IV K 416/52

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale prokuratora Generalnej Prokuratury po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 1953 r. sprawy Stanisława Z., oskarżonego z art. 215 § 2 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej, założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego w ... z dnia 17 kwietnia 1952 r. sygn. akt Kr. 391/52 - na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt. 2 i 3, 459 k.p.k. i art. 4 dekretu o o.s.s.k.:1)uchyla zaskarżony wyrok oraz wyrok Sądu Powiatowego w ... z dnia 22.X.1951 r. nr IV. Kp. 609/51;2)uznaje oskarżonego Stanisława Z. za winnego tego, że 24.VIII.1951 r. w L ... sprowadził niebezpieczeństwo katastrofy kolejowej przez to, że, będąc w stanie nietrzeźwym, przyjął służbę maszynisty parowozowego i w stanie takim prowadził parowóz po terenie stacji - i za ten czyn z mocy art. 215 § 1 k.k. skazuje go na karę .... więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 25.VIII do 23.X.1951 r.;3)z mocy art. 4 ustawy z dnia 22.XI.1952 r. o amnestii - wymierzoną oskarżonemu karę darowuje w całości;4)zwalnia oskarżonego od kosztów postępowania karnego i opłat sądowych.Uzasadnienie faktyczneAkt oskarżenia zarzucił oskarżonemu Stanisławowi Z. popełnienie przestępstwa z art. 215 § 1 k.k. przez to, że dnia 24 sierpnia 1951 r. w Lublinie, sprowadził niebezpieczeństwo katastrofy kolejowej przez to, iż będąc w stanie nietrzeźwym przyjął służbę maszynisty parowozowego, a nadto, że w takim stanie prowadził parowóz po terenie stacji.Sąd Powiatowy w ... wyrokiem z dnia 22.X.1951 r. uznał oskarżonego Z. za winnego dokonania zarzuconego mu przestępstwa z tym, że działał w stanie podniecenia nerwowego, spowodowanego spożyciem alkoholu, nieumyślnie, za co z mocy art. 215 § 2 k.k. skazał go na karę ... aresztu.Sąd Wojewódzki w ...., rozpoznając W dniu 17.IV.1952 r. sprawę wskutek rewizji oskarżonego, wyrok powyższy utrzymał w mocy, podkreślają w uzasadnieniu lekkomyślność działania oskarżonego, wywołaną odurzeniem alkoholowym.Od wyroku tego założył rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL.Rewizja zarzuca: 1)obrazę art. 215 § 1 k.k. przez uznanie, iż w przypisanym oskarżonemu sentencją wyroku czynie mieszczą się znamiona występku z art. 215 § 2 k.k., gdyż oskarżony działał w stanie podniecenia nerwowego, spowodowanego spożyciem alkoholu, aczkolwiek działanie oskarżonego w stanie nietrzeźwym należy do istoty zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa;2)rażącą łagodność kary w stosunku do przypisanego oskarżonemu czynu.W konkluzji rewizja zawiera wniosek o uchylenie utrzymanego w mocy przez Sąd Wojewódzki wyroku Sądu Powiatowego w ... z dnia 22 października. 1951 r. uznanie oskarżonego za winnego przestępstwa z art. 215 § 1 k.k., popełnionego w sposób zarzucony aktem oskarżenia i wymierzenie mu odpowiednio surowej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Stanowisko zarówno Sądu Powiatowego, jak i Sądu Wojewódzkiego w sprawie niniejszej jest wyraźnie sprzeczne z ustalonym w tej mierze orzecznictwem, a w szczególności wytycznymi Sądu Najwyższego dla sądów w zakresie zwalczania przestępstw popełnionych w stanie odurzenia alkoholowego (Zb. orz. zeszyt I/51 nr 1). W myśl bowiem powołanego orzecznictwa pracownik kolejowy, który wprowadza się w stan niezdolności do wypełnienia swych obowiązków przez nadużycie alkoholu, tym samym przewiduje możliwość powstania niebezpieczeństwa katastrofy i na taką możliwość się godzi.Skoro zatem Sąd Powiatowy, a w ślad za nim Sąd Wojewódzki ustaliły, iż oskarżony stawił się do pracy na stacji w stanie, podniecenia nerwowego, powstałego wskutek spożycia alkoholu, to powinny były uznać, że oskarżony takim zachowaniem się naruszającym znane mu przepisy o ruchu kolejowym, wypełnił stan faktyczny przestępstwa z art. 215 § 1 k. k., popełnionego z zamiarem wynikowym.W tych warunkach oba zaskarżone wyroki należało uchylić.Ponieważ materiał zabrany w sprawie pozwala na orzeczenie co do jej istoty, Sąd Najwyższy, biorąc z jednej strony pod uwagę znaczną szkodliwość społeczną czynu oskarżonego, z drugiej zaś - okoliczności łagodzące, przemawiające za oskarżonego, a zwłaszcza jego dotychczasową dobrą opinię służbową oraz trudne warunki rodzinne (4 drobnych dzieci) - uznał za celowe wymierzyć mu karę ... więzienia jako współmierną jego winie.Inne postanowienia wyroku znajdują swoje uzasadnienie w powołanych w nim przepisach prawa.Z tych zasad orzeczono, jak w sentencji.