Rw 1070/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski. Sędziowie: mjr S. Kosmal (sprawozdawca), płk E. Olczak.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Rewucki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 1982 r. na rozprawie sprawy Józefa K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 240 pkt 1 k.k. oraz art. 36 § 2 i 3 i art. 40 § 1 pkt 3 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 20.000 zł grzywny oraz karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres lat 2, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 18 października 1982 r.zmienił w związku z rewizją obrońcy zaskarżony wyrok przez:a) poprawienie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 240 pkt 1 k.k. na prawidłową - art. 239 § 1 k.k. i wyeliminowanie z opisu tego czynu stwierdzenia: "jako funkcjonariusz MO funkcję związaną ze szczególną odpowiedzialnością";b) złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy, przyjmując za podstawę jej wymiaru art. 239 § 1 k.k.;c) uchylenie orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych (...)Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji, podnosząc zarzuty: a) obrazy przepisów prawa procesowego, polegającej na niewłaściwej ocenie zebranych w sprawie dowodów, a w szczególności pominięciu okoliczności, które przemawiały na korzyść oskarżonego, b) błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającego na niesłusznym uznaniu, że oskarżony dopuścił się zbrodni zarzuconej mu aktem oskarżenia, domagał się na tej podstawie zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, ewentualnie uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Po wysłuchaniu obrońcy, który popierał zarzuty i wnioski zawarte w rewizji, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Podniesiony w rewizji zarzut obrazy przepisów prawa procesowego nie jest zasadny. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego sąd pierwszej instancji dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy zebranych w sprawie dowodów oraz nie popełnił błędów w swoim rozumowaniu. W szczególności sąd ten przekonująco uzasadnił, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego i uznał za wiarygodne dowody przemawiające na jego niekorzyść (...).(...) Skoro brak podstaw do tego, aby uznać, że sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, iż mogło to mieć wpływ na treść wyroku, za bezzasadny uznać również należało zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który - zdaniem obrońcy - był konsekwencją rzekomych uchybień procesowych.Z urzędu natomiast Sąd Najwyższy zauważył, że dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena prawna przestępnego zachowania się skazanego Józefa K. nie jest trafna. Sąd ten, uznając oskarżonego za funkcjonariusza publicznego pełniącego funkcję związaną ze szczególną odpowiedzialnością, swojej decyzji w tym zakresie w wyroku nie uzasadnił.Wprawdzie w myśl uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1974 r. - VI KZP 17/74 (OSNKW 1975, z. 1, poz. 1) podmiotem przestępstwa określonego w art. 240 pkt 1 k.k. może być również funkcjonariusz MO, ale tylko w tym wypadku, jeżeli pełni funkcję w znaczeniu wyżej wskazanym. W tej samej uchwale wyjaśniono, że za funkcję związaną ze szczególną odpowiedzialnością uznać należy tylko taką, której powierzenie określonej osobie łączy się z wysokim stopniem zaufania publicznego i której pełnienie polega na samodzielnym podejmowaniu decyzji mogących wywołać istotne skutki zarówno w sferze interesów państwa, jak i w sferze żywotnych interesów grupy obywateli lub jednostki. Nie ulega żadnej wątpliwości, że spełniane przez oskarżonego czynności kontrolera drogowego opisanych wyżej przymiotników nie ma, co uzasadnia wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu przestępstwa art. 240 pkt 1 k.k.Przypisując oskarżonemu przestępstwo o znacznie mniejszym ciężarze gatunkowym, należało również - mając na względzie okoliczności łagodzące podniesione przez sąd pierwszej instancji - złagodzić orzeczoną względem niego karę pozbawienia wolności i uchylić karę dodatkową pozbawienia praw publicznych (...).