0111-KDIB2-1.4010.495.2021.2.MK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   29 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w  zakresie ustalenia, czy w przypadku zapłaty części ceny za zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, w skład której wchodzi Nieruchomość, na rzecz wierzyciela hipotecznego, ta część ceny nie będzie stanowiła przychodu Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w związku z tym nie będzie stanowiła podstawy do obciążenia podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 grudnia 2021 r. (data wpływu 27 i 31 grudnia 2021 r.). Treść wniosku jest następująca:   Opis zdarzenia przyszłego   Wnioskodawca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) powstała w wyniku podziału przez wydzielenie ze spółki B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako: „B. Sp. z o.o.”). W wyniku wydzielenia zorganizowanej części przedsiębiorstwa Spółka nabyła od B. Sp. z o.o. część majątku, w skład którego weszło składowisko odpadów (…), składające się m.in. z następujących nieruchomości: nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 zlokalizowanych w miejscowości D., województwo D. (dalej jako „Nieruchomości”), dla których to Nieruchomości księgi wieczyste prowadzi Sąd Rejonowy IV Wydział Ksiąg Wieczystych. Nieruchomości są obciążone hipoteką łączną („Hipoteka”) ustanowioną na rzecz banku S.A. („Bank”) oraz obligatariuszy sprzedawcy Nieruchomości (dalej jako: „Obligatariusze”). Zobowiązanie stanowiące podstawę ustanowienia hipoteki nie stanowi zobowiązania osobistego Spółki - Spółka jest jedynie dłużnikiem rzeczowym (hipotecznym). Nieruchomości są w części niezabudowane, w części zabudowane budynkiem biurowo- socjalnym oraz budynkami magazynowymi, zaś w części zorganizowane jest na nich składowisko odpadów (…), które stanowi główny element prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Spółka planuje sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzić będą m.in. Nieruchomości obciążone Hipoteką („ZCP”). Część wynagrodzenia płaconego za ZCP zostanie zapłacona bezpośrednio przez nabywcę (podmiot trzeci względem Spółki lub B. Sp. z o.o.) do rąk wierzycieli hipotecznych - Banku oraz Obligatariuszy. Pozostała część wynagrodzenia zostanie zapłacona do rąk Spółki. Zespół składników przedsiębiorstwa, który Spółka zamierza zbyć, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług niepodlegającą ustawie o podatku od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy o podatku dochodowym od towarów i usług, za zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Na tej podstawie wyodrębnia się kilka kryteriów, których spełnienie warunkuje uznanie danych składników majątkowych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Aby dany zespół składników mógł zostać uznany za ZCP musi on spełniać kryteria wyodrębnienie organizacyjnego, funkcjonalnego oraz finansowego, jak też powinna być możliwość przypisania majątku i zobowiązań do określonych składników majątkowych. Nieruchomości spełniają wszystkie kryteria dla uznania ich za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Spółka została organizacyjnie wyodrębniona od pozostałej części przedsiębiorstwa; stanowi osobny dział całej struktury przedsiębiorstwa, z dedykowanym stanowiskiem dyrektora organizacyjnego oraz kierownika Spółki. Jest to część przedsiębiorstwa oczywiście powiązana z pozostałymi strukturami, jednakże można do niej przypisać dedykowany zakres zadań, strukturę, przypisanie funkcjonalne, a także pracowników. Spółce jako wyodrębnionej części przedsiębiorstwa przypisane są także określone składniki majątkowe - w ramach księgowego ujmowania składników majątkowych wprowadzono osobne konta w planie kont dla składników majątkowych. Konta zostały podzielone na te właściwe dla Składowiska oraz te właściwe dla pozostałych części organizacyjnych. Spółka jest również wyodrębnione finansowo w ramach struktury organizacyjnej – do wszystkich transakcji związanych z działem Spółki używane jest miejsce powstania kosztów „Spółka”, dodatkowo w planie kont są oddzielne konta przychodów przeznaczone do księgowania zdarzeń związanych z działem Spółki. Wszelkie przepływy finansowe związane ze Spółką podlegają odrębnemu księgowaniu, istnieje możliwość przypisania poszczególnych operacji finansowych do poszczególnych działów. Dla Spółki osobno księgowane są także należności i zobowiązania. Przy należnościach Spółka wprowadziła osobną numerację faktur związanych z działalnością Spółki. Dodatkowo prowadzony jest osobny rejestr umów z klientami. W przypadku zaś zobowiązań Spółki wprowadzono znacznik zobowiązań w podziale na główne źródła przychodów –Spółka i część związaną z prowadzonymi usługami najmu. Spółka została także wyodrębniona funkcjonalnie - możliwym jest prowadzenie osobnej, niezależnej działalności gospodarczej przez Spółę, która to działalność jest obecnie faktycznie prowadzona. Z tego też względu Spółka spełnia kryteria odrębności funkcjonalnej, organizacyjnej i finansowej, a więc niezbędnych do uznania Spółki za ZCP. W związku z planowaną transakcją, a w szczególności tym, że uzyskana ze zbycia ZCP kwota zostanie w części przekazana na rzecz wierzyciela hipotecznego, pojawiła się wątpliwość czy spłata przez Spółkę wierzytelności hipotecznej będzie skutkowała powstaniem po stronie Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.   Pytanie   Czy w przypadku zapłaty części ceny za zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, w skład której wchodzi Nieruchomość, na rzecz wierzyciela hipotecznego, ta część ceny nie będzie stanowiła przychodu Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób prawnych, a w związku z tym nie będzie stanowiła podstawy do obciążenia podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 7 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?   Państwa stanowisko w sprawie   Wobec dokonania podziału przez wydzielenie Spółka nabyła od B. Sp. z o.o. Nieruchomości obciążone hipoteką, jednakże nie przejęła długu, wobec czego zobowiązanie pozostało przy B. Sp. z o.o. Na gruncie zaistniałego stanu faktycznego mamy wobec tego do czynienia z dwoma rodzajami dłużników - dłużnikiem osobistym, którym pozostaje pierwotny właściciel nieruchomości, a więc B. Sp. z o.o. oraz dłużnikiem rzeczowym, którym, wobec nabycia nieruchomości w wyniku wydzielenia Spółki z B. Sp. z o.o., stała się Spółka. Sprzedając Nieruchomości Spółka planuje część ceny nabycia, bezpośrednio od nabywcy, przeznaczyć na spłatę wierzytelności hipotecznej, którą obciążone są Nieruchomości. Wobec tego, analizy wymagają skutki spłaty wierzytelności hipotecznych przez dłużnika rzeczowego w kontekście zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. W przypadku zaspokojenia wierzyciela hipotecznego dochodzi do zmniejszenia w sensie cywilistycznym zobowiązania zarówno dłużnika rzeczowego, jak i dłużnika osobistego. Nie można jednak przyjąć, że w przypadku takiego zaspokojenia wierzyciela, obydwaj dłużnicy zmniejszają swoje długi i tym samym występuje u nich przychód. W takim bowiem przypadku dochodziłoby do podwójnego opodatkowania tej samej czynności. Do zmniejszenia zobowiązań (w rozumieniu prawnopodatkowego pojęcia przychodu) w takim przypadku dochodzi tylko i wyłącznie u dłużnika osobistego. On bowiem odpowiada przed wierzycielem całym swoim majątkiem, zobowiązanie wpływa na jego sytuację finansową, a w przypadku osób prawnych na sytuację majątkową podmiotu. Wówczas dochodzi do wygaśnięcia jego zobowiązań na skutek spłaty długu przez podmiot trzeci (dłużnika rzeczowego). W przypadku dłużnika rzeczowego odpowiada on tylko i wyłącznie z danej rzeczy. Dany dług nie odnosi się do całego jego statusu finansowego. Nie wpływa na ogół praw i obowiązków. Ustanowiona hipoteka oznacza dla właściciela rzeczy tylko i wyłącznie tyle, że do danej kwoty pieniężnej rzecz ta może utracić dla niego wartość. Dana rzecz jest o taką kwotę mniej warta. Nie można wobec niego prowadzić egzekucji co do całego majątku. Zaspokojenie się przez wierzyciela z rzeczy powoduje tylko utratę tej wartości - nie powoduje żadnego przysporzenia ani nie wygasają żadne długi. Sprzedaż takiej rzeczy może być dla niego majątkowo obojętna, jeżeli zakupił ją za cenę uwzględniającą wysokość hipoteki. Przychód uzyskuje podmiot, którego zobowiązanie wygasa na skutek realizacji przez wierzyciela praw z hipoteki, bądź też spłaty wierzytelności hipotecznej, a więc wierzyciel osobisty. (Stanowisko takie jest odzwierciedlone w ugruntowanym orzecznictwie, por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 sierpnia 2015 r., I SA/Rz 557/15; wyrok WSA w Warszawie z 26.11.2015 r., VIII SA/Wa 116/15.). Wobec powyższego, zapłata części ceny za zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, w skład której wchodzą Nieruchomości, na rzecz wierzyciela hipotecznego, ta część ceny nie będzie stanowiła przychodu Spółki w rozumieniu art. 12 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W efekcie, nie będzie także stanowiła podstawy do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Na marginesie Wnioskodawca wskazuje, że dla Spółki spłata wierzytelności hipotecznej nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu, co dodatkowo potwierdza okoliczność, że spłata wierzytelności hipotecznej nie będzie stanowiła dla Spółki przychodu. Dla celów ustalenia, czy spłata wierzytelności hipotecznej może zostać zakwalifikowana jako koszt uzyskania przychodu podstawowe znaczenie ma treść art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z jego treścią nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów podatkowych oraz sądów administracyjnych, zawarte w przytoczonym artykule wyliczenie ma charakter przykładowy, a hipoteka jest rzeczowym zabezpieczeniem wierzytelności, co z uwagi na cel tego prawa czyni ją podobną do poręczenia lub gwarancji bankowej. Przepis ten swym zakresem obejmuje zatem także takie spłaty zobowiązań, jak spłata wierzytelności hipotecznych. (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2016 r., I SA/Po 208/16 podtrzymany wyrokiem NSA z dnia 20 grudnia 2018 r., II FSK 3653/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2006 r., I SA/Wr 98/05; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., II FSK 2694/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2011 r., III SA/Wa 1199/10.). Powyższe potwierdza ujednolicona linia orzecznicza sądów administracyjnych zapadła na tle analogicznych stanów faktycznych do omawianego na gruncie niniejszej opinii: „Przedmiotowe spłaty zobowiązań, których dotyczyło pytanie Skarżącej zawarte we wniosku o wydanie interpretacji stanowiły zobowiązania, za które Skarżąca ponosiła odpowiedzialność rzeczową jako dłużnik hipoteczny. Odpowiedzialność za te zobowiązania Skarżąca nabyła wraz z własnością nieruchomości, która stanowiła zabezpieczenie spłaty tych zobowiązań. Mając na względzie, że wraz nabyciem własności nieruchomości Skarżąca przyjęła na siebie odpowiedzialność za cudzy dług przedmiotowe zobowiązania hipoteczne należało uznać za zobowiązania o charakterze zbliżonym do wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) zobowiązań z tytułu poręczeń i gwarancji. Wskazane w powołanym przepisie zobowiązania nie tworzą listy zamkniętej, gdyż wskazanie w nim zobowiązań z tytułu poręczeń i gwarancji ma charakter przykładowy. W ocenie Sądu o przykładowym charakterze tego wyliczenia świadczy użycie przez ustawodawcę w omawianym przepisie zwrotu „w tym”. Wyliczenie to, zdaniem Sądu ma na celu przybliżenie charakteru zobowiązań, które ustawodawca chciał objąć zakresem omawianego przepisu. Hipoteka jest rzeczowym zabezpieczeniem wierzytelności co z uwagi na cel tego prawa czyni ją podobnym do poręczenia lub gwarancji bankowej. W związku z tym, mając na uwadze okoliczność, że zabezpieczone hipotecznie zobowiązania, których dotyczy niniejsza sprawa mają podobny charakter do zobowiązań wskazanych przykładowo przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) u.p.d.o.p. należało stwierdzić, że przepis ten swym zakresem obejmuje także takie spłaty zobowiązań, jak te, które zostały wskazane przez Stronę Skarżącą w mniejszej sprawie we wniosku o wydanie interpretacji. Z tych względów Sąd uznał, że w zaskarżonej interpretacji organ dokonał  właściwej wykładni przepisów art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.d.o.p. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że zobowiązania których dotyczy niniejsza sprawa składały się z należności głównej i odsetek, gdyż kwoty te łącznie stanowiły zobowiązanie, za które Skarżąca przejęła odpowiedzialność od zbywcy nieruchomości, nabywając nieruchomość obciążoną hipotekami. Odsetki składające się na to zobowiązanie razem z należnościami głównymi stanowiły w ocenie Sądu należności wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) u.p.d.o.p. Wniosek ten jest uzasadniony tym, że obowiązek zapłaty tych odsetek nie powstał w stosunku do Skarżącej Fundacji wskutek braku zapłaty przez nią zobowiązań na niej ciążących lecz wskutek nabycia nieruchomości którą obciążono hipotekami zabezpieczającymi spłatę cudzych zobowiązań (Wyrok WSA w Warszawie z 18.11.2010 r. III SA/Wa 743/10.).” Podsumowując, z uwagi na powyższe wskazać należy, że: -     spłata wierzytelności hipotecznych nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dla Spółki a jedynie dla B. Sp. z o.o.; -     wobec nieuznania spłaty wierzytelności hipotecznych jako podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, spłata ta nie będzie także skutkowała powstaniem obowiązku podatkowego po stronie Spółki; -     Spółka nie ma możliwości zakwalifikowania jako koszty uzyskania przychodu kwot przekazanych dla wierzyciela tytułem spłaty wierzytelności hipotecznych.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”) nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 updop przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Na podstawie ww. przepisu można stwierdzić, że co do zasady, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, jak również korzyść przybierająca postać zmniejszenia się zobowiązań podatnika, czyli zmniejszenia pasywów. Należy przy tym podkreślić, że z uwagi na otwarty charakter regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 updop, ocena, czy dokonanie określonej czynności bądź zaistnienie określonego zdarzenia powoduje powstanie przychodu, nie powinna ograniczać się do stwierdzenia, że analizowana czynność/zdarzenie nie zostało wymienione w żadnym z punktów tego przepisu jako skutkujące przychodem, ale wymaga również zbadania, czy jej dokonanie/zaistnienie wiąże się z uzyskaniem przysporzeń przez podatnika. Omawiając problematykę przychodów podatkowych, należy ponadto wskazać, że ustawodawca przewidział wyjątki od wskazanej reguły wynikającej z art. 12 ust. 1 updop, które zostały uregulowane m.in. w art. 12 ust. 3 updop (dotyczącym przychodów należnych rozpoznawanych dla celów podatkowych), art. 12 ust. 4 ww. ustawy (dotyczącym przysporzeń niestanowiących przychodów podatkowych) oraz art. 14 updop (dotyczącym przychodów z odpłatnego zbycia składników majątkowych). Jednym z przepisów o charakterze szczególnym w stosunku do art. 12 ust. 1 updop jest zatem art. 14.   W myśl art. 14 ust. 1 updop, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej.   Jak wynika z treści cytowanego przepisu, zakresem zastosowania art. 14 updop objęte są przypadki odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych. Pod pojęciem „zbycia” tych składników majątku podatnika należy rozumieć odpowiednio przeniesienie prawa własności rzeczy lub przeniesienie prawa majątkowego na inny podmiot (nabywcę). Zbycie ma charakter odpłatny, gdy następuje za opłatą – gdy wiąże się z uzyskaniem od nabywcy świadczenia wzajemnego o określonej wartości. Wobec tego, w pojęciu „odpłatnego zbycia” mieści się zarówno klasyczna sprzedaż, czyli zobowiązanie się zbywcy do przeniesienia na nabywcę prawa własności rzeczy lub prawa majątkowego w zamian za zobowiązanie się nabywcy do zapłaty ceny ustalonej przez strony w umowie, jak i czynności prawnych o podobnym charakterze (zamiana, wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki, inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych w zamian za świadczenie wzajemne). Kluczowe znaczenie ma wykładnia pojęcia „przychody z odpłatnego zbycia” składników majątku. Z uwagi na to, że ustawodawca nie zdefiniował tego określenia, dla ustalenia znaczenia powyższego wyrażenia, należy w pierwszej kolejności skorzystać z wykładni językowej. W Słowniku Języka Polskiego czytamy, że „odpłatność – to obowiązek zwrotu kosztów, obowiązek zapłacenia” oraz „odpłatny – to taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrotu kosztów” (zob. M. Szymczak (red.), tom II s. 467.). Podobny sposób rozumienia tego zwrotu został także zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r., - sygn. akt II FSK 2252/10, LEX nr 794163), w którym stwierdza się, że przymiotnik „odpłatny”, którym posłużył się ustawodawca w celu określenia opodatkowanego zbycia, należy rozumieć tak, jak w języku polskim, w którym oznacza on taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Jeżeli zatem składniki majątku zmieniają właściciela bez tytułu darmego, to czynność ta mieści się w pojęciu odpłatności, o której mowa w przepisie art. 14 ust. 1 updop.   Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 updop, 1.    przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. 2.    dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.   W myśl art. 18 updop podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 7 albo art. 7a, po odliczeniu: (…).   Wątpliwość Państwa budzi kwestia, czy w przypadku zapłaty części ceny za zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, w skład której wchodzą Nieruchomości, na rzecz wierzyciela hipotecznego, ta część ceny nie będzie stanowiła przychodu Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 updop, a w związku z tym nie będzie stanowiła podstawy do obciążenia podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 7 w zw. z art. 18 updop.   W tym miejscu należy przywołać regulacje dotyczące hipoteki. I tak zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 z późn. zm.), hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe. Hipotekę regulują odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204). W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).   Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie nastąpi sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w skład którego będą wchodzić Nieruchomości obciążone Hipoteką - będące własnością Wnioskodawcy w sposób odpłatny. Jak wynika z wniosku Wnioskodawca nabył od B. Sp. z o.o. część majątku, w skład którego wchodziły Nieruchomości obciążone hipoteką łączną ustanowioną na rzecz Banku oraz Obligatariuszy sprzedawcy Nieruchomości. W tym miejscu podkreślić należy, że przez ustanowienie hipoteki powstaje odpowiedzialność rzeczowa, która polega na tym, że wierzyciel może dochodzić zaspokojenia swojej wierzytelności z przedmiotu zabezpieczenia, w wysokości jego wartości. W przypadku zbycia nieruchomości hipoteka obciąża nadal nieruchomość, która jest jedynie własnością innej osoby niż ta, która ustanowiła hipotekę. Zatem Wnioskodawca nabywając część majątku od B. Sp. z o.o. w skład którego weszły Nieruchomości, będąc właścicielem Nieruchomości, obciążonej Hipoteką stał się dłużnikiem rzeczowym.   W przedmiotowej sprawie nastąpi zbycie ZCP, w skład którego wchodzą Nieruchomości obciążone Hipoteką w sposób odpłatny: ·         część wynagrodzenia płaconego za ZCP (wartość Hipoteki obciążającej Nieruchomości) zostanie przekazana na rzecz wierzyciela hipotecznego (zapłacona bezpośrednio przez nabywcę do rąk wierzycieli hipotecznych – Banku lub Obligatariuszy), ·         pozostała część wynagrodzenia zostanie zapłacona do rąk Wnioskodawcy. A zatem zmiana właściciela Nieruchomości, wchodzących w skład ZCP nie odbywa się pod tytułem darmym. Nastąpi zbycie Nieruchomości (wchodzących w skład ZCP) w sposób odpłatny, a co za tym idzie czynność ta objęta jest hipotezą wyżej wymienionego art. 14 ust. 1 updop. Zatem, w wyniku planowanego zbycia ZCP, w skład którego wchodzą Nieruchomości, na rzecz nabywcy, powstanie skutek rozporządzający, powodując przejście własności tego składnika majątkowego (Nieruchomości) za odpłatnością wyrażoną w cenie sprzedaży.         W konsekwencji powoduje to uzyskanie przychodu podatkowego na podstawie art. 14 ust. 1 updop.   Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, zapłata części ceny za ZCP, w skład której wchodzą Nieruchomości, na rzecz wierzyciela hipotecznego, powoduje, że ta cześć ceny nie będzie stanowiła przychodu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 12 updop i w efekcie, nie będzie stanowiła podstawy do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, należało uznać za nieprawidłowe.   Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Końcowo należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nie objęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie jest zatem ocena, czy wskazane we wniosku składniki majątku spełniają kryteria do uznania ich za zorganizowaną część przedsiębiorstwa oraz kwestia zakwalifikowania jako kosztów uzyskania przychodów kwot przekazanych dla wierzycieli tytułem spłaty wierzytelności hipotecznych.   Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Wnioskodawcę wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji   ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).