VI KRN 265/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski (sprawozdawca). Sędziowie: K. Mochtak, Z. Ziemba.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 25 paździenrika 1977 r. sprawy Zbigniewa C., oskarżonego z art. 145 § 3 w związku z § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Myślenicach z dnia 15 czerwca 1977 r. i wyroku Sądu Wojewódzkiego jako rewizyjnego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 1977 r.uchylił wyrok Sądu Wojewódzkiego w Krakowie i sprawę przekazał temuż Sądowi jako rewizyjnemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Myślenicach wyrokiem z dnia 15 czerwca 1977 r. uznał oskarżonego Zbigniewa C. za winnego tego, że w dniu 24 kwietnia 1977 r. w D. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem dostawczym marki "Żuk" z nadmierną szybkością, przez co nie panował nad kierowanym samochodem, na skutek czego zjechał z drogi, uderzając przodem samochodu w skargę, w wyniku czego - jadąca jako pasażerka - Małgorzata K. doznała złamania trzonu kości udowej lewej, co spowodowało u niej rozstrój zdrowia na okres kilku tygodni, i za to Sąd ten skazał oskarżonego na podstawie art. 145 § 3 w związku z § 1 k.k. na rok pozbawienia wolności, orzekając jednocześnie na podstawie art. 43 § 2 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.Wyrok powyższy zaskarżył prokurator oraz obrońca oskarżonego.Sąd Wojewódzki w Krakowie orzeczeniem z dnia 2 sierpnia 1977 r. zaskarżony wyrok uchylił i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) postępowanie karne umorzył.Od powyższych wyroków wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego Minister Sprawiedliwości.Rewizja zarzuciła obrazę art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii, polegającą na zastosowaniu tych przepisów jako podstawy umorzenia postępowania karnego, mimo że z okoliczności sprawy wynika, iż oskarżonemu należało wymierzyć karę, która nie ulegałaby darowaniu, i wniosła o zmianę zaskarżonych wyroków przez uchylenie orzeczenia Sądu Wojewódzkiego o umorzeniu postępowania i wymierzenie oskarżonemu kary w rozmiarze co najmniej 2 lat pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Trafne są zarzuty rewizji nadzwyczajnej.W świetle zebranych w sprawie dowodów i ich oceny dokonanej przez wyrokujące sądy jest rzeczą niewątpliwą, że oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, a czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa przewidzianego w art. 145 § 3 w związku z § 1 k.k.Nie znajduje zatomiast dostatecznego uzasadnienia w materiałach sprawy stanowisko wyrokujących sądów, że za czyn ten należało wymierzyć oskarżonemu karę jedynie w rozmiarze roku pozbawienia wolości, a więc karę podlegającą darowaniu w myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii, co w następstwie skutkowało umorzenie postępowania przez Sąd Wojewódzki jako drugą instancję na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 cytowanego dekretu. Jakkolwiek bowiem istniały w sprawie okoliczności łagodzące, trafnie podniesione w uzasadnieniach zaskarżonych wyroków, to jednak jednocześnie należało mieć na względzie te wszystkie przesłanki zasadnie podkreślone w rewizji prokuratora, które wskazywały na stosunkowo znaczne społeczne niebezpieczeństwo czynu i wymagały stosownego uwzględnienia przy wymiarze kary. W szczególności znaczny stopień stanu nietrzeźwości oskarżonego w połączeniu z charakterem i dolegliwością obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną, a także okoliczność użycia do celów prywatnych samochodu służbowego bez zezwolenia nakazywały - w myśl art. 50 § 1 k.k. - wymierzenie oskarżonemu kary spełniającej nie tylko cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do skazanego, ale również cele w zakresie społecznego oddziaływania wyroku, a więc kary w wysokości przekraczającej znacznie dolną granicę jej ustawowego zagrożenia.Niesłuszny natomiast jest postulat rewizji nadzwyczajnej wymierzenia oskarżonemu Zbigniewowi C. kary przez Sąd Najwyższy. Wyrok Sądu rewizyjnego umarzający postępowanie stanowi w myśl art. 383 § 1 k.p.k. przeszkodę dla Sądu Najwyższego - rozpoznającego sprawę w trybie rewizji nadzwyczajnej - do wydania wyroku skazującego choćby w danej sprawie wyrok sądu pierwszej instancji był wyrokiem skazującym.Wynika to ze stosowania odpowiednio art. 383 k.p.k. w postępowaniu w trybie rewizji nadzwyczajnej (por. uchwałę połączonych Izb Karnej i Wojskowej z dnia 26 marca 1971 r. - VI KZP 73/70, OSNKW 1971, z. 6, poz. 78) (...).