II SA/Bd 607/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi firmy A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa oddala skargę. II SA/Bd 607/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta B. cofnął spółce A z siedzibą w K., na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późn. zm.), w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, zezwolenie Nr [...] z dnia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce przy u. K. w B. Jak wskazał w uzasadnieniu organ rozstrzygnięcie to wydane zostało w związku z naruszeniem przez wyżej wymienioną spółkę określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a zwłaszcza sprzedaży alkoholu osobom nieletnim. Fakt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej w placówce handlowej, należącej do spółki A, stwierdzony został w dniu 26 maja 2007 r. przez patrol Straży Miejskiej, który zawiadomił o nim Prezydenta Miasta B. i przekazał jednocześnie sprawę Komisariatowi Policji B. W konsekwencji uzyskanej na ten temat informacji, Prezydent zawiadomił właściciela sklepu o zaistniałym fakcie naruszenia przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wzywając go jednocześnie do złożenia w przedmiotowej sprawie wyjaśnień, czego przedsiębiorca nie uczynił. W toku czynności Prezydent zwrócił się ponadto do właściwego Komisariatu Policji, czy postępowanie o ukaranie skierowane zostało do Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego w B. XVI Wydziału, uzyskując informację, że przedmiotowa sprawa przekazana została Prokuraturze Rejonowej B., w celu zatwierdzenia aktu oskarżenia przeciwko zatrudnionej w placówce handlowej przy ul. K. w B. sprzedawczyni podejrzanej o sprzedaż alkoholu osobie nieletniej. Wyrokiem z dnia [...] postępowanie karne zostało warunkowo umorzone przez Sąd na okres jednego roku tytułem próby, ponadto wobec oskarżonej sprzedawczyni orzeczono środek karny w postaci obowiązku świadczenia pieniężnego na rzecz organizacji pożytku publicznego. Sąd uznał, iż okoliczności popełnienia czynu objętego aktem oskarżenia nie budzą wątpliwości, jednakowoż zarówno wina, jak i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. Prowadzący administracyjne postępowanie organ wskazał, iż cel ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wynikający z samej nazwy ustawy, powinien być realizowany konsekwentnie i nawet jednorazowe naruszenie przepisów ustawy skutkować musi cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ podkreślił ponadto, iż w przypadku wątpliwości co do wieku nabywcy alkoholu, należy żądać okazania dokumentu, stwierdzającego wiek. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka A. We wniesionym odwołaniu spółka zarzuciła kwestionowanej decyzji naruszenie zarówno przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 8, art. 107 ust. 3 kpa), jak i prawa materialnego (art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 2 Konstytucji). Jak podniósł reprezentujący spółkę pełnomocnik, wydający decyzję organ nie zadbał o wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, bowiem – w opinii odwołującego się – stan faktyczny ustalony został na podstawie wydanego w sprawie karnej wyroku, który ani dla organu administracji, ani dla jednostki samorządu terytorialnego nie jest wiążący. Jak zauważył odwołujący się, wydający decyzję organ administracyjny powinien dokonać w sprawie własnych ustaleń, nie bazować na tych, które stały się podstawą wydania wyroku w sprawie karnej, a w razie zaistnienia wątpliwości, rozstrzygać je na korzyść strony. Odwołujący się podniósł, iż brak jest jednolitej linii orzeczniczej w kierunku wykładni art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Część orzecznictwa stoi bowiem na stanowisku, iż jednorazowe złamanie zakazu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej nie może skutkować odebraniem zezwolenia na sprzedaż alkoholu, istotny jest bowiem nie tylko interes społeczny, ale także interes strony. Cofnięcie koncesji w konsekwencji jednorazowego naruszenia zasady jest karą niewspółmierną. Odwołujący się podniósł ponadto, iż ewentualne odebranie zezwolenia obejmować powinno jedynie alkohol, sprzedaż którego stała się podstawą naruszenia zakazu sprzedaży, w tym wypadku piwa. Cofnięcie zezwolenia nie powinno natomiast obejmować napoi alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów Kolegium podniosło, iż gromadzenie materiału dowodowego w sprawie czynione powinno być przez organ administracji samodzielnie, jednym natomiast z elementów poczynionych ustaleń stał się zapadły w postępowaniu karnym wyrok warunkowo umarzający postępowanie. Organ podkreślił, iż żaden z dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym nie został przez stronę zakwestionowany, na żadnym z jego etapów. Oceniając całokształt materiału organ uznał, iż zaistniały w przedmiotowym postępowaniu przesłanki uzasadniające obligatoryjne pozbawienie spółka A zezwolenia na sprzedaż alkoholu, zgodnie z celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Kolegium nie podzieliło zawartego w odwołaniu argumentu dotyczącego uwzględniania interesu prawnego strony, bowiem – jak podkreśliło – życie obywateli w trzeźwości jest nadrzędną wartością, której nie da się porównać z utartą korzyści majątkowych przez przedsiębiorcę. Wynikający z ustawy cel skutkować musi sankcją, iż każde, nawet jednorazowe, również niezawinione złamanie postanowień w niej zawartych, spotykać się będzie z surowymi konsekwencjami. Pogląd taki zawiera, jak wskazał organ II instancji, zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i Trybunału Konstytucyjnego, można go wywieść ponadto z wykładni językowej art. 18 ust. 10 pkt 3, a także z względów stricte celowościowych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi, którą spółka A, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc w niej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie o jej uchylenie. Skarżący podniósł, iż kwestionowane rozstrzygnięcie oparte jest na niekompletnym materiale dowodowym, opartym głównie na ustaleniach poczynionych przez organy ścigania, dowody te z kolei, w opinii skarżącego, również powinny zostać uzupełnione m. in. o przesłuchanie świadków. Zgodnie z zawartym w skardze twierdzeniem Sąd przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału powinien wziąć pod uwagę akta postępowania karnego w sprawie o sygn. akt [...]. Skarżący wskazał, iż w przedmiotowej sprawie trudno jednoznacznie uznać winę pracownicy sklepu, która sprzedała alkohol osobie nieletniej, bowiem nie była świadoma wieku kupującego, któremu towarzyszyła ponadto osoba ponad wszelką wątpliwość pełnoletnia. Podkreślił, iż zgodnie z literalną wykładnią art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedawca ma obowiązek żądania dokumentu pozwalającego określić wiek tylko w przypadku powzięcia wątpliwości, a takich w omawianej sprawie nie było. Skarżący wskazał, iż o odebraniu uprawnień do sprzedaży alkoholu decydować powinno uznanie winy sprzedawcy, wymaga tego bowiem – jak podkreślił – spójność regulacji. Jednocześnie skarżący podniósł, że nawet uznanie winy, a także okoliczności i częstotliwość złamania zakazu nie powinny ważyć na ocenie sprawy przez organ administracyjny i wydanym przez niego rozstrzygnięciu. Jak wynika z zawartego w skardze twierdzenia, jednorazowe złamanie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej bądź nietrzeźwej nie może przesadzać o cofnięciu zezwolenia. Nałożona w ten sposób kara jest niewspółmierna i powoduje brak proporcji pomiędzy interesem społecznym i interesem strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, organ wyjaśnił, iż cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie wiąże się ani z winą, ani z częstotliwością naruszenia zakazu sprzedaży. Wina stanowić może jedynie o uznaniu popełnienia przestępstwa. Ponadto Kolegium powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a. W ocenie Sądu nietrafiony jest zarzut strony skarżącej w zakresie wadliwości rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Organy nie naruszyły wbrew twierdzeniu skarżącej zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W ocenie Sądu ustalenia w przedmiotowej sprawie są jednoznaczne co do tego, że pracownica sklepu [...] sprzedała piwo nieletniemu, co stanowi warunek sine gua non cofnięcia zezwolenia. Koronnym materiałem dowodowym w powyższym zakresie jest prawomocny wyrok Sądu Grodzkiego w B. sygn. [...]z dnia [...] warunkowo umarzający postępowanie przeciwko pracownicy sklepu oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. polegający na sprzedaży wbrew przepisom wymienionej ustawy osobie nieletniej czterech piw puszkowych, poprzedzony pismem Straży Minierskiej w B. z dnia 22 czerwca 2007 r. do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta B. Sąd nie kwestionuje stanowiska strony skarżącej, że warunkowe umorzenie postępowania karanego nie jest równoznaczne z wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ale nie jest też równoznaczne z wyrokami uniewinniającym lub umarzającym postępowanie wymagającymi poczynienia przez organ administracji publicznej samodzielnych ustaleń w sprawie. Warunkowe umorzenie jest jednym ze środków, którymi dysponuje prawo karne, obok kar i środków karnych, w zwalczaniu i zapobieganiu przestępczości- jest więc środkiem reakcji karnoprawnej na fakt popełnienia przestępstwa (vide pkt 4 Komentarza do art. 66 KK- wyd. Zakamycze 2004 r. oraz pkt 4 komentarza do art. 66 KK Andrzeja Marka – wyd. Dom Wydawniczy ABC -2006 r.). Zgodnie z art. 66 § 1 Kodeksu Karnego sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne między innymi, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Warunkowe umorzenie postępowania karnego oznacza przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa, oparte na stwierdzeniu jego winy. Mimo iż osoba taka, nie jest osobą karaną, jak to ma miejsce w przypadku wyroku skazującego, to jednak, jest osobą, która niewątpliwie popełniła czyn zarzucany jej w akcie oskarżenia. Aby postępowanie mogło być warunkowo umorzone, muszą być więc spełnione wszystkie elementy konieczne do stwierdzenia popełnienia przestępstwa, w tym okoliczności dopuszczenia się czynu nie mogą budzić wątpliwości. Stwierdzenie braku wątpliwości w powyższym zakresie nie jest, rzecz jasna, uzależnione od przyznania się sprawcy do popełnienia czynu. Skoro zatem w stosunku do pracownicy sklepu [...] zapadł prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r., to uznać należy, że fakt sprzedaży osobie nieletniej piwa bezspornie miał miejsce. Jak trafnie stwierdzało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyrok Sądu Grodzkiego w B. stanowił zasadniczy element materiału dowodowego podlegający ocenie organu I instancji. Z powyższych względów nie było potrzeby w ocenie Sądu przeprowadzenia przez organ I instancji czynności dowodowych proponowanych w skardze. Nadmienić w tym miejscu należy, że w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych przyjmuje się, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie w sprawie o czyn z art. 43 ust.1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi może, na równi z wyrokiem skazującym skutkować cofnięciem na sprzedaż napojów alkoholowych. Wskazany wyżej wyrok Sądu Grodzkiego z dnia [...] oznacza, że pracownica [...], co najmniej przewidywała możliwość, że sprzedaje piwo osobie małoletniej i na to się godziła, bowiem występek o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy można popełnić tylko z winy umyślnej (art. 8 w związku z art. 9 § 1 kodeksu karnego). Kwestia winy w przeciwieństwie do postępowania karnego nie ma wpływu w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. Art. 15 ust. 2 ustawy przewiduje, że w przypadku wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy, sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Z kolei przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 "a" ustawy stanowi, że organ cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym na kredyt lub pod zastaw. W świetle obwiązujących przepisów udowodniona okoliczność sprzedaży napojów alkoholowych osobie niepełnoletniej stanowi podstawę do cofnięcia przez organ zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce, w której owa sprzedaż miała miejsce. Fakt sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej, a nie wina sprzedawcy, stanowi warunek wydania decyzji cofającej zezwolenie. Bez znaczenia jest więc okoliczność, czy sprzedawca miał świadomość, iż dokonuje sprzedaży alkoholu osobie małoletniej. Fakt, że osoba, która nabyła alkohol wyglądała na pełnoletnią, nie jest usprawiedliwieniem dla złamania zakazu wynikającego z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy. W celu uniknięcia ryzyka sprzedaży napojów alkoholowych osobom niepełnoletnim ustawodawca uprawnił sprzedającego do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (vide cyt. wyżej art. 15 ust. 2 ustawy). Trafne jest w związku z tym stanowisko organu II instancji, że jeśli sprzedający z tego uprawnienia nie skorzysta, naraża się na ponoszenie konsekwencji naruszenia zakazu. Wyłącznie od woli sprzedającego zależy czy wylegitymuje nabywcę, czy też nie. Winien on jednak posiadać co najmniej minimalną umiejętność odróżnienia nastolatka poniżej 18 roku życia od osoby starszej. Przekroczenia omawianego uprawnienia z pewnością nie będzie, jeśli okaże się ze osoba legitymowana jest pełnoletnia. Nie ma natomiast w ustawie z dnia 26 października 1982 r. i być nie może podobnego unormowania pozwalającego jednoznacznie określić stopień trzeźwości kupującego alkohol, w związku z czym powoływanie się w skardze w powyższym kontekście na wyrok WSA w Warszawie sygn. VI SA/Wa 371/06 uznać należy za chybione. Sąd podziela pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego B., że jednorazowe naruszenie ustawowego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobie niepełnoletniej uzasadniało cofnięcie stronie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu. Kwestionując powyższy pogląd strona skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1998 r. sygn. II SA 714 /98, w którego tezie wskazano, że "wykładania celowościowa, a także argumentacja przepisu art. 18 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. prowadzi do wniosku, iż ustawodawca mówiąc o nieprzestrzeganiu zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie, a w szczególności sprzedaży alkoholu osobom nieletnim, nie miał na myśli jednorazowego działania i to jeszcze niezawinionego, a więc sporadycznego przypadku, ale powtarzające się zdarzenia, a nadto na wyrok o podobnej interpretacji wymienionych przepisów wydany w dniu 22 marca 2005 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie z II SA/Bd 1157/04. Z kolei SKO odwołało się do wyroku NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. II GSK 175/06, w którym przyjęto, że jednorazowe nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom do lat 18 stanowi przesłankę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż takich napojów oraz że wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Jakkolwiek powyższe wyroki wskazują na rozbieżności w orzecznictwie, na co zwrócono uwagę w skardze, to nie można pominąć okoliczności, iż linia orzecznicza jednak w ostatnim okresie ujednoliciła się w kierunku bardziej restrykcyjnym poprzez przyjmowanie, iż każdy stwierdzony przypadek złamania ustalonych zakazów sprzedaży napojów alkoholowych obliguje do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż. Należy w tym miejscu wymienić obok powołanego przez SKO wyroku sygn. II GSK 175/06, wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r. sygn. II GSK 148/05 (lex 179657), którym uchylony został przytoczony w skardze wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/Bd 1157/04, a także wyroki: WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r. sygn. VI SA/Wa 1529/06 (lex 337045) i z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. VI SA/Wa 1942/05 (lex 193326), NSA z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. II GSK 111/07 i z dnia 27 września 2005 r. sygn. II GSK 198/05 (lex 19198), wyrok WSA w Warszawie sygn. VI SA/Wa 2280/04 z dnia 6 lipca 2005 r. oraz wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. II SA/Wr 1944/2000, z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. II GSK 100/07 i II GSK 102/07, czy też WSA w Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. II SA/Bd 774/06 i II SA/Bd 776/06 (niepublikowane). Zawarta w powyższych wyrokach argumentacja, iż cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (wykładnia systemowa art. 1 ust, 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, 4) wykładnia językowa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. "a" ustawy oraz unormowanie art. 18 ust. 10 pkt 3, w którym ustawodawca wyraźnie wskazuje, iż określone w nim zachowania w celu cofnięcia zezwolenia muszą mieć miejsce co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy, a także brak możliwości ewidencjonowania przypadków nieprzestrzegania zasad sprzedaży przez podmioty zajmujące się obrotem napojami alkoholowymi, uzasadniają cofanie zezwolenia w razie jednorazowego przypadku sprzedaży alkoholu osobie niepełnoletniej, jest dla składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przekonywująca. Ugruntowało się również w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych stanowisko, że wina, a tym samym świadomość działania pracownika sklepu (lokalu) sprzedającego napój alkoholowy osobie w wieku poniżej 18 lat nie należy do przesłanek rzutujących na cofnięcie zezwolenia na sprzedaż w danej placówce napojów alkoholowych (vide wyroki m.in. NSA sygn. GSK 175/06, II GSK 148/05, II GSK 111/07 i WSA Warszawie sygn. VI SA/Wa 2280/04, sygn. VI SA/Wa 1529/06). Nadmienić poza tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął w dniu 30 października 2007 r. uchwałę nr II GPS 2/07, iż w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (art. 18 ust. 10 pkt 2) objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa (art. 18 ust. 3 pkt 1), organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu, a wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne są wynikiem zastosowania się do tejże uchwały. Uznając z przedstawionych wyżej względów zarzuty skargi za nieuzasadnione, jak również nie dopatrując się przy ocenie zaskarżonej decyzji uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), jak w sentencji wyroku.