0113-KDIPT2-2.4011.1038.2020.2.EC

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 9 grudnia 2020 r. (data wpływu 14 grudnia 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 marca 2021 r. (data wpływu 18 marca 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości uprzednio przejętej na podstawie Dekretu Bieruta – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 14 grudnia 2020 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości uprzednio przejętej na podstawie Dekretu Bieruta. Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), w związku z powyższym pismem z dnia 1 marca 2021 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.1038.2020.1.EC, wezwano Wnioskodawczynię na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie wysłane zostało za pośrednictwem poczty w dniu 2 marca 2021 r. (skutecznie doręczone w dniu 12 marca 2021 r.), zaś w dniu 18 marca 2021 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku z dnia 16 marca 2021 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Nieruchomość położoną w … przy ul. …. (księga wieczysta nr ….) Wnioskodawczyni nabyła na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia dnia 20 lutego 2018 r. w spadku po mamie B. W., zmarłej dnia 15 lutego 2018 r., która udziały w przedmiotowej nieruchomości nabyła: w spadku po swoim ojcu M. Z. zmarłym w 1952 r., w wyniku spadkobrania po mamie Z. Z. zmarłej w 1955 r., w spadku po bracie J. Z. zmarłym w 2006 r., w spadku po siostrze A. J. zmarłej 2008 r., w swoich udziałach. Dziadek M. Z. nabył działkę pod budowę budynku mieszkalnego przed II wojną światową w 1935 r., na której wybudował dom, który po wojnie odbudował. Z dniem 26 października 1945 r., z chwilą wejścia w życie tzw. Dekretu Bieruta zabrano grunt. M. Z. w dniu 4 listopada 1948 r. wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w … przy ul. ……., w ustawowym terminie. Rozpatrzenie wniosku zostało dokonane decyzją Prezydenta Miasta …. …. w dniu 27 sierpnia 2015 r. Ww. decyzją przyznano prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu na rzecz m.in. M. Z. i B. W... W dniu 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego Prezydent …..przekształcił w prawo własności. W dniu 28 września 2020 r. Wnioskodawczyni wraz z innymi spadkobiercami na podstawie umowy sprzedaży dokonała odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni nadmienia, że w skład masy spadkowej po zmarłej mamie wchodził udział wynoszący 70/240 części zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w … przy ul. …. (oznaczonej jako działka nr …), budynek mieszkalny, oraz budynek niemieszkalny - garaż. Ww. udział w nieruchomości w całości został sprzedany aktem notarialnym z dnia 28 września 2020 r. Dodatkowo w skład masy spadkowej wchodził lokal mieszkalny położony w …. przy ul. …., kupiony przez mamę Wnioskodawczyni w latach osiemdziesiątych, który pozostaje w dyspozycji Wnioskodawczyni. W nieruchomości położonej w …. przysługiwał Wnioskodawczyni udział w wysokości 70/240. Natomiast udziały pozostałych spadkobierców wynosiły: M. Z. 116/240 części, J. R. 24/240 części, B. I. 15/240 części, E. J. 15/240 części. Natomiast do lokalu mieszkalnego w … przysługiwał Wnioskodawczyni udział 100%. Na skutek spadku po zmarłej mamie, Wnioskodawczyni nabyła udział 70/240 części w ….oraz 100% mieszkania w ….. Nie wystąpiły czynności mające na celu podział majątku nabytego w drodze spadku. W przedmiotowej sprawie nie doszło do działu spadku (zniesienia współwłasności). Na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr …. Wnioskodawczyni sprzedała udział w nieruchomości, przysługujący Jej w wysokości 70/240. Pozostali spadkobiercy również sprzedali swoje udziały w przysługujących im wysokościach. Sprzedaż udziału w nieruchomości nie nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w związku ze sprzedażą nieruchomości wraz budynkiem Wnioskodawczyni jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 10? Zdaniem Wnioskodawczyni, nie jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego ze sprzedaży swojego udziału. Ww. nieruchomość nie została przez mamę Wnioskodawczyni, B. W. (z domu Z.) nabyta w 2015 r., ale przywrócona prawowitym właścicielom. Podobną sytuację potwierdził wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt FPS 7/96, także prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1433/11 oraz interpretacja indywidualna z dnia 20 marca 2018 r., Nr IPPB4/415-29/14/18-3/S/LZ. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment ich nabycia. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że dziadek Wnioskodawczyni nabył działkę pod budowę budynku mieszkalnego przed II wojną światową w 1935 r., na której wybudował dom, który po wojnie odbudował. Z dniem 26 października 1945 r., z chwilą wejścia w życie tzw. Dekretu Bieruta zabrano grunt. Dziadek Wnioskodawczyni w dniu 4 listopada 1948 r. wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w …., w ustawowym terminie. Rozpatrzenie wniosku zostało dokonane decyzją Prezydenta Miasta ….. z dnia 27 sierpnia 2015 r. Ww. decyzją przyznano prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu na rzecz m.in. dziadka Wnioskodawczyni i mamy Wnioskodawczyni. W dniu 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w prawo własności. W dniu 15 lutego 2018 r. zmarła mama Wnioskodawczyni. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia dnia 20 lutego 2018 r. Wnioskodawczyni nabyła w spadku po zmarłej mamie udział w nieruchomości zabudowanej położonej w ….. W skład masy spadkowej po zmarłej mamie wchodził udział wynoszący 70/240 części zabudowanej nieruchomości gruntowej (działki nr ….), budynek mieszkalny, oraz budynek niemieszkalny - garaż. Dodatkowo w skład masy spadkowej wchodził lokal mieszkalny kupiony przez mamę Wnioskodawczyni w latach osiemdziesiątych, który pozostaje w dyspozycji Wnioskodawczyni. Na skutek spadku po zmarłej mamie Wnioskodawczyni nabyła udział 70/240 części w działce nr … i cały ww. lokal mieszkalny. W przedmiotowej sprawie nie doszło do działu spadku (zniesienia współwłasności). Nie wystąpiły czynności mające na celu podział majątku nabytego w drodze spadku. W dniu 28 września 2020 r. Wnioskodawczyni wraz z innymi spadkobiercami na podstawie umowy sprzedaży dokonała odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości (działki nr …). Sprzedaż udziału w nieruchomości nie nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn.) – spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą jego śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego – spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Przy rozstrzygnięciu kwestii momentu nabycia praw do nieruchomości, należy mieć na uwadze nie tylko przepisy prawa podatkowego, ale przede wszystkim przepisy prawa cywilnego dotyczące nabycia, czy też utraty prawa własności. Prawo własności w systemie prawnym jest traktowane jako prawo o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami, jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy. Własność jest bezterminowym prawem – trwa tak długo, jak długo istnieje rzecz, która jest przedmiotem własności. Prawo użytkowania wieczystego jest silnym prawem rzeczowym, lokującym się w hierarchii tych praw bezpośrednio po prawie własności, a przed ograniczonymi prawami rzeczowymi, co pozwala na potraktowanie ustanowienia użytkowania wieczystego jako swoistej restytucji stosunków własnościowych. Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem może być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, gminy lub związku międzygminnego. Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża je bardziej do prawa własności. Ponadto, na podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i art. 237 ustawy Kodeks cywilny, do ww. prawa stosuje się odpowiednio przepisy o własności nieruchomości. Z powyższych względów prawo użytkowania wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 ww. ustawy, wśród innych praw rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi drugiej Kodeksu cywilnego. Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa, o której mowa wyżej, zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela. Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji. Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa – za życia i na wypadek śmierci. Nie można być natomiast jednocześnie właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, przysługującej osobie fizycznej będącej dotychczasowym użytkownikiem wieczystym, w prawo własności. Przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności jest tylko zmianą formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości. Oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu skomunalizowanego Dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta (Dz. U. z 1945 r., Nr 50, poz. 279) w wypadku spełnienia przesłanek przewidzianych w tym akcie prawnym przez ubiegającego się o to dotychczasowego właściciela tego gruntu lub jego następców prawnych, miało niewątpliwie charakter rekompensacyjny. Przepis art. 7 ust. 1 ww. Dekretu przewidywał, że: dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną; gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne – ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej; w razie uwzględnienia wniosku gmina ustali, czy przekazanie gruntu nastąpi tytułem wieczystej dzierżawy, czy na prawie zabudowy, oraz określi warunki, pod którymi umowa może być zawarta; w przypadku nieuwzględnienia wniosku, gmina zaofiaruje uprawnionemu, w miarę posiadania zapasu gruntów – na tych samych warunkach dzierżawę wieczystą gruntu równej wartości użytkowej, bądź prawo zabudowy na takim gruncie; w razie niezgłoszenia wniosku, przewidzianego w ust. 1, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana jest uiścić odszkodowanie w myśl art. 9. Jak wynika z przytoczonej regulacji, prawodawcy niewątpliwie chodziło o zrekompensowanie dotychczasowym właścicielom (ich następcom prawnym) przejścia na własność miasta gruntów stanowiących dotąd ich własność. W Dekrecie od razu uregulowano kwestię stosownych rekompensat. Odzyskanie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (art. 7 ust. 1 Dekretu, obecnie prawa wieczystego użytkowania) było ustawowo zagwarantowaną formą rekompensaty. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie może być utożsamione ze zwrotem własności, jednakże stanowi swoisty substytut zwrotu własności, w sytuacji, w której ubieganie się o zwrot własności jest niemożliwe ze względu na brak do tego podstaw prawnych w Dekrecie komunalizacyjnym. Ustanowienie w tej sytuacji użytkowania wieczystego, należy traktować, jako swoistą restytucje stosunków własnościowych sprzed komunalizacji. W kluczowym dla spraw dekretowych wyroku z dnia 7 maja 2002 r. (III RN 18/02) Sąd Najwyższy uznał, że „Wydanie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. … decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela (jego następców prawnych) oraz zawarcie przez Prezydenta Miasta z byłym właścicielem (jego następcami prawnymi) umowy użytkowania wieczystego gruntu warszawskiego nie może być taktowane jako nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem sprzedaż/odpłatne zbycie prawa wieczystego użytkowania ustanowionego w trybie art. 7 tego dekretu nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy także wówczas, gdy sprzedaż ta została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ustanowienie użytkowania wieczystego, a także przed upływem pięciu lat od wydania decyzji administracyjnej o ustanowieniu użytkowania wieczystego i zawarcia umowy o ustanowieniu tego prawa.” Zatem Sąd Najwyższy uznał, że w przypadku tych osób nie doszło do nabycia użytkowania wieczystego, gdyż osoby te były właścicielami, którym państwo mocą dekretu odebrało własność nieruchomości i nigdy nie wywiązało się z określonych w dekrecie obowiązków w zakresie zrekompensowania właścicielom wywłaszczonych nieruchomości poniesionego uszczerbku majątkowego. Pogląd ten podzielają również sądy administracyjne (np. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. II FSK 425/13, wyrok NSA z dnia 28 września 2006 r., sygn. II FSK 1232/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2006 r., sygn. III SA/Wa 1541/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. III SA/Wa 2606/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2013 r., sygn. III SA/Wa 2498/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. III SA/Wa 3072/12). Sądy administracyjne podzieliły pogląd zawarty w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2002 r., sygn. akt III RN 18/02, że „(…) celem ustawodawcy nie było objęcie opodatkowaniem sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości, jeżeli sprzedaż ta została dokonana przez byłego właściciela tej nieruchomości lub jego następców prawnych, którzy użytkowanie wieczyste uzyskali w wyniku realizacji uprawnień wynikając z art. 7 ust. 1-4 dekretu. Sąd uznał, że w przypadku tych osób nie doszło do nabycia użytkowania wieczystego, gdyż osoby te były właścicielami, którym państwo mocą dekretu odebrało własność nieruchomości i nigdy nie wywiązało się z określonych w dekrecie obowiązków w zakresie zrekompensowania właścicielom wywłaszczonych nieruchomości poniesionego przez nich uszczerbku majątkowego. W ocenie sądu, tak należało potraktować spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości, jeżeli to oni uzyskali użytkowanie wieczyste w wyniku realizacji uprawnień wynikających z art. 7 ust. 1-4 dekretu, które przeszły na nich ze spadkodawców”. W świetle powyższego, stwierdza się, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do restytucji wcześniej panujących stosunków prawnorzeczowych. Wnioskodawczyni nie była w przeszłości właścicielem, ani nie jest spadkobiercą właścicieli skomunalizowanej nieruchomości ….. Wnioskodawczyni w spadku po zmarłej mamie nabyła udział w zabudowanej nieruchomości. To mama Wnioskodawczyni była spadkobierczynią właściciela skomunalizowanej nieruchomości i w spadku nabyła prawa i roszczenia do nieruchomości. Na podstawie art. 7 Dekretu na rzecz m.in. mamy Wnioskodawczyni ustanowiono prawo użytkowania wieczystego gruntu. Zatem, w przedmiotowej sprawie to nie do Wnioskodawczyni, ale do Jej matki zastosowanie ma przepis art. 7 Dekretu, stanowiący substytut zwrotu nieruchomości, jako forma rekompensaty. Nadmienić zatem należy, że ustanowienia na rzecz podmiotu (w przedmiotowej sprawie – mamy Wnioskodawczyni) w trybie art. 7 Dekretu prawa użytkowania wieczystego gruntu w udziale, w którym prawa i roszczenia ww. podmiot nabył w spadku m.in. po swoim ojcu (dziadku Wnioskodawczyni), nie powinno się oceniać w kategoriach nabycia, o jakim stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oceniając skutki podatkowe sprzedaży przedmiotowego udziału w zabudowanej nieruchomości nabytego przez Wnioskodawczynię w drodze spadku po zmarłej mamie, będącej spadkobierczynią właściciela skomunalizowanej nieruchomości, należy wskazać, że w dniu 1 stycznia 2019 r., w związku z opublikowaniem ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) – w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wprowadzono art. 10 ust. 5, zgodnie z którym w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Jak wynika z treści wniosku, przedmiotowy udział w zabudowanej nieruchomości Wnioskodawczyni sprzedała w dniu 28 września 2020 r. Stosownie do art. 16 ww. ustawy zmieniającej, przepisy art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r. Zatem od dnia 1 stycznia 2019 r. pięcioletni okres, po upływie, którego nie powstanie obowiązek uiszczenia podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości nabytych w drodze spadku liczony jest od końca roku, w którym spadkodawca ją nabył lub wybudował, a nie tak jak w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2018 r. od końca roku, w którym został otwarty spadek (w którym zmarł spadkodawca). Zmiana obejmuje, zatem wszystkich, którzy dokonają zbycia nieruchomości po 31 grudnia 2018 r., bez względu na datę odziedziczenia nieruchomości (prawa). W przedmiotowej sprawie przyznanie na mocy decyzji Prezydenta Miasta … w dniu 27 sierpnia 2015 r. prawa użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu na rzecz m.in. mamy Wnioskodawczyni, nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy więc stwierdzić, że bieg terminu pięcioletniego, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji skutków podatkowych wynikających ze sprzedaży przedmiotowego udziału w zabudowanej nieruchomości nabytego przez Wnioskodawczynię w drodze spadku po mamie, nie należy wiązać z datą ustanowienia na rzecz mamy Wnioskodawczyni prawa użytkowania wieczystego gruntu, tj. z dniem 27 sierpnia 2015 r., gdyż jak już wyżej wyjaśniono ustanowienie na rzecz mamy Wnioskodawczyni prawa użytkowania wieczystego gruntu nie powinno się oceniać w kategoriach nabycia. Zatem, nie można przyjąć, że pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, biegnie z uwzględnieniem ww. daty, tj. od końca 2015 r. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, że pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku Wnioskodawczyni niewątpliwie minął, gdyż – jak wynika z treści wniosku – od końca roku kalendarzowego, w którym mama Wnioskodawczyni (spadkodawczyni) nabyła udziały w nieruchomości stanowiącej działkę nr …. (w wyniku spadkobrania po mamie, bracie i siostrze) do momentu ich sprzedaży przez spadkobierczynię (Wnioskodawczynię) upłynęło ponad 5 lat. W konsekwencji, nienastępujące w wykonywaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie w dniu 28 września 2020 r. udziału w zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr …, nabytego przez Wnioskodawczynię w drodze spadku po mamie, nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ww. transakcja zbycia udziału w zabudowanej nieruchomości w 2020 r. przez Wnioskodawczynię nie skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Jednocześnie Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …., ul. …., …., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała, lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.