojca. Podkreśliła, że jej nieobecność w domu spowodowana jest sytuacją jaka zaistniała w rodzinie i opuszczenie mieszkania było przymusowe. Decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Gminy T. orzekł o wymeldowaniu I. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w T. uznając, że wymieniona opuściła lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Odwołanie od tej decyzji wniósł - Prokurator Rejonowy w T. kwestionując jej zasadność. Podniósł, że w rodzinie S. od wielu lat trwa konflikt między żoną i córkami a ojcem. Działania M. S. z czasem stały się agresywne i w tej sprawie Prokuratura Rejonowa w T. skierowała akt oskarżenia przeciwko M. S. za to, że w okresie od września 2007 r. do kwietnia 2009 r. znęcał się nad żoną A. i małoletnią córką K. Podała, że w dniu 11 marca 2009 r. użył przemocy w stosunku do I. S. Po opuszczeniu szpitala wymieniona nie powróciła do miejsca zamieszkania, obawiając się dalszej agresji ojca. Znaczna część odwołania zawiera opis negatywnych relacji M. S. z żoną i obrażeń jakie odniosła A. S. W tej sytuacji zdaniem odwołującej trudno uznać, że I. S. opuściła lokal przy ulicy [...] w T. dobrowolnie i pomimo możliwości nie chce do niego powrócić. Dodano, że M. S. wielokrotnie groził córce I. Jednakże postępowanie w powyższej sprawie zostało umorzone z uwagi na to, iż groźby te nie wypełniały znamion groźby karalnej (...). Materialno - prawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania z lokalu jest art. 15 ust. 2 ustawy, który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Definicję pojęcia " pobytu stałego " zawiera art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Natomiast w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntował się pogląd, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty rodziny lub znajomych. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05). I. S. uzasadniając swoją nieobecność w lokalu zameldowania wskazała na naganne zachowanie ojca. Wprawdzie z materiału dowodowego wynika, iż Prokuratura Rejonowa w Trzebnicy i Sąd Rejonowy w Trzebnicy prowadzi sprawę przeciwko M. S., co potwierdza jego naganne zachowanie. Jednakże sprawy te dotyczą wymienionego i jego zachowania w stosunku do żony A. S. i małoletniej córki K. Natomiast z informacji uzyskanych z wyżej wymienionych organów wynika, że ani w Sądzie ani w Prokuraturze nie toczą się sprawy o znęcanie się M. S. nad I. S. Jedyne postępowanie, które się toczyło dotyczyło kierowania gróźb karalnych. Postanowieniem Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy z dnia 28 czerwca 2010 r. zostało umorzone z uwagi na brak dostatecznych dowodów zaistnienia przestępstwa. Fakt ten potwierdza dołączone do odwołania postanowienie o umorzeniu dochodzenia. M. S. w swoich oświadczeniach podał, że córka wyprowadziła się na jego życzenie. Powodem były konflikty dotyczące nieponoszenia kosztów utrzymania i niewdzięczność ze strony córki. W tym miejscu przytoczyć należy stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci powództwa cywilnego umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. II OSK 127/05, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r. sygn. akt V SA 1424/99, wyrok WSA w Lublinie z 29 listopada 2007 r., III SA/Lu 332/07, niepubl.). Podniesione przez Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy okoliczności nie mogą zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia sądowego m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszania do opuszczenia lokalu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt V S.A. 1492/2002). Drogą prawną do usunięcia rzekomych przeszkód w swobodnym korzystaniu przez I. S. z lokalu położonego przy ul. [...] w T. byłoby powództwo, na podstawie art. 344 § 1 Kodeksu cywilnego, przeciwko M. S. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu, które należało wnieść do sądu powszechnego w terminie 1 roku od dnia naruszenia. Z wyjaśnień złożonych przez stronę wynika, iż we wskazanym wyżej terminie nie występowała ona do sądu z takim powództwem. Brak skutecznych działań w powyższym zakresie uważa się zatem za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Wolę wewnętrzną osoby co do miejsca zamieszkania określa się na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności faktycznych. Dla potrzeb ewidencji ludności podstawowym kryterium oceny zamieszkania w lokalu, jest rzeczywiste ześrodkowanie w nim interesów życiowych. W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie wykazało, iż I. S. swoje życie osobiste koncentruje poza adresem zameldowania na pobyt stały, spełniając tym samym przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy, warunkujące jej administracyjne wymeldowanie z lokalu przy ul. [...] w T. Organ odwoławczy zauważa, że zameldowanie ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu (art. 9 ust. 2a ustawy). Instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie - nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. ( wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 83/08 ). Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących sytuacji panującej w rodzinie S. wyjaśnić należy, iż toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy może być powiązane z postępowaniem o wymeldowanie. Jednakże organ administracyjny nie jest pozbawiony przez ustawodawcę możliwości samodzielnej oceny przesłanek skutkujących wymeldowaniem osoby. Przypomnieć należy, iż przepisy meldunkowe abstrahują od oceny motywacji podjętych kroków, kładąc nacisk na trwałość podjętego postanowienia i dobrowolność opuszczenia lokalu. Ewentualne problemy występujące w pożyciu rodzinnym i ich skutki poddawane są ocenie innych norm prawnych niż meldunkowe. ( wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 499/07). Zdaniem organu odwoławczego, jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostanie z lokalu usunięta wbrew jej woli, ponieważ występowały elementy przymusu psychicznego czy fizycznego, ale nie podejmuje żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu, faktycznie zaś mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe w innym lokalu, odmowa wymeldowania stałaby się utrzymywaniem fikcji, naruszającej sens i wiarygodność ewidencji ludności. W rozpatrywanej sprawie upłynął już wystarczająco długi czas, by zasadnie twierdzić, że I. S. podjęła decyzję o zmianie miejsca swojego pobytu stałego. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie ustalono, że I. S. opuściła miejsce pobytu stałego w kwietniu 2009 r. Nie wykazała w stosownym postępowaniu prawnym, iż faktycznie opuściła sporny lokal w następstwie bezprawnych działań i zachowań ojca, to uznać należy, że z własnej woli podjęła decyzję o zmianie miejsca zamieszkania. W ustalonym stanie faktycznym, skoro I. S. opuściła bez wymeldowania lokal przy ul. [...] w T., to utrzymanie w rejestrach ewidencji ludności zapisu o stałym zameldowaniu wyżej wymienionej pod powyższym adresem prowadziłoby do fikcji meldunkowej niedopuszczalnej przepisami cytowanej ustawy (...). W skardze I. S. podniosła, iż w domu rodzinnym nie mieszka od kwietnia 2009 r. ponieważ ojciec wyrzucił ją z domu rodzinnego. Całą sytuację rodziny opisała w pismach jakie znajdują się w dokumentacji postępowania administracyjnego prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy T. za numerem sprawy: [...]. Przeciwko ojcu prowadzone są postępowania karne w Sądzie Rejonowym w T. Ojciec zachowywał się w sposób brutalny wobec mamy i siostry, ale wobec niej także nie był obojętny, niejednokrotnie ubliżał, a co najgorsze dokonał rozboju na jej osobie w dniu 11 marca 2009 r. (...). Sprawa popełnionego przestępstwa przez ojca, w której jest pokrzywdzoną, toczy się w Sądzie Rejonowym w Trzebnicy za sygnaturą akt II K 100/09. (...) Niedługo po tym zdarzeniu, po wyjściu ze szpitala i dojściu do zdrowia ojciec M. S. wyrzucił ją z domu, po uprzednich groźbach jakie kierował względem niej. Po przymusowym opuszczeniu domu rodzinnego nie wniosła powództwa cywilnego przeciwko ojcu o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu, ponieważ myślała, że w możliwie jak najbliższym czasie wróci do domu rodzinnego. Stres, obawa przed utratą życia i zdrowia były, są i będą, ponieważ przez okres około trzech lat żyła w domu pełnym awantur wywoływanych przez ciągle pijanego ojca. Jest to uraz, który zostanie do końca życia. Do dnia dzisiejszego nie ma gdzie na stałe mieszkać. Matka z siostrą przebywają w dalszym ciągu w Ośrodku Interwencji Kryzysowej "[...]" we W. Do dnia dzisiejszego nie mają dostępu do domu rodzinnego. Ojciec nie wpuszcza ich, wymienił zamki w drzwiach i nawet interwencje policji są bezskuteczne. Gdyby chciała wrócić do domu rodzinnego to nie ma takiej możliwości, ponieważ ojciec rządzi wszystkim, a pozostali członkowie rodziny nie mają do niczego prawa. Nadmienia, że kiedy jeszcze mieszkała w domu rodzinnym to dokładała się do opłat, kupowała środki czystości do domu, niejednokrotnie jedzenie, co może potwierdzić matka a przez rażącą niewdzięczność o której pisze ojciec rozumie on, że nie kupowała mu alkoholu i papierosów co było jego jedynym sensem dalszej egzystencji. Ponadto uważa, że ojciec występując z wnioskiem o wymeldowanie miał na celu utrudnić normalne funkcjonowanie w życiu codziennym. Nadmienia, iż ojciec, realizuje swoje groźby co do zwolnienia jej z miejsca pracy: pisze na nią donosy, przez co do chwili obecnej toczy się postępowanie wyjaśniające. Praktycznie nie mieszka w domu rodzinnym od kwietnia 2009 r., ale jest to wina ojca, który poprzez wyrzucenie z domu próbował nakłonić mamę, aby wycofała zawiadomienie na Policję o znęcanie się nad rodziną. Rodzinie jest bardzo ciężko, ponieważ nie mieszka w swoim domu, a ojciec i tak uprzykrza życie jej, mamie i siostrze.(...) W stanie faktycznym sprawy należy odnotować dodatkowo, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie wszczęte odwołaniem I. S. gdyż wniesione wprawdzie w terminie wpłynęło do organu odwoławczego po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy stwierdzić, że sąd administracyjny kontroluje jedynie zaskarżone decyzje administracyjne pod względem legalności, rozumianej jako zgodność tych orzeczeń z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. nr 153, poz. 1269). W podstawie prawnej obu decyzji orzekających o wymeldowaniu skarżącej trafnie powołano przepis art. 15 ust. 2 ustawy stanowiący, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przesłanką opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, uznaje się za wypełnioną w razie ustalenia, że osoba ta opuściła lokal z zamiarem opuszczenia go w sposób trwały, wykazując chęć przeniesienia swojego centrum życiowego w nowe miejsce. Naczelny Sąd Administracyjny zaś uznał, że kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, jeśli tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Inaczej: przyczyna opuszczenia lokalu niekoniecznie musi mieć znaczenie dla oceny, czy osoba wymeldowywana dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym lokalu. Jeżeli nawet okaże się w dniu orzekania o wymeldowaniu, że sama przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego lub fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej, by odzyskać możliwość zamieszkiwania w opuszczonym lokalu stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu skoro czynności tej sama nie dopełniła (wyrok NSA z dnia 8 października 2009r. (II OSK 1908/08) ONSA i WSA 2011/2/poz. 34). Wynika stąd, że czynność wymeldowania winna być poprzedzona ustaleniem istotnej w takim przypadku okoliczności jaką jest "trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania". Tymczasem wymeldowując skarżącą organy obu instancji okoliczności tej należycie nie ustaliły o czym przekonuje analiza materiałów sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte pismem z dnia 5 stycznia 2010r. do Burmistrza Miasta T., w którym wnioskodawca jedynie podał, że córka I. S. mieszka i pracuje we W. Adres pobytu nie jest mu znany. Można go uzyskać w miejscu pracy córki, którym jest Komisariat Policji – Dworzec Główny W. Następnie przesłuchany w dniu 14 stycznia 2010 r. podał że miejsce pobytu córki nie jest mu znane. I. S. do akt sprawy złożyła pisemne oświadczenie, że w kwietniu 2009 r. ojciec wyrzucił ją z domu. Do września 2009 r. często przyjeżdżała do domu rodzinnego gdzie także nocowała. Od września 2009 r. ojciec utrudnia jej, matce i siostrze dostęp do domu. Nadmieniła, iż jej nieobecność w domu w T. jest spowodowana sytuacją rodzinną i obawą o własne życie i zdrowie zagrożone przez ojca. Po wyjaśnieniu się wszystkich spraw (wcześniej skarżąca pisze o sprawach karnych p-ko ojcu, toczących się przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy – dod. Sądu) pragnie powrócić do domu rodzinnego. Oświadczenie to skarżąca przedkłada gdyż w dniu 19 stycznia 2010 r. pracownik ds. ewidencji ludności nie przyjął od niej jakichkolwiek wyjaśnień oświadczając, że albo sama się wymelduje od razu albo zostanie wymeldowana w trybie administracyjnym. Podobne w treści oświadczenie skarżąca zawarła w piśmie z dnia 6 lipca 2010 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy. Przesłuchani w sprawie A. M. i J. K. również nie znali obecnego adresu zamieszkania I. S. Z pisma KP Policji w T. z dnia 29 stycznia 2010r. wynika natomiast, że w domu w T. skarżąca "posiada rzeczy osobiste, zamierza ponownie zamieszkać pod w/w adresem, nowego miejsca jej pobytu dokładnie nie ustalono, zamieszkuje u rodziny we W.". Te ustalenia stały się podstawą wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego w T. przy ul. [...], dokonanego decyzją Burmistrza Gminy T. z dnia [...], [...] W uzasadnieniu tej decyzji brak jakichkolwiek rozważań organu I instancji w kwestii wspomnianego wcześniej nowego centrum życiowego skarżącej (nowego miejsca zamieszkania), świadczącego o zerwaniu z dotychczasowym miejscem pobytu stałego i uzasadniającego tego rodzaju decyzję administracyjną. Należy stwierdzić, że rozważań w tym względzie zabrakło także w uzasadnieniu decyzji ostatecznej z dnia [...], wydanej przez Wojewodę [...] skutkiem rozpoznania odwołania Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy od decyzji organu I instancji. Kwestię tę organ odwoławczy ogranicza jedynie do stwierdzenia, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że I. S. swoje życie osobiste koncentruje poza adresem zameldowania na pobyt stały uzupełniając tym samym przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy. Z tą oceną zgodzić się nie można. Wprost ją bowiem niweczy brak ustaleń nowego miejsca pobytu skarżącej, czy z miejsca tego skarżąca uczyniła miejsce pobytu stałego ześrodkowując w nim trwale swoje sprawy życiowe (zawodowe, rodzinne, towarzystwo itp.). Nie można poza tymi rozważaniami pozostawiać faktu, że skarżąca w domu rodzinnym ma część swoich rzeczy, że przyjeżdżała do domu dopóty póki ojciec nie wymienił zamków w drzwiach broniąc dostępu do domu nie tylko skarżącej, ale i jej matce i siostrze, przebywającym w Centrum Interwencji Kryzysowej we W., że nie zrezygnowała z mieszkania w domu rodzinnym, a nadzieje na ciąg dalszy mieszkania wiąże ze sprawami karnymi toczącymi się p-ko ojcu przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy. Znamienne jest stwierdzenie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, że "toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy może być powiązane z postępowaniem o wymeldowanie", ale już dalej wskazuje się, że "organ administracyjny nie jest pozbawiony przez ustawodawcę możliwości samodzielnej oceny przesłanek skutkujących wymeldowaniem osoby". Nie przecząc tej tezie należy jednak stwierdzić, że taka ocena musi być oparta o wszechstronne ustalenia faktyczne, a tych w sprawie zabrakło. Tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca organu I instancji podlegały zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa. Na podstawie art. 135 ppsa Sąd uchylił również decyzję Wojewody [...] z dnia [...], [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania I. S. od decyzji organu I instancji orzekającej o jej wymeldowaniu. Decyzja Wojewody została oparta na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego uzasadniało rozpatrzenie odwołania Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy od decyzji organu I instancji choć i odwołanie skarżącej zostało wniesione w terminie. Tyle tylko, że organ I instancji przekazał je organowi odwoławczemu po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy i utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. Powyższe rozważania Sądu odnoszące się do argumentacji decyzji ostatecznej i decyzji ją poprzedzającej, zniesienie tych decyzji jako co najmniej przedwczesnych, sprawia, że nie może się ostać w obrocie prawnym i decyzja z dnia [...] Wojewody [...]. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, w oparciu o art. 152 ppsa Sąd uprawniony był orzec, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania Sąd natomiast orzekł na zasadzie art. 200 ppsa.