WRN 15/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia kmdr S. Dziubiński. Sędziowie: płk J. Górski, płk J. Przygódzki, ppłk St. Kosmal, ppłk E. Matwijów, ppłk B. Szerszenowicz (sprawozdawca), mjr W. Oziębło.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk T. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 1987 r. na rozprawie skazanych prawomocnie:1) Bogdana W. za przestępstwo określone w art. 208 k.k. w zw. z art. 58 i 60 § 1 k.k. na kary: 3 lat pozbawienia wolności i 120.000 zł grzywny oraz na kary dodatkowe: konfiskatę mienia w całości i podanie wyroku do publicznej wiadomości, wobec którego orzeczono także nadzór ochronny na okres 3 lat;2) Mirosława D. za przestępstwo określone w art. 208 k.k. w zw. z art. 58 k.k. na kary: 2 lat pozbawienia wolności i 80.000 zł grzywny oraz na kary dodatkowe: konfiskatę mienia w całości i podanie wyroku do publicznej wiadomości -wobec których umorzono ponadto - na podstawie art. 11 pkt 3 i art. 361 § 1 k.p.k. - postępowanie karne o czyn wyczerpujący ustawowe znamiona wykroczenia określonego w art. 119 § 2 k.w.,z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego na niekorzyść obydwu skazanych od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 30 stycznia 1987 r. oraz utrzymującego ten wyrok w mocy wyroku Sądu Najwyższego w Izbie Wojskowej z dnia 14 kwietnia 1987 r., uwzględniając rewizję nadzwyczajną, uchylił zaskarżone wyroki sądów pierwszej i drugiej instancji i sprawę przekazał Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w N. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczne(...) W sprawie tej rewizję nadzwyczajną na niekorzyść obydwu skazanych wniósł Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając m.in.: obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 k.k., wskutek uznania, że w skład przestępstwa ciągłego nie może wchodzić kradzież mienia, stanowiąca - ze względu na jego wartość - wykroczenie, i w konsekwencji umorzenia, na podstawie art. 11 pkt 3 k.p.k., postępowania karnego o czyn polegający na tym, że w dniu 18 sierpnia 1986 r. w C., działając wspólnie i w porozumieniu, zabrali w celu przywłaszczenia 2 lampy halogenowe o łącznej wartości 2.700 zł, po uprzednim ich odkręceniu od samochodu marki "Polonez", stanowiącego własność Stanisława M. (...).Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, popierającego rewizję nadzwyczajną, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest w części zasadna.Zgodzić się należy z twierdzeniem skarżącego, że wyodrębniając z zarzuconego obydwu skazanym przestępstwa ciągłego fragment dotyczy 2 lamp halogenowych, uznając tak określony czyn za wykroczenie i umarzając w tym zakresie postępowanie karne na podstawie art. 11 pkt 3 k.p.k., sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a przede wszystkim art. 10 § 1 k.k. W myśl zasady określonej w tym przepisie" "jeden czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo". Sąd pierwszej instancji prawidłowo - w sposób odpowiadający przeprowadzonym dowodom - ustalił, że obydwaj skazani, działając wspólnie i w porozumieniu oraz w miejscu i czasie - jak opisano wyżej - dokonali za pomocą włamania kradzieży różnorodnych przedmiotów, a także odkręcenia i zaboru przymocowanych na zewnątrz pojazdu 2 lamp halogenowych wartości 2.700 zł z samochodu marki "Polonez", stanowiącego własność Stanisława M. Było to więc jedno zdarzenie faktyczne i jeden czyn w rozumieniu prawa karnego, a zatem jedno przestępstwo.Uzyskanie pełnego obrazu społecznego niebezpieczeństwa konkretnego czynu wymaga szczegółowego - jeżeli to możliwe - określenia poszczególnych składników skradzionego mienia, jako też jego wartości. Natomiast o tym, czy konkretne działanie sprawcy (sprawców) kradzieży wyczerpuje ustawowe znamiona wykroczenia, czy też stanowi przestępstwo, decyduje łączna wartość mienia zagarniętego przez sprawcę (sprawców) w ramach jednego czynu, a nie wartość poszczególnych jednostkowych składników tego mienia.Skoro jeden czyn stanowić może tylko jedno przestępstwo, a więc jest niepodzielny, to tym samym brak podstaw do wyodrębnienia z niego jednostkowych czynności wykonawczych, polegających na przywłaszczeniu poszczególnych kradzionych przedmiotów, i dokonywania odrębnego ich osądu, jak to się działo w rozpatrywanej sprawie.Uznając, że wykroczenie nie może wchodzić w skład przestępstwa ciągłego, i umarzając z tego powodu postępowanie o fragment czynu, wyczerpującego - zdaniem sądu pierwszej instancji - znamiona wykroczenia, sąd ten dokonał błędnej wykładni przepisu prawa materialnego - art. 58 k.k. Dotychczas Sąd Najwyższy niejednokrotnie już wypowiadał - akcentowany w orzecznictwie - pogląd, że przyjęciu konstrukcji przestępstwa ciągłego nie stoi na przeszkodzie fakt, iż poszczególne czyny, gdyby je rozpatrywano oddzielnie, stanowiłyby odrębne przestępstwo albo wykroczenia (por. uchwała SN z dnia 20 listopada 1972 r. - VI KZP 44/72, OSNKW 1973, z. 2-3, poz. 20; z dnia 29 grudnia 1977 r. - VII KZP 50/77, OSNKW 1978, z. 1, poz. 3 (...).Stwierdzając dopuszczenie się przez sąd pierwszej instancji obrazy wspomnianych przepisów prawa materialnego - co zostało zaakceptowane przez sąd odwoławczy - i nie mogąc, ze względu na nakaz wynikający z art. 383 § 1 k.p.k., błędu tego naprawić, Sąd Najwyższy w składzie powiększonym zobligowany był uchylić obydwa zaskarżone wyroki i sprawę przekazać sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (...).