0114-KDIP4-2.4012.632.2021.2.AA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 sierpnia 2021 r. (data wpływu 25 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 27 października 2021 r. (data wpływu 29 października 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie z 20 października 2021 r. (doręczone 21 października 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: ·         braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług stworzenia nagrań lub albumu a następnie udzielenia licencji do praw autorskich, lub praw do artystycznego wykonania - jest nieprawidłowe, ·         braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług dostarczenia we własnym zakresie i na własny koszt fizycznych płyt z nagraniami lub albumem, którymi następnie będzie dysponować wytwórnia w zakresie promocji, marketingu i dystrybucji - jest prawidłowe, ·         braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług dotyczących utworów tworzonych we współpracy z innymi artystami – jest nieprawidłowe, ·         zwolnienia od podatku VAT usług koncertowych – jest prawidłowe, ·         możliwości opodatkowania świadczonych usług powołując się na przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE 25 sierpnia 2021 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT usług udzielenia licencji do praw autorskich, dostawy płyt z nagraniami lub albumem oraz usług koncertowych.   Wniosek uzupełniony został pismem z 27 października 2021 r. (data wpływu 29 października 2021 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z 20 października 2021 r. (doręczone 21 października 2021 r.)   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca jest raperem (wokalistą) i planuje w niedalekiej przyszłości rozpocząć prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej określonej kodem PKD: (…) (artystyczna i literacka działalność twórcza) oraz (…) (działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych). Działalność Wnioskodawcy będzie prowadzona w sposób ciągły, zorganizowany, we własnym imieniu i w celach zarobkowych. Jako jedno ze źródeł przychodów, Wnioskodawca ma w planach podpisanie umów z wytwórniami muzycznymi, które w imieniu Wnioskodawcy będą dokonywały dystrybucji nagrań i albumów zarówno w postaci fizycznej (płyty CD) jak i cyfrowej (streaming na (…), (…), (…) itp.). Oprócz tego, wytwórnie będą zajmowały się działalnością związaną z promocją i marketingiem nagrań i albumów. Wnioskodawca również będzie prowadził na własną rękę działalność reklamową w zakresie swojej twórczości oraz planuje podpisywać kontrakty reklamowe z markami odzieżowymi i innymi.   Wnioskodawca planuje podpisać umowy z wybranymi wytwórniami, które będą zawierały punkty dotyczące: 1.    Dystrybucji cyfrowej – tzn. jako wykonawca zobowiązuje się do udzielenia wytwórni wyłącznej licencji w zakresie praw do artystycznych wykonań oraz praw producenta fonogramu na korzystanie z nagrań w postaci m.in. plików audio, jak również autorskich praw majątkowych oraz praw pokrewnych do teledysku oraz wyłącznej licencji w zakresie autorskich praw majątkowych w celu udostępniania plików muzycznych oraz teledysków w Internecie oraz sieciach telefonii komórkowej. Jako wykonawca Wnioskodawca udziela także wytwórni zgody na korzystanie z jego wizerunku, nazwiska, pseudonimu dla celów związanych z promocją i sprzedażą nagrań w Internecie. W zamian za udzielenie licencji Wnioskodawcy będzie przysługiwać wynagrodzenie określone procentowo (np. 85%) przychodów netto uzyskanych przez wytwórnię z tytułu eksploatacji nagrań. Na określone wynagrodzenie Wnioskodawca będzie zobowiązany wystawić fakturę. 2.    Dystrybucji fizycznej – tzn. jako wykonawca w niektórych umowach Wnioskodawca zobowiązuje się stworzyć i dostarczyć na własny koszt do magazynu wytwórni płyty fizyczne zawierające nagrania (album muzyczny), które następnie wytwórnia będzie dystrybuować we własnym zakresie do klientów docelowych. W niektórych przypadkach proces produkcji płyty będzie po stronie wytwórni. Z tytułu dystrybucji fizycznej płyt Wnioskodawcy będzie przysługiwało wynagrodzenie określone procentowo (np. 85%) przychodów netto uzyskanych przez wytwórnię z tytułu sprzedaży nośników. Na określone wynagrodzenie Wnioskodawca będzie zobowiązany wystawić fakturę.   Umowy będą dopuszczały także możliwość wypłaty zaliczek na poczet przyszłych wynagrodzeń, ustalone jako konkretne kwoty.   W swojej działalności gospodarczej Wnioskodawca planuje także odpłatnie świadczyć usługi koncertowe (czyli występować jako artysta – raper na scenie w klubach, na imprezach rozrywkowych oraz kulturalnych). Czasem będzie występować na nich sam, a czasem z innymi osobami wspierającymi jego wystąpienie (działającymi także jako jednoosobowe działalności gospodarcze lub związanymi z Wnioskodawcą umowami cywilnoprawnymi) – DJ’ami oraz „hypemanami”. Za wykonywane w ten sposób usługi Wnioskodawca planuje wystawiać faktury organizatorom koncertów, na których ujęte będzie ustalone wynagrodzenie.   W piśmie uzupełniającym z 27 października 2021 r. Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy i wskazał, że:   Tworzone utwory i albumy będą wynikiem działalności twórczej Wnioskodawcy.   Ustawa o podatku od towarów i usług nie podaje definicji pojęcia „usług kulturalnych”. Jego znaczenie można ustalić w oparciu o dostępne metody wykładni. Zgodnie z wykładnią językową pod terminem „usługi kulturalne”, kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury itp. Natomiast kultura to całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 862 ze zm.), działalność kulturalna, w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Usługi kulturalne występują wówczas, gdy ma miejsce ich bezpośredniość w zakresie ich odbioru. Służyć mają społeczeństwu w celu przekazywania i szerzenia materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogółu wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości. Stąd też ustawodawca w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazał zamknięty katalog czynności, które nie powinny być opodatkowane podatkiem VAT a powinny być objęte zwolnieniem. Intencją ustawodawcy było bowiem nieobciążanie społeczeństwa rozumianego w tym przypadku jako konsument dodatkowym obciążeniem fiskalnym z uwagi na szczególny charakter przekazywanych na podstawie art. 43 ust 1. towarów oraz usług, w tym usług kulturalnych. Takie usługi moim zdaniem powinny być świadczone bezpośrednio w formie np. wykonywanych utworów muzycznych czy też przedstawień artystycznych.   Ponadto w tym miejscu należy podkreślić, że kwestia określenia usług kultury została również przedstawiona w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 987/16 (orzeczenie prawomocne), w którym powołano także inne orzeczenia, np. NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie I FSK 1988/13, NSA z 13 marca 2014 r. w sprawie I FSK 584/13, NSA z 4 marca 2014 r. w sprawie I FSK 535/13 i z 14 maja 2015 r. w sprawie I FSK 318/14., WSA w Bydgoszczy z 22 grudnia 2014 r. w sprawie I SA/Łd 1174/14. Z orzecznictwa tego wynika, że istotne jest aby usługi kulturalne miały charakter działalności twórczej, charakteryzowały się indywidualnością, a ich wykonywanie odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia zwolnienia usług kulturalnych było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego.   W przypadku kontraktów z wytwórniami muzycznymi, w opinii Wnioskodawcy sprzedawane towary i usługi nie będą spełniać powyższych założeń. Dodatkowo, przyszli kontrahenci Wnioskodawcy nie będą podmiotami zwolnionymi z VAT, dlatego wystawiane przez Wnioskodawcę faktury będą dla nich neutralne pod kątem faktu doliczenia do faktur kwoty podatku VAT. Powoduje to, że w przypadku konieczności zastosowania przez Wnioskodawcę zwolnienia z VAT skutkiem będzie fakt, że nie będzie On uprawniony do skorzystania z możliwości odliczenia podatku naliczonego przy dokonywaniu niezbędnych do działalności gospodarczej nabyć towarów i usług. Z kolei powyższe będzie powodowało konieczność podwyższania marży Wnioskodawcy w ramach rekompensaty, co ostatecznie doprowadzi do ustalenia wyższych cen albumów i nagrań dla konsumenta ostatecznego. Prowadzi to do wniosku, że w przypadku Wnioskodawcy zwolnienie z VAT może doprowadzić do wyższych cen produktu dla konsumenta. Powyższe kłóci się z tezą Sądów Administracyjnych, głoszących iż świadczenie usług kulturalnych powinno odbywać się w interesie publicznym.   Powołując się na te definicje, Wnioskodawca uważa, iż jego usługi w zakresie dystrybucji cyfrowej i fizycznej utworów nie spełniają wszystkich cech usług kulturalnych.   Podobna sytuacja dotyczy występowania przez Wnioskodawcę na scenie jako artysta, wykonując swoje utwory. Wnioskodawca uważa, że narzucanie zwolnienia z VAT na świadczenie przez niego tych usług nie ma nic wspólnego z interesem publicznym, ponieważ nie sprzedaje bezpośrednio biletów osobom prywatnym, a rozlicza się z agencjami eventowymi, które są czynnymi podatnikami VAT. Pozbawianie Wnioskodawcy możliwości doliczania VAT do faktur (a tym samym brak możliwości odliczania VAT od dokonywanych zakupów związanych z działalnością) przyczynia się do zwiększania cen za występy Wnioskodawcy, a w efekcie zwiększania cen za bilety na koncert.   Natomiast ze względu na brak jasnej definicji usług kulturalnych w rozumieniu zwolnienia z VAT, Wnioskodawca zwraca się do Dyrektora KIS o określenie, czy opisany stan faktyczny spełnia tę definicję usług kulturalnych, która powinna być według Dyrektora użyta w celu określenia odpowiedniego zwolnienia. Wnioskodawca spotkał się z interpretacjami DKIS, które wskazywały na kulturalny charakter takich wystąpień, dlatego podobnie oświadczył w części „H” wniosku ORD-IN. Dlatego jeżeli brak jasnej odpowiedzi Wnioskodawcy na zadane pytanie w części dotyczącej występów scenicznych powodowałby pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, należy przyjąć, iż Wnioskodawca uznaje świadczenie usług w zakresie grania koncertów za usługi kulturalne. Niemniej, Wnioskodawca zwraca się ponownie o dokonanie interpretacji przez Dyrektora KIS w tym zakresie. Brak konkretnej definicji w ustawie podatkowej nie zwalnia z obowiązku dokonania stosownej interpretacji przez Dyrektora KIS, jak wskazywały wielokrotnie wyroki NSA oraz WSA.   Świadcząc usługi, o których mowa we wniosku, Wnioskodawca działa jako twórca, bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.).   Wnioskodawca działa we własnym imieniu oraz na własny rachunek. Sam również organizuje swoją pracę w zakresie świadczenia wykonywanych przez niego usług. Zdarza się, że współpracuje z innymi artystami, ale każdy z nich działa jako osobny, niezależny podmiot.   Pseudonim Wnioskodawcy będzie uwidaczniany i podawany do publicznej wiadomości.   Ustawa o prawie autorskim, ani ustawa o VAT nie definiują terminu honorarium. Opierając się zatem na definicji przyjętej w języku powszechnym: honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach. Słownik Języka Polskiego PWN zwyczajowo używa się tego określenia zwłaszcza w odniesieniu do wynagrodzenia otrzymywanego przez twórców i artystów. Wobec tego należne wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę będzie spełniało definicję honorarium.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1.    Czy w odniesieniu do umowy, której treść będzie regulowała w szczególności, zarówno kwestie wynagrodzenia za stworzenie nagrań lub albumu (ustalone jako stała kwota lub jako procent od wartości przychodów uzyskanych przez wytwórnię z tytułu dystrybucji fizycznej lub cyfrowej), jak również kwestie udzielenia licencji do praw autorskich, lub praw do artystycznego wykonania i Wnioskodawca będzie przekazywał stworzone nagrania i albumy na nośnikach cyfrowych, usługi te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług? 2.    Czy jeżeli w umowie Wnioskodawca zobowiąże się także do dostarczenia we własnym zakresie i na własny koszt fizycznych płyt z nagraniami lub albumem, którymi następnie będzie dysponować wytwórnia w zakresie promocji, marketingu i dystrybucji, a za które Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie określone w umowie jako odpowiedni procent od wartości sprzedaży netto dokonanej przez wytwórnię do klientów docelowych to wówczas usługi (lub dostawy towarów) te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług? 3.    Czy jeżeli przedmiotem umowy będzie nagranie przez Wnioskodawcę albumu wraz z innymi artystami (wymienieni w umowie jako współtwórcy – wynagrodzenie dzielone będzie na tyle osób, ilu jest twórców albumu), to czy również w odniesieniu do świadczeniu usług wymienionych w pkt 1 i 2, ale z wyżej wymienionym warunkiem, usługi te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług? 4.    Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi grania koncertów będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług? 5.    Czy w przypadku uznania wszystkich lub części usług z punktów 1-4 za podlegające zwolnieniu według ustawy o ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, to czy mimo to Wnioskodawca ma prawo je opodatkować powołując się bezpośrednio na przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.) – a konkretnie na poz. 9 załącznika nr III?   Zdaniem Wnioskodawcy   1.    Nie, świadczenie tych usług nie będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług VAT. 2.    Nie, świadczenie tych usług nie będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług VAT. 3.    Nie, świadczenie tych usług nie będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług VAT. 4.    Tak. Usługi będą zwolnione jako usługi kulturalne na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.). 5.    Tak.   Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, że usługi twórcy artysty, które Wnioskodawca będzie świadczył, będą miały przede wszystkim indywidualny i niepowtarzalny charakter, będą wynikiem wizji twórczej Wnioskodawcy, zostanie do nich udzielona licencja oraz zostanie wypłacone honorarium, to spełnione zostaną przesłanki do uznania ich za „utwory” na podstawie art. 1 ust. 1 o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z treścią tego przepisu „przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór)”.   Ustawodawca zatem posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: 1.    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); 2.    stanowić przejaw działalności twórczej; 3.    mieć indywidualny charakter. Ponadto w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy - utwory to: 1.    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe), 2.    plastyczne, 3.    fotograficzne, 4.    lutnicze, 5.    wzornictwa przemysłowego, 6.    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne, 7.    muzyczne i słowno-muzyczne, 8.    sceniczne, sceniczno-muzyczne. choreograficzne i pantomimiczne, 9.    audiowizualne (w tym filmowe). Użyte w art. 1 ustawy określenie „przejaw działalności twórczej” oznacza jakikolwiek uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym, a przesłanka ta jest spełniona, gdy mamy do czynienia z subiektywnym nowym wytworem intelektu.   Przepis art. 8 ust. 2 ustawy stanowi, że „domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu, lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu”.   Jeśli chodzi o pojęcie honorarium, które to Wnioskodawca będzie otrzymywać jako wynagrodzenie za stworzenie nagrań lub albumu i przekazanie prawa do sprzedaży ich wytwórni, to ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”. W takiej sytuacji zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego, wg którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”. Ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu stworzenia utworów/albumów i udzielenia do nich licencji nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) (dalej: ustawa), w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, usługi twórców w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, korzystają z obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 8%.   W sytuacji więc, gdy usługi są wykonywane przez artystę/twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, które zgodnie z umową o korzystanie z utworu (licencją) przechodzą na klienta, a wynagrodzenie za te prawa wypłacane jest artyście/twórcy w formie honorarium, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy, w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Przenosząc powyższe na grunt sprawy Wnioskodawca twierdzi, że w przypadku, gdy jako artysta/twórca będzie świadczyć usługi na podstawie zawartych z wytwórniami umów, regulujących kwestie udzielenia licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, jak również kwestie honorarium za wykonane dzieło, obejmującego należność za udzielenie licencji, to będą spełnione przesłanki do stosowania obniżonej stawki VAT w wysokości 8%, zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i poz. 63 Załącznika nr 3 do ustawy. Jednocześnie, powołując się na art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b ustawy, zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.   Jednocześnie brak w ustawie definicji usług kulturalnych. Wnioskodawca nie ma pewności, czy, a jeżeli tak to czy wszystkie, świadczone przez niego usługi są usługami kulturalnymi. Wnioskodawca jest artystą, ale w jego opinii nie oznacza to od razu, że wszystkie świadczone przez Niego usługi są usługami kulturalnymi. Dodatkowo, przyszli kontrahenci Wnioskodawcy nie będą podmiotami zwolnionymi z VAT, dlatego wystawiane przez Wnioskodawcę faktury będą dla nich neutralne pod kątem faktu doliczenia do faktur kwoty podatku VAT. Powoduje to, że w przypadku konieczności zastosowania przez Wnioskodawcę zwolnienia z VAT skutkiem będzie fakt, że nie będzie uprawniony do skorzystania z możliwości odliczenia podatku naliczonego przy dokonywaniu niezbędnych do działalności gospodarczej nabyć towarów i usług. Z kolei powyższe będzie powodowało konieczność podwyższania marży Wnioskodawcy w ramach rekompensaty, co ostatecznie doprowadzi do ustalenia wyższych cen albumów i nagrań dla konsumenta ostatecznego. Prowadzi to do wniosku, że w przypadku Wnioskodawcy zwolnienie z VAT może doprowadzić do wyższych cen produktu dla konsumenta.   Dodatkowo, z orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 11 czerwca 2015 r., I FSK 1988/13) wynika, że brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b u.p.t.u. jest niezgodne z przepisami unijnymi. Dlatego jako podatnik – pisarz i wykonawca – Wnioskodawca ma prawo powołać się bezpośrednio na przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.) – a konkretnie na poz. 9 załącznika nr III, który przedstawia wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98 i wśród nich „świadczenie usług przez pisarzy, kompozytorów i wykonawców lub tantiemy za należne im prawa autorskie”.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie: braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług stworzenia nagrań lub albumu a następnie udzielenia licencji do praw autorskich, lub praw do artystycznego wykonania - jest nieprawidłowe,braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług dostarczenia we własnym zakresie i na własny koszt fizycznych płyt z nagraniami lub albumem, którymi następnie będzie dysponować wytwórnia w zakresie promocji, marketingu i dystrybucji - jest prawidłowe,braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług dotyczących utworów tworzonych we współpracy z innymi artystami – jest nieprawidłowe,zwolnienia od podatku VAT usług koncertowych – jest prawidłowe,możliwości opodatkowania świadczonych usług powołując się na przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE – jest nieprawidłowe.Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Na mocy art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.   Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy, zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez: a)     podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, b)     indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do: 1)    usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; 2)    wstępu: a)    na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego, b)    do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych, c)    do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym; 3)    wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą; 4)    usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach; 5)    działalności agencji informacyjnych; 6)    usług wydawniczych; 7)    usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34; 8)    usług ochrony praw. Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.   W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.   Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.   Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp. (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtmuller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).   Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.   W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.), działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.   Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.   Reasumując, za usługi kulturalne możemy uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki.   Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy – przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są m.in. utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe), utwory muzyczne i słowno-muzyczne, a także sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne, audiowizualne (w tym filmowe) – art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 7 – 9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Pod ochroną pozostaje – na podstawie art. 85 ust. 1 ww. ustawy – każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.   Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.   Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania (art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy: ·           mieć źródło w pracy człowieka (twórcy), ·           stanowić przejaw działalności twórczej, ·           posiadać indywidualny charakter. Twórcy, zgodnie z przepisem art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przysługują autorskie prawa osobiste obejmujące przede wszystkim prawo autora do wiązania z dziełem jego nazwiska. Prawo to nigdy nie wygasa i jest, z natury rzeczy, niezbywalne, nie można się go zrzec ani przenieść na inną osobę.   Przepis art. 41 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy określa, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest raperem (wokalistą) i planuje w niedalekiej przyszłości rozpocząć prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej określonej kodem PKD: 90.03.Z (artystyczna i literacka działalność twórcza) oraz 90.01.Z (działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych). Działalność Wnioskodawcy będzie prowadzona w sposób ciągły, zorganizowany, we własnym imieniu i w celach zarobkowych. Jako jedno ze źródeł przychodów, Wnioskodawca ma w planach podpisanie umów z wytwórniami muzycznymi, które w imieniu Wnioskodawcy będą dokonywały dystrybucji nagrań i albumów zarówno w postaci fizycznej, jak i cyfrowej. Oprócz tego, wytwórnie będą zajmowały się działalnością związaną z promocją i marketingiem nagrań i albumów. Wnioskodawca również będzie prowadził na własną rękę działalność reklamową w zakresie swojej twórczości oraz planuje podpisywać kontrakty reklamowe z markami odzieżowymi i innymi. Wnioskodawca planuje podpisać umowy z wybranymi wytwórniami, które będą zawierały punkty dotyczące: Dystrybucji cyfrowej – tzn. jako wykonawca zobowiązuje się do udzielenia wytwórni wyłącznej licencji w zakresie praw do artystycznych wykonań oraz praw producenta fonogramu na korzystanie z nagrań w postaci m.in. plików audio, jak również autorskich praw majątkowych oraz praw pokrewnych do teledysku oraz wyłącznej licencji w zakresie autorskich praw majątkowych w celu udostępniania plików muzycznych oraz teledysków w Internecie oraz sieciach telefonii komórkowej. Jako wykonawca Wnioskodawca udziela także wytwórni zgody na korzystanie z jego wizerunku, nazwiska, pseudonimu dla celów związanych z promocją i sprzedażą nagrań w Internecie. W zamian za udzielenie licencji Wnioskodawcy będzie przysługiwać wynagrodzenie określone procentowo (np. 85%) przychodów netto uzyskanych przez wytwórnię z tytułu eksploatacji nagrań. Na określone wynagrodzenie Wnioskodawca będzie zobowiązany wystawić fakturę. Dystrybucji fizycznej – tzn. jako wykonawca w niektórych umowach Wnioskodawca zobowiązuje się stworzyć i dostarczyć na własny koszt do magazynu wytwórni płyty fizyczne zawierające nagrania (album muzyczny), które następnie wytwórnia będzie dystrybuować we własnym zakresie do klientów docelowych. W niektórych przypadkach proces produkcji płyty będzie po stronie wytwórni. Z tytułu dystrybucji fizycznej płyt Wnioskodawcy będzie przysługiwało wynagrodzenie określone procentowo (np. 85%) przychodów netto uzyskanych przez wytwórnię z tytułu sprzedaży nośników. Na określone wynagrodzenie Wnioskodawca będzie zobowiązany wystawić fakturę. Umowy będą dopuszczały także możliwość wypłaty zaliczek na poczet przyszłych wynagrodzeń, ustalone jako konkretne kwoty. W swojej działalności gospodarczej Wnioskodawca planuje także odpłatnie świadczyć usługi koncertowe. Czasem będzie występować na nich sam, a czasem z innymi osobami wspierającymi jego wystąpienie (działającymi także jako jednoosobowe działalności gospodarcze lub związanymi z Wnioskodawcą umowami cywilnoprawnymi) – DJ’ami oraz „hypemanami”. Za wykonywane w ten sposób usługi Wnioskodawca planuje wystawiać faktury VAT organizatorom koncertów, na których ujęte będzie ustalone wynagrodzenie. Usługi wnioskodawcy w zakresie dystrybucji cyfrowej i fizycznej utworów nie spełniają wszystkich cech usług kulturalnych. Wnioskodawca uznaje świadczenie usług w zakresie grania koncertów za usługi kulturalne. Świadcząc usługi, o których mowa we wniosku, Wnioskodawca działa jako twórca, bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.), Wnioskodawca działa we własnym imieniu oraz na własny rachunek. Sam również organizuje swoją pracę w zakresie świadczenia wykonywanych przez niego usług. Zdarza się, że współpracuje z innymi artystami, ale każdy z nich działa jako osobny, niezależny podmiot. Tworzone utwory i albumy będą wynikiem działalności twórczej Wnioskodawcy. Pseudonim Wnioskodawcy będzie uwidaczniany i podawany do publicznej wiadomości. Należne wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę będzie spełniało definicję honorarium.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia czy wykonywane przez niego usługi na podstawie zawartej umowy, której treść będzie regulowała w szczególności, zarówno kwestie wynagrodzenia za stworzenie nagrań lub albumu (ustalone jako stała kwota lub jako procent od wartości przychodów uzyskanych przez wytwórnię z tytułu dystrybucji fizycznej lub cyfrowej), jak również kwestie udzielenia licencji do praw autorskich, lub praw do artystycznego wykonania i Wnioskodawca będzie przekazywał stworzone nagrania i albumy na nośnikach cyfrowych, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.   W świetle powołanych powyżej uregulowań zawartych w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych zauważyć należy, że ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy korzystają wyłącznie własne twórcze wykonania artystów posiadające cechy oryginalności i indywidualności (utwory), których autorstwo uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub podano do publicznej wiadomości w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Jak wynika z wniosku w zakresie świadczonych usług, Wnioskodawca działa jako twórca, bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wnioskodawca działa we własnym imieniu oraz na własny rachunek. Sam również organizuje swoją pracę w zakresie świadczenia wykonywanych przez niego usług. Pseudonim Wnioskodawcy będzie uwidaczniany i podawany do publicznej wiadomości. Wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę, należne z tytułu świadczonych usług będzie spełniało definicję honorarium. Ponadto z analizy zakresu świadczonych przez Wnioskodawcę usług wynika, że mają one niewątpliwie związek z kulturą rozumianą jako ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w tym przypadku w postaci tworzenia utworów - nagrań i albumów. Tym samym uznać należy, że usługi tworzenia nagrań lub albumów są usługami kulturalnymi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy.  Przedmiotem świadczonych usług będą utwory w rozumieniu prawa autorskiego, do których prawa autorskie (osobiste i majątkowe) przysługują wyłącznie Wnioskodawcy, w związku z tym również udzielanie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania tworzonych utworów będzie stanowić usługi kulturalne, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy.   Ponieważ Wnioskodawca jest podmiotem (twórcą i artystą wykonawcą), o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy (co wskazano w opisie sprawy), to świadczone przez niego usługi opisane we wniosku, tj. tworzenie nagrań lub albumu a następnie udzielanie licencji do praw autorskich, lub praw do artystycznego wykonania, które uznać należy za usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy i za które Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie (w formie honorarium), będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie ww. przepisu.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.   Odnosząc się natomiast do usług koncertowych należy stwierdzić, że zgodnie ze wskazaną powyżej charakterystyką terminu „kultura”, usługi koncertowe realizowane są w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności kulturalnej. Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności planuje również występować na scenie jako artysta, wykonując swoje utwory. Wnioskodawca będzie występować jako artysta – raper na scenie w klubach, na imprezach rozrywkowych oraz kulturalnych. Wnioskodawca będzie świadczył usługi koncertowe działając jako twórca i artysta, w związku z czym będzie przysługiwać Mu prawo do stosowania zwolnienia od podatku w stosunku do tych usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, gdyż w analizowanym przypadku spełnione będą zarówno przesłanka podmiotowa, jak i przedmiotowa wskazana w ww. przepisie.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe.   W następnej kolejności należy odnieść się do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania wynagrodzenia otrzymywanego od wytwórni z tytułu dostarczania we własnym zakresie i na własny koszt fizycznych płyt z nagraniami lub albumem, którymi następnie będzie dysponować wytwórnia w zakresie promocji, marketingu i dystrybucji. Z opisu sprawy wynika, że w ramach umów zawieranych z wytwórniami Wnioskodawca zobowiązuje się stworzyć i dostarczyć na własny koszt do magazynu wytwórni płyty fizyczne zawierające nagrania (album muzyczny), które następnie wytwórnia będzie dystrybuować we własnym zakresie do klientów docelowych. W niektórych przypadkach proces produkcji płyty będzie po stronie wytwórni. Z tytułu dystrybucji fizycznej płyt Wnioskodawcy będzie przysługiwało wynagrodzenie określone procentowo (np. 85%) przychodów netto uzyskanych przez wytwórnię z tytułu sprzedaży nośników.   Należy wskazać, że w tym przypadku Wnioskodawca nie świadczy usług kulturalnych lecz dokonuje dostawy towarów jakimi są nagrania na nośnikach fizycznych. Ze względu na to, że czynność, o której mowa w pytaniu nr 2 stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, to zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy ono wyłącznie usług.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.   Wątpliwości  Wnioskodawcy dotyczą również możliwości zwolnienia świadczonych usług, opisanych w pytaniu 1 oraz 2, w przypadku gdy utwory będą wykonywane we współpracy z innymi artystami.   Jak rozstrzygnięto powyżej, usługi objęte pytaniem nr 1 korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Na powyższe rozstrzygnięcie nie będzie miał wpływu fakt, że nagrania będą wykonywane we współpracy z innymi artystami. W konsekwencji usługi świadczone przez Wnioskodawcę w zakresie tworzenia nagrań lub albumu a następnie udzielania licencji do praw autorskich, lub praw do artystycznego wykonania, dotyczące nagrań stworzonych we współpracy z innymi artystami (wymienionymi w umowie jako współtwórcy) również będą korzystały ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.   Natomiast w zakresie zwolnienia czynności objętych pytaniem nr 2, w zakresie nagrań stworzonych we współpracy z innymi artystami (wymienionymi w umowie jako współtwórcy),  należy wskazać, że nie będą one korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. Tak jak w przypadku nagrań indywidualnych czynność ta będzie stanowiła dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, a nie świadczenie usług.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należało uznać całościowo za nieprawidłowe.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również możliwości opodatkowania świadczonych usług, powołując się bezpośrednio na przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.).   Na podstawie art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od towarów i usług (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1 ze zm.) państwa członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawę towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.   Zgodnie z art. 98 ust. 2 w zw. z poz. (9) załącznika III do Dyrektywy 112 stawki obniżone można zastosować wyłącznie do świadczenia usług przez pisarzy, kompozytorów i wykonawców lub tantiemów za należne im prawa autorskie.   Natomiast w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy o VAT przewidziano zastosowanie obniżonej stawki podatku w stosunku do usług twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 oraz z 2020 r. poz. 288) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania. Przy czym ustawodawca zastrzegł, że stawka ta nie ma zastosowania dla zakresu sprzedaży towarów i usług zwolnionych od podatku lub opodatkowanych stawkami niższymi niż stawka, której dotyczy załącznik.   W kwestii prawa do powoływania się Wnioskodawcy bezpośrednio na przepisy Dyrektywy należy wskazać, że zwolnienie od podatku VAT wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.   Należy podkreślić, że ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne świadczone przez ściśle określone grupy podmiotów. Polski prawodawca określił te podmioty, wymieniając je w ww. przepisie, jako: podmioty prawa publicznego; podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym; wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej; indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.   Należy w tym miejscu zaznaczyć, że poz. 63  załącznika 3 ustawy o podatku od towarów i usług jest w istocie implementacją art. 98 Dyrektywy 2006/112/WE Rady w zw. z załącznikiem III tej Dyrektywy. Powołany przepis stanowi, że państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone (art. 98 ust. 1), przy czym stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III (art. 98 ust. 2).   Przy czym państwo członkowskie ma swobodę obniżenia poziomu opodatkowania w stosunku do podstawowej stawki krajowej, ale jedynie w ramach listy towarów i usług wymienionych w załączniku III Dyrektywy 2006/112/WE. Państwo członkowskie może więc zastosować stawkę podstawową (brak obniżenia opodatkowania) jak również zawęzić zakres obniżenia opodatkowania w odniesieniu do konkretnych rodzajów towarów i usług. Powyższe powinno jednak wynikać z wyraźnych przepisów prawa krajowego. Porównanie zakresu upoważnienia państwa członkowskiego do stosowania stawki obniżonej, tj. opisu towarów i usług zawartego w załączniku III Dyrektywy 2006/112/WE z opisem towarów i usług zawartym w załączniku 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, może być elementem wykładni przepisów krajowych, z tym jednak zastrzeżeniem, że z jednej strony nie może prowadzić do rozszerzającego rozumienia zasad stosowania krajowej stawki obniżonej w porównaniu do regulacji unijnych, z drugiej, w przypadku rozszerzenia w prawie krajowym zakresu stosowania stawki obniżonej, organy podatkowe nie mogą powoływać się na przepisy unijne.   Należy również zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2017 r. III SA/Wa 987/16, w którym wskazano: „Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy VAT, państwa członkowskie zwalniają od podatku (obligatoryjnie) świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawę towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Jednocześnie w art. 133 Dyrektywy przewidziano, że państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego każdego ze zwolnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 lit. b, g), h), i), l), m) i n), od spełnienia, w poszczególnych przypadkach, jednego lub kilku wymienionych w przepisie warunków. Kwestię relacji tych przepisów poddano analizie w wyroku TSUE z dnia 28 listopada 2013 r. C-319/12 w sprawie MDDP sp. z o.o. Akademia Biznesu. Wyrok ten dotyczył wprawdzie zwolnienia usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych, ale wnioski należy uznać za aktualne w sprawie niniejszej m.in. w tej części, w której Trybunał wyjaśnił, że art. 133 akapit pierwszy lit. a dyrektywy VAT, stanowiący fakultatywny warunek, który państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowo do celów przyznania określonych zwolnień z art. 132 ust. 1 tej dyrektywy, upoważnia państwa członkowskie, ale nie zobowiązuje ich do ograniczenia możliwości skorzystania ze zwolnień, przewidzianych w szczególności w art. 132 ust. 1 lit. i, do podmiotów, które nie są podmiotami prawa publicznego i nie dążą systematycznie do osiągnięcia zysków. Zdaniem Sądu, użyty w art. 133 Dyrektywy zwrot państwa członkowskie „mogą uzależnić” przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego zwolnienia przewidzianego m.in. w art. 132 ust. 1 lit. n, od spełnienia jednego lub kilku warunków oznacza, że w polskim prawie było to możliwe, ale niekonieczne.”   W tym miejscu należy stwierdzić, że z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej z mocy art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przepisy prawa wspólnotowego mają moc obowiązującą w polskim porządku prawnym. Jednak podkreślenia wymaga, iż zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Ma ona bowiem zastosowanie jedynie w odniesieniu do sytuacji, gdy przepis prawa unijnego nie został wprowadzony do polskiego prawa, pomimo istnienia takiego obowiązku lub gdy został wprowadzony w sposób wadliwy. W rozpoznawanej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Jak wyżej wykazano przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi prawidłowo zaiplementowany art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 112, natomiast w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy o VAT polski ustawodawca skorzystał z możliwości obniżenia stawki co stanowi implementację powoływanego przez stronę art. 98 ust. 2 dyrektywy. W przypadkach wymienionych w przepisach załącznika nr 3 poz. 63 i art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy chodzi o usługi twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Różni je kryterium charakteru świadczonych usług - jeśli usługa twórcy/artysty wykonawcy ma charakter usługi kulturalnej - kwalifikuje ją to do zwolnienia, a nie do opodatkowania stawką preferencyjną; w przeciwnym razie – zastosowanie ma opodatkowanie stawką obniżoną. Jak wyżej wykazano usługi wnioskodawcy stanowią usługę kulturalną, zatem brak jest podstaw do bezpośredniego stosowania przepisów Dyrektywy w odniesieniu do świadczonych usług.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 5 należało uznać za nieprawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)     z zastosowaniem art. 119a; 2)     w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)     z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.