Z 32/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Krasuski. Sędziowie: płk A. Kruszka (sprawozdawca), płk B. Lisicki.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk M. Woronowicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Okręgu Wojskowego w N. z dnia 23 marca 1970 r. o zwrocie akt prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego w sprawie Stanisława G., oskarżonego o przestępstwo z art. 144 § 1 k.k.W.P., na zasadzie art. 386 i 387 pkt 2 k.p.k. postanowił:uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie przez Sąd I instancji.Uzasadnienie faktyczne(...) Uzasadniając potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego, Sąd I instancji twierdził, że nie jest w stanie w czasie rozprawy ustalić między innymi, "czy istniała wyrwa-dołek, która po wypadku mogła być już przez odpowiednie przedsiębiorstwo robót drogowych naprawiona".Prokurator podniósł w zażaleniu, że w konkretnym wypadku żadne, a tym bardziej znaczne trudności nie zachodzą. W związku z tym wniósł on o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu i o przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie.Wniosek prokuratora instancja odwoławcza uznała za zasadny. Wprawdzie nie można podzielić poglądu prokuratora, że dokonanie czynności, o których mowa w postanowieniu, nie nastręcza żadnych trudności, jednakże nie można z drugiej strony uznać, żeby te trudności były znaczne w rozumieniu art. 344 § 1 k.p.k., a więc tym samym nie można podzielić stanowiska Sądu, iż "nie jest w stanie w trakcie rozprawy czynności tych dokonać".Za najpoważniejszą trudność Sąd uważa ustalenie, czy jezdnia w miejscu wypadku była naprawiona już po jego nastąpieniu, a jeśli tak, to czy w tym miejscu w czasie wypadku istniała wyrwa, o której na rozprawie wspominał oskarżony i świadek A. Gdyby potrzeba ustalenia tej okoliczności wymagała prowadzenia rozprawy jeszcze w dwóch terminach, to istotnie należałoby uznać, że zachodzi znaczna trudność w rozumieniu art. 344 § 1 k.p.k. Jeżeli bowiem potrzeba poszukiwania dowodów i dokonania w związku z tym niezbędnych czynności uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy w następnym terminie rozprawy, to tym samym powoduje to w postępowaniu sądowym znaczne trudności, które uzasadniają postąpienie w myśl art. 344 § 1 k.p.k i przekazanie sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego. Za znaczne trudności w postępowaniu sądowym należy uważać między innymi te, które stoją na przeszkodzie realizowaniu zasady ciągłości rozprawy sądowej i definitywnemu rozpoznaniu sprawy z reguły w jednym terminie. Przepisy nowego k.p.k. kładą duży nacisk na realizację tych zasad nie tylko ze względu na tzw. ekonomię procesową i usprawnienie postępowania sądowego, ale przede wszystkim ze względu na konieczność pełniejszego urzeczywistnienia zasady bezpośredniości i dochodzenia prawdy. Między innymi wyrazem tej tendencji jest art. 313 § 2 k.p.k. stanowiący, że przewodniczący powinien dążyć do tego, aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej rozprawie głównej. Czynności i dowody uznane przez Sąd I instancji za niezbędne można jednak przeprowadzić w jednym terminie rozprawy, oczywiście po uprzednim jej przygotowaniu. Możliwe jest w szczególności zażądanie z właściwego przedsiębiorstwa miejskiego informacji pisemnej o tym, czy jezdnia w miejscu zdarzenia była remontowana po wypadku, i ewentualnie zażądanie skierowania na rozprawę pracownika, który naprawiał jezdnię, jeśli fakt taki miał miejsce. Wziąłby on udział w dokonaniu przez Sąd oględzin miejsca wypadku, w czasie których Sąd z udziałem biegłego zebrałby wszystkie potrzebne dane wymienione w postanowieniu. Zebranie tych danych nie nastręczałoby większych trudności.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że nie zachodzi potrzeba kierowania sprawy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego.