VI KZP 30/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski. Sędziowie: M. Budzianowski, E. Binkiewicz (współsprawozdawca), K. Czajkowski (sprawozdawca), L. Jax, A. Pyszkowski, J. Szamrej. Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Edmunda D. i innych oskarżonych z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 21 stycznia (Dz. U. Nr 4, poz. 11) i innych przepisów, po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Najwyższy w składzie zwykłym postanowieniem z dnia 31 marca 1970 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca przestępstwa ciągłego polegającego na zagarnięciu mienia społecznego, dokonanego w kilku różnych grupach przestępczych, który występował jako organizujący zagarnięcie dokonane przez jedną z tych grup co do części mienia wchodzącego w skład ogólnie zagarniętego mienia społecznego - może korzystać z amnestii z 1969 r., czy też na przeszkodzie temu stoi przepis art. 7 pkt 4 tej amnestii?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) wyłącza w art. 7 pkt 4 stosowanie jej przepisów między innymi do osób organizujących lub kierujących zagarnięciem mienia społecznego dokonanym w grupie przestępczej, i to bez względu na wysokość szkody. Treść tego przepisu nie upoważnia do wniosku, że sprawca bądź sprawcy organizujący lub kierujący zagarnięciem muszą pozostawać w tej roli przez cały czas swego uczestniczenia w grupie przestępczej, a więc organizować lub kierować całością zagarnięcia mienia społecznego. Pogląd przeciwny prowadziłby do wniosku, że osoby organizujące lub kierujące zagarnięciem, jeśliby się zmieniały w ten sposób, że żadna z nich nie obejmowałaby taką swoją działalnością całości zagarnięcia, korzystałyby z amnestii. Taki pogląd byłby sprzeczny z celem unormowania zawartego w cytowanym na wstępie przepisie.Nie ma również podstaw do rozdzielenia w takim wypadku przestępstwa ciągłego na kilka odrębnych przestępstw zagarnięcia. Przestępstwo ciągłe jest instytucją prawa karnego materialnego (uchwała połączonych Izb Karnej i Wojskowej z dnia 8 kwietnia 1966 r. VI KO 42/62 - OSNKW z 1966 r., nr 7, poz. 69; obecnie art. 58 k.k.), pozwalającą prawidłowo ocenić całą działalność przestępczą sprawcy i wyrazić jej społeczne niebezpieczeństwo, które się wzmaga, gdy sprawca podejmuje czynności organizujące lub kierujące zagarnięciem mienia społecznego. Rozbicie w takiej sytuacji działalności sprawcy na fragmenty pozostawałoby w sprzeczności z poglądem prawnym wyrażonym w cytowanej uchwale oraz z obowiązującym prawem i przekreślałoby możliwość właściwej oceny społecznego niebezpieczeństwa całości działania sprawcy.