II CZ 83/18

Sygn. akt II CZ 83/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Anna Owczarek SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej M. nieruchomości przy ulicy G. w M. przeciwko G. P. o nakazanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2019 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ca (…), WSC (…), oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił pismo nazwane „skarga zarzuty i wniosek o zaskarżenie przestępczego wyroku z dn. 09.03.2018 r. z całkowicie bezprawnym przestępczym uzasadnieniem, który jest potwierdzeniem nieprawdy” wniesione osobiście przez pozwaną G. P. i skierowane przeciwko wyrokowi tego Sądu z dnia 9 marca 2018 r., którym wskutek apelacji pozwanej zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z 6 lipca 2017 r. w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej M. nieruchomości przy ulicy G. w M. o nakazanie. 2 Sąd Okręgowy wskazał, że pozwana nie określiła, czy jej pismo jest skargą kasacyjną, czy też skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jednak wzywanie jej do jego sprecyzowania było bezprzedmiotowe, gdyż skarga podlegała odrzuceniu. Jako skarga kasacyjna pismo pozwanej podlegało odrzuceniu, gdyż zostało wniesione w sprawie o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 4 300 zł i jest niższa od progu 50 000 zł warunkującego dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.). Przede wszystkim jednak pismo pozwanej podlegało odrzuceniu zarówno jako skarga kasacyjna, jak również jako skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdyż sporządzone i wniesione zostało z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., tj. osobiście przez pozwaną, a nie przez będącego pełnomocnikiem adwokata lub radcę prawnego. Wobec faktu, że pozwana nie należy do kręgu osób, które - w myśl art. 871 § 2 k.p.c. - mogą występować w postępowaniu przed Sądem Najwyższym samodzielnie, nie mogła ona samodzielnie sporządzić i wnieść skargi kasacyjnej albo skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Naruszenie wymagania wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 4246 § 2 k.p.c.) i podlega odrzuceniu. Działając na podstawie art. 3986 § 2 względnie art. 4246 § 3 k.p.c. Sąd Okręgowy odrzucił skargę pozwanej z powodu braku po jej stronie zdolności postulacyjnej. Zażalenie na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2018 r. złożyła pozwana reprezentowana przez radcę prawnego. Zarzuciła naruszenie art. 130 § 1, art. 3986 § 1 bądź art. 4246 § 2 k.p.c. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., z zastrzeżeniem art. 871 § 2 albo § 3 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych. Niedochowanie przy wniesieniu skargi kasacyjnej 3 albo skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 871 § 1 k.p.c. czyni skargę niedopuszczalną. Niezachowanie tego wymagania jest przy tym wadą nieusuwalną, wobec czego nie stosuje się w tym wypadku ani art. 3986 § 1 albo art. 4246 § 2 k.p.c., ani art. 130 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 lub art. 42412 k.p.c. Skarga podlega od razu odrzuceniu bez uprzedniego wzywania do jej poprawienia lub uzupełnienia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77, z dnia 16 marca 2006 r., III CZ 5/06, nie publ., z dnia 14 lipca 2006 r., II CZ 45/06, nie publ., z dnia 16 stycznia 2009 r., V CZ 87/08, nie publ., z dnia 6 lutego 2015 r., II CZ 99/14, nie publ., z dnia 15 maja 2015 r., I CZ 40/15, nie publ., z dnia 16 września 2015 r., III CZ 40/15, nie publ., z dnia 29 stycznia 2016 r., II CZ 97/15, nie publ., z dnia 10 marca 2016 r., III CZ 7/16, nie publ., z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 40/16, nie publ., z dnia 15 grudnia 2016 r., I UZ 49/16, nie publ.). W okolicznościach sprawy Sąd Okręgowy prawidłowo nie wezwał pozwanej do wyjaśnienia, czy wniesione przez nią osobiście pismo jest skargą kasacyjną, czy też skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdyż bez względu na stanowisko pozwanej w tym zakresie w każdym wypadku możliwe było wyłącznie odrzucenie tego pisma z powodu niedochowania wymagania określonego w art. 871 § 1 k.p.c. Pozwana nie należy do kręgu osób wskazanych w art. 871 § 2 k.p.c., wobec czego nie mogła - w braku zdolności postulacyjnej - samodzielnie sporządzić i wnieść środka zaskarżenia do Sądu Najwyższego. Bezprzedmiotowa jest sugestia zawarta w zażaleniu pozwanej, że jej pismo mogło być (także) skargą administracyjną. Nagłówek pisma, w którym mowa o zaskarżeniu wyroku z dnia 9 marca 2018 r., jednoznacznie przesądza o tym, że pozwanej chodziło o zaskarżenie tego wyroku. Potwierdza to dodatkowo uprzednie złożenie przez nią w tym celu wniosku o doręczenie tego wyroku z uzasadnieniem. Zarzuty naruszenia art. 130 § 1, art. 3986 § 1 bądź art. 4246 § 2 k.p.c. są więc bezzasadne. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw 4