0113-KDIPT1-1.4012.460.2021.2.MG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA     Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 28 czerwca 2021 r. (data wpływu 30 czerwca 2021 r.) uzupełnionym 6 września 2021 r. oraz pismem z 7 września 2021 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: -        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania wkładu finansowego przez Wnioskodawcę na rzecz Organizatora,-        braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej przekazanie ww. wkładu (wystawionej przez Organizatora),-        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania na rzecz Wnioskodawcy wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie,-        sposobu dokumentowania przez Wnioskodawcę przekazania przez Organizatora wpływów ze sprzedaży biletów -jest prawidłowe.  UZASADNIENIE   30 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: -        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania wkładu finansowego przez Wnioskodawcę na rzecz Organizatora,-        braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej przekazanie ww. wkładu (wystawionej przez Organizatora),-        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania na rzecz Wnioskodawcy wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie,-        sposobu dokumentowania przez Wnioskodawcę przekazania przez Organizatora wpływów ze sprzedaży biletów.  Przedmiotowy wniosek uzupełniono 6 września 2021 r. o uiszczenie dodatkowej opłaty oraz pismem z 7 września 2021 r. (data wpływu) o doprecyzowanie opisu sprawy, przeformułowanie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, przedstawienie własnego stanowiska do sformułowanego w uzupełnieniu wniosku pytania, a także o doprecyzowanie własnego stanowiska do pytania oznaczonego we wniosku nr 2.  We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku).   A (dalej: „A” lub „Wnioskodawca”) jest posiadającą osobowość prawną samorządową instytucją kultury wpisaną do Rejestru Instytucji Kultury prowadzonego przez miasto ....w …. Biuro działa na podstawie Ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 194 z zm.) oraz swojego statutu. A jest podatnikiem VAT zarejestrowanym dla potrzeb VAT jako podatnik VAT czynny.   W świetle statutu A do jego zadań należy m.in.:1)        organizowanie przedsięwzięć artystycznych, kulturalnych i rozrywkowych o charakterze lokalnym, krajowym i międzynarodowym, w tym: krajowych i międzynarodowych festiwali i przeglądów, spektakli, koncertów, wystaw, warsztatów, konferencji, cyklicznych wydarzeń miejskich;2)        wspieranie realizacji i promocja wydarzeń kulturalnych organizowanych na terenie miasta B; 3)        inicjowanie sieci powiązań pomiędzy instytucjami miejskimi i centralnymi, organizacjami pozarządowymi, a także podmiotami komercyjnymi; 4)        podejmowanie działań w zakresie promocji wizerunkowej miasta B poprzez nabywanie, przygotowywanie, produkcję lub koprodukcję materiałów informacyjnych i promocyjnych, prowadzenie działalności kulturalno-informacyjnej w innych formach niż wskazane w pkt 1-3; 5)        prowadzenie w ramach działań statutowych, działalności medialnej i wydawniczej w szczególności poprzez: a)      wydawany informator kulturalny, b)      prowadzenie stron internetowych; 6)        współpraca z mediami i dostawcami nowoczesnych form komunikacji. Biuro nie prowadzi działalności w celu osiągnięcia zysku. Biuro może osiągać zyski z prowadzonej przez siebie działalności, które przeznaczane są jednak w całości na działalność statutową Biura.   A, w ramach prowadzonej działalności statutowej, planuje nawiązywać współpracę z partnerami prywatnymi (spółka, osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, stowarzyszenie lub fundacja) celem współorganizacji imprez kulturalnych, obejmujących koncerty muzyczne oraz inne wydarzenia towarzyszące (dalej: „Wydarzenie”). Planowane Wydarzenia będą odpłatne, biletowane. W związku z tym A planuje zawierać umowy regulujące zasady takiej współpracy.  Umowa przewidywać będzie prawa i obowiązki obu stron - głównego organizatora, (dalej: „Organizator”) oraz współorganizatora, którym będzie A.  Każda ze stron umowy będzie zobowiązana do określonych działań. Organizator będzie w szczególności zobowiązany do:-        Wykonania wszystkich niezbędnych czynności administracyjno- technicznych związanych z organizacją Wydarzenia w szczególności uzyskania wszystkich wymaganych prawem zezwoleń koniecznych do realizacji Wydarzenia, przy określonej koniecznej współpracy A. -        Wyboru i zapewnienia udziału w Wydarzeniu wybranych wykonawców/artystów. -        Sprzedaży biletów na Wydarzenie. -        Podejmowania ustalonych działań promujących Wydarzenie oraz uwzględniania informacji/logotypu A o fakcie współorganizowania Wydarzenia w ramach podejmowanych działań.   A jako współorganizator zobowiązane jest m.in. do: a)      przekazania na rzecz Organizatora środków pieniężnych (wkład pieniężny) tytułem partycypowania w kosztach organizacji Wydarzenia (w szczególności kontraktowania wykonawców/artystów);b)      zapewnienia na własny koszt prawa do używania określonej powierzchni w danym miejscu, w celu urządzenia na tym terenie Wydarzenia (np. wynajem sali);c)      zapewnienia na własny koszt określonych usług związanych z zabezpieczeniem terenu Wydarzenia np. ochrona.   Umowa przewidywać będzie również, iż sprzedaż biletów na Wydarzenie prowadzi Organizator. Jednocześnie strony w Umowie ustalają podziała wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie według określonego klucza procentowego odzwierciedlającego zaangażowanie Organizatora oraz A jako współorganizatora Wydarzenia.  Ustalenie ostatecznej wysokości wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie przypadającej poszczególnym stronom nastąpi w oparciu o przedstawiony przez Organizatora po zakończenia Festiwalu raport końcowy.   W uzupełnieniu wniosku wskazano:   Na pytanie Organu „Czy na podstawie zawartej umowy o współorganizowaniu Wydarzenia, będzie dochodziło pomiędzy Państwa A a Organizatorem do jakiegokolwiek wzajemnego świadczenia usług lub dostawy towarów?” Wnioskodawca wskazał, że „Zgodnie z umową, jej przedmiotem jest określenie zasad współpracy stron przy organizacji Wydarzenia. Jednocześnie umowa przewiduje podział obowiązków stron związanych z organizacją Wydarzenia. Obowiązki te zostały przedstawione szczegółowo we wniosku. Wszystkie obowiązki każdej ze stron są realizowane w celu organizacji Wydarzenia, z którego zarówno Organizator jak i A jako współorganizator czerpią korzyści. W tym sensie trudno przypisać obowiązkom realizowanym przez Strony wzajemność - są one raczej realizowane we wspólnym celu, jakim jest organizacja Wydarzenia.  Natomiast odnośnie kwalifikacji świadczenia jako dostawy towarów lub świadczenia usług, to kwestia nie stanowi opisu sprawy ale element oceny prawnej sprawy, a konkretnie wykładnię art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT. Zakres świadczeń w ramach umowy został określony we wniosku. Jednocześnie, jak wskazywało A we wniosku, świadczenia te nie podlegają VAT, nie stanowią więc ani dostawy towarów ani świadczenia usług dla potrzeb VAT. Oczywiście Dyrektor jest zobligowany do dokonania samodzielnej oceny prawnej sprawy przedstawionej we wniosku - jego wnioski mogą być tożsame ze stanowiskiem Strony lub odmienne”.   Na pytanie Organu „Czy wkład finansowy, który będzie wnosiło Państwa A, będzie zapłatą na rzecz Organizatora za świadczone usługi lub dostawę towarów?” Wnioskodawca wskazał, że „Jak wskazano we wniosku, wkład finansowy jest przekazywany przez A celem partycypowania w kosztach organizacji Wydarzenia (w szczególności kontraktowania wykonawców/artystów). Innymi słowy wkład finansowy jest przekazywany na zrealizowanie działań niezbędnych do organizacji wydarzenia, w szczególności na pokrycie występujących w trakcie wydarzenia artystów. Tym samym, wkład finansowy finansuje samo Wydarzenie, którego odbiorcą są widzowie, a A jest współorganizatorem. Nie finansuje wiec świadczenia bezpośrednio na rzecz A, ale działania zmierzające do wspólnej realizacji Wydarzenia.  Natomiast odnośnie kwalifikacji świadczenia jako dostawy towarów lub świadczenia usług, to kwestia nie stanowi opisu sprawy ale element oceny prawnej sprawy, a konkretnie wykładnię art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT. Zakres świadczeń w ramach umowy został określony we wniosku. Jednocześnie, jak wskazywało A we wniosku, świadczenia te nie podlegają VAT, zatem wkład finansowy nie stanowi więc zapłaty ani za dostawę towarów ani za świadczenie usług dla potrzeb VAT. Oczywiście Dyrektor jest zobligowany do dokonania samodzielnej oceny prawnej sprawy przedstawionej we wniosku - jego wnioski mogą być tożsame ze stanowiskiem Strony lub odmienne”.   Na pytanie Organu „Czy wniesienie wkładu przez Państwa A będzie skutkowało koniecznością jakiegokolwiek świadczenia ze strony Organizatora na rzecz Państwa A?” Wnioskodawca wskazał, że „Przekazany wkład przekazywany będzie na sfinansowanie części kosztów organizacji Wydarzenia (w szczególności kontraktowania wykonawców/artystów). Innymi słowy z przekazanych przez A jako współorganizatora środków, Organizator pokryje część wydatków niezbędnych do realizacji wydarzenia, w szczególności zakontraktuje artystów występujący w trakcie Wydarzenia. Tym samym wkład nie skutkuje koniecznością świadczenia ze strony Organizatora na rzecz A. Natomiast środki te mają określone przeznaczanie (finansowanie kosztów organizacji Wydarzenia). W dalszej kolejności Strony dzielą się wpływami ze sprzedaży biletów na Wydarzenie”.   Na pytanie Organu „Czy, w zamian za przekazanie wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie, Państwa A będzie zobowiązane do świadczenia usług lub dostawy towarów na rzecz Organizatora?” Wnioskodawca wskazał, że „Nie, Strony ustaliły klucz podziału wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie biorąc pod uwagę zakres obowiązków każdej ze Stron. Przekazanie części wpływów ze sprzedaży biletów na wydarzenie po jego zakończeniu nie wiąże się z żadnym dodatkowym działaniem ze strony A”.   Na pytanie Organu „Czy środki finansowe (wpływy ze sprzedaży biletów) przekazywane na rzecz Państwa A będą należnością za świadczone usługi lub dostawę towarów?” Wnioskodawca wskazał, że „Strony ustaliły klucz podziału wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie biorąc pod uwagę zakres obowiązków każdej ze Stron. Przekazanie części wpływów ze sprzedaży biletów na wydarzenie po jego zakończeniu nie wiąże się z żadnym dodatkowym działaniem ze strony A.  Natomiast odnośnie kwalifikacji środków jako należności za dostawę towarów lub świadczenia usług, to kwestia nie stanowi opisu sprawy, ale element oceny prawnej sprawy, a konkretnie wykładnię art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT. Zakres świadczeń w ramach umowy został określony we wniosku. Jednocześnie, jak wskazywało A we wniosku, świadczenia te nie podlegają VAT, zatem środki finansowe (wpływy ze sprzedaży biletów) przekazywane na rzecz A nie stanowią należności ani za dostawę towarów ani za świadczenie usług dla potrzeb VAT. Oczywiście Dyrektor jest zobligowany do dokonania samodzielnej oceny prawnej sprawy przedstawionej we wniosku - jego wnioski mogą być tożsame ze stanowiskiem Strony lub odmienne”.   Uwagi końcowe A   Końcowo A zaznacza, że informacje o które wnioskował Dyrektor w Wezwaniu w szczególności pytania w cz. I pkt 1-5, dotyczą wykładni przepisów prawa w danej sprawie, a nie okoliczności sprawy, w szczególności gdy pytanie dotyczy kwestii czy dane działanie lub świadczenie stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług dla potrzeb VAT.  Wykładnia obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów aktów prawnych takich jak rozporządzenie nie stanowi opisu stanu faktycznego, ale element oceny prawnej stanu faktycznego, w szczególności gdy przedmiotem wykładni są przepisy prawa podatkowego lub przepisy innej gałęzi prawa mające bezpośredni wpływ na wykładnię przepisów prawa podatkowego. Tym samym to Dyrektor w ramach oceny prawnej przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego powinien samodzielnie dokonać wykładni przepisów, które zostały objęte zapytaniem w Wezwaniu. Powyższe tezy potwierdza jednolicie orzecznictwo sądów administracyjnych np. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 listopada 2016 r., sygn. I SA/Kr 1155/16: „Strona skarżąca w przedstawionym stanie faktycznym dokładnie opisała wykonywane czynności w ramach prowadzonej przez siebie działalności. Zakwalifikowanie tych czynności, stanowi już jednak element ich oceny prawnej. Sformułowane wezwanie nie dotyczyło zatem doprecyzowania stanu faktycznego, lecz dokonania oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego. Jako fakt strona skarżąca była obowiązana do opisania wykonywanych działań, zaś kwalifikacja tych działań, jako działalności gospodarczej podlega już ocenie. Jeżeli organ dysponuje wyczerpującym opisem działań podejmowanych przez stronę, ma możliwość zakwalifikowania ich jako działalność gospodarczą. W sytuacji gdy strona przedstawia własną ocenę co tego, że wszystkie wykonywane czynności w ramach prowadzonej działalności, stanowią działalność gospodarczą i opisuje te czynności, to rzeczą organu jest dokonanie oceny stanowiska prawnego przedstawionego we wniosku na tle przedstawionych faktów. Strona skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji wyczerpująco opisała swoją działalność, czyli zadośćuczyniła obowiązkowi wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Analizowane pytanie, nie dotyczyło zatem w realiach niniejszej sprawy uzupełnienia stanu faktycznego, lecz przedstawienia własnej oceny prawnej przez stronę skarżącą”. Tożsame konkluzje wynikają z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 sierpnia 2020 r. sygn. I SA/Po 342/20 (w wyroku tym organ uzależnił wydanie interpretacji od podania w stanie faktycznym danych, które to są elementem oceny prawnej): „(...) zdaniem Sądu, brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, aby dla wskazanych we wniosku usług skarżąca podała odpowiedni symbol PKWiU. Wymaga bowiem podkreślenia, że do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że przyjmowane przez przepisy prawa podatkowego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe. Inaczej bowiem, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, organ interpretacyjny byłby nim związany, co przekreślałoby sens interpretacji indywidualnej w tych przypadkach, w których prawidłowe rozpoznanie pozycji PKWiU wyznacza sposób opodatkowania VAT. Wówczas przecież organ interpretacyjny nie mógłby zaingerować w błędne spojrzenie wnioskodawcy na klasyfikację statystyczną, dostrzegając jednocześnie nieadekwatność pozycji PKWiU, bezpośrednio przekładającą się na nieprawidłowe opodatkowanie VAT. Interpretacja indywidualna wydana w takich warunkach nie tylko nie dawałaby wnioskodawcy realnej ochrony, ale wręcz wprowadzałaby go w błąd, co jest nie do pogodzenia z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szerszej perspektywie z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP”. Tym samym, niezależnie od oceny wskazanej przez A, Dyrektor powinien dokonać oceny prawnej i kwalifikacji danych czynności jako dostawy towarów lub świadczenia usług we własnym zakresie. Wskazują na to powołane okoliczności oraz sama treść wniosku, który jako jedne z przepisów podlegających wykładni dyrektora wskazuje art. 5 i art. 8 ustawy o VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1.      (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku, przekazanie wkładu finansowego przez A na rzecz Organizatora celem pokrycia części kosztów realizacji Wydarzenia podlega opodatkowaniu VAT i czy w przypadku wystawienia przez Organizatora faktury dokumentującej przekazanie wkładu A będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego?2.      Czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku, przekazanie na rzecz A przypadających A wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie podlega opodatkowaniu VAT i w jaki sposób powinno być dokumentowane? Zdaniem Wnioskodawcy:   Ad. 1 (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)   W ocenie A, przekazanie wkładu finansowego przez A na rzecz Organizatora nie podlega opodatkowaniu VAT i nie powinno zostać udokumentowane wystawioną przez Organizatora fakturą VAT, lecz innym dokumentem np. notą księgową. Wystawienie przez Organizatora faktury z tej sytuacji oznaczałoby brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przez A z tej faktury na podstawie art. 88 ust. 3a ustawy o VAT ze względu na udokumentowanie fakturą czynności niepodlegającej opodatkowaniu VAT.  Informacje ogólne - brak relacji odbiorca i świadczący usługę Wspólna organizacja Wydarzenia stanowi, w ocenie A, wspólne przedsięwzięcie, które służy jednocześnie odpowiednio realizacji celów statutowych A oraz celów Organizatora. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przez towary - w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT- należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1.      przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2.      zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3.      świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Biorąc pod uwagę wskazaną definicję, świadczeniem usług jest każde zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Definicja "świadczenia usług" ma charakter dopełniający definicję "dostawy towarów". Taka konstrukcja jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania VAT transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.  Jednocześnie, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w przywołanej definicji świadczenia usług, to zasadniczo podstawowym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest jej odpłatność. Przyjmuje się, że odpłatność oznacza wykonanie czynności za wynagrodzeniem. Stąd też pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Stanowisko takie wynika m.in. z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 września 2014 r. nr IPPP2/443-557/14-4/AO jak też interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 lutego 2020 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.719.2019.2.EW. Powyższe rozumienie świadczenia usług na gruncie VAT znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE”). Przykładowo w często powoływanym w kontekście takich spraw wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma Trybunał wskazał, że czynność "podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy". Ponadto w praktyce podatkowej, wskazuje się że opodatkowaniu VAT będzie podlegało tylko to świadczenie, w przypadku którego istnieje odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Jeżeli nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, to wówczas świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 maja 2018 r. sygn. 0114-KDIP4.4012.187.2018.1.BS). Krajowe orzecznictwo w tej kwestii uwzględnia tezy ugruntowanego orzecznictwa TSUE dotyczącego opodatkowania usług jako świadczenia wzajemnego w VAT (por. wyrok z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81 Hong-Kong Trade Development Council, wyrok z 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80 Association coopérative "Coöoperatieve Aardappelenbewaarplaats GA", wyrok z 12 września 2000 r. w sprawie C-276/97 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej, wyrok z 12 września 2000 r. w sprawie C-358/97 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii i wyrok z 12 września 2000 r. w sprawie C-408/97 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.   Na podstawie orzecznictwa TSUE formułuje się ogólne stanowisko, zgodnie z którym za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być relacje, w których: 1.      istnieje jakiś związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,2.      wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,3.      istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,4.      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,5.      istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.   Z uwagi na powyższe wnioski TSUE, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dychotomiczny podział na gruncie ustawy o VAT na świadczenie usług i dostawę towarów nie oznacza, że wypełnia on wszelkie przejawy aktywności podmiotów gospodarczych, a każdy przepływ środków finansowych, odbywający się w ramach relacji pomiędzy podatnikami VAT, jest co do zasady albo świadczeniem usług, albo dostawą towarów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. I FSK 388/13 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. I FSK 1072/13; prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2018 r. sygn. III SA/Wa 1347/17).  Co istotne, w piśmiennictwie wskazuje się, iż: „Dopóki nie ma kogoś, kto odnosiłby lub powinien odnosić konkretne (wymierne) korzyści o charakterze majątkowym wiążące się z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą. Nie ma tutaj bowiem żadnej konsumpcji. Skoro świadczenie nie jest konsumowane (przy czym nie chodzi tutaj wyłącznie o finalną konsumpcję), to nie stanowi ono usługi. Musi pozostać poza sferą objętą opodatkowaniem VAT; podatek ten bowiem obciąża konsumpcję. Podobny pogląd wyraził WSA w Białymstoku, który w orzeczeniu z 28.08.2007 r. (ISA/Bk 254/07, LEX nr 295685) stwierdził, że w przypadku usługi świadczeniobiorca (konsument) musi odnosić z niego, choćby nawet potencjalną, korzyść, musi wystąpić więc „ konsumpcja świadczenia ” (A. Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd. XV, Warszawa 2021, art. 8.)   Współorganizacja Wydarzenia a VAT   W odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, nie można uznać, że zachodzą omawiane wyżej przesłanki pozwalające uznać transfer środków od A na rzecz Organizatora za wynagrodzenie za świadczenie wzajemne (za czynność opodatkowaną VAT) ze strony Organizatora. Przyczyna przekazania środków wynika z roli A jako współorganizatora Wydarzenia. Jednocześnie A przekazuje środki Organizatorowi, celem ich wykorzystania do realizacji wspólnego celu obu podmiotów - realizacji Wydarzenia, z tytułu którego wpływy zostaną podzielone według ustalonego klucza procentowego. Brak jest podstaw do uznania, że otrzymane w ten sposób przez Organizatora środki stanowią zapłatę za świadczenie wzajemne w postaci towaru lub usługi. Nie jest bowiem spełniony podstawowy warunek wystąpienia odpłatnego świadczenia usług tj. w analizowanym przypadku nie istnieje odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść w związku z wypłatą zwrotu środków na rzecz Organizatora.  Innymi słowy, otrzymanie przez Organizatora środków pieniężnych będących de facto wkładem finansowym A do Wydarzenia, nie jest związane z wystąpieniem jakiegokolwiek beneficjenta wzajemnego (jakiegokolwiek odbiorcy usługi). Tym samym, A uważa, że w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego właściwe będzie udokumentowanie przekazania środków notą księgową, a Organizator nie powinien w tej sytuacji wystawiać na rzecz A faktury VAT, do której odnosi się art. 106b ust. 1 ustawy o VAT.   Stosownie do ww. przepisu, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1.      sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 ustawy o VAT, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;2.      sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;3.      wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;4.      otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT.   W analizowanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi żadna z czynności wskazanych w przytoczonym art. 106b ust. 1 ustawy o VAT. Dlatego też, zdaniem A, wkład finansowy do Festiwalu w okolicznościach przedstawionych w zdarzeniu przyszłym, nie powinien być udokumentowany fakturą VAT. Przepływ takich środków pieniężnych, jako niepodlegający opodatkowaniu VAT, winien być udokumentowana innym dokumentem niż fakturą, która jest zarezerwowana dla czynności z zakresu przedmiotowego ustawy o VAT, czyli np. notą księgową.  Na prawidłowość powyższych rozważań wskazuje również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 września 2020 r., sygn. 0111-KDIB3- 3.4012.284.2020.2.PK (stanowisko Wnioskodawcy zostało uznane w całości za prawidłowe): „ W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, przepływy pieniężne dokonywane w ramach wspólnego przedsięwzięcia, nie będą stanowiły wynagrodzenia pomiędzy zaangażowanymi Stronami. Brak bezpośredniego beneficjenta działań podejmowanych przez Strony w ramach podjętej Współpracy oraz brak bezpośredniego związku pomiędzy otrzymywaną płatnością a realizacją umownych działań. Jak wskazano powyżej, na gruncie Umowy pomiędzy Stronami zachodzić będzie relacja biznesowa, której istnienie będzie istotne dla świadczenia usług podmiotom trzecim. Natomiast należy wyraźnie podkreślić, iż pomiędzy Wnioskodawcą a P. nie będzie dochodziło do wzajemnego świadczenia usług, gdyż żadna ze Stron nie osiągnie bezpośredniej i jednoznacznie zindywidualizowanej korzyści od drugiej strony z tytułu wzajemnych działań. Samo zaangażowanie się P. we wspólne przedsięwzięcie nie spowoduje, iż podmiot ten może oczekiwać otrzymania jakiegokolwiek przysporzenia ze strony Wnioskodawcy. (...) W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, Strony w ramach prowadzenia wspólnego przedsięwzięcia nie wystąpią w roli bezpośrednich beneficjentów podejmowanych działań, a związek pomiędzy podziałem zysków a podejmowanymi działaniami nie będzie miał charakteru bezpośredniego. Możliwość wyrażenia wartości świadczenia wzajemnego. (...). Niezależnie, jak zostało wyjaśnione wyżej, podział zysku nie będzie stanowił wynagrodzenia należnego za świadczenie wzajemne a będzie jedynie wynikiem realizacji celów wynikających ze wspólnego przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe, w opinii Wnioskodawcy nie jest możliwe określenie wartości ewentualnych świadczeń wzajemnych przysługujących Stronom w ramach współpracy. (...) w ocenie Wnioskodawcy działania realizowane przez Strony w ramach wspólnego przedsięwzięcia, nie będą stanowiły czynności opodatkowanych, a przepływy pieniężne pomiędzy Stronami dokonywane w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie będą stanowiły wynagrodzenia za wykonywanie czynności opodatkowanych na gruncie Ustawy o VAT”.  Tożsame konkluzje wynikają z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2018 r., sygn. I FSK 546/16: „ W ocenie składu orzekającego trudno doszukać się w przekazaniu przez Partnera Liderowi projektu "wkładu własnego" większości wskazanych wyżej cech, co uzasadniałoby opodatkowanie tego zdarzenia. Podmioty te realizowały wspólnie inwestycje. Po jej zakończeniu Partner zwrócił Liderowi swoją część wkładu. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie można dopatrzeć się bezpośredniego związku pomiędzy wniesionym przez Partnera wkładem, a jakimkolwiek świadczeniem ze strony Lidera projektu, a więc trudno w konsekwencji mówić o wzajemnym świadczeniu. W związku z powyższym nie można uznać, aby w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej wykładni art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT”. Organy podatkowe zdają się już od lat zajmować tożsame jak wyżej stanowiska np. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 grudnia 2017 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.523.2017.1.MD  „W sytuacjach, gdzie przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. A uważa, że w tego rodzaju przypadkach obie strony umowy osiągają zamierzone cele, a osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem drugiej strony umowy. W przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego nie ma możliwości wyodrębnienia podmiotu, który świadczy usługę (usługodawcę) i tego, który świadczenie odbiera (usługobiorcę), czyli konsumenta usługi. Zatem relacji występujących pomiędzy stronami w ramach zawartej umowy o organizację konferencji (tj. A i Organizator) nie można traktować jako odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W tym przypadku nie dochodzi bowiem do przeniesienia władztwa ekonomicznego nad towarami ani do rzeczywistych świadczeń pomiędzy współorganizatorami wspólnego przedsięwzięcia. Nie można zidentyfikować korzyści o charakterze majątkowym, jakie w związku z takim rozliczeniem uzyskuje którykolwiek ze współorganizatorów. W konsekwencji należy stwierdzić, że dokonanie stosownych rozliczeń finansowych ze współorganizatorem konferencji, które polega na rozliczeniu kosztów konferencji pomiędzy Wnioskodawcą, a współorganizatorem nie stanowi dostawy towarów, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tym samym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystawiania faktur z tego tytułu. Ponadto organ pragnie wskazać, że nic nie stoi na przeszkodzie aby ww. rozliczenia finansowe zostały udokumentowane innymi dokumentami księgowymi, w tym chociażby notami. ” W ocenie A wystawienie przez Organizatora w okolicznościach wskazanych we wniosku faktury z tej sytuacji oznaczałoby brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przez A z tej faktury na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT ze względu na udokumentowanie faktura czynności niepodlegającej opodatkowaniu VAT.  Ad. 2 (Doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)   A wyjaśniło, iż pytanie to dotyczy obowiązków A jako podmiotu zobowiązanego do prawidłowego udokumentowania przekazania na rzecz A przypadających A wpływów z sprzedaży biletów na Wydarzenie.  Zdaniem A w okolicznościach przedstawionych we wniosku przekazanie na rzecz A przypadających A wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie nie podlega opodatkowaniu VAT i nie powinno zostać udokumentowane wystawioną przez A fakturą VAT, lecz innym dokumentem np. notą księgową.  W ocenie A całość rozważań zawartych w Ad. 1 (wkład finansowy do Festiwalu), ma odpowiednie zastosowanie do przekazania na rzecz A określonej części wpływów z biletów przez Organizatora. W ocenie A, również takie zdarzenie pozostaje poza zakresem ustawy o VAT, bowiem nie towarzyszy mu jakiekolwiek wzajemne świadczenie, które to uzasadniałoby objęcie takiego transferu środków podatkiem VAT. Przekazanie określonego pomiędzy stronami procenta wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie prowadzone przez Organizatora stanowi jedynie rozliczenie finansowe realizowanego wspólnego Wydarzenia i w ocenie A nie towarzyszy mu świadczenie usług czy dostawa towarów pomiędzy stronami.  Tym samym, otrzymane przez A od Organizatora środki ze sprzedaży biletów, stanowią jedynie efekt podziału wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie pomiędzy stronami umowy, nie jest to zapłata za jakiekolwiek świadczenia wzajemne pomiędzy stronami. Dlatego też, zdaniem A nie jest prawidłowe udokumentowanie takiego transferu środków fakturą VAT, lecz właściwe jest wystawienie innego dokumentu zarezerwowanego dla czynności spoza zakresu przedmiotowego ustawy o VAT, jak np. nota księgowa.  Tożsame wnioski w tym zakresie wynikają z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 maja 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.137.2019.1.KBR „Przechodząc zatem do kwestii opodatkowania podatkiem VAT podziału wypracowanego zysku należy wskazać, że okolicznością, która w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy decyduje o opodatkowaniu jest odpłatność za świadczoną usługę, którą należy rozumieć jako wynagrodzenie należne za dane świadczenie. Jest ono najczęściej określane umową pomiędzy stronami transakcji i stanowi skutek określonego przysporzenia. Trudno taką cechę przypisywać operacji księgowej polegającej na podziale wypracowanego zysku. Rozliczenie ustalonego procenta przychodów przypadającego na każdą ze stron umowy nie będzie stanowić świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy. Jak wynika z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku, osiągnięcie wspólnego celu, jakim jest organizacja Zjazdu ... nie wiąże się bezpośrednio ze świadczeniem usług przez Wnioskodawcę na rzecz A. Czynności, jakie Wnioskodawca podejmował w celu organizacji Zjazdu w postaci opracowania wkładu merytorycznego oraz wsparcia A przy pozyskiwaniu sponsorów i wystawców, nie mogą zostać uznane za odpłatne świadczenie usług, z tytułu których Wnioskodawca jest uprawniony do partycypacji w wypracowanym zysku. Rozdział środków stanowiących zysk z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia w odpowiednich proporcjach wynika z mocy zawartej umowy o współpracy, a nie ze świadczenia wzajemnego, do którego zobligowany został Wnioskodawca. W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność (tj. dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność. Podsumowując, płatność w wysokości 50% wypracowanego zysku z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia polegającego na organizacji Zjazdu, otrzymana przez Wnioskodawcę nieodnosząca się do żadnych wykonanych przez niego usług a stanowiąca jedynie podział nadwyżki środków finansowych, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT”.  Wskazane wyżej stanowisko wynika również z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 września 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.385.2019.1.IZ: „Podsumowując, płatność w wysokości 50% wypracowanego zysku z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia polegającego na organizacji Wydarzenia, otrzymana przez Wnioskodawcę nieodnosząca się do żadnych wykonanych przez niego usług a stanowiąca jedynie podział nadwyżki środków finansowych, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - art. 2 pkt 22 ustawy. Z powołanych przepisów wynika, podatnik ma obowiązek wystawić fakturę dokumentująca sprzedaż, w więc odpłatną dostawę towarów bądź odpłatne świadczenie usług. Z uwagi na to, że środki pieniężne otrzymywane przez Wnioskodawcę w związku z podziałem zysku pomiędzy uczestnikami realizowanego Wydarzenia (wspólnego przedsięwzięcia), nie stanowią wynagrodzenia za czynności określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym pozostają one poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, nie powinny być dokumentowane fakturami. Otrzymane przez Wnioskodawcę środki pieniężne powinny być udokumentowane nie fakturą lecz innym dowodem księgowym, np. notą księgową wystawianą przez Wnioskodawcę na Spółkę. Z powyższych względów przekazanie na rzecz A przypadających A wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie nie podlega opodatkowaniu VAT i nie powinno zostać udokumentowane wystawioną przez Organizatora fakturą VAT, lecz innym dokumentem np. notą księgową”.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.  Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.  Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.  Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.  Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council: „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.  Należy też zwrócić uwagę na wyrok w sprawie C-16/93 Tolsma, gdzie Trybunał wskazał, że czynność: „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.   Zatem, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których: -        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, -        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy, -        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem, -        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.   Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.  Zauważyć w tym miejscu należy, że umowa o współpracy nie występuje ani w prawie cywilnym, ani podatkowym. Stosownie do art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 poz. 1740 z późn. zm.) – Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W świetle tego przepisu należy zatem przyjąć, że zawarcie umowy o współpracy w ramach wspólnego przedsięwzięcia jest możliwe na podstawie ww. przepisu, w ramach tzw. swobody umów.  W konsekwencji strony zawierające umowę o współpracy w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia mogą ją ukształtować w sposób dowolny, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie, zasadom współżycia społecznego oraz właściwości takiego stosunku.  W przedmiotowej sprawie należy rozstrzygnąć, czy przekazanie wkładu finansowego przez A na rzecz Organizatora celem pokrycia części kosztów realizacji Wydarzenia będzie podlegało opodatkowaniu VAT.  W analizowanej sprawie, wkład finansowy będzie przekazywany przez A celem partycypowania w kosztach organizacji Wydarzenia (w szczególności kontraktowania wykonawców/artystów). Wkład finansowy finansuje samo Wydarzenie, którego odbiorcą są widzowie, a A jest współorganizatorem. Nie finansuje wiec świadczenia bezpośrednio na rzecz A, ale działania zmierzające do wspólnej realizacji Wydarzenia. Wkład nie skutkuje koniecznością świadczenia ze strony Organizatora na rzecz A. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że przekazanie wkładu finansowego przez Wnioskodawcę nie będzie stanowiło wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług. Wniesiony przez Wnioskodawcę wkład finansowy nie będzie dostawą towarów ani świadczeniem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji przekazanie środków pieniężnych przez Wnioskodawcę na rzecz Organizatora nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.  Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.  Z powyższych regulacji prawnych wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).  Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.  Należy również podkreślić, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.  Z art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.  Podkreślić należy, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.  Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.  Jak wskazano powyżej, przekazanie wkładu finansowego przez Wnioskodawcę na rzecz Organizatora nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.  Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w przypadku wystawienia przez Organizatora faktury dokumentującej przekazanie wkładu finansowego przez A, Wnioskodawcy – stosownie do art. 86 ust. 3a pkt 3 ustawy – nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z takiej faktury, ponieważ przedmiotowa faktura nie będzie dokumentowała czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.  Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, tj. niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania wkładu finansowego przez Wnioskodawcę na rzecz Organizatora oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej przekazanie ww. wkładu (wystawionej przez Organizatora), należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do kwestii niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania na rzecz Wnioskodawcy wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie oraz sposobu dokumentowania przez Wnioskodawcę wpływów ze sprzedaży biletów, należy wskazać, że okolicznością, która w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy decyduje o opodatkowaniu jest, jak wskazano na wstępie, odpłatność za świadczoną usługę, którą należy rozumieć jako wynagrodzenie należne za dane świadczenie. Jest ono najczęściej określane umową pomiędzy stronami transakcji i stanowi skutek określonego przysporzenia.  Trudno taką cechę przypisywać operacji księgowej polegającej na podziale wypracowanego zysku. Rozliczenie ustalonego procenta przychodów przypadającego na każdą ze stron umowy nie będzie stanowić świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.  Jak wynika z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku, Strony w Umowie ustalają podział wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie według określonego klucza procentowego odzwierciedlającego zaangażowanie Organizatora oraz A jako współorganizatora Wydarzenia. Strony dzielą się wpływami ze sprzedaży biletów na Wydarzenie. Przekazanie części wpływów ze sprzedaży biletów na wydarzenie po jego zakończeniu nie wiąże się z żadnym dodatkowym działaniem ze strony A. Rozdział środków stanowiących zysk z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia w odpowiednich proporcjach wynika z mocy zawartej umowy, a nie ze świadczenia wzajemnego, do którego zobligowany został Wnioskodawca. W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność (tj. dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność.  Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wpływy ze sprzedaży biletów na Wydarzenie (według określonego klucza procentowego ustalonego w umowie) otrzymane przez Wnioskodawcę nie będą się odnosiły do żadnych wykonanych przez niego usług a będą stanowiły jedynie podział środków finansowych, który pozostanie poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – art. 2 pkt 22 ustawy.  Z powołanych przepisów wynika, podatnik ma obowiązek wystawić fakturę dokumentująca sprzedaż, w więc odpłatną dostawę towarów bądź odpłatne świadczenie usług.  Z uwagi na to, że środki pieniężne otrzymywane przez Wnioskodawcę w związku z podziałem wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie (wspólne przedsięwzięcie), nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym będą one pozostawały poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, nie powinny być dokumentowane fakturami. Otrzymane przez Wnioskodawcę środki pieniężne nie powinny być udokumentowane fakturą lecz innym dowodem księgowym, np. notą księgową wystawianą przez Wnioskodawcę na Organizatora.  Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2, tj. niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazania na rzecz Wnioskodawcy wpływów ze sprzedaży biletów na Wydarzenie oraz sposobu dokumentowania przez Wnioskodawcę przekazania przez Organizatora wpływów ze sprzedaży biletów, należało uznać za prawidłowe.  Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, a w szczególności kwestia dokumentowania przez Organizatora przekazanego wkładu finansowego, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.  Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Odnośnie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:1)      z zastosowaniem art. 119a;2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.