V KO 13/24

V KO 13/24 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie G. W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2024 r., wniosku wnioskodawcy o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II AKa 200/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt III K 70/18, postanowił: wniosku nie uwzględnić. [J.J.] UZASADNIENIE W osobistym wniosku o wznowienie postępowania, który wpłynął do Sądu Najwyższego w dniu 13 lutego 2024 r. G. W. zawarł ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II AKa 200/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt III K 70/18, podnosząc, że odbył już w większości prawomocnie orzeczoną karę pozbawienia wolności, a przy tym za owym wstrzymaniem przemawiać ma jego sytuacja osobista i rodzinna, w tym okoliczności związane z chorobą dzieci i konkubiny. V KO 13/24 2 Wniosek ten nie jest jednak zasadny. Wstrzymanie wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. może nastąpić jedynie wyjątkowo i to tylko wtedy, gdy ujawnią się szczególne okoliczności jednoznacznie za tym przemawiające. Nie chodzi tu przy tym o powody, które mogą stanowić podstawę do zastosowania instytucji prawa karnego wykonawczego. Na tego rodzaju okoliczności w przedmiotowym wniosku się nie powołano, gdyż za takie nie mogą zostać uznany sam fakt odbycia w znacznej części orzeczonej prawomocnie kary czy też sytuacja rodzinna i osobista wnioskodawcy, gdyż powody te mogą przemawiać za zastosowaniem konstrukcji prawa karnego wykonawczego. Wnioskodawcy zwrócić należy uwagę, że podstawę jego pozbawienia wolności stanowi wyrok zapadły w prawomocnie zakończonym postępowaniu karnym, nie zaś postanowienie Sądu Najwyższego o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej z dnia 12 kwietnia 2023 r., V KK 72/23. Dostrzec też trzeba, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Nie przesądzając więc zasadności argumentacji podniesionej w osobistym wniosku o wznowienie postępowania, brak jest jednak podstaw do zastosowania szczególnej konstrukcji z art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. Mając powyższe na względzie, orzeczono, jak na wstępie. [J.J.] [ms] V KO 13/24 3